Флора Финч – британдық-американдық актриса, 300-ден астам нұсқаусыз фильмде ойнаған. Витаграф студиясының жұлдызы, театр және водевиль сахнасында өнер көрсеткен. 🎬🎭
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиялық актриса Флора Финч (17 маусым 1867 – 4 қаңтар 1940) – Англияда туған водевиль, сахна және кино актрисасы. Ол 300-ден астам нұсқаусыз фильмде ойнаған, оның ішінде Vitagraph Studios кинокомпаниясы үшін 200-ден астам фильмде түскен. Оның нұсқаусыз кезеңдегі фильмдерінің көп бөлігі қазір жоғалып кеткен деп есептеледі.
English actress
Flora Finch (17 June 1867 – 4 January 1940) was an English born vaudevillian, stage and film actress who starred in over 300 silent films, including over 200 for the Vitagraph Studios film company. The vast majority of her films from the silent era are currently classified as lost.
Ерте өмір және мансап
Финч Лондон қаласындағы музыкалық зал мен көшпенді театр отбасында дүниеге келді және бала кезінде АҚШ-қа әкелінді. Ол отбасылық дәстүрді жалғастырып, 30 жасқа дейін театр мен водевильде жұмыс істеді. 1908 жылдан бастап американдық "Мутоскоп және Биограф" компаниясында ол алғашқы кино рөлдерін ойнады. Ол жерде ол Фэтти Арбакль, Мак Сеннет (онымен қысқа мерзімге романтикалық қарым-қатынаста болған деген хабар бар), Чарли Чаплин және үнсіз кино дәуірінің басқа да көрнекті актерлері мен продюсерлерімен бірге жұмыс істеді.
Finch was born into a music hall and travelling theatrical family in London and was taken to the United States as a young child. She kept up the family tradition and worked in theatre and the vaudeville circuit right up until her 30s. She had her first film roles at the American Mutoscope and Biograph Company starting in 1908. There she worked with Fatty Arbuckle, Mack Sennett (with whom she was reportedly involved romantically for a short time), Charlie Chaplin, and other leading performers and producers of the silent era.
Джон Баннимен жұмыс және кейінгі мансап
1910 жылы «Витаграфта» жұмысын бастаған ол, 1910 мен 1915 жылдар аралығында түсірілген 160 өте танымал қысқа фильмнің біріншісінде Джон Баннимен бірге түсті. «Банниграф», «Баннифинч» және «Баннифинчграф» деп аталған осы қысқа фильмдер Финч пен Банниді фильмдердегі алғашқы танымал комедиялық дуэт ретінде бекітті. Мэйбл Норманд студияға келген кезде бұл дуэт қысқа ғана уақытқа триоға айналды. 1915 жылы Банни қайтыс болғаннан кейін Финч комедиялық қысқаметражды фильмдер түсіруді жалғастырды, бірақ бұрынғыдай сәттілікке жете алмады. 1916 жылы ол өзінің жеке өндіріс компаниясын құрды және келесі жылы компаниясымен бірге фильм шығарды, бірақ танымалдылығын қайтаруға қол жеткізе алмады. Оның үнсіз киноның соңғы жылдарындағы ең танымал рөлдерінің бірі – Пауль Ленидің «Мысық және канарейка» (1927) фильміндегі Сюзан тәтесінің рөлі болды. Ол дыбыстық кино дәуірінде де жұмыс істеді, бірақ көбінесе екінші рөлдерде ойнады. «Қызыл әріп» (1934) фильмі оған дыбыстық кинодағы маңызды рөлдердің бірін сыйлады, сондай-ақ ол Лорел мен Хардидің ең танымал фильмдерінің бірі – «Батысқа қарай жол» (1937) фильмінде эпизодтық рөлде ойнады. Оның соңғы фильмі «Әйелдер» (1939) болды.
Starting in 1910 at Vitagraph, she was paired with John Bunny for the first of 160 very popular shorts produced between 1910 and 1915. Those shorts, known as "Bunnygraphs", "Bunnyfinches", and "Bunnyfinchgraphs", established Finch and Bunny as the first popular comedy team in films. The duo became a short lived trio when Mabel Normand arrived at the studio. After Bunny's death in 1915, Finch continued to make comedy shorts, but with less success. She started her own production company in 1916, and released a film with the company the following year, but was never able to regain her popularity. One of her best known roles in the later silent years was Aunt Susan in Paul Leni's The Cat and the Canary (1927). She found film work in the sound era, although predominantly in small supporting parts. The Scarlet Letter (1934) gave her one of her more substantial roles in sound films, and she had a cameo in one of Laurel and Hardy's best known features, Way Out West (1937). Her last film was The Women (1939).
Өлім
Финч 1940 жылы Лос-Анджелестегі Good Samaritan ауруханасында қан улануынан қайтыс болды. Ол қолға кездейсоқ жара салғаннан кейін пайда болған стрептококк инфекциясынан соң ауруханаға түсті.
Finch died in 1940 at the Good Samaritan Hospital in Los Angeles from blood poisoning. She was taken to the hospital after a streptococcus infection followed an accidental cut to her arm.