Америка Азамат Соғысының генералы Ромейн Бек Айрес
Romeyn B. Ayres
Ромей Бек Айрес (1825-1888) – АҚШ армиясының генерал-майоры, Азамат соғысының қатысушысы. Биографиясы, әскери қызметі және Мексика-Америка соғысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттары армиясының генералы (1825–1888)
United States Army general (1825–1888)
Ромейн Бек Айрес (20 желтоқсан 1825 – 4 желтоқсан 1888) – Америка Азамат соғысындағы Одақ армиясының генералы болған.
Romeyn Beck Ayres (December 20, 1825 – December 4, 1888) was a Union Army general in the American Civil War.
Ерте өмір
Айрес Монтгомери округінде, Мохок өзенінің жанындағы Нью-Йорк штатының Ист-Крик қаласында дүниеге келді. Ол латын тілін оқытқан шағын қаланың дәрігерінің ұлы еді. 1847 жылы АҚШ Әскери академиясын 38 түлектің арасында 22-ші орынмен бітірді және 4-ші АҚШ артиллериясына екінші лейтенант болып кірді. Мексика-Америка соғысына қатысуға үлкергенімен, Айрес 1850 жылға дейін Пуэбла және Мехико қалаларында гарнизондық қызметте болды, соғыста ешқандай шайқасқа қатыспады. Соғыстар арасында Айрес шекарадағы түрлі бекеттерде орналасты және 1859-1861 жылдар аралығында Форт Монро артиллерия мектебінде қызмет етті. 1849 жылы Мэн штатының Бангор қаласында Эмили Луис Джерри Дирборнға үйленді. Оның екінші әйелі – Джульет Опи Хопкинс Батчер, Джульет Опи Хопкинстің қызы, кейін Вирджиния штатының Ричмонд қаласында Конфедерация әскері үшін ауруханалар ашумен белгілі болған әйел.
Ayres was born at East Creek, New York, along the Mohawk River in Montgomery County. He was the son of a small town doctor, who trained him in Latin. He graduated from the United States Military Academy in 1847, ranking 22nd in a class of 38, and was commissioned a brevet second lieutenant in the 4th U. S. Artillery. Although graduating in time for the Mexican–American War, Ayres served only on garrison duty in Puebla and Mexico City until 1850, seeing no fighting in the war. Between the wars, Ayres was stationed at various posts on the frontier and served at the Fort Monroe Artillery School from 1859 to 1861. In 1849 he married Emily Louis Gerry Dearborn in Bangor, Maine. His second wife was Juliet Opie Hopkins Butcher, the daughter of Juliet Opie Hopkins, a woman who later became prominent establishing hospitals for Confederate soldiers in Richmond, Virginia.
Азаматтық соғыс
Азамат соғысы басталғаннан кейін Айрес капитан болып тағайындалды және 5-ші АҚШ артиллериясының батареясына қолбасшылық етті, оны Бірінші Булл-Ран науқанында басқарды және үлкен Бірінші Булл-Ран шайқасынан бірден бұрын Блэкберн Форд шайқасына қатысты. Бірінші Булл-Ран шайқасында Уильям Тэкумсе Шерман бригадасына қосылған оның батареясы резервте болды және ол шайқас кезінде әрекет етпеді, бірақ Конфедерация атты әскерінің қуып келген Одақ әскерлерінің қашуын қамтамасыз ету арқылы өзін ерекшелендірді. 1861 жылдың 3 қазанында Айрес Потомак армиясының Уильям Ф. "Балди" Смит дивизиясының артиллерия бастығы болып тағайындалды. Ол осы лауазымда Жарым арал науқанында, Жеті күндік шайқаста және Антиэтам шайқасында қызмет етті. Фредериксбург шайқасынан бұрын ол 1862 жылдың 29 қарашасында бригадалық генерал ретінде VI корпустың артиллерия бастығы қызметіне көтерілді. Фредериксбургте ол Фалмут биіктігіндегі Раппаханнок өзенінің арғы жағында орналасқан корпустық артиллерияға қолбасшылық етті. Аты құлап, жарақаттанғаннан кейін Айрес өзінің әскери мансабы туралы ойланып, артиллерия офицерлерінің жаяу әскердегі әріптестеріне қарағанда өрлеу жылдамдығы әлдеқайда төмен екенін түсінді. Сондықтан ол ауысуды ұйымдастырып, 1863 жылдың 21 сәуірінен бастап V корпустың 2-ші дивизиясында бригада командирі болды. Бұл дивизия "Тұрақты дивизия" деп аталды, өйткені ол дерлік толығымен тұрақты армиядан (мемлекеттік еріктілерге қарсы) жасақталған және ол Чанселлорсвилл шайқасында 1-бригадасын басқарды. Шайқастың алғашқы күні (1 мамыр 1863) оның бригадасы Сайкстың дивизиясының сол жақ фланғын құрады, ол Оранж жолында генерал-майор Лафайетт МакЛоустың дивизиясымен шайқасты. Сайкстың дивизиясы генерал-майор Роберт Родстың дивизиясының оң жақ фланғына шабуыл жасағаннан кейін кері шегінуге мәжбүр болды. Геттисбург науқанында аға офицерлердің жалпы алмасуының бөлігі ретінде, генерал-майор Джордж Мид V корпусының командирінен Потомак армиясының командиріне көтерілгенде және генерал-майор Джордж Сайкс корпустың басшылығын қабылдағанда, Айрес "Тұрақты дивизияға" қолбасшылыққа тағайындалды. Ол жаяу әскердегі тәжірибесі аз офицер үшін дивизия қолбасшылығына тез көтерілді. Геттисбург шайқасында ол өзінің жаңа лауазымында көзге түсу мүмкіндігіне ие болмады. Оның дивизиясы шайқастың екінші күні, 1863 жылдың 2 шілдесінде, шамамен түскі уақытта майданға келді. Пауэрс-Хилл маңындағы лагерьде қысқа демалыстан кейін, оның дивизиясынан екі бригада Уитфилдте Конфедерация күштеріне қарсы шабуыл жасап жатқан генерал-майор Джон К. Колдуэллдің дивизиясынан (II корпус) Одақ әскерлерін нығайтуға жіберілді. Конфедерацияның Персик бақшасындағы күшті шабуылына байланысты Колдуэллдің дивизиясы қоршалу қаупі болғандықтан кері шегінді. Айрес әскерлері де ауыр зардап шеккендіктен, кері шегінуге мәжбүр болды. Дегенмен, Айрес өзінің өнерін мақтап, Геттисбургтегі әрекеттері үшін тұрақты армияда майор болып жоғарылатылды. Шайқастан кейін "Тұрақты дивизия" Нью-Йорк қаласына сол жердегі тәртіпсіздіктерді басу үшін жіберілді. 1864 жылдың наурыз айында Потомак армиясы қайта ұйымдастырылып, корпус командирлерінің саны азайтылды, соның салдарынан командалық тізбекке төменгі бағыныштылар да әсер етті. Айрес V корпустың 1-ші дивизиясының 4-ші бригадасын басқаруға тағайындалды. Ол 1864 жылы генерал-лейтенант Улисс С. Гранттың құрлықтағы науқанында бригаданы басқарды. Петербургті қоршауға алу үшін V корпустың жаңа 2-ші дивизиясының қолбасшысы болды. 1864 жылдың 1 тамызында ол осы науқандардағы үлесі үшін генерал-майор болып жоғарылатылды; оның Weldon теміржолы мен Five Forks шайқастарындағы еңбегі ерекше аталып өтті. Айрес Аппоматтокс науқаны мен Конфедерацияның капитуляциясына дейін дивизиясын басқаруын жалғастырды. 1864 жылдың жазында "Тұрақты дивизия" енді жоқ болды, өйткені оның құрамы бригададан аспады. Соғыс аяқталғаннан кейін Айрестен оның қолбасшылығындағы тұрақты әскерлердің қызметін жалғастырып жатқандары бар ма деп сұрады. Ол: "Менің бір кезде тұрақты дивизиям болды. Олардың жартысын Геттисбургте, ал қалған жартысын Далалық жерде жерледім. Енді тұрақты әскерлер жоқ" деді.
After the start of the Civil War, Ayres was promoted to captain and commanded a battery in the 5th U. S. Artillery, which he led in the First Bull Run Campaign, and was heavily involved in the Battle of Blackburn's Ford, immediately before the larger First Battle of Bull Run. At First Bull Run, his battery, attached to the brigade of William Tecumseh Sherman, was held in reserve and he did not see action during the battle proper, but distinguished himself by providing cover for retreating Union Army troops pursued by Confederate cavalry. On October 3, 1861, Ayres was appointed chief of artillery for William F. "Baldy" Smith's division (later designated the 2nd Division of the VI Corps) of the Army of the Potomac. He served in that position in the Peninsula Campaign, the Seven Days Battles, and at the Battle of Antietam. Just before the Battle of Fredericksburg, he was promoted to chief of artillery of the VI Corps as a brigadier general, as of November 29, 1862. At Fredericksburg he commanded the corps artillery stationed across the Rappahannock River on Falmouth Heights. While recuperating from an injury caused when his horse fell, Ayres considered his military career and realized that artillery officers had a much slower rate of promotion than their colleagues in the infantry. Thus, he arranged for a transfer and became a brigade commander in the 2nd Division of the V Corps as of April 21, 1863. This division was known as the Regular Division because it consisted almost entirely of regular army (versus state volunteers) soldiers and he led its 1st Brigade in the Battle of Chancellorsville. On the first day of the battle (May 1, 1863) his brigade formed the left flank of Sykes' division when it engaged Maj. Gen. Lafayette McLaws' division on the Orange Turnpike. Sykes' division was forced to retreat after being attacked on the right flank by Maj. Gen. Robert E. Rodes' division. In the Gettysburg Campaign, as part of a general shuffling of senior officers when Maj. Gen. George Meade was promoted from commander of the V Corps to be commander of the Army of the Potomac and Maj. Gen. George Sykes took command of the corps, Ayres was promoted to command the Regular Division. He had risen to division command quickly for an officer with little infantry experience. At the Battle of Gettysburg, he did not have an opportunity to shine in his new assignment. His division arrived on the battlefield around midday on the second day of battle, July 2, 1863. After a brief rest in camp near Power's Hill, two brigades from his division were sent to reinforce Union troops from Maj. Gen. John C. Caldwell's division (II Corps), which was counterattacking Confederate forces in the Wheatfield. Due to a great Confederate assault nearby at the Peach Orchard, Caldwell's division retreated, because his two brigades were at risk of being surrounded. Ayres' troops were forced to retreat as well, suffering heavy casualties. Nevertheless, Ayres received praise for his performance and he received a brevet promotion to major in the regular army for his actions at Gettysburg. After the battle, the Regular Division was sent in New York City to suppress the draft riots there. In March 1864, the Army of the Potomac was reorganized, reducing the number of corps commanders, and subordinates down the chain of command were affected. Ayres was reduced to commanding the 4th Brigade of the 1st Division, V Corps. He led the brigade in Lt. Gen. Ulysses S. Grant's Overland Campaign of 1864. He received command of a new 2nd Division of the V Corps for the Siege of Petersburg. On August 1, 1864, he received a brevet promotion to major general for his contributions in these campaigns; he received particular commendations and brevet promotions for Weldon Railroad and Five Forks. Ayres continued to lead his division through the Appomattox Campaign and the Confederate surrender. By the summer of 1864, the Regular Division no longer existed because it was hardly above brigade strength. Ayres was asked after the war if any of the regular troops he'd commanded were still serving. He replied "I had a division of regulars once. I buried half of them at Gettysburg and the other half in the Wilderness. There's no regulars left."
Ұрсақтан кейінгі
Соғыстан кейін Айрз Уақытша корпустағы дивизияға қолбасшылық етті, содан кейін 1866 жылдың 30 сәуіріне дейін, ерікті қызметтен босатылғанға дейін Шенандоа алқабының округіне қолбасшылық етті. Көптеген американдық соғыстардан кейін болған шендерді жалпы түрде төмендетудің бір бөлігі ретінде Айрз тұрақты армияға подполковник шенімен қайта оралды және Оңтүстіктегі бірнеше гарнизонда қызмет етті, оның ішінде Арканзас штатындағы Литтл-Рок, Луизиана штатындағы Джексон казармасы, Нью-Орлеан, Флорида штатындағы Ки-Уэст. 1877 жылы Мэриленд және Пенсильвания штаттарындағы теміржол ереуілін басуға жіберілген әскерге қолбасшылық етті, ал 1879 жылы АҚШ-тың 2-ші артиллерия полковнигі болды. Айрз 1888 жылдың 4 желтоқсанында 62 жасында Нью-Йорктегі Форт-Гамильтон бекінісінде қызмет барысында қайтыс болды. Ол Вирджиния штатының Арлингтон қаласындағы Арлингтон ұлттық зиратына жерленді.
After the war, Ayres commanded a division in the Provisional Corps, and then commanded the District of the Shenandoah Valley until April 30, 1866, when he was mustered out of the volunteer service. As part of the general reduction of ranks that was typical following many American wars, Ayres returned to the regular army with the rank of lieutenant colonel and he performed mostly garrison duty in a number of posts in the South, including Little Rock, Arkansas, Jackson Barracks, New Orleans, Louisiana, and Key West, Florida. In 1877 he commanded troops suppressing the railroad strikes in Maryland and Pennsylvania, and in 1879 he was promoted to colonel of the 2nd U. S. Artillery. Ayres died on duty on December 4, 1888, in Fort Hamilton, New York, at 62 years of age. He was buried at Arlington National Cemetery, in Arlington, Virginia.