Гелена Нормантон: Ұлыбританиядағы алғашқы әйел адвокат

Кіріспе

Британдық адвокат және белсенді (1882–1957)

Хелена Флоренс Нормантон, QC (14 желтоқсан 1882 – 14 қазан 1957) – Ұлыбританиядағы алғашқы әйел адвокат. 1922 жылдың қараша айында Айви Уильямстың мамыр айындағы үлгісін бақылап, Англия мен Уэльс адвокатурасына шақырылған екінші әйел болды. Ол үйленгеннен кейін өз тегін сақтап, 1924 жылы туған атымен паспорт алған алғашқы британдық үйленген әйел атанды. 2021 жылдың қазан айында Нормантон Лондонның Мекленбург алаңындағы үйіне Англия мұрасының көк тақтасын орнату арқылы құрметке ие болды.

Ерте өмір және білім

Нормантон Шығыс Лондонда Джейн Амелияның (құрметті әкесі Маршалл) және фортепиано шебері Уильям Александр Нормантонның отбасында дүниеге келді. 1886 жылы, оның төрт жасында, әкесі теміржол туннелінен өлген күйде табылған. Анасы, бұл кезде әкесінен ажыраған болуы мүмкін, сол замандағы ұятты жағдай, Вулвичтегі отбасылық үйінде офицерлердің әйелдеріне бөлме жалға берді, кейіннен Брайтонға көшіп, азық-түлік дүкенін, сосын пансионатты басқарды. 1896 жылы Нормантон Брайттондағы Йорк Плейс ғылым мектебіне, қазір Варндеан мектебі деп аталады, оқуға түсып, жақсы оқыды және 1900 жылдың шілдесінде оқушы-мұғалім болып жұмыс істеді. Анасы қайтыс болғаннан кейін ол әпкесін күтіп, отбасының пансионатын басқаруға көмектесті. 1903-1905 жылдары Ливерпульдегі Эдж Хилл мұғалімдер колледжінде оқыды. Либералдық парламент депутаты барон де Форесттің ұлдарына жеке сабақ берді. Әйелдер бостандық лигасының жиналыстарында сөз сөйлеп, Үнді Ұлттық Конгресін қолдады. Нормантон мұны жыныстық дискриминацияның бір түрі деп есептеді және барлық әйелдерге заң саласына қол жеткізуге көмектесуді қалады, ол кезде бұл мамандық тек ерлерге ғана ашық болған. 1921 жылы Гэвин Боуман Уотсон Кларкке тұрмысқа шықты. 1919 жылғы Жыныстық теңсіздікті жою (алу) заңы қабылданғанынан кейін он жыл өткен соң, Нормантон 1929 жылдың шілде айында Әйелдер инженерлік қоғамының жетінші жылдық конференциясында профессор Уиннифред Каллиспен, медицина мектебінде профессорлық қызмет атқарған алғашқы әйел және архитектор Эдна Мослимен бірге сөз сөйледі. Сөз сөйлегенде Нормантон осы елде жүзге жуық әйел адвокат бар екенін және олардың көпшілігінің керемет білімі бар екенін айтты; ол кәсіптердегі еркектерді бойкоттауға қарсы, бірақ әйелдер кем дегенде іс-қимыл аясына енуі керек. Әйелдердің жағдайына қатысты қазіргі уақытта жалпы түсініксіздік орнап тұр. Олар инженер бола алады, бірақ шіркеу қызметкерлері емес; олар Қор биржасының қасиетті есіктеріне немесе Лордтар палатасына кіре алмайды; олар Министрлер кабинетінің мүшесі бола алады, бірақ елші бола алмайды. Кез келген әйелді оның қабілеті тартқан лауазымнан тоқтатып қою арқылы, барлық әйелдіктің мәртебесі төмендеді. 1936 жылдан 1954 жылға дейін Әйелдер инженерлік қоғамының құрметті заң кеңесшісі болып жұмыс істеді, бұл қызметте Теодора Льюэллин Дэвиске ілесіп кірді. Ол ажырасу реформасын қолдады және 1952 жылға дейін Некеде тұрған әйелдер қауымдастығының президенті болды, оның Ажырасу жөніндегі Корольдік комиссияға ұсынған дәлелдемесін басқа лауазымды тұлғалар «еркектерге қарсы» деп есептеп, отставкаға кетті. Нормантон «Ажырасып кеткен әйелдер кеңесі» атты жаңа ұйым құрды.

Normanton was born in East London to Jane Amelia (née Marshall) and piano maker William Alexander Normanton. In 1886, when she was just four years old, her father was found dead in a railway tunnel. Her mother, who may already have been separated from her father, a stigmatised position in those days, – letting rooms in the family home in Woolwich to wives of officers, before moving to Brighton to run a grocery and later a boarding house. In 1896, Normanton won a scholarship to the York Place Science School in Brighton, now known as Varndean School, where she did well, becoming a pupil teacher by the time she left in July 1900. Following her mother's death, she became responsible for supporting her sister and helped to run the family's boarding house before attending a teachers' training college at Edge Hill, Liverpool where she studied between 1903 and 1905. as an external student, She lectured in history at Glasgow University and London University and began to speak and write about feminist issues. She worked as a tutor to the sons of the Baron de Forest, a Liberal MP. She spoke at meetings of the Women's Freedom League and supported the Indian National Congress. Normanton recognised this situation as a form of sex discrimination and wished to help all women gain access to the law, which at the time was a profession only open to men. She married Gavin Bowman Watson Clark in 1921,

Ten years after the passing of the Sex Disqualification (Removal) Act 1919, Normanton spoke at the Women's Engineering Society's seventh Annual Conference in July 1929, alongside Professor Winifred Cullis, the first woman to hold a professorial chair at a medical school, and architect Edna Mosley. In her speech, Normanton noted that there were
nearly a hundred women solicitors in this country and most of them have brilliant qualifications; she did not believe in any boycott of men in professions, but the women ought at least to be brought into the sphere of action. There was a general muddle as present in regard to the position of women They might become engineers but not ministers of the Church; they might not enter the sacred portals of the Stock Exchange nor the House of Lords; they could become a Cabinet Minister but not an Ambassador. While any woman was held back from the position to which her talents drew her, the whole of womanhood was lowered. She acted as the Honorary Legal Adviser for the Women's Engineering Society from 1936 until 1954, succeeding Theodora Llewelyn Davies in the role. She campaigned for divorce reform, and was president of the Married Women's Association until 1952, when the other officials resigned over her memorandum of evidence to the Royal Commission on Divorce, which they regarded as 'anti man'. Normanton formed a breakaway body, the Council of Married Women.