Солтүстік Одақ Темір Жолы: 1834-1889 жылдардағы тарихы
North Union Railway
Солтүстік Union темір жолы (1834-1889) – Ланкаширдегі ерте британдық темір жол компаниясы. Wigan, Preston, Bolton қалаларын байланыстырған. Бірігулер тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық темір жолының алғашқы кезеңдері: 1834 жылдан 1889 жылға дейін қызмет етті.
Early British railway: active from 1834 to 1889
Солтүстік Одақ темір жолы – Ланкаширде екі негізгі бағытты қамтитын, алғашқы британдық темір жол компаниясы. Бұл бағыттар Ланкаширден Ланкаширге және Ланкаширден Ланкаширге дейін созылды. Бағыттардың солтүстік бөлігі Экстон мен Престон арасындағы желіні пайдаланды. Компания 1834 жылы парламенттік мақұлдаумен алғашқы темір жол бірлестігі ретінде құрылды. Біріккен екі компания – Уиган тармағы темір жолы (WBR) және Престон және Уиган темір жолы (P&WR) болды. 1844 жылы компания Болтон және Престон темір жолын (B&PR) сатып алды. Компания 1846 жылға дейін тәуелсіз жұмыс істеді, содан кейін Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолы (L&NWR) мен Ланкашир және Йоркшир темір жолы (L&Y) бірлесіп жалға алды, бірақ 1889 жылға дейін тәуелсіз компания ретінде қызметін жалғастырды. 1889 жылы компания жалға алушыларға қосылды, Парксайдтан Экстонға дейінгі желі L&NWR-ге, ал Экстоннан Болтонға дейінгі желі (бұрынғы B&PR) L&Y-ға өтті. Экстоннан басталатын бөлік ортақ меншікке айналды. Жолдың көп бөлігі ақырында Батыс жағалау магистральдық желісінің (WCML) құрамына кірді.
The North Union Railway was an early British railway company, operating two main routes, from to and from to , all in Lancashire. The northerly part of the routes sharing the line from Euxton to Preston. The company was created in 1834 with the first parliamentary authorised railway amalgamation. The two companies amalgamated were the Wigan Branch Railway (WBR) and the Preston and Wigan Railway (P&WR). In 1844 the company acquired the Bolton and Preston Railway (B&PR). The company operated independently until 1846, then under joint lease of London and North Western Railway (L&NWR) and Lancashire and Yorkshire Railway (L&Y) but continuing as an independent company until 1889. In 1889 it was absorbed by the lessees with the line from Parkside to Euxton going to the L&NWR and the line from Euxton to Bolton (the former B&PR) being taken by the (L&Y). The section from Euxton to becoming jointly owned. Most of the line eventually became part of the West Coast Main Line (WCML).
Құрылу
Виган тармақ темір жолы 1830 жылғы 29 мамырда Ливерпуль мен Манчестер темір жолына (L&MR) Виганға жақын жерден желі салуға Парламент актісін алды. Актіге Уиганның оңтүстігіндегі Спрингс тармағы да кірді, ол аудандағы көмір шахталарымен байланысты. Престон және Уиган темір жолы 1831 жылы арасындағы темір жол құрылысына рұқсат алды, бірақ құрылысты бастау үшін жеткілікті акция жинау қиындыққа тап болды. Директорлар жобадан бас тартуды қарастырды, бірақ WBR-мен бірігу екі компанияға да пайдалы болады деп шешті. Бір ай ішінде WBR басқармасы P&WR-мен біріктіруге келісім берді. Солтүстік Одақ темір жолы (NUR) 1834 жылғы 22 мамырда Парламент актісімен құрылды, ол Виган тармақ темір жолын (WBR) және Престон мен Уиган темір жолын (P&WR) біріктіруге рұқсат берді – бұл парламент бекіткен алғашқы темір жол бірігуі болды. Құрылған кезде Солтүстік Одақ темір жолы Ливерпуль мен Манчестер темір жолынан (L&MR) Виган тармақ темір жолы (WBR) салған бір рельстік желіден ғана тұрды. WBR-дің локомотивтері мен вагондары болған жоқ, оның барлық операцияларын L&MR келісімшарт бойынша жүзеге асырды. Уиган мен Престон аралығындағы құрылыс NUR біріккеннен кейін ғана басталды.
The Wigan Branch Railway obtained an Act of Parliament on 29 May 1830 to build a line from the Liverpool and Manchester Railway (L&MR) near to Wigan. The Act included a branch to the south of Wigan, the Springs branch, connecting to collieries in the district. The Preston and Wigan Railway had been authorised in 1831 to construct a railway between and but was struggling to find sufficient share subscriptions to start construction. The directors considered abandoning the project but decided that an amalgamation with the WBR would be of benefit to both companies. Within a month the board of the WBR resolved to consolidate with the P&WR. The North Union Railway (NUR) was created by an Act of Parliament on 22 May 1834 which authorised the amalgamation of the Wigan Branch Railway (WBR) and the Preston and Wigan Railway (P&WR), the first ever parliamentary approved railway amalgamation. When it was created, the North Union Railway consisted of the single track line constructed by the Wigan Branch Railway(WBR) from the Liverpool and Manchester Railway (L&MR) at to but little else. The WBR did not own any locomotives or rolling stock, its operations were all supplied under contract by the L&MR. The construction of the Wigan to Preston section did not start until after the amalgamation and the formation of the NUR.
Виганға баратын саябақ 1834-1838
Бір ай ішінде біріктірілген теміржол Чарльз Вигнолесті теміржол инженері қызметіне 1200 фунт стерлинг жалақымен тағайындады (1834 жылы 1200 фунт стерлинг соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең). Оның міндеттері 15 мильдік (24 км) Уиган-Престон желісінің құрылысын қадағалау және бұрыннан салынған 6 мильдік (10 км) Парксайд-Уиган желісінің жұмысын бақылаудан өтті. Спрингс тармағының құрылысы мен қадағалауы осы келісімшартқа кірмеді және жеке келісімшарт ретінде жүзеге асырылды. 1835 жылдың мамыр айында Смит пен Эккерслиге техникалық қызмет көрсету жөнінде келісімшарт берілді, ол тағы екі жылға ұзартылды.
Within a month of the amalgamation the railway appointed Charles Vignoles as engineer on the railway at a salary of £1,200 (equivalent to £1200.0 in 1834 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in ). His duties were to supervise the building of the 15 mile (24 km) Wigan to Preston line and oversee the running of the already built 6 mile (10 km) Parkside to Wigan line. The building and supervision of the Springs branch was not included and became a separate contract. A maintenance contract was let to Smith & Eckersley in May 1835, it was extended for a further two years.
Жолаушылар қызметі
L&MR WBR-ге келісімшарт негізінде жолаушылар тасымалын жүзеге асырған, NUR меншігіне өткен соң да бұл желіде жолаушылар тасымалын жалғастырды. Тасымал Парксайд пен Уиган қалалары арасында күніне әр бағытта үш рет іске асырылды.
The L&MR had provided passenger services to the WBR under contract, they continued to provide passenger services for the line under NUR ownership. The service continued as thrice daily each way between Parkside and Wigan.
Жүк тасымалы қызметі
L&MR бастапқыда WBR-ға жүк тасымалы қызметтерін ұсынған, бірақ 1834 жылы WBR Солтүстік-Батыс аймағындағы белгілі тасымалдаушы Джон Харгривске өз желісіндегі жүк тасымалын басқаруға жалға берді. Харгривс ұлымен (сол да Джон Харгривс аталған) серіктестік құрып, ұсыныстан бас тартып, өткен жылғы түсімдерге негізделген қарсы ұсыныс жасады, ол теміржолдар біріккеннен кейін жаңа Солтүстік Одақ темір жолымен қабылданды. 1835 жылдың шілдесінде Джон Харгривс кіші ұлы Парксайдтан Уиганға дейінгі учаскедегі барлық жүк тасымалы үшін жалғыз жалға алушы болып тағайындалды, өзінің пойыздарын жүргізу құқығы барлар – негізінен Ричард Эванс сияқты көмір шахталарының иелері – ескерілмеді. Эвансқа қарасты Edge Green кеніші NUR желісінің батысында орналасып, стандартты рельс арқылы қосылған болатын. NUR Уиганға H. M. почтасын тасыды, почта әр кеш Ливерпуль мен Манчестерден Парксайдқа жеткізіліп, содан кейін Уиганға баратын пойыздың күзетшісіне тапсырылып, ол Уиганға келгенде хабаршыға берді.
The L&MR had initially provided the WBR with freight services but in 1834 the WBR offered John Hargreaves, an established carrier in the North West, the lease for operating the goods service on their line. Hargreaves, in partnership with his son (also called John Hargreaves) declined the offer and made a counter offer based on the previous years receipts which was accepted by the new North Union Railway, as this was now after the merger of the railways. In July 1835 the son, John Hargreaves junior took over as the sole lessee over the Parkside to Wigan section of the line for all goods traffic with the exception of those who already had the right to operate their own trains, mainly coal mine owners like Richard Evans who operated Edge Green Colliery which was just to the west of the NUR line and connected to it with a standard gauge siding. The NUR carried H. M. Mails to Wigan, the mails being brought to Parkside from Liverpool and Manchester each evening, they were then handed to the guard of the Wigan train who handed them on to a messenger on arrival at Wigan.
Уиган мен Престон арасындағы құрылыс және ашылу
Құрылыс 1835 жылы жасалған үш келісімшарт бойынша жүргізілді, бірақ ілгерілеу кеңес мүшелері тілегендей жылдам болған жоқ. Олар кешігудің көп бөлігін Вигнолестің жиі қатыспауымен, оның Ирландияда және басқа да жұмыстарға белсенді түрде араласуымен байланыстырды. 1836 жылдың соңында келісімшарттардың бірін қайтадан жариялауға тура келді, ал 1837 жылдың қараша айындағы су тасқыны кезінде үлкен су өткізгіш құбыр жарылып, 400 фут (122 м) ұзындығындағы ағаш көпір салу қажет болды. Виган қаласынан солтүстікке қарай созылған теміржол жолы, актісіне сәйкес, Виган қаласының орталығына бағытталған маңызды Уоллгейт жолын "архитектуралық жағынан сәнді және әдемі" көпірмен кесіп өтуі керек болды. Бұл WBR-дің солтүстік бөлігін айтарлықтай биіктеткенді талап етті. Престон Риббл өзенінің солтүстік жағалауынан тік көтерілетін биік қырқада орналасқандықтан, оған жету үшін инженерлік шешімдер қабылдау қажет болды. Солтүстік Одақ теміржолы 1:100 тік градиентпен төмендеп, өзенді кесіп, Фишергейтке дейін көтерілетін жерге қазылып, сол жерде станция салынды. Өзендегі көпір бес аркадан тұрды, әр аркасы 120 футқа дейін созылды. Теміржол құрылысы 1838 жылы аяқталды, 22 қазанда Уиганнан Престонға пойызбен сынақ жүргізілді, ал 1838 жылдың 31 қазанында жол жалпы жұртшылыққа ашылды.
The construction was undertaken in three contracts which were let in 1835, progress was never as fast as the board would have liked, they blamed much of the delay on Vignoles' frequent absences as he had taken on other work, including in Ireland. One of the contracts had to be re let at the end of 1836 and a large culvert burst in a flood in November 1837 requiring the building of a 400 feet (122 m) wooden bridge. The line going north out of Wigan was required by its act to cross Wallgate, a major road into Wigan town centre, by a bridge that was "in character architectural and handsome", this required raising the north end of the WBR on a substantial embankment. As Preston stands upon a ridge rising sharply from the north bank of the River Ribble reaching it involved some engineering, the North Union reached its northern terminus by descending gradients as steep as 1 in 100 into the valley, crossing the river and cutting into the rising ground as far as Fishergate where it built the station. The river bridge was of five arches, each spanning 120 ft. The line was completed in 1838 and a trial run was held on 22 October with a train running from Wigan to Preston, and the line opened to the public on 31 October 1838.
Операциялар 18441889
1846 жылы желіні Grand Junction Railway (GJR) және Манчестер және Лидс темір жолы (M&LR) бірлесіп жалға алу үшін шаралар қабылдана бастады, бірақ бұл оқиға GJR Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолының (L&NWR) құрамына енгенге дейін болды. Келісім L&NWR және M&LR бірлесіп NUR-ды жалға алу арқылы жалғасты. 1847 жылдың 9 шілдесінде Манчестер және Лидс темір жолы өзінің атауын Ланкашир және Йоркшир темір жолы (L&Y) деп өзгертті, бірақ жалға алу келісімі күшінде қалды. 1845 жылы Риббл Навигациялық компаниясымен бірлесіп, Норт Юнион Риббл өзеніндегі Виктория Кейдегі тармақ желісін салуға қажетті құқықтарды алды. Бұл желі Уиган ауданынан көмірді өзенге жеткізіп, темір жолмен тасымалдау үшін салынды. Парксайдтың батыс қисығы 1847 жылы GJR-дің алған құқықтарымен L&NWR арқылы ашылды. 1849 жылы L&NWR бұрынғы L&MR желісінен келген екі қисықтың тоғысқан жерінде тағы бір желі ашты. Винвикке тікелей кесіп өту 1864 жылы ашылды, бұл экспресс пойыздарға осы учаскеде 24 минут үнемдеуге мүмкіндік берді. L&NWR станциясы 1878 жылдың 1 сәуірінде ашылып, 1950 жылдың 27 қарашасында жабылды. NUR осы жалға алу келісімі бойынша L&NWR 60/94 және L&YR 34/94 үлесімен тәуелсіздігін сақтап келді. Бұл жағдай 1889 жылдың 26 шілдесіне дейін сақталды, содан кейін L&NWR және L&YR оны бірлесіп өздеріне қосты. NUR екі ірі компанияға Еукстоннан Болтонға дейінгі бөлігін (бұрынғы B&PR) L&YR, ал Парксайдтан Еукстонға дейінгі бөлігін L&NWR арқылы қарапайым тәсілмен қосып алды. Еукстон мен Престон арасындағы учаске ортақ меншікте қалды.
In 1846 arrangements were being made for the line to be leased jointly to the Grand Junction Railway (GJR) and the Manchester and Leeds Railway (M&LR) but before this happened the GJR became part of the London and North Western Railway (L&NWR), the arrangement continued however with the L&NWR and the M&LR jointly leasing the NUR. On 9 July 1847 the Manchester & Leeds Railway changed its title to the Lancashire and Yorkshire Railway (L&Y) but the leasing arrangement continued. In 1845, in conjunction with the Ribble Navigation Company, the North Union obtained powers to build a branch to Victoria Quay on the River Ribble. This line was built to convey coal from the Wigan district to the river for shipment. Parkside west curve opened in 1847 by the L&NWR under powers obtained by the GJR. was opened by the L&NWR in 1849 at the junction of the two curves from the former L&MR line. Winwick cut off opened in 1864 which provided a straight route between and saving express trains 24 minutes along that stretch. station was opened on 1 April 1878 by the L&NWR and closed on 27 November 1950. The NUR continued independently under this leasing arrangement with the L&NWR owning 60/94 and the L&YR 34/94. This was the situation until 26 July 1889 when it was jointly absorbed by the L&NWR and L&YR. The NUR was absorbed by the two larger companies by the simple expedient of the section from Euxton to Bolton (the former B&PR) being taken by the L&YR and the section from Parkside to Euxton going to the L&NWR. The section from Euxton to Preston and remained in joint ownership.
Менеджмент
Компанияның алғашқы төрағасы сэр Томас Далримпл Хескет, Барт еді. Бұрын ол Престон және Уиган темір жолында да осы лауазымды атқарған. Т. В. Ратбоун және Хардман Эрл сияқты белсенді әрі күшті мүшелер Басқармаға кірді, олар сонымен қатар L&MR және GJR басқармаларында да жұмыс істеді.
The first chairman of the company was Sir Thomas Dalrymple Hesketh, Bart. He had previously held the same position at the Preston and Wigan Railway. The board had active and powerful members in T. W. Rathbone, and Hardman Earle, who were also on the boards of L&MR and GJR.
Таратылғаннан кейін
Көлік қозғалысының үнемі артуына байланысты, 1889 және 1891 жылдар аралығында желі төрт есеге дейін кеңейтілді. Euxton Junction және Престон арасындағы бөлік, Престон станциясының басты бөлігін қамтитын, 1921 жылға дейін L&YR компаниясы L&NWR компаниясына біріктірілгенге дейін бірлесіп иеленуде болды. Сол күнден бастап бұрынғы Солтүстік Одақ темір жолының бір ғана иесі болды. Лондон Юстон мен Карлайл арасындағы Батыс жағалау магистралінің осы бөлігі L&NWR компаниясына толығымен тиесілі емес жалғыз бөлігі еді. Balshaw Lane және Euxton стансасы L&NWR компаниясы тарапынан 1905 жылдың 2 қыркүйегінде ашылды және 1969 жылдың 6 қазанында жабылды. 1997 жылдың 15 желтоқсанында осы стансадан, қазір Euxton Balshaw Lane деп аталатын, қызметтер қайта басталды.
To cope with ever increasing traffic, the line was quadrupled between 1889 and 1891. The stretch between Euxton Junction and Preston, which included the major part of Preston station, remained in joint ownership up to 1921 when the L&YR was absorbed by the L&NWR so from that date the former North Union Railway had only one owner. This section of the West Coast Main Line between London Euston and Carlisle had been the only part not wholly owned by the L&NWR. Balshaw Lane and Euxton station was opened by the L&NWR on 2 September 1905, it closed on 6 October 1969. Services restarted from this station now named Euxton Balshaw Lane on 15 December 1997.
Апаттар мен оқиғалар
1832 жылдың қарашасында Эдж Гриндегі Эванс кенішіндегі локомотив Уиганға бара жатқан WBR жолаушылар пойызымен бетпе-бет соқтығысты. 1841 жылдың 7 қыркүйегінде Экстон ауданындағы теміржол өткелінде Пирсон және Ноулз локомотиві ASA эстафеталық дилижанспен соқтығысты. 1844 жылдың ақпанында Генри Бланделл басқаратын көмір пойызы Коппулл жанында Пирсон және Ноулз көмір пойызының соңына шағылысып, тежегішті қаза қылды. 1847 жылдың 28 маусымында локомотивтің қазаны жарылып, бір адам жарақат алды. 1850 жылдың 17 қазанында Пирсон және Ноулз локомотиві LIVER Боарс-Хед маңындағы белгісіз оқиғаға қатысты.
In November 1832 a locomotive from Evans' collieries at Edge Green collided head on with a WBR passenger service on its way to Wigan at A Pearson & Knowles locomotive ASA collided with a stage coach on a level crossing at Euxton on 7 September 1841. In February 1844 a coal train operated by Henry Blundell ran into the back of a Pearson & Knowles coal train near Coppull killing the brakesman. On 28 June 1847, the boiler of a locomotive exploded, injuring one person. On 17 October 1850 a Pearson & Knowles locomotive LIVER was involved in an unspecified accident near Boars Head.