1970 жылғы Тринидад және Тобаго көтерілісі: Ұлттық бірлескен әрекет комитеті (NJAC) мен «Қара күш» қозғалысының мақсаты – елдегі неоколониалдық тәртіпке қарсы күрес болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1970 жылғы Тринидад және Тобаго көтерілісі
1970 Trinidad and Tobago uprising
Қара билік революциясы, сондай-ақ Қара билік қозғалысы, 1970 жылғы төңкеріс, Қара билік көтерілісі және Ақпан революциясы деп белгілі, Тринидад және Тобагодағы түрлі әлеуметтік топтардың, адамдардың және мүдделі ұйымдардың британдық құлдық пен империализм дәуірінен қалған неоколониалдық жүйені құлаттыру әрекеті болды. Бұл әрекет Кариб аймағында үстемдік ету үшін Англия мен Американың бірлескен күш-жігерімен қолдау табатын тәртіпке қарсы бағытталған еді.
The Black Power Revolution, also known as the Black Power Movement, 1970 Revolution, Black Power Uprising and February Revolution, was an attempt by a number of social elements, people and interest groups in Trinidad and Tobago to subvert the neocolonial order held over from the days of British slavery and imperialism, and supported by Anglo American collusive efforts to maintain dominating influence in the Caribbean region.
Тарих
1968 және 1970 жылдар аралығында Тринидад пен Тобагодағы қозғалыс АҚШ-тағы азаматтық құқықтар қозғалысымен бірдей кезеңде күшейді. Ұлттық бірлескен әрекет комитеті (NJAC) Вест-Индия университетінің (UWI) Сент-Огастин кампусындағы студенттік гильдиясынан құрылды. Геддес Гренджердің (кейін Макандал Даага) басшылығымен NJAC және «Қара күш» қозғалысы премьер-министр Эрик Уильямстың билігіне күдік келтіретін күшті қарсылық ретінде пайда болды. Бұл мұнай кеншілері кәсіподағының төрағасы Джордж Уикс, көлік және өнеркәсіп жұмысшылары одағының өкілі Клайв Нуньес және сол кездегі жас кәсіподақ заңгері және белсендісі Басдео Пандай басқарған жұмысшылар атынан ұйымдастырылған ереуілдердің өсуімен бірге жүрді. «Қара күш» революциясы 1970 жылғы карнавалға қатысқан «Pinetoppers» тобының «Африка туралы шындық» атты көрсетілімімен басталды, онда Фидель Кастро, Кваме Туре және Тубал Урия Батлер сияқты «революциялық батырлар» бейнеленді. Бұдан кейін шерулер мен наразылықтар сериясы өтті. Эрик Уильямс «Мен Қара күшті қолдаймын» деген хабарлама таратты. Ол жұмыссыздықты азайту үшін 5% салымын енгізіп, кейіннен елдің алғашқы коммерциялық банкін құрды. Бірақ бұл қадамдар наразылықтарға елеулі әсер етпеді.
Between 1968 and 1970, a movement gained strength in Trinidad and Tobago around the same time as the civil rights movement in the United States. The National Joint Action Committee (NJAC) was formed out of the Guild of Undergraduates at the St. Augustine campus of the University of the West Indies (UWI). Under the leadership of Geddes Granger (later Makandal Daaga), NJAC and the Black Power Movement appeared as a serious challenge to the authority of Prime Minister Eric Williams. This was coupled with a growing strike action on behalf of workers by the trade union movement, led by George Weekes of the Oilfields Workers' Trade Union, Clive Nunez of the Transport and Industrial Workers Union and Basdeo Panday, then a young trade union lawyer and activist. The Black Power Revolution began with a 1970 Carnival band named Pinetoppers whose presentation entitled "The Truth about Africa" included portrayals of "revolutionary heroes" including Fidel Castro, Kwame Ture and Tubal Uriah Butler. This was followed by a series of marches and protests. Williams countered with a broadcast entitled I am for Black Power. He introduced a 5% levy to fund unemployment reduction and later established the first locally owned commercial bank. However, this intervention had little impact on the protests.
Көшбасшылық
Бұл қозғалысты негізінен NJAC-тің Макандал Даага мен Хафра Хамбон екеуі, кәсіподақтардың және афро-тринидадтықтар сияқты басқа да әлеуметтік топтардың мүдделерімен бірлесіп жетекшілік етті. Сол кездегі биліктегі Халықтық ұлттық қозғалыстың (PNM) Эрик Уильямс басшылығымен көптеген наразы мүшелерін өзіне тартқаны байқалды. Қалалар мен қалалардың наразы кедей халқы, сондай-ақ наразылық білдірген аймақтардың қара нәсілді жастары көтеріліске тартылып, қозғалысқа қатысты, әрі UWI-дің Сент-Августин кампусынан келген жастар мен басқалары да болды.
It was mainly led by NJAC's duo of Makandal Daaga and Khafra Khambon in tandem with other various interests within the trade unions, and other social groups like Afro Trinidadians and were noted to attract many disaffected members of the then ruling People's National Movement (PNM) under Eric Williams. A large turnout of the disaffected poor of the cities and towns, as well as those black youth of the disaffected communities were attracted to the uprising and were present in the movement, as well as youths and others from the St. Augustine campus of UWI.
Жағдайдың күшейуі
1970 жылғы 6 сәуірде полиция Базил Дэвисті өлтірді. Бұл 13 сәуірде Тобаго-Ист округінен парламент депутаты А.Н.Р. Робинсонның отставкаға кетуімен жалғасты. Бұл наразылықтың қазасы қозғалыстың күшеюіне әкелді. 18 сәуірде қант қызылшалары ереуілге шықты, сондай-ақ жалпы ереуіл туралы әңгімелер тарады. Осыған жауап ретінде Уильямс 21 сәуірде Төтенше жағдай режимін жариялады және 15 "Қара күш" жетекшісін қамауға алды. Оларға жауап ретінде Раффик Шах және Рекс Лассалл басқаратын Тринидад қорғаныс күштерінің бір бөлігі көтеріліс жасап, Тетерон әскери казармасындағы әскерлерді кепілге алды. Командир Дэвид Блум басқаратын жағалау күзетінің және үкімет пен көтерілісшілер арасындағы келіссөздердің нәтижесінде көтеріліс тоқтатылды және көтерілісшілер 25 сәуірде бас берді. Уильямс үш қосымша сөйлеуінде өзін "Қара күш" қозғалысының мақсаттарымен байланыстыруға тырысты. Ол кабинетін қайта құрастырып, үш министрді (оның ішінде екі ақ нәсілді) және үш сенаторды қызметтен шеттетуге бел буды. Сонымен қатар, ол наразылық шерулерін бақылау мақсатында азаматтық бостандықтарды шектеуге бағытталған "Қоғамдық тәртіп туралы" заңды енгізді. А.Н.Р. Робинсон және оның құрылымы жаңа "Демократиялық азаматтардың әрекет комитеті" (кейіннен Демократиялық әрекет конгресі) басшылығымен өткен халықтың қарсылығынан кейін заң жобасы кері тартылды. Бас прокурор Карл Хадсон Филлипс заң жобасының сәтсіздігіне байланысты отставкаға кетуді ұсынды, бірақ Уильямс оның отставкасын қабылдамады.
On 6 April 1970 a protester, Basil Davis, was killed by the police. This was followed on 13 April by the resignation of A. N. R. Robinson, Member of Parliament for Tobago East. The death of this protester led to the movement gaining momentum. On 18 April sugar workers went on strike, and there was talk of a general strike. In response to this, Williams proclaimed a State of Emergency on 21 April and arrested 15 Black Power leaders. Responding in turn, a portion of the Trinidad Defense Force, led by Raffique Shah and Rex Lassalle, mutinied and took hostages at the army barracks at Teteron. Through the action of the Coast Guard, led by Commander David Bloom and negotiations between the Government and the rebels, the mutiny was contained and the mutineers surrendered on 25 April. Williams made three additional speeches in which he sought to identify himself with the aims of the Black Power movement. He re shuffled his Cabinet and removed three Ministers (including two white members) and three senators. He also introduced the Public Order Act, which reduced civil liberties in an effort to control protest marches. After public opposition, led by A. N. R. Robinson and his newly created "Action Committee of Democratic Citizens" (which later became the Democratic Action Congress), the bill was withdrawn. Attorney General Karl Hudson Phillips offered to resign over the failure of the bill, but Williams refused his resignation.