Нью-Йорк қаласындағы "Marriott Marquis" қонақ үйі

Кіріспе

Манхэттендегі қонақ үй, Нью-Йорк

Нью-Йорк Марриотт Маркиз – Нью-Йорк қаласындағы Манхэттеннің орталық бөлігіндегі Театр ауданындағы Таймс-скверде орналасқан Marriott желісіне жататын қонақ үй. Архитектор Джон С. Портман кіші жобалаған бұл қонақ үй 1535 Бродвей көшесінде, 45-ші және 46-шы көшелердің арасында орналасқан. Онда 1971 қонақ бөлмесі және кең жиналыстар өткізуге арналған алаң бар. Қонақ үйдің екі қанаты бар: біреуі 45-ші көшеде, екіншісі 46-шы көшеде, олар бірінші қабаттағы подиуммен қосылған. Бірінші екі қабатта сауда орындары орналасқан, ал үшінші қабатта Маркиз театры салынған. Қонақ үйдің вестибюлі сегізінші қабатта орналасқан, онда жиналыстар өткізуге арналған залдар мен мейрамханалар да бар. Вестибюльдің үстінде 36 қабаттан тұратын қонақ бөлмелері көтеріліп тұрады, олардан айналаға көрініс ашылады. Үш жоғарғы қабатта Нью-Йорк қаласының ең биік мейрамханаларының бірі – "View" орналасқан. Қонақ үйдің сәулеттік ерекшелігі – сыртында он екі шыны лифт кабинасы бар минарет пішіндес құрылысынан тұратын бетон лифт шахтасы. Жылжымайтын мүлік агенті Питер Шарп 1960 жылдары бұл жерді сатып алып, онда кеңсе ғимаратын салуды жоспарлаған. Алғашқы рет қонақ үй 1972 жылы жарияланды, ал ресми жоспарлар 1973 жылы жарияланды, бірақ 1975 жылғы Нью-Йорк қаласының қаржылық дағдарысынан кейін құрылысы кейінге шегерілді. 1970 жылдардың соңында мэр Эд Кох басшылығымен құрылыс қайта басталды. Бұл жердегі бес ескі театрдың бұзылуына байланысты көптеген даулар болды, сондай-ақ түрлі сот процестері мен наразылықтар құрылысты 1982 жылға дейін кешіктірді. Құрылыс басталған кезде Westin желісі Marriott желісімен алмастырылды. Қонақ үй 1985 жылдың 3 қыркүйегінде ашылды және содан бері бірнеше рет жөндеуден өтті. 1990 жылдардың соңында бұл қонақ үй Marriott желісіндегі ең табысты қонақ үйлердің біріне айналды. 1993 жылы Marriott Портманның кіші үлесін сатып алды, ал 2013 жылы жерді толығымен сатып алды.

Сайт

Нью-Йорк Марриотт Маркиз Бродвейдің батыс жағында, Таймс-сквер бойымен 45-ші көше (Джордж Эббот жолы) оңтүстікке және 46-шы көше солтүстікке қарай, Нью-Йорк қаласының Манхэттен ауданында орналасқан. Нью-Йорк қаласының қала құрылысы департаменті мекенжайын 1535 Бродвей деп көрсетеді. Жер учаскесінің пішіні дұрыс емес, ауданы белгілі бір шамада, ал Бродвей бойындағы ені 207,94 фут (63 метр), тереңдігі 433,94 фут (132 метр) құрайды. Бродвейдің қасбеті 45-ші және 46-шы көшелердің қасбеттеріне диагональ бойынша өтеді. Қонақүйдің солтүстік жағы Даффи алаңына қарап тұрады. 1980 жылдары қонақүй салынған кезде Бродвей алдындағы тротуар сәл кеңейтілді. Алғашқы жоба бойынша, ол Бродвейдің шығысына қарай Жетінші авенюге дейін созылатын жаяу өткел болуы тиіс еді. Кеңейтілген алаңның ұзындығы 95 фут (29 метр) және ол Жетінші авенюге дейін созылады. Айналасындағы аймақ Манхэттеннің Театр ауданының бөлігі болып табылады және көптеген Бродвей театрларын қамтиды, мысалы Мороско, Бижу, Астор және Гайети (кейін Виктория) театрлары – барлығы 20-ғасырдың басында салынған.

Сәулет

Нью-Йорк Марриотт Маркиз Джон С. Портман кіші жобалаған және Marriott International басқарады. Қонақүй ғимараты 51 қабаттан және екі жертөледен тұрады, биіктігі 175 метр (574 фут) жетеді. Лифттер 55-ші қабатқа дейін барады деген қауесет болғанмен, Marriott қонақүйдің ең жоғарғы қабатының нөмірі 49 екенін, ол кеңсе ретінде пайдаланылатынын мәлімдейді. Қонақүйдің қазіргі заманғы дизайны бастапқы жоспарға ұқсас, бірақ пьедесталы сегіз қабаттан тұрады. Қонақүйдің негізінің үстінде, Бродвей фасадының ортасында, Marriott таңбасының үстінде иілген цилиндр орналасқан. Фасад канадтық Prefac Vibrek компаниясы өндірген тік жолақты сұр бетон панельдерден жасалған. Төменгі қабаттардың панельдері крандар арқылы орнатылса, жоғарғы қабаттардың панельдері монорельсті құрылыммен орнатылған. Бродвейдегі орталық белгі «Кодарама» деп аталды және бастапқыда Kodak компаниясы жылына бірнеше рет жаңа түсті фотосуреттерді көрсету үшін пайдаланған. Суреттер үлкен Duratrans жолақтарына басылып, ауа райы мен желден қорғау үшін екі жағынан ламинатталған. Kodak фотосуреттері үлкен дисплейлік қорапқа орналастырылып, қораптың артындағы вакуумдық жүйемен салқындатылған. Белгілер көбінесе қасбеттен шығып тұратын арқалықтарға тірелген. 2014 жылы Бродвей фасадына жаңа электронды белгі орнатылды, ол блок бойына созылып, 45-ші және 46-шы көшелерге дейін айналды. Mitsubishi Electric компаниясы жасаған экранның өлшемдері және 24 миллион пикселге ие. Жаңа экранды жабу және Бродвей фасадының ортасына 57 фут (17 метр) Vierendeel фермасы орнатылды. Қонақүй бастапқыда екі жертөле деңгейімен салынған, бірақ 2010 жылдары бірінші жертөле деңгейі бұзылып, екі есе биіктігі бар бір жертөле деңгейі құрылды. Жертөленің құрылымын өзгерту кезінде, іргетас қабырғасына болаттан жасалған қаңқа орнатылды. Бірақ, қонақүй аяқталғаннан кейін, Burgess Steel компаниясынан қосымша болат қаңқамен нығайтылды және қалыңдығы бар. Бұл мұнараға ұқсас форма. Сыртқы лифттер шынымен қоршалған және атриум вестибюліне қарап тұрады. Жедел жеткізу жүйесі 2006 жылы аяқталып, 2019 жылы жаңартылды. Қызметкерлерге арналған тағы алты лифт пайдаланылады.

The New York Marriott Marquis was designed by John C. Portman Jr. and is operated by Marriott International. The hotel building has 51 stories and two basements, rising to a height of 574 feet (175 m). While there had been rumors that the elevators serve a 55th floor, Marriott states that the top floor number in the hotel is 49, which is used as office space. efn|The hotel is also variously cited as having 1,919, The modern hotel is similar to what was originally planned, but the podium is eight stories tall. Above the base of the hotel, in the middle of the Broadway facade, a curving drum sits atop the Marriott marquee. The facade is made of gray precast concrete panels with vertical stripes, which were manufactured by Canadian company Prefac Vibrek. The lower stories' panels were installed using cranes, while the upper stories' panels were installed with a monorail assembly. The central sign on Broadway was known as the Kodarama and was originally used by Kodak to display color photos, which were changed several times per year and were accompanied by a caption sign measuring The photos were printed on large Duratrans strips, which were double laminated on the front to protect against weather and wind. The Kodak photos were framed by a large display box and were cooled by a vacuum system behind the box. The signs were largely supported on beams that protruded from the facade. In 2014, a new electronic sign was installed on the Broadway facade, spanning the whole length of the block and wrapping around to 45th and 46th Streets. The screen, made by Mitsubishi Electric, measures and has 24 million pixels. The new screen covers and is made of interlocking panels measuring The preexisting framing was extended and reinforced to support the newer sign, and a 57 feet (17 m) Vierendeel truss was installed across the center of the Broadway facade. The hotel originally had two basement levels, but the first basement level was demolished in the 2010s, creating one basement level with a double height ceiling. When the basement was modified, a steel frame was built adjacent to the foundation wall. but, after the hotel was completed, it was reinforced with additional steel framing from Burgess Steel. and thick. with a form similar to a minaret. The exterior elevators are surrounded by glass and overlook the atrium lobby. The destination dispatch system was completed in 2006 and modernized in 2019. Six additional elevators are used by service staff.

Негізгі

Қалыпты аймақтарға бөлу ережелері бойынша қонақ үйдің аумағындағы кез-келген ғимараттың ең үлкен қабат ауданы (FAR) 15 болды. Қонақ үйді жоспарлау кезінде FAR әрқайсысы 20 пайыздан екі бонус алды, бұл FAR-ды 21,6-ға жеткізді. Құрылысшылар бірінші бонус үшін ғимараттың түбінде жеке меншік қоғамдық кеңістікті қосуға мәжбүр болды, ал екінші бонус үшін олар жаңа театр (Маркиз театры) салды. Жекеменшікмен басқарылатын қоғамдық кеңістік 45-ші және 46-шы көшелердің арасындағы екі өткелден тұрады. Екінші қабатты 2010 жылдары қиратып тастады. Маркиз театры ғимараттың үшінші қабатында орналасқан. Театрды қосу үшін қонақ үйге дерлік бонус берілді. Бонус шарты ретінде Нью-Йорк қаласының бағалау кеңесі театрда 1500 орын болуы керек деп белгіледі. Сахна қонақ үйдің кіреберіс жолының үстінде, ал баль залы театр төбесінің үстінде орналасқан. Үшінші қабаттан жетінші қабатқа дейін театр кеңселерi орналасқан.

Атриумның вестибюлі

Қонақ үйдің атриумдық вестибюлі сегізінші қабатта орналасқан. 1980 жылдары қонақ үй салынып жатқан кезде қауіпсіздік талаптарына байланысты, көшеден қонақ үй вестибюліне дейін басталатын бір ғана эскалатор болды. 2022 жылдан бастап сегізінші қабатта алтын түсті төбесі мен шамдар қатары бар Revel & Rye бар-рестораны орналасқан. Сондай-ақ, бизнес орталығы мен кітапханасы бар 200 орындық M Club мүшелер лаунжы бар, ол фудтрактардан шабыттанған тағамдар ұсынады. Бұл кеңістікте Таймс-сквер добына ұқсайтын алты люстра, қара "көрінбейтін төбе" және LED шамдары орналасқан. Сегізінші қабаттағы тағы бір зал – Liberty Ballroom, 140-150 адамға арналған және Шуберт аллеясына қарап тұрады. Қонақ үйде "отбасылық", "делюкс" және "супериор" сияқты әртүрлі өлшемдегі, жалпы 1877 бөлме бар. Бөлмелерде телевизорлар мен арнайы жиһаздар да қарастырылған. The View американдық тағамдарды бранч пен кешкі асқа ұсынады. Айналмалы мейрамхана Macton Corporation компаниясымен жасалған. Ол дөңгелектері бар статикалық тұғырлардан тұрады. Мейрамхана мен лаунждар дөңгелектердің үстіндегі платформаларға орналасқан, әр платформаның астында рельстер бар, бір дизайнер оларды пойыздың тікелей қарсысына теңеген. Дегенмен, Шарп мүлікті жалға алуға ниетті ірі арендаторды таба алмады.

Бастапқы тұжырымдама және кешігу

Жакелин Т. Робертсон, қала әкімдігінің Мидтаун жоспарлау және дамыту кеңсесін басқарған, 1970 жылы Шарпты Роберт Вентуриді консультант ретінде жұмысқа алуға көндірді. Вентури, Денис Скотт Браун және Стивен Айзенур бірге үлкен табельдер мен «қоғамдық кеңістіктердің төмен деңгейін» ұсынды. Шарп Вентуридің жоспарына әсерленбеді, сонымен қатар Мидтаунда кеңсе орындары жетіп артық болды, сондықтан Вентуридің жоспарлары күштен шығарылды. Робертсон мен Шарп 1971 жылы Портманның «Hyatt Regency Atlanta» қонақ үйіне сапар жасады, онда Робертсон Шарптың «түннің жартысын айналып қарағанын» еске алды. Шарп осы уақыт аралығында, соның ішінде 1972 жылы «Astor» театрын қоса, бірнеше театрларды жапты. Таймс-скверде оннан кем заңды театр қалғандықтан, оларды жабу жұртшылық үшін үлкен мәселе болмады. 1972 жылдың 3 қарашасында «Western International Hotels» (кейін «Westin») және Портман 75 миллион долларға 2000 бөлмелі қонақ үй салуды жариялады. Қонақ үй бірнеше көп қабатты өткелдермен байланыстырылған екі мұнарадан тұрады және бұрынғы «Javits Center» болған Гудзон өзеніндегі конгресс орталығымен үйлесімде болады. Ол кезде Нью-Йорк қаласында 1964 жылғы Дүниежүзілік көрмеден бері мұндай ірі қонақ үй жобалары жүзеге асырылмаған, Робертсон бұл дамуды «Таймс-сквердің қайта жандануының» алға басушысы деп бағалады. Портман мен мэр Джон Линдсей 1973 жылдың 11 шілдесінде 54 қабаттан, 2020 бөлмелі «Portman Hotel» жоспарларын ресми түрде жариялады. Ол кезде жобалық құны 150 миллион долларға дейін өсті. Портман сонымен қатар даму аясында 46-шы көшедегі «Theatre» (кейін «Richard Rodgers Theatre») театрын қайта жаңартуға уәде берді. Құрылыс 1974 жылы басталуға тиіс болды, ал қонақ үй 1977 жылы ашылуға жоспарланған. Нью-Йорк қалалық жоспарлау комиссиясының төрағасы Джон Юджин Зукотти 1973 жылдың ортасында осы рұқсаттар бойынша тыңдау ұйымдастырды. Ал 1975 жылдың қаңтарында Портман конгресс орталығы қаржыландырылмаса, «Portman Hotel» жобасынан бас тартатынын ескертті. Құрылыс құны төмендегендіктен, қонақ үйге 100 миллион доллар ғана қажет болды, бірақ жиналған қаражат 38 миллион долларды құрады. Сол жылдың желтоқсан айында Портман «Portman Hotel» жобасын тоқтату туралы хабарлады. Жобалар аяқталғанмен және қала әкімдігі мақұлдағанмен, инвесторлар жобаға қызығушылық танытпады.

Jaquelin T. Robertson, who led the city government's office of Midtown Planning and Development, convinced Sharp in 1970 to hire Robert Venturi as a consultant. Venturi, along with Denise Scott Brown and Steven Izenour, proposed large signs and "low public spaces". Sharp was not impressed with Venturi's plan, and there was too much office space in Midtown, so Venturi's plans were scrapped. Robertson and Sharp then visited Portman's Hyatt Regency Atlanta hotel in 1971, where Robertson recalled Sharp "stayed up half the night looking around". Sharp closed some of the theaters in the meantime, including the Astor in 1972. Less than twelve legitimate theaters still existed in Times Square, so closing them was not a major concern to the public. On November 3, 1972, Western International Hotels (later Westin) and Portman announced they would build a 2,000 room hotel for $75 million. The hotel would contain two towers connected by several multi story walkways, and it would complement a convention center on the Hudson River, later the Javits Center. At the time, there had been no major hotel projects in New York City since the 1964 World's Fair, Robertson praised the development as a harbinger of "the renaissance of Times Square". Portman and mayor John Lindsay officially announced plans for the 54 story, 2,020 room Portman Hotel on July 11, 1973. By then, the projected cost had risen to $150 million. Portman also promised to renovate the 46th Street Theatre (later the Richard Rodgers Theatre) as part of the development. Construction was set to begin in 1974, with the hotel set to open in 1977. New York City Planning Commission chairman John Eugene Zuccotti scheduled a hearing for these permits in mid 1973. and, by January 1975, Portman warned that he would withdraw from the Portman Hotel unless the convention center was funded. Construction costs had decreased enough that the hotel only needed $100 million, but only about $38 million had been raised. That December, Portman announced he would cancel the plans for the Portman Hotel. Though the designs were completed and the city government had given approvals, investors had not shown interest in the project.

Жоспарлардың қайта жаңғыруы

1976 жылдың қаңтар айында қала Портманмен қонақүй жоспарларын қайта жандандыру бойынша келіссөздер жүргізді. Жылдың ортасына қарай қаладағы қонақүй индустриясы қалпына келіп, жақын толық қуаттылықпен жұмыс істеді. 1978 жылдың наурыз айында Portman Properties компаниясының өкілдері, егер қала әкімдігі 15 миллион долларлық федералдық әрекет грантын алса, қонақүй үшін 150 миллион доллар жинауға болатынын мәлімдеді. Нью-Йорк қаласының бағалау кеңесі сол тамызда қонақүйге салық жеңілдігін бекітті, осылайша Portman Properties компаниясына әлеуетті кредиторлармен байланысуға мүмкіндік берді. Қалалық даму корпорациясы (UDC), Нью-Йорк штатының мекемесі, жерді сатып алып, оны қонақүй операторларына ұзақ мерзімді жалдау шарты бойынша қайта жалға беруге тиіс болды. 1978 жылы кеңес қала әкімдігіне Портман атынан әрекет грантына өтініш беруге уәкілеттік берді. Шуберт ұйымының өкілі Джеральд Шонфельд 1978 жылдың қыркүйегінде қонақүйдің құрылысын келесі жылдың басында бастау жоспарланғанын болжады. 1979 жылдың басына қарай федералдық грант әлі бекітілмеген еді. Федералдық грантқа өтініш берілген, бірақ сыртқы қаржыландыру қамтамасыз етілгенше күтіп тұрды. 1979 жылдың маусым айына дейін қонақүй құны кем дегенде 240 миллион долларға дейін өсті, бірақ оның шамамен 60 миллион доллары жоспарланған әрекет гранты мен Портманның өзіндік капиталынан түсуі тиіс еді. Equitable Life Assurance компаниясы қалған шығындарды жабу үшін бірнеше кредиторлармен келіссөздер жүргізіп жатты. The New York Times газетінің хабарлауынша, кредиторлар ұсынылған 250 миллион доллардың 170 миллион долларын беруге дайын еді. Лондонның Trust Houses Forte компаниясы қонақүйді басқаруға қызығушылық танытты. Пикадилли қонақ үйінің операторлары сол айда Портманға сатуға бас тартты. Пикадилли қонақ үйі Портман қонақ үйіне жоспарланған сәнді бағаларға қарағанда өз бөлмелеріне арзан баға ұсынуды жалғастыруды жоспарлады.

Қиындықтар

Жоспарлар түпнұсқа Хелен Хейз, Мороско және Бижу театрларын, сондай-ақ Астор мен Гайти театрларының қалдықтарын бұзуды көздеді. Хелен Хейз театры 1978 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне (NRHP) енгізуге лайық деп танылған болатын. 1979 жылдың қараша айында бір заңгер LPC-ге ескі Хелен Хейз театрын қалалық ескерткіш ретінде қарастыруға мәжбүрлеу үшін сотқа шағым түсірді, бірақ LPC театрлар бойынша ешқандай пікір білдірмеді. Келесі айда Актерлер қауымдастығы қаладан ескі театрларды бұзу мәселесін қайта қарастыруды сұрады. Театрлық сахна қызметкерлерінің халықаралық альянсы, Shubert ұйымы сияқты театр операторлары жобаны қолдады. 1980 жылдың ақпан айында Энтони Перкинс, Хосе Феррер және Тони Рэндал сияқты актерлер Хелен Хейз, Мороско және Бижу театрларын бұзу жоспарына қарсылық білдірді. Қалалық әкімдік Пикадилли қонақүйін жерді иемдену арқылы алуға дайын болғандықтан, Пикадилли иелері 1980 жылдың наурыз айында иемденуді тоқтату үшін сотқа шағымданып, талас-тартыс тудырды. Актерлер қауымдастығы әлі бөлінбеген федералдық грантқа қарсы петиция жинау үшін қол жинады. 1980 жылдың шілдесінде Манхэттен қауымдық кеңесінің 5-ші округі қарсыластардың, соның ішінде импресарио Джозеф Папптың сөзіне қарамастан, Портман қонақүйін мақұлдады. The Times газеті жобаның төмен пайыздық ставкалар мен қонақүй бөлмелеріне жоғары сұранысқа байланысты жүзеге асырылуы мүмкін екенін хабарлады. Қарсыластар мәселені қонақүйді мақұлдауға құқығы жоқ Нью-Йорк қалалық кеңесінің комитетіне жеткізді, сондай-ақ 5-ші округтің қауымдық кеңесі жеткілікті ақпаратсыз қонақүйді мақұлдады деп мәлімдеді. 1980 жылдың қараша айында қалалық әкімдік қосымша 6,5 миллион доллар, яки барлығы 21,5 миллион доллар көлемінде грант алуға рұқсат берді. Келесі айда Пикадилли иелері қаламен сот ісін аяқтады, бұл Портманға осы жерді сатып алуға мүмкіндік берді. Жобаның қалған қарсыластары, соның ішінде Актерлер қауымдастығы, қонақүйге қарсы жаңа сотқа шағым түсірді. Рональд Рейганның келе жатқан әкімшілігі грант бағдарламасын толығымен жоюды жоспарлады, бірақ Кох гранттан тәуелсіз қонақүйдің салынуына сенімді екенін білдірді. Іс-қимылға арналған грант 1981 жылдың сәуір айында мақұлданып, бекітілді.

The plans entailed the demolition of the original Helen Hayes, Morosco, and Bijou, as well as the remnants of the Astor and Gaiety. and the Helen Hayes had been declared eligible for National Register of Historic Places (NRHP) listing in 1978. In November 1979, a lawyer filed a lawsuit to force the LPC to consider the old Helen Hayes Theatre as a city landmark, though the LPC had no opinion on the theaters. The next month, Actors' Equity Association asked the city to reconsider the demolition of the old theaters. The International Alliance of Theatrical Stage Employees conversely supported the project, as did theatrical operators such as the Shubert Organization. In February 1980, actors such as Anthony Perkins, José Ferrer, and Tony Randall protested the proposed demolition of the Helen Hayes, Morosco, and Bijou. With the city government set to obtain the Piccadilly Hotel through land condemnation, the Piccadilly's owners sued in March 1980 to stop the condemnation. Actors' Equity collected signatures for a petition against the federal action grant, which still had not been distributed. In July 1980, Manhattan Community Board 5 voted to affirm the Portman Hotel, despite testimony from opponents including impresario Joseph Papp. The Times reported that the project would probably proceed because of low interest rates and high demand for hotel rooms. Opponents brought the issue before a New York City Council committee that had no power over the hotel's approval, and they also alleged that Community Board 5 had approved the hotel without sufficient information. The city government gave approval in November 1980 to seek an additional $6.5 million in action grants, or $21.5 million total. The next month, the Piccadilly's owners settled their lawsuit against the city, enabling Portman to acquire that site. The project's remaining opponents, including Actors' Equity, filed a new lawsuit against the hotel. The incoming administration of Ronald Reagan planned to eliminate the grant program altogether, though Koch expressed confidence the hotel could be built regardless of the grant. The action grant was approved in April 1981.

Даму

Портман 1981 жылдың қаңтарында қонақүй үшін жерді ресми түрде сатып ала бастады, бұрынғы жалға алу шарттарын тоқтатты. Сол наурыз айында жаңа қонақүйді Marriott басқаруы мүмкін деген хабар тарады, ал кейіннен қонақүйді басқару үшін 25 жылдық келісімшартқа қол қойылды. Қаржыландыру туралы келісім 1982 жылдың наурыз айында жасалды.

Жерді тазалау және сақтау жұмыстары

1981 жылдың ортасына қарай, құрылыс басталғанға дейін шешілуі керек болған жалғыз мәселелер – жоспарлау процесі бойынша қоғамдық тыңдау және «Актерлердің лигасынан» түскен сот талабы еді. Оппозиция өкілдері көптеген ескертулер білдіргенімен, қала Портманның жоспарларын қолдайтын экологиялық салдарын бағалау туралы мәлімдеме жариялады, бірақ ол қонақүйді театрлардың үстіне орналастыруды көздеді. «Портман иеліктері» ұсыныстың заңдылығына қарсылық білдірмеді, бірақ бұл қонақүй құрылысын одан әрі кешіктіретінін мәлімдеді. Дегенмен, Померойдың жоспары Муниципалдық өнер қоғамынан марапат алды. Қонақүйдің алдындағы Бродвей учаскесінде жаяу жүргіншілер алаңын салу да жоспарланған, бірақ ол да дау тудырды. Жалпы, қонақүйді қолдаушылар жаяу жүргіншілер алаңын да жақтады, ал қонақүйге қарсылар алаң салуға қарсы болды. 1981 жылдың басында «Актерлердің лигасы» және басқа да сақтау ұйымдары Мороско театрын Ұлттық тарихи ескерткіштер тізіміне (NRHP) енгізуге тырысты, бірақ федералдық үкімет бастапқыда бұл қадамға келіспеді. Оппозиция өкілдері одан әрі NRHP тізіміне енгізуді талап еткеннен кейін, Мороско сол жылдың қараша айында NRHP-ға енгізілуге лайық деп танылды. Кейін «Актерлердің лигасы» мен Табиғи ресурстарды қорғау кеңесінің адвокаттары Рейганның кеңесшісі Лин Нофцигерді және ішкі істер министрі Джеймс Г. Уатты Портман жобасын қолдау үшін Тарихи сақтау жөніндегі консультативтік кеңеске қысым көрсетуде айыптады. «The Times» газетінің бір жазушысы сақтау мәселесі әсіресе «драматургтер арасында қызу пікірталас тудырғанын», тіпті оны театрлық жиналыстарда талқылау мүмкін емес екенін мәлімдеді. Бірақ үш күннен кейін сот бұл ғимаратты бұзуға рұқсат берді. 15 қаңтарда Бижу театры бұзылды. 1982 жылдың ақпанында федералдық судья саяси ықпал туралы талаптарды қабылдамай, қалған театрларды бұзуға рұқсат берді. 3 наурызда актерлер театрларды сақтау үшін наразылық акциясын ұйымдастырды, ал штаттық судья екі апталық тыйым салуға келісті. АҚШ Жоғарғы Соты істі қарауға бола ма, жоқ па, соған дейін федералдық тыйым да күшінде болды. 17 наурызда Нью-Йорк апелляциялық соты апелляциялық шағымды қараудан бас тартты, ал үш күннен кейін тағы бір шағымды қабылдамады. Осы кезде бес театрдың үшеуі бұзылған еді. 22 наурызда АҚШ Жоғарғы Соты істі қараудан бас тартқаннан кейін Хелен Хейс және Мороско театрларын бұзу басталды, соның салдарынан бірнеше танымал актерлер мен театр қайырмалылары тұтқындалды. Мороско театры NRHP тізіміне енбегендіктен тез бұзылды, бірақ Хелен Хейс театрынан тарихи және сәулеттік маңызы бар бірнеше заттар сақталды. Театрларды бұзу туралы дау 1980-ші жылдары Бродвей театрларын сақтау үшін үлкен масштабтағы қозғалыстың басталуына себеп болды.

By mid 1981, the only remaining issues to address before the start of construction were a public hearing for the planning process, as well as a lawsuit from Actors' Equity. Though opponents made many comments at the public hearings, the city published an environmental impact statement in favor of Portman's plans. but would cantilever the hotel over the theaters. Portman Properties did not challenge the validity of the proposal but said it would further prolong the hotel's construction, Nevertheless, Pomeroy's plan earned a merit award from the Municipal Art Society. A pedestrian plaza was also planned for the section of Broadway in front of the hotel, but this too was controversial. In general, supporters of the hotel also advocated for the pedestrian plaza, while opponents of the hotel were against the plaza. Actors' Equity and other preservation groups had tried to add the Morosco to the NRHP in early 1981, though the federal government initially rejected the move. After opponents further advocated NRHP listings for the site, the Morosco was deemed eligible for the NRHP that November. Subsequently, lawyers for Actors' Equity and Natural Resources Defense Council accused Reagan aide Lyn Nofziger and interior secretary James G. Watt of coercing the Advisory Council on Historic Preservation in favor of the Portman development. A Times writer stated that the preservation issue had become particularly "heated among playwrights", to the point where it could not be discussed in theatrical meetings. but a state court approved the demolition three days later. By January 15, the Bijou was demolished. A federal judge ruled to allow the other theaters' demolition in February 1982, rejecting claims of political influence. Actors held a protest to save the theaters on March 3, and a state judge granted two week long injunctions. A federal injunction was also in place until the Supreme Court of the United States chose whether to hear the case. The New York Court of Appeals refused to hear an appeal on March 17, and it rejected another appeal three days later. By then, three of the five theaters had been demolished. Demolition of the Helen Hayes and Morosco commenced on March 22, after the U. S. Supreme Court refused to hear the case, and several high profile actors and theatrical personalities were arrested in the ensuing protests. The Morosco was demolished quickly as it was never listed on the NRHP, but some historically and architecturally significant items from the Helen Hayes were preserved. The controversy over the theaters' demolition prompted a larger scale preservation movement for Broadway theaters in the 1980s.

Құрылыс

1982 жылдың мамырында Портман Бродвейдегі жаяу жүргіншілер алаңына қатысты жоспарларын тоқтатарын, себебі қалың халық қарсылық білдіргенін мәлімдеді. Сонымен қатар, «Портман Пропертиз» компаниясы өз кредиторларымен 221,5 миллион долларлық қаржыландыру пакеті бойынша келісімге келді, бұл 320 миллион долларлық жобаның көп бөлігін қаржыландыруға мүмкіндік беретін еді. «Equitable Life», «Metropolitan Life», «Manufacturers Hanover» және Нью-Йорк штатының Біртұтас зейнет қоры бірлесіп 200 миллион доллар көлемінде несие беретін болды (оның ішінде 150 миллион доллар бірінші кепілдеме және 50 миллион доллар екінші кепілдеме), ал қала 21,5 миллион долларлық әрекет грантын бөледі. Алайда, 1982 жылдың соңында тиісті рұқсаттардың болмауына байланысты бұзу жұмыстары кейінге шегерілді. «Портман» қонақ үйінің негізі жарылыс арқылы қазылды, бұл жақын жердегі театрлардағы қойылымдарға кедері келтірмеу үшін уақытты дұрыс есептеуді талап етті. «Marriott Corporation» президенті Билл Мариотт және компанияның атқарушы вице-президенті Фред Малек жаңа қонақ үйдің Таймс-скверді қайта жандандырады деп үміттенді, оның құлдырауын олар өмір бойында көзбен көрген еді. Қонақ үйге ресми атау 1982 жылдың соңында ғана берілді, ол «Marriott Marquis» деп аталды. Осы кезде қазба жұмыстары дерлік аяқталған болатын. Содан кейін лифт шахтасының бетон қабырғасы темір және ағаштан жасалған қалыптар арқылы құйылды, ол сағатына 1 фут (0 метр) жылдамдықпен жоғары көтерілді. 1983 жылдың ортасына қарай шахта толық биіктігіне дерлік жетті, содан кейін арқалықтар салына бастады. Лифт шахтасынан кейін болаттан жасалған құрылымдық бөліктер орнатылды. Қалалық қозғалыс тығыз болғандықтан және аудан тығыз салынғандықтан, құрылысшылар жұмыс істей алатын кеңістік шектеулі болды, ал материалдарды жақын жерде сақтау мүмкін болмады. Сондықтан болат арқалықтар Нью-Джерси штатының Керни қаласындағы зауыттан тасымалданды және дереу орнатылды. Жұмыс әдетте батыстағы театрларда түстен кейінгі қойылымдар өтетін уақытта, алаңның шығыс жағында жүргізілді. Жобалаушылар UDC ережесіне сәйкес келу үшін қосымша ұлт өкілдерін жұмысқа алды, сондай-ақ бірнеше әйелдер бұл кезде тек ерлерден құралған жобаға қосылды.

Аяқтау

1984 жылдың қаңтар айында «Марриот Маркиз» қонақ үйі 23 несие берушіден 328,5 миллион доллар көлемінде қаржыландырылды. «Марриот» өзінің үлесі ретінде 89 пайыз, ал «Портман» қалған бөлігін инвестициялады. Осы кезде «Марриот Маркиз» қонақ үйіне кем дегенде 300 мың түнге бронь жасалған, және бұл броньдардың барлығы іске асырылды. «Марриот» желісі де әлеуетті театр операторларымен келіссөздер жүргізе бастады. Қонақ үйдің құны 400 миллион долларға жетті. 1984 жылдың қазан айында салтанатты шарада қонақ үйдің құрылысы аяқталды. Салтанатты шарада Кох қонақ үйді «Жаңа Таймс-сквердің алғашқы құнды тасы» деп атады. 1985 жылдың ортасында қонақ үй құрылысын аяқтау кезінде бір жұмысшы бірнеше қабаттан құлап қаза тапты. Қонақ үй ашылғанға дейін «Таймс» газеті оны «Таймс-скверді қайта дамытудың маңызды жобасының тірегі» деп сипаттады, сондай-ақ бірнеше ірі ұйымдар онда конференциялар өткізу үшін бронь жасаған болатын. Бұған қоса, 1985 жылы «Портман» қонақ үйдің 28,68 пайызын 26,3 миллион долларға сатып алып, 12 пайыздық сыйақымен 375 миллион доллар көлемінде несие алды.

Ашылуы және алғашқы жылдары

"Марриотт Маркиз" 1985 жылдың 3 қыркүйегінде ашылды. Ол екі күн бұрын ашылуға жоспарланған еді, бірақ сегізінші қабатқа пайдалануға рұқсат сертификатын алуда кешігулер болды. Қонақүй ашылмас бұрын, Жедел жәрдем медбикелері қауымдастығының конвенциясы өткізілуге тиіс болған күннің алдындағы түстен кейін соңғы мақұлдау ауызша берілді. Бастапқы ашылуға конференц залдар, мейрамханалар және төменгі қабаттардағы бес жүз бөлме кірді. Шатырдағы айналмалы мейрамхана мен театр әлі ашылмаған еді. "Марриотт" басшылары қонақүйдің пайда табуына бірнеше жыл қажет болуы мүмкін деп болжады. Қонақүй 1985 жылдың қазанында ресми түрде ашылды. "Марриотт Маркиз" 1980 жылдардың басында Нью-Йорк қаласында ашылған 9000 бөлмелі 13 ірі қонақүйдің бірі болды. 1985 жылдың соңында "Кодак" компаниясы қонақүйдің сыртындағы панельдердің біріне әлемдегі ең үлкен түсті фотосуретті орнатты. "Марриотт Маркиз" алғашқы екі жылында бір миллион қонақ қабылдады. 1986 және 1987 жылдары бөлмелердің орташа бағасы жарияланған бағадан әлдеқайда төмен болды, себебі оның бизнесінің шамамен жартысы топтық тапсырыстардан түсті, бұл "Марриотт" бастапқыда күткеннен әлдеқайда жоғары көрсеткіш еді. 1994 жылға дейін. 1980 жылдардың соңында "Марриотт Маркиз" жыл бойы 80 пайыздық жүктемеге ие болды, бұл Манхэттендегі басқа қонақүйлерден жоғары көрсеткіш. Бұл 1980 жылдары Таймс-сквер және жалпы Нью-Йорк қаласында салынған бірнеше қонақүйлердің бірі болды.

1990 және 2000 жылдар

1990 жылдардың басында Портман 375 миллион долларлық қарызын төлеуде қиындықтарға тап болды. Осының салдарынан 1993 жылдың соңында, жаңадан бөлінген Host Marriott, Портман қарызын төлемегеннен кейін Marriott Marquis-тің 28,6 пайыздық үлесін алды. 1990 жылдардың ортасына қарай Нью-Йорк Marriott Marquis өте табысты болды, әсіресе Таймс-сквердің қайта жаңғыруы қарқынды жүріп жатқанда. 1997 жылғы New York Times басылымындағы хабарламаға сәйкес, қонақ үйдің бөлмелері жыл бойы 90 пайызға толып тұрды. 1998 жылғы Жақсылық ойындарына (Goodwill Games) дайындық ретінде Marriott ғимарат фасадына винил панельдерден жасалған үш қабатты табель орнатты. 1998 жылы қала әкімі Руди Джулианидің әкімшілігі жерді жалға алу мерзімін 75 жылдан 35 жылға дейін қысқартты. Marriott 2017 жылы жалға мерзімі біткенде 19,9 миллион доллар төлейтін болды, сондай-ақ салықтың пайызын төлеудің орнына жалға алу үшін белгілі бір сома төлейтін болады. Джулиани әкімшілігі бұл қадам қалаға 19,9 миллион долларды қырық жыл бұрын алуға және қырық жыл бойы салық түсімдерін жылына 16 миллион долларға арттыруға мүмкіндік береді деп мәлімдеді. 2000 жылдардың ортасына дейін қонақ бөлмелеріндегі мини-барлар аз қолданылуына байланысты алынып тасталды. 2000 жылдардың соңына дейін қонақ үй жыл бойы 90 пайыздық толу деңгейін сақтап тұрды. 2008 жылғы бағалау нәтижесінде қонақ үйдің құны 579,7 миллион долларға жететіні анықталды, бұл оны қаладағы ең құнды қонақ үй етті.

2010 жылдардан бүгінгі күнге дейін

2010 жылы Marriott қонақ үйдің орнына 10,7 миллион доллар төлеуді ұсынды, бірақ бұл сәтсіз аяқталды. 2012 жылдың сәуірінде Kodak таңбасы табысты болмай қалды және Kodak осы таңбаға жалдау құқығын сатуға ниеттенді. "Vornado Realty Trust" сол тамызда "Marriott Marquis" сауда алаңын қайта жаңарту үшін 20 жылдық жалдау шартына қол қойды. Компания таңбаларды жаңартуға және сауда алаңын реновациялауға 140 миллион долларға дейін жұмсауды жоспарлады. Олар жаңартылған таңбаның жоғары табыс әкелетінін күтті. 2013 жылы Host Hotels & Resorts, 1998 жылы ESD-мен жаңадан келісілген жалдау шартының шарты бойынша, Empire State Development Corporation (ESD) ұйымының бас мекемесі UDC-ден "Marriott Marquis" тұрған жерге толық құқықты 19,9 миллион долларға сатып алды. Қалалық контролер Джон Лю бұл бағаны қатты сынға алды, оның пікірінше, осы жердің нарықтық құны 193 миллион долларға бағаланатын еді. "Marriott Marquis" ашылғаннан бері оның қызметкерлері ешқашан кәсіподаққа мүше болған емес. 2020 жылы COVID-19 пандемиясы кезінде, қонақ үйге деген сұраныс күрт төмендеген кезде, Marriott 850-ден астам тамақ қызметін ұсынатын қызметкерлерін аутсорсингке беруге шешім қабылдады. 2020 жылдың желтоқсан айында Marriott барлық тамақ қызметіндегі қызметкерлерге келесі наурыз айына дейін жұмыстан босатылатынын хабарлады. Бұл шешім жұмыстан шығарылған қызметкерлердің наразылығына және Нью-Йорк штатының Бас прокурорының тергеуіне әкелді, ал қалған қызметкерлер 2021 жылдың басында кәсіподақ құруға дауыс берді. Сол тамызда Omnibuild 16 айлық, 30 миллион долларлық "Marriott Marquis" реновациясын аяқтады. Реновация барысында барлар, мейрамханалар, конференц-залдар мен банкет залдары жаңартылды, сондай-ақ тоғызыншы қабатта 73 метрлік (240 фут) көпір орнатылды. Бұған қоса, газды буға айналдыратын қазандық жүйесі де орнатылды.

Сыни қабылдау

Алғашқы жобалар туралы архитектура сыншысы Ада Луиза Хакстебл «Портман қонақ үйі қаланың ең биік ғана емес, сонымен қатар ең әсерлі болады, Атланта, Чикаго және Сан-Францискода қолданылып, сәтті нәтиже берген Портман формуласын қайталап, кеңейтеді» деп жазды. «Архитектуралық форум» журналы «Кез келген Портман, тіпті Таймс-сквердегі дауылда да жақсы тұрады» деп мәлімдеді. Керісінше, «Architecture Plus» журналынан Стэнли Аберкромби «Бұл қонақ үй Таймс-сквердің көше деңгейіндегі өміршеңдігін нығайтудың орнына әлсірету қаупін тудырады» деді. Аберкромби 1982 жылы «Америкалық сәулетшілер институтының журналында» былай деп жазды: «Жаңа қонақ үй бұл аймаққа үлкен пайда әкелуі мүмкін, бірақ басқа орын таңдалғанда одан да тиімдірек болар еді». Майкл Соркин бұл қонақ үйді «үлкен өзімшілдікке бой алған» деп сипаттады. Қонақ үй ашылғанда Голдбергер дизайнды ескірген деп атады, ал көлемі «Таймс-сквердің үстінде аударылған бекініс сияқты көрінеді» деді. «Newsday» газеті қонақ үй салынғаннан кейін екі жыл өткен соң «сыртқы пішіні Далластағы кез келген құрылысқа қарсы тұра алады», ал «ішкі жағы Люк Скайуокердің Дарт Вейдермен шайқасқан көрінісін еске түсіреді» деді. Қонақ үйдің қызмет көрсету сапасына қатысты пікірлер әртүрлі болды. «U.S. News & World Report» журналы бұл қонақ үйді Нью-Йорктегі ең жақсы 100 қонақ үйдің тізіміне енгізбеді, бірақ «кейбір бұрынғы қонақтар үшін осы Marriott қонақ үйінің жоғары деңгейдегі қызметі оларды баурап алады, ал енді біреулері үшін бұл оның қолайлы орналасқан жері» деп жазды.