Джеймс Коллип – канадалық биохимик, инсулин ашу тобының мүшесі. Макгилл және Уэстерн Онтарио университеттерінде басшылық қызметтер атқарған. Инсулин тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Биохимик; инсулинді оқшаулаған топтың бір бөлігі
Biochemist; part of group that isolated insulin
Джеймс Бертрам Коллип (20 қараша 1892 – 19 маусым 1965) – инсулинді оқшаулаған Торонто тобының мүшесі болған канадалық биохимик. 1928-1941 жылдары Макгилл университетінің биохимия кафедрасын басқарды, ал 1947-1961 жылдары Батыс Онтарио университетінің медицина факультетінің деканы қызметін атқарды, онда ол The Kappa Alpha Society қоғамының негізін қалаушы мүшесі болды.
James Bertram Collip (November 20, 1892 – June 19, 1965) was a Canadian biochemist who was part of the Toronto group which isolated insulin. He served as the chair of the department of biochemistry at McGill University from 1928 to 1941 and dean of medicine at the University of Western Ontario from 1947 to 1961, where he was a charter member of The Kappa Alpha Society.
Білім
Онтарионың Беллвилл қаласында туған ол 15 жасында Торонто университетінің Тринити колледжіне қабылданды және физиология мен биохимияны оқыды. 1916 жылы сол университеттен биохимия ғылымдарының докторы ғылыми дәрежесін алды.
Born in Belleville, Ontario, he enrolled at Trinity College at the University of Toronto at the age of 15, and studied physiology and biochemistry. He obtained a Ph. D. in biochemistry from the same university in 1916.
Мансап
1915 жылы 22 жасында Коллип докторлық диссертациясын қорғауға аздап қалғанда, Эдмонтон қаласындағы Альберта университетінің медицина факультетіндегі физиология кафедрасында лекция оқуға қабылданды. Ол бұл қызметте 7 жыл бойы жұмыс істеді, соңында 1922 жылы биохимия кафедрасының профессоры және меңгерушісі болып тағайындалды. Оның сол кездегі зерттеулері негізінен омыртқалы және омыртқасыздардың қан химиясына қатысты болды. 1921 жылдың сәуір айынан бастап ол демалысқа шығып, Торонто университетінің физиология кафедрасының профессоры Джон МакЛеодпен бірге жұмыс істеу үшін Рокфеллер саяхат стипендиясы бойынша Торонтоға сапар шекті. Ол ондағы зерттеу бағдарламасы (қандағы қант концентрациясына pH әсері) оны Массачусетс штатындағы Вудс-Хоул теңіз биологиялық зертханасына және Нью-Брансуик провинциясының Сент-Эндрюс қаласындағы биологиялық стансасына алып келді, содан кейін ол жылының соңында Торонтоға оралды.
In 1915, at the age of 22, Collip accepted a lecturing position in Edmonton in the department of physiology at the University of Alberta Faculty of Medicine, shortly before completing his doctorate. He fulfilled the role for 7 years, eventually rising to the position of professor and head of the department of biochemistry in 1922. His research at the time was mainly focused on blood chemistry of vertebrates and invertebrates. He took a sabbatical leave beginning in April 1921, and travelled to Toronto on a Rockefeller Travelling Scholarship for a six month position with Professor John MacLeod of the University of Toronto's department of physiology. There his research program (on the effect of pH on the concentration of sugar in the blood) would take him to the Marine Biological Laboratory in Woods Hole, Massachusetts, and St. Andrews Biological Station in Saint Andrews, New Brunswick, before he returned to Toronto late in the year.
Инсулиннің сәттілігі
1921 жылы мамыр айында басталған диабетке қарсы ем іздеуде Фредерик Бантинг пен Чарльз Бесттің жұмысын МакЛеод қадағалап отырды. Желтоқсан айында Бантинг пен Бест панкреатикалық экстрактты тазартуда қиындықтарға тап болғанда, МакЛеод Коллипті басқа зерттеулерінен босатып, оны зерттеу тобына қосылуға мүмкіндік берді. Коллиптің міндеті – Бантинг пен Бесттің осы уақытқа дейін қол жеткізгенінен де таза және қолдануға ыңғайлы инсулин дайындау болды. 1922 жылдың қаңтарында 14 жасар Леонард Томпсон инсулин инъекциясынан кейін ауыр аллергиялық реакцияға ұшырағаннан соң, Коллип Томпсонның жазылуына және клиникалық сынақтарда қолдануға жеткілікті таза панкреатикалық экстракт дайындауға қол жеткізді. Коллиптің табысына қарамастан, Бантинг ашуланып: «Коллиптің жаңалықтары тойлауға арналған емес, керісінше, жаңа қауіп» деді. 17-24 қаңтар аралығында Коллип пен Бантинг зертханада физикалық төбелес жасаған деген хабар бар, көріпкелдердің айтуынша, «Коллип Бантинг пен Бесттің зертханасына барып, соңғы экстракт формуласын (МакЛеодтың келісімімен немесе келісімсіз) олармен бөліспейтінін және зерттеу тобынан шығып, процесті өздігінен патенттеуді жоспарлап отырғанын айтқан». Кейінірек бір әріптесі осы оқиғаны «Бантингтің Коллиптің үстіне отырған суреті мен "Инсулиннің ашылуы" деген тақырыппен карикатура» арқылы паш етті. Бірақ, сынақтар сәтті аяқталып, инсулиннің болашағы қамтамасыз етілді. Бантинг, Бест және Коллип инсулиннің патенін бөлісіп, оны Торонто университетіне бір долларға сатты. Бантинг пен МакЛеод арасындағы келіспеушіліктер командада жаман көңіл тудырды. 1923 жылы медицина саласындағы Нобель сыйлығы Бантинг пен МакЛеодқа берілді. Бэсттің сыйлықтан шеттетілгенін сезінген Бантинг өз үлесін Бэстпен бөлісті. Жауап ретінде МакЛеод өзінің үлесін Коллиппен бөлісті. Дегенмен, Коллиптің инсулиннің бірлескен ашушысы ретіндегі рөлі көбінесе Бэсттің Коллиптің маңызды рөлін азайтатын жарнамалық кампаниясының салдарынан назардан тыс қалды. Ол эндокринологиялық зерттеулердің пионері ретінде танылады. Ол паратгормон (ПТГ) бойынша жаңалықтар ашты. Ол 1965 жылдың 19 маусымында 72 жасында қайтыс болды.
MacLeod was overseeing the work of Frederick Banting and Charles Best in their search for a treatment for diabetes which they had begun in May 1921. In December, when Banting and Best were having difficulties in refining the pancreatic extract, MacLeod freed Collip from his other research to enable him to join the research team. Collip's task was to prepare insulin in a more pure, usable form than Banting and Best had been able to achieve to date. In January 1922, after 14 year old Leonard Thompson suffered a severe allergic reaction to an injection of insulin, Collip achieved the goal of preparing a pancreatic extract pure enough for Thompson to recover and to use in clinical trials. Despite Collip's breakthrough, Banting was furious as he saw that "Collip's discoveries were not a cause for celebration but a new threat". At some point between January 17 and 24, Collip and Banting reportedly had a physical altercation in the labs, supposedly when "Collip visited Banting and Best in their lab and told them that he wasn’t going to share the latest extract formulation (which may or may not have had Macleod's blessing) and that he was contemplating leaving the research team and patenting the process on his own". A colleague later lampooned this incident with a "cartoon showing Banting sitting on Collip and titled 'The Discovery of Insulin.'" Nonetheless, successful trials were soon completed and the future of insulin was assured. Banting, Best and Collip subsequently shared the patent for insulin, which they sold to the University of Toronto for one dollar. Due to disagreements between Banting and MacLeod, there was ill will generated within the team. The Nobel Prize for Medicine was awarded to Banting and MacLeod in 1923. Feeling that Best had been overlooked in the award, Banting shared his portion with Best. In response, MacLeod shared his portion with Collip. Nonetheless, Collip is often overlooked as a co discoverer of insulin, in part due to Best's public relations campaign that downplayed Collip's crucial role. He is regarded as a pioneer of endocrine research. He did pioneering work with the parathyroid hormone (PTH). He died on June 19, 1965, at the age of 72.