Дэвид Малуфтың «Вавилонды еске түсіру» романы – қарым-қатынастар, тіл, оқшаулық тақырыптарын қамтиды. Австралиядағы ағылшын баланың өмірі мен мәдени дамуы жайлы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Дэвид Малуфтың романы
Novel by David Malouf
«Бабилонды еске алу» – Дэвид Малуфтың 1993 жылы жарық көрген кітабы. Ол тұңғыш Халықаралық Дублин әдеби сыйлығының иегері атанды және Букер сыйлығы мен Майлс Франклин сыйлығына үміткер болды. Роман оқшаулану, тіл, қарым-қатынастар (әсіресе ерлер арасындағы), қоғам және қоғамдық шекте өмір сүру (қоғамның, сананың, мәдениеттің) тақырыптарын қамтиды. Оның тақырыптары ағылшын баласы Джеми Фэрлидің тарихына айналады, ол шетелде қалып, Квинсленд жерінде өмір сүретін аборигендер тобымен өседі. Ақмекендеушілер келген кезде, ол еуропалықтардың ортасына қайта оралуға тырысады. Джеми өзінің кім екенін анықтауға тырысса, мекендеушілер қауымы белгісіздіктен қорқумен күреседі. Бұл оқиғаның негізінде 1846 жылдан 1863 жылға дейін Солтүстік Квинслендте аборигендермен 17 жыл бірге өмір сүрген, кеме апатынан аман қалған Джеймс Морриллдің өмірінен алынған оқиға жатыр.
Remembering Babylon is a book by David Malouf, published in 1993. It won the inaugural International Dublin Literary Award and was shortlisted for the Booker Prize and the Miles Franklin Award. The novel covers themes of isolation, language, relationships (particularly those between men), community and living on the edge (of society, consciousness, culture). Its themes evolve into a greater narrative of an English boy, Gemmy Fairley, who is marooned on a foreign land and is raised by a group of aborigines, natives to the land in Queensland. When white settlers reach the area, he attempts to move back in the world of Europeans. As Gemmy wrestles with his own identity, the community of settlers struggle to deal with their fear of the unknown. The narrative was influenced by the experiences of James Morrill, a shipwreck survivor who lived with Aboriginal people in North Queensland for 17 years from 1846 to 1863.
Стиль және тақырыптар
Малуфтың баяндау дауысы бірден шашыраңқы да ерекше, бір оқиғаға қатысты түрлі көзқарастар арасында секіріп, оқырманды ең толық шындыққа жету үшін әр кейіпкердің суреттелуіне жақыннан назар аударуға итермелейді. Сиқыршыл реализм тақырыбы барлық кейіпкерлердің күнделікті заттарға шамадан тыс реакциясында дамиды: Джемми қару емес, таяқ екенін білсе де, Лакланның оны мақсаттап бағыттауын басқа қоныс аударушылардың күдігінің белгісі деп түсініп, мойынсұнады. Ауыл еркектері, келген жергілікті тұрғындар (деген жорамал бойынша) Джеммиге ешқандай себепсіз берген тасқа байланысты шулап, дауласады – себебі олар жер туралы жергілікті тұрғындардың жинаған білімінен қорқады. Бұл қоныс аударушылар сол топырақта тұрған алғашқы ақ адамдар, сондықтан ақ емес нәрселерге ең жоғары күдікпен қарайды, ғана емес, физикалық жерге, сонымен қатар оның рухани мәніне де.
Malouf's narrative voice is at once scattered and singular, skipping between perspectives on the same events, and forcing the reader to pay close attention to each character's rendering in order to arrive at the most whole truth possible. The magical realism theme is cultivated in the exaggerated response of all the characters to mundane items: Gemmy surrenders to what he knows is a stick instead of a gun, because he attributes Lachlan's aiming it at him as a signal of the wariness of the other settlers. The men of the community are in an uproar over a stone that visiting aborigines (supposedly) pass off to Gemmy for no logical reason—only because they fear whatever knowledge the aborigines have garnered of the land. These settlers are the first whites to live on that soil, and view anything that is not white with an extreme wariness, not only of the physical land but the spiritual sense of the place.