Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үндістанның геологиялық шығу тегі мен құрылымы
Geological origins and structure of India
Үндістанның геологиясы алуан түрлі. Үндістанның әр түрлі аймақтарында әр түрлі геологиялық кезеңдерге жататын, тіпті еоархей дәуіріне дейінгі тастар кездеседі. Кейбір тау жыныстары күшті деформацияланған және өзгерген. Басқа кен орындарына әлі диагенезден өтпеген, жақында жиналған аллювий жатады. Үндістан субконтинентінде сан алуан минералдық кен орындары мол мөлшерде табылады. Үндістанның қазба жәндіктерінің тізімі де әсерлі, онда строматолиттер, омыртқасыздар, омыртқалылар және өсімдік қазбалары бар. Үндістанның географиялық жер аумағын Декан тұзағы, Гондвана және Виндхьян деп жіктеуге болады. Декан тұзағы Махараштраның дерлік барлық бөлігін, сондай-ақ Гуджараттың, Карнатаканың, Мадхья-Прадеш пен Андхра-Прадештің бір бөлігін қамтиды. Гондванадан бөлініп, солтүстікке қарай жылжу барысында Үнді пластинасы Реюньон геологиялық ыстық нүктесінен өтті, бұл Үнді кратонының астында кең көлемде қорытуға (балқуға) әкелді. Қорыту нәтижесінде кратон бетінен үлкен базальтты су тасқыны шығып, Декан тұзақтары пайда болды. Сондай-ақ, Реюньон ыстық нүктесі Мадагаскар мен Үндістанның айырылуына себеп болды деп саналады. Гондвана мен Виндхьян құрамына Мадхья-Прадеш, Чхаттисгарх, Одиша, Бихар, Жаркханд, Батыс Бенгал, Андхра-Прадеш, Махараштра, Джамму және Кашмир, Пенджаб, Химачал-Прадеш, Раджастан және Уттаракханд аймақтары кіреді. Гондвана шөгінділері Перм-карбон дәуірінде жиналған өзендік тау жыныстарының ерекше тізбегін құрайды. Дамодар және Сонь өзендерінің аңғарлары мен Шығыс Үндістандағы Раджмахал төбелері Гондвана жыныстарының жазбаларын сақтайды. Үндістанның геологиялық қызметі Үндістанның ұлттық геологиялық ескерткіштерінің тізімін жариялаған.
The geology of India is diverse. Different regions of India contain rocks belonging to different geologic periods, dating as far back as the Eoarchean Era. Some of the rocks are very deformed and altered. Other deposits include recently deposited alluvium that has yet to undergo diagenesis. Mineral deposits of great variety are found in the Indian subcontinent in huge quantities. Even India's fossil record is impressive in which stromatolites, invertebrates, vertebrates and plant fossils are included. India's geographical land area can be classified into the Deccan Traps, Gondwana and Vindhyan. The Deccan Traps covers almost all of Maharashtra, a part of Gujarat, Karnataka, Madhya Pradesh and Andhra Pradesh marginally. During its journey northward after breaking off from the rest of Gondwana, the Indian Plate passed over a geologic hotspot, the Réunion hotspot, which caused extensive melting underneath the Indian Craton. The melting broke through the surface of the craton in a massive flood basalt event, creating the Deccan Traps. It is also thought that the Reunion hotspot caused the separation of Madagascar and India. The Gondwana and Vindhyan include within its fold parts of Madhya Pradesh, Chhattisgarh, Odisha, Bihar, Jharkhand, West Bengal, Andhra Pradesh, Maharashtra, Jammu and Kashmir, Punjab, Himachal Pradesh, Rajasthan and Uttarakhand. The Gondwana sediments form a unique sequence of fluviatile rocks deposited in Permo Carboniferous time. The Damodar and Sone river valleys and Rajmahal hills in eastern India contain a record of the Gondwana rocks. The Geological Survey of India has published the List of National Geological Monuments in India.
Плиталар тектоникасы
Үнді кратоны бір кезде Пангея суперконтинентінің бөлігі болған. Сол кезде қазіргі Үндістанның оңтүстік-батыс жағалауы Мадагаскар мен Африканың оңтүстігіне, ал қазіргі шығыс жағалауы Австралияға жалғасқан. Юра кезеңінде, шамамен 160 миллион жыл бұрын (ICS 2004), жарылыстар Пангеяның екі суперконтинентке – Гондванаға (оңтүстікке) және Лавразияға (солтүстікке) – ыдырауына әкелді. Үнді кратоны Гондванаға біріккен күйде болды, бірақ суперконтинент шамамен 125 миллион жыл бұрын, креда кезеңінің басында бөліне бастады (ICS 2004). Содан кейін Үнді тақтасы солтүстікке қарай Еуразия тақтасына қарай жылжыды, бұл кез келген тақтаның ең жылдам қозғалысы болып табылады. Жалпы, Үнді тақтасы шамамен 90 миллион жыл бұрын Мадагаскардан бөлінген деп саналады (ICS 2004), алайда кейбір биогеографиялық және геологиялық деректер Үнді тақтасы Еуразия тақтасымен соқтығысқан шамамен 50 миллион жыл бұрын (ICS 2004) Мадагаскар мен Африка арасындағы байланыс сақталғанын көрсетеді. Бұл орогенез, бүгінге дейін жалғасуда, Тетис мұхитының жабылуымен байланысты. Осы мұхиттың жабылуы нәтижесінде Еуропада Альп таулары, Батыс Азияда Кавказ таулары, ал Оңтүстік Азияда Гималай таулары мен Тибет жотасы пайда болды. Қазіргі орогендік процестер Азия құрлығының кейбір бөліктерін орогеннің екі жағында батысқа және шығысқа қарай деформациялауда. Бұл соқтығыспен бірге Үнді тақтасы көршілес Австралия тақтасына бірігіп, жаңа, ірі Индо-Австралия тақтасын құрады.
The Indian Craton was once part of the supercontinent of Pangaea. At that time, what is now India's southwest coast was attached to Madagascar and southern Africa, and what is now its east coast was attached to Australia. During the Jurassic Period about 160 Ma (ICS 2004), rifting caused Pangaea to break apart into two supercontinents, namely Gondwana (to the south) and Laurasia (to the north). The Indian Craton remained attached to Gondwana, until the supercontinent began to rift apart about in the early Cretaceous, about 125 million years ago (ICS 2004). The Indian Plate then drifted northward toward the Eurasian Plate, at a pace that is the fastest known movement of any plate. It is generally believed that the Indian Plate separated from Madagascar about 90 Million years ago (ICS 2004), however some biogeographical and geological evidence suggests that the connection between Madagascar and Africa was retained at the time when the Indian Plate collided with the Eurasian Plate about 50 Million years ago (ICS 2004). This orogeny, which is continuing today, is related to closure of the Tethys Ocean. The closure of this ocean which created the Alps in Europe, and the Caucasus range in western Asia, created the Himalaya Mountains and the Tibetan Plateau in South Asia. The current orogenic event is causing parts of the Asian continent to deform westward and eastward on either side of the orogen. Concurrently with this collision, the Indian Plate sutured on to the adjacent Australian Plate, forming a new larger plate, the Indo Australian Plate.
Тектоникалық эволюция
Тектоникалық эволюцияның ең ерте кезеңінде Архея дәуірінде (2,5 миллиард жыл бұрын) жер бетінің жоғарғы қабығының салқындауы мен қатаюы байқалды, ол әсіресе жарым аралдағы гнейстер мен граниттердің ашылуымен бейнеленеді. Бұл – Үндістан кратонының өзегін құрайды. Аравали жотасы – ерте Протерозойлық орогеннің қалдығы, Аравали-Дели орогені деп аталады, ол Үнді кратонын құрайтын екі ескі сегментке қосылды. Ол солтүстік шетінен оқшауланған төбелер мен жарлы жоталарға дейін созылып, Делиге жақын аяқталады. Аравалли тауларының кішігірім магмалық интрузиялары, деформациясы (жазылу және жарық) және одан кейінгі метаморфизмі орогенездің негізгі кезеңін көрсетеді. Таулардың эрозиясы және Дхарварий тобының (Биджаварлар) шөгінділерінің одан әрі деформациясы екінші кезеңді белгілейді. Осы екінші кезеңмен байланысты жанартаулық белсенділік пен интрузиялар осы шөгінділердің құрамында тіркелген. Ерте және Кейінгі Протерозой (2,5-0,54 миллиард жыл) ылғалды және жартылай құрғақ климаттық режимдерге сәйкес келетін карбонатты және құмды шөгінділер Куддапа және Виндхьян алаптарында жиналды. Бұл алаптар қазіргі кристалдық негізбен шектеседі немесе оның ішінде орналасқан, кембрий дәуірінде (500 миллион жыл бұрын (ICS 2004)) көтерілді. Шөгінділер әдетте деформацияланбаған және көптеген жерлерде бастапқы көлденең қабатталуын сақтап қалған. Виндхьян төменгі супертоптан тұрады, ол шамамен 1800-1600 миллион жыл бұрын жиналды. Төменгі Виндхьян тау жыныстары сәл деформацияланған (көлбеу), ал Жоғарғы Виндхьян тізбегі Төменгі Виндхьянның үстінде қабаттасқан. Жоғарғы Виндхьянның (Каймур, Рева және Бхандер) шөгінділену жасы даулы. Каймур тау жыныстары 1073 миллион жыл бұрын Маджгаван кимберлитімен араласқан (Грегори және басқалар, 2006), сондықтан олар 1073 миллион жыл бұрынғыдан ескі. Рева алмазды конгломераттарды қамтиды, бұл олардың Каймурдан кейін пайда болғанын көрсетеді. Рева Бхандер тобымен бірге орналасқан. Жоғарғы Виндхьянның жасы туралы жанама дәлелдерді Мирт пен Пандит (2015) талқылады, олар 1073 миллион жыл бұрынғы Маджгаван кимберлиті, 1,1 миллиард жыл бұрынғы Махоба дамбасы және Бандер мен Рева топтарының шөгінділерінің палеомагниттік бағыттарындағы ұқсастықты атап өтті. Сонымен қатар, бірнеше детрит циркон зерттеулері Жоғарғы Виндхьян тау жыныстарынан 1000 миллион жылдан жас жасты оқшаулай алмады. Жоғарғы Бхандерде орналасқан "Дикинсония" атты көрнекті Эдиакаран қазбасы туралы соңғы мәлімдеме (Retallack et al., 2021) сол топ үшін Эдиакаран жасын талап етті; алайда, Мирт және басқалар (2023) қазбаның дұрыс анықталмағанын көрсетті, сондықтан Жоғарғы Виндхьянның жасы әлі де талқыланып жатыр. Ерте Палеозой тау жыныстары Гималайда кездеседі және кристалл кратонынан эрозияға ұшыраған және Үнді платформасына шөгіндірген оңтүстікке қарай алынған шөгінділерден тұрады. Палеозойдың соңғы кезеңінде Пермо-карбон мұз басулары Орталық Үндістанның барлық жерінде кең көлемді мұздық-көлдік шөгінділерді қалдырды, бұл жаңа алаптарда қалыпты жарықтардың пайда болуына әкелді. Бұл тиллиттер мен мұздықтардан алынған шөгінділер Гондваналар сериясы деп аталады. Шөгінділер Перм теңізінің бұзылуынан (270 миллион жыл бұрын) пайда болған тау жыныстарымен қапталған. Палеозойдың соңғы кезеңі Гондвана суперконтинентінің деформациясымен және дрейфімен сәйкес келді. Бұл дрейфтің нәтижесінде Виндхьян шөгінділерінің көтерілуі және Гималай теңізіндегі солтүстік шеткі шөгінділердің жиналуы мүмкін болды. Юра дәуірінде Пангеяның бөлінуіне байланысты Үндістанның орталығында жоғарғы юра және төменгі креда дәуіріндегі құмтастар мен конгломераттармен толысқан үлкен грабендер пайда болды. Креда дәуірінің соңында Үндістан Австралия мен Африкадан бөлініп, солтүстікке қарай Азияға қарай жылжыды. Осы кезде, Декан жарылыстарынан бұрын, оңтүстік Үндістандағы көтерілу жақын маңдағы Үнді мұхитында шөгіндіге әкелді. Бұл тау жыныстары Оңтүстік Үндістанның Пондичерри мен Тамил Надудағы жағалауында кездеседі. Мезозойдың соңында жер тарихындағы ең үлкен жанартаулық жарылыстардың бірі – Декан лава ағындары орын алды. Бұл ағындар Гондванадан соңғы бөліністі білдіреді. Ерте Терциарда Гималай орогенезінің бірінші кезеңі, Каракорум кезеңі пайда болды. Гималай орогенезі қазіргі күнге дейін жалғасып келеді.
The earliest phase of tectonic evolution was marked by the cooling and solidification of the upper crust of the earth's surface in the Archaean Era (prior to 2.5 billion years) which is represented by the exposure of gneisses and granites especially on the Peninsula. These form the core of the Indian Craton. The Aravalli Range is the remnant of an early Proterozoic orogen called the Aravali Delhi Orogen that joined the two older segments that make up the Indian Craton. It extends approximately from its northern end to isolated hills and rocky ridges into Haryana, ending near Delhi. Minor igneous intrusions, deformation (folding and faulting) and subsequent metamorphism of the Aravalli Mountains represent the main phase of orogenesis. The erosion of the mountains, and further deformation of the sediments of the Dharwarian group (Bijawars) marks the second phase. The volcanic activities and intrusions, associated with this second phase are recorded in the composition of these sediments. Early to Late Proterozoic(2.5 to 0.54 billion years) calcareous and arenaceous deposits, which correspond to humid and semi arid climatic regimes, were deposited the Cuddapah and Vindhyan basins. These basins which border or lie within the existing crystalline basement, were uplifted during the Cambrian (500 Ma (ICS 2004)). The sediments are generally undeformed and have in many places preserved their original horizontal stratification. The Vindhyans consist of a lower Supergroup that was deposited sometime between ~1800 1600 Ma. The lower Vindhyan rocks were slightly deformed (tilted) and the Upper Vindhyan sequence lies unconformably over the Lower Vindhyan. The age of Upper Vindhyan (Kaimur, Rewa and Bhander) sedimentation is contentious. Kaimur rocks were intruded by the 1073 Ma Majhgawan kimberlite (Gregory et al., 2006) and are therefore older than 1073 Ma. The Rewa contains diamondiferous conglomerates suggesting that they formed after the Kaimur. The Rewa is conformably overlain by the Bhander Group. Indirect evidence for the age of the Upper Vindhyan was discussed by Meert and Pandit (2015) who noted the similarity in paleomagnetic directions from the 1073 Ma Majhgawan kimberlite, the 1.1 Ga Mahoba dyke and sediments of the Bhander and Rewa Groups. In addition, multiple detrital zircon studies failed to isolate any ages younger than ~1000 Ma from Upper Vindhyan rocks. A recent claim of the iconic Ediacaran fossil "Dickinsonia" located in the Upper Bhander (Retallack et al., 2021) required an Ediacaran age for that Group; however, Meert et al. (2023) demonstrated that the fossil was misidentified and therefore the age of the Upper Vindhyan is still debated. Early Paleozoic rocks are found in the Himalayas and consist of southerly derived sediments eroded from the crystalline craton and deposited on the Indian platform. In the Late Paleozoic, Permo Carboniferous glaciations left extensive glacio fluvial deposits across central India, in new basins created by sag/normal faulting. These tillites and glacially derived sediments are designated the Gondwanas series. The sediments are overlain by rocks resulting from a Permian marine transgression (270 Ma (ICS 2004)). The late Paleozoic coincided with the deformation and drift of the Gondwana supercontinent. To this drift, the uplift of the Vindhyan sediments and the deposition of northern peripheral sediments in the Himalayan Sea, can be attributed. During the Jurassic, as Pangea began to rift apart, large grabens formed in central India filling with Upper Jurassic and Lower Cretaceous sandstones and conglomerates. By the Late Cretaceous India had separated from Australia and Africa and was moving northward towards Asia. At this time, prior to the Deccan eruptions, uplift in southern India resulted in sedimentation in the adjacent nascent Indian Ocean. Exposures of these rocks occur along the south Indian coast at Pondicherry and in Tamil Nadu. At the close of the Mesozoic one of the greatest volcanic eruptions in earth's history occurred, the Deccan lava flows. Covering more than area, these mark the final break from Gondwana. In the early Tertiary, the first phase of the Himalayan orogeny, the Karakoram phase occurred. The Himalayan orogeny has continued to the present day.
Үлкен Үндістан
Үлкен Үндістан немесе Үлкен Үндістан алқабы – Үндістан плитасы және оның болжамды солтүстікке қарай созылған кеңейтілуі, Үндістан мен Азияның соқтығысуы кезінде анықталмай қалған. Бұл термин пластиналық тектоника теориясы пайда болғанға дейін де қолданылып келген, бірақ 1970 жылдан бері оның қолданылуы артты. Үнді плитасы мен Еуразиялық плита шамамен ± дейін жақындасты. Жоғары қабықтың қысқаруы Азия мен Гималай геологиялық деректерінде шамамен азға дейін тіркелген. Жоғалған аумақтың көп бөлігі Азияның астына итеріліп, Тибет жотасын құрады.
Greater India or the Greater India Basin means the Indian Plate plus a postulated northern extension which was squashed out of easy recognizability in the Indian–Asia collision. The term was used before plate tectonic theory, but the term has seen increased usage since the 1970s. The Indian plate and the Eurasian Plate have converged up to ± The upper crustal shortening is documented from the geological record of Asia and the Himalaya as up to approximately less. Much of the lost area was pushed under Asia to form the Tibetan highland.
Кэмбрийге дейінгі суперэон
Үндістан түбегінің үлкен бөлігі, Үнді қалқаны, Үндістанда табылған ең көне тау жыныстары – археан гнейстері мен шисталарынан тұрады. Үндістанның кембрийге дейінгі жыныстары екі жүйеге жіктеледі: Дхарвар жүйесі және археан жүйесі (гнейс және шисталар). Дхарвар жүйесінің жыныстары көбінесе шөгінді текті және Беллари ауданында, Майсурда және Раджпутананың Аравалис тауларында кездесетін тар, созылыңқы синклиналдарда орналасқан. Бұл жыныстар марганец пен темір кендеріне бай, бұл осы металдардың маңызды қоры екенін көрсетеді. Олар сонымен қатар алтынмен кеңінен минералдануға ие, ең танымал мысалы – Колар алтын кен орындары. Үндістанның солтүстігі мен батысында Хундар, Кумаон және Спити аймақтарындағы Вайкрита жүйесі, Сиккимдегі Дайлинг сериясы және Ассамдағы Шиллонг сериясы Дхарвар жүйесімен бірге жасқа жатады деп саналады. Метаморфтық негіз Бенгал гнейсі, Бунделханд гнейсі және Нилгири гнейсіне бөлінеді. Нилгири жүйесі граниттен габброға дейінгі шарнакиттерді қамтиды.
A considerable area of peninsular India, the Indian Shield, consists of Archean gneisses and schists which are the oldest rocks found in India. The Precambrian rocks of India have been classified into two systems, namely the Dharwar system and the Archaean system (gneiss and schists). The rocks of the Dharwar system are mainly sedimentary in origin, and occur in narrow elongated synclines resting on the gneisses found in Bellary district, Mysore and the Aravalis of Rajputana. These rocks are enriched in manganese and iron ore which represents a significant resource of these metals. They are also extensively mineralised with gold most notably the Kolar gold mines located in Kolar. In the north and west of India, the Vaikrita system, which occurs in Hundar, Kumaon and Spiti areas, the Dailing series in Sikkim and the Shillong series in Assam are believed to be of the same age as the Dharwar system. The metamorphic basement consists of gneisses which are further classified into the Bengal gneiss, the Bundelkhand gneiss and the Nilgiri gneiss. The Nilgiri system comprises charnockites ranging from granites to gabbros.
Төменгі палеозой
Кембрий кезеңінің ең ерте сатыларына жататын тау жыныстары Пәнджабтағы Тұз алқабында және Орталық Гималайдағы Спити аймағында табылады, олар қалың қабатты қазбалы қалдықтардан тұрады. Тұз алқабындағы стратиграфиялық тізбек Тұздық псевдоморфтық аймағынан басталады, оның қалыңдығы 450 фут (137 м) және доломиттер мен құмтастардан құралған. Оның үстінде, төменгі доломиттерге ұқсас, 250 фут (76 м) қалыңдығы бар магнийлі құмтастар орналасқан. Бұл құмтастарда өте сирек қазбалар кездеседі. Құмтастардың үстінде 100 фут (30 м) қалыңдығы бар қара шикізаттардан тұратын Необолус тақтасы жатыр. Соңында, 250 фут (76 м) - 400 фут (122 м) қалыңдығындағы қызыл немесе күлгін құмтастардан тұратын, Қызыл құмтас деп аталатын аймақ бар. Бұл тау жыныстары қазбаларсыз, күндегі жарықтар мен құрттардың ізіктермен сипатталады, бұл жер бетіндегі әуе-райының типикалық белгісі. Спитидегі шөгінділер Хайманта жүйесі деп белгіленеді және олар сланец, микалы кварцит және доломиттенген әктастардан тұрады. Ордвик кезеңіне жататын тау жыныстары қабатты тақталар, әктастар, қызыл кварциттер, кварциттер, құмтастар және конгломераттардан құралған. Силур кезеңіне жататын кремнийлі әктастар Ордвик жыныстарының үстіне орналасқан. Бұл әктастар өз кезегінде ақ кварцитпен жабылып, Мут кварциті деп аталады. Силур фаунасына тән Силур кезеңінің тау жыныстары Кашмирдің Вихи ауданында да кездеседі.
Rocks of the earliest part of the Cambrian Period are found in the Salt range in Punjab and the Spiti area in the central Himalayas and consist of a thick sequence of fossiliferous sediments. In the Salt range, the stratigraphy starts with the Salt Pseudomorph zone, which has a thickness of 450 feet (137 m) and consists of dolomites and sandstones. It is overlain by magnesian sandstones with a thickness of 250 feet (76 m), similar to the underlying dolomites. These sandstones have very few fossils. Overlying the sandstones is the Neobolus Shale, which is composed of dark shales with a thickness of 100 feet (30 m). Finally there is a zone consisting of red or purple sandstones having a thickness of 250 feet (76 m) to 400 feet (122 m) called the Purple Sandstone. These are unfossiliferous and show sun cracks and worm burrows which are typical of subaerial weathering. The deposits in Spiti are known as the Haimanta system and they consist of slates, micaceous quartzite and dolomitic limestones. The Ordovician rocks comprise flaggy shales, limestones, red quartzites, quartzites, sandstones and conglomerates. Siliceous limestones belonging to the Silurian overlie the Ordovician rocks. These limestones are in turn overlain by white quartzite and this is known as Muth quartzite. Silurian rocks which contain typical Silurian fauna are also found in the Vihi district of Kashmir.
Жоғарғы палеозой
Девон кезеңінің қазбалары мен маржандары Орталық Гималайдың сұр әктас тастарында және Читрал аймағының қара әктас тастарында табылды. Карбон кезеңі екі бөлек тізбектен тұрады: жоғарғы Карбон По және төменгі Карбон Липак. Липак тізбегінің әктас және құмды тау жыныстарынан брахиоподтар мен кейбір трилобиттердің қазбалары кездеседі. Кашмирдегі Сиринготирис әктасы да Липакқа жатады. По тізбегі Липак тізбегінің үстіне орналасқан, ал Фенестелла тақташалары кварциттер мен қара тақташалар тізбегінде араласып жатыр. Көптеген жерлерде карбон қабаттары агломеративтік тақташалармен жабылып, олардың жанартаулық текті деп саналады. Перм-триас әктастарында көптеген өнімдердің туыстары табылды, осының нәтижесінде бұл тау жыныстары "өнім әктасы" деп аталады. Бұл әктас теңіздік шығу тегіне жатады және өнімнің хронологиясына сүйенген үш литостратиграфиялық бірлікке бөлінеді: көптеген аммониттер қамтитын Кейінгі Пермдік Чидеру, Кейінгі – Орта Пермдік Виргал және Орта Пермдік Амб бірлігі.
Devonian fossils and corals are found in grey limestone in the central Himalayas and in black limestone in the Chitral area. The Carboniferous is composed of two distinct sequences, the upper Carboniferous Po, and the lower Carboniferous Lipak. Fossils of brachiopods and some trilobites are found in the calcareous and sandy rocks of the Lipak series. The Syringothyris limestone in Kashmir also belongs to the Lipak. The Po series overlies the Lipak series, and the Fenestella shales are interbedded within a sequence of quartzites and dark shales. In many places Carboniferous strata are overlaid by grey agglomeratic slates, believed to be of volcanic origin. Many genera of productids are found in the limestones of the Permo Triassic, which has led to these rocks being referred to as "productus limestone". This limestone is of marine origin and is divided into three distinct lithostratigraphic units based on the productus chronology: the Late Permian Chideru, which contains many ammonites, the Late — Middle Permian Virgal, and the Middle Permian Amb unit.
Мезозой
Триас дәуірінде аммонит кератитімен аталған кератит қабаттары құмды әктастардан, кальцийлі құмтастардан және марлдардан тұрады. Юра дәуірі екі ерекше бірліктерден тұрады. Киото әктасы төменгі және ортаңғы юрадан басталып, 2000 фут (610 м) қалыңдықтан 3000 фут (914 м) қалыңдыққа дейін жетеді. Жоғарғы юра Спити қара сланцымен көрсетілген және Каракорумнан Сиккимге дейін созылады. Үндістанның кең аумағын бор дәуірінің тау жыныстары жабады. Оңтүстік Үндістанда шөгінді тау жыныстары төрт кезеңге бөлінеді: Ниниюр, Ариялур, Трихинополи (Мадрас президенттігінің ауданы, қазіргі Тиручираппалли, Карур, Ариялур және Перэмбалур аудандарын қамтиды) және Утатур кезеңі. Утатур сатысында тау жыныстары фосфат түйіндерін қамтиды, олар елдегі фосфаттардың маңызды көзі болып табылады. Орталық провинцияларда Ламетаның жақсы дамыған қабаттары Декан тұзақтарының жасын анықтауға көмектесетін қазба қалдықтарын қамтиды. Бұл базальт тау жыныстары тізбегі бор дәуірінің соңындағы жанартаулық әрекет нәтижесінде пайда болған. Бұл лава ағындары 517 998 км² аумақты алып жатыр. Бұл тау жыныстары жоғары сапалы құрылыс материалы болып табылады, сонымен қатар мақта өсіруге өте қолайлы, құнарлы сазды топырақ береді.
In the Triassic the Ceratite beds, named after the ammonite ceratite, consist of arenaceous limestones, calcerous sandstones and marls. The Jurassic consists of two distinct units. The Kioto limestone, extends from the lower the middle Jurassic with a thickness 2000 feet (610 m) to 3000 feet (914 m). The upper Jurassic is represented by the Spiti black shales, and stretches from the Karakoram to Sikkim. Cretaceous rocks cover an extensive area in India. In South India, the sedimentary rocks are divided into four stages; the Niniyur, the Ariyalur, the Trichinopoly(a district in the Madras Presidency, covering present day districts of Tiruchirappalli, Karur, Ariyalur and Perambalur), and the Utatur stages. In the Utatur stage the rocks host phosphate nodules, which constitute an important source of phosphates in the country. In the central provinces, the well developed beds of Lameta contain fossil records which are helpful in estimating the age of the Deccan Traps. This sequence of basaltic rocks was formed near the end of the Cretaceous period due to volcanic activity. These lava flows occupy an area of 200000 square miles (517,998 km2). These rocks are a source of high quality building stone and also provide a very fertile clayey loam, particularly suited to cotton cultivation.
Үшінші кезең
Бұл кезеңде Гималай тау жасалуы басталды, ал Декан тұзақтарымен байланысты вулканизм жалғасты. Бұл дәуірдің тау жыныстарында мұнай мен көмірдің құнды қоры бар. Пәнджабта эоцендік құмтастар табылады, олар мұнайға қаныққан әктасқа айналады. Солтүстікке қарай, Симла аймағындағы тау жыныстары үш қатарға бөлінеді: сұр және қызыл тақталы тастардан тұратын Сабатху қатары, жарқыраған қызыл саздан тұратын Дагшай қатары және Қасули құмтастары. Шығысқа қарай, Ассамдағы Хаси төбелерінде нуммулиттік әктас кездеседі. Мұнай олиго-миоцендік жасқа жататын осы тау жыныстарымен байланысты. Гималайдың етегіндегі Сивалик молассасы 16000 фут (4877 м) -ден 20000 фут (6096 м) дейін қалыңдықтағы құмтастардан, конгломераттардан және тақталы тастардан тұрады, және эоценнен плиоценге дейін жатады. Бұл тау жыныстары бай омыртқалы жануарлар фаунасымен, соның ішінде көптеген қазба гоминоидтармен ерекшеленеді.
In this period the Himalayan orogeny began, and the volcanism associated with the Deccan Traps continued. The rocks of this era have valuable deposits of petroleum and coal. Sandstones of Eocene age are found in Punjab, which grade into chalky limestones with oil seepages. Further north the rocks found in the Simla area are divided into three series, the Sabathu series consisting of grey and red shales, the Dagshai series of bright red clays and the Kasauli series sandstones. Towards the east in Assam, Nummulitic limestone is found in the Khasi hills. Oil is associated with these rocks of the Oligo Miocene age. Along the foothills of the Himalayas the Siwalik molasse is composed of sandstones, conglomerates and shales with thicknesses of 16000 feet (4877 m) to 20000 feet (6096 m) and ranging from Eocene to Pliocene. These rocks are notable for their rich vertebrate fauna including many fossil hominoids.
Төртінші кезең
Индо-Ганга жазығында кездесетін аллювий осы кезеңге жатады. Ол Гималайдан өзендер мен муссондардың әсерінен эрозияға ұшыраған. Бұл аллювиалды шөгінділер саз, құм, күл және т.б. құрамынан тұрады және ескі аллювий мен жаңа аллювийге бөлінеді. Ескі аллювий Бхангар деп аталады және өзендердің тасқын деңгейінен жоғары жерде орналасқан. Хадар немесе жаңа аллювий өзен арналарымен және олардың тасқын жазықтарымен шектелген. Бұл аймақта елдегі ең құнарлы топырақтар бар, себебі өзендер жыл сайын жаңа шөгіндіні түсіреді.
The alluvium which is found in the Indo Gangetic plain belongs to this era. It was eroded from the Himalayas by the rivers and the monsoons. These alluvial deposits consist of clay, loam, silt etc. and are divided into the older alluvium and the newer alluvium. The older alluvium is called Bhangar and is present in the ground above the flood level of the rivers. Khaddar or newer alluvium is confined to the river channels and their flood plains. This region has some of the most fertile soil found in the country as new silt is continually laid down by the rivers every year.
Жер сілкіністері
Үндістан субконтинентінің тарихы құрылысқа қиын келген, қатты жер сілкіністерге толы. 1950 жылғы Ассам жер сілкінісінің магнитудасы 8,6 баллды көрсеткен; бұл тіркелген ең күшті жер сілкіністерінің бірі. Бүгінде тығыз қоныстанған аймақта осындай жер сілкінісі болған жағдайда, жүздеген мыңдаған, тіпті миллиондаған адам қаза болуы мүмкін. Сондықтан Гималай таулары ірі бөгеттер салу үшін ең қауіпті жерлердің бірі деп есептеледі. Жер сілкіністерінің жиілігі мен күштілігінің басты себебі – Үндістан плитасының Азияға жылдамдығымен секунд сайын шамамен 47 мм жылдамдықпен соғылуы. Үндістанның географиялық статистикасы көрсеткендей, елдің жерінің шамамен 54% жер сілкіністерге осал. Әлемдік банк пен Біріккен Ұлттар Ұйымының баяндамасы бойынша, 2050 жылға қарай Үндістандағы 200 миллионға жуық қала тұрғыны дауылдар мен жер сілкіністеріне ұшырауы мүмкін. Ұлттық төтенше жағдайлар басқармасының мәліметінше, Үндістан жерінің 60% жер сілкіністерге бейім, ал 8% циклон қаупіне ұшырайды.
The Indian subcontinent has a history of devastating earthquakes. The Assam earthquake of 1950 registered a magnitude of 8.6; it is one of the most powerful earthquakes to have ever been recorded. A similar earthquake in a densely populated area today would kill hundreds of thousands if not millions. This is why the Himalayan range is believed to be one of the most dangerous places to build large dams. The major reason for the high frequency and intensity of the earthquakes is that the Indian plate is driving into Asia at a rate of approximately 47 mm/year. Geographical statistics of India show that almost 54% of the land is vulnerable to earthquakes. A World Bank & United Nations report shows estimates that around 200 million city dwellers in India will be exposed to storms and earthquakes by 2050. National Disaster Management Authority says that 60% of Indian landmass is prone to earthquake and 8% susceptible to cyclone risks.