Кіріспе

Имагава Садайо (今川 貞世), сондай-ақ Имагава Рёшун (今川 了俊) деп те аталады, 1371 жылдан 1395 жылға дейін Ашикага бакуфуның Кюсюдегі тандай ("бас қолбасшы") қызметін атқарған белгілі жапон ақыны және әскери қолбасшысы. Оның әкесі Имагава Норикуни алғашқы Ашикага сёгуны Ашикага Такауджидің қолдаушысы болды және оның қызметі үшін Суруга провинциясының (қазіргі Шидзуока префектурасы) бас қолбасшы лауазымымен марапатталды. Бұл оның отбасының беделін (Муромачи дәуірінен бергі әскери отбасы, Ашикага сёгунмен туысқандық байланыста болған) едәуір арттырды және олар Эдо дәуіріне дейін маңызды отбасы болып қала берді.

Садайоның ерте өмірі

Садайоның алғашқы жылдары әкесі (Токайдо провинцияларының губернаторы Тотоми мен Суруга) оған буддизмді, конфуциандық ілімді, қытай тілін, садақ атуды, сондай-ақ стратегия және атпен жүру сияқты әскери өнерді үйретті, қатар поэзияны да үйренді, ол оның ең үлкен құмарлығына айналды. Жиырма жасқа толған соң, ол Киогоку мектебінің Тамемотосы мен Рейзей мектебінің Рейзей Тамехидесінен дәріс алды. Бір кезде ол кеңесшілер мен төрешілер алқасының басшысы болып тағайындалды. 1370 жылы Ашикага бакуфу оны Кюсюге сапарға шақырып, бұрынғы констебльдің аймақтағы көтерілістерді басудағы сәтсіздігінен кейін аймақтың констебль қызметіне тағайындады. Көтеріліс негізінен Оңтүстік сарайдың қолдаушыларынан – көтерілісші император Го Дайгоның ұлы, ханзада Каненагадан тараған топтардан тұрды. 1374–1375 жылдары Садайо көтерілісті жаншып, Бакуфу үшін Солтүстік Кюсюді қамтамасыз етті, соның нәтижесінде көтеріліс сәтсіз аяқталып, Бакуфу шогунатының табысқа жетуіне жол ашты.

Кюшу Тандай (13711395)

Садайоның стратегиялық шеберлігі айқын байқалды, ол солтүстік Кюсю арқылы жылдам жылжып, үлкен табысқа жетті, 1372 жылдың қазанына дейін аймақты өзінің бақылауына алды. Бұл ханзада Каненаганың осы аймақтағы өзінің беделін он жылдан астам уақыт бойы нығайтып келгенін ескерсек, ерекше жетістік болды. Дегенмен, Каненага бірден жеңілмеді, ол қорғанысқа көшті, бұл 1373 жылға дейін жалғасқан тоқырауға әкелді. 1373 жылы Каненаганың генералы Кикучи Такемицу қайтыс болды, оның армиясы күшті басшысыз қалды. Садайо осы мүмкіндікті пайдаланып, соңғы шабуылды жоспарлады. Садайо шабуылда қолдау алу үшін Кюсюдегі ең беделді үш әулетпен кездесті: Шимазу, Отомо және Шони. Әрі қарай жағдай жақсы болып көрінді, бірақ Садайо Шони әулетінің басшысын опасыздыққа күдіктеніп, бір тойда оны өлтірді. Бұл Шимазу кланының ашуын тудырды, өйткені олар бастапқыда Шониді Садайоға одақтасуға көндірген еді, және олар Сацума провинциясына қайтып, Садайоға қарсы күш жинады. Бұл ханзада Каненагаға қайта жиналуға уақыт берді, ол Садайоны солтүстікке кері тартты, нәтижесінде Садайо Бакуфудан көмек сұрады. 1395 жылы Оучи және Отомо әулеттері Садайоға қарсы сөз байласып, Бакуфуға оның шогунға қарсы қастандық жоспарлап жатқанын хабарлады. Бұл, әрине, Садайодан бұрын лауазымды иеленген Шибукава әулетіне констебльдік лауазымын қайтаруға жасалған әрекет болды. Садайо лауазымынан алынып, астанаға қайтыңыз. Садайо Шимазу, Отомо және Шонимен келіссөздер жүргізуде, сондай-ақ Кореямен воку мәселесі бойынша келіссөздерде де тәуелсіздік танытты; оның жауыздары Шогун сарайында оған қарсы осы үш себепті де пайдаланды, нәтижесінде ол лауазымынан алынды.

Кейінгі жылдары (13951420)

1400 жылы Садайо Бакуфудан тағы да сұраққа тартылды, бұл жолы Имагаваның Тотоми провинциясының Бакуфу жариялаған салыққа жауап бермеуіне байланысты. Бұл немқұрайлық қастық және бүлік деп түсіндірілуі мүмкін болды. Осы айыптау Садайоны Суруга және Тотоми провинцияларының констеблі лауазымынан шеттетуге алып келді, сондай-ақ оған өмірге қол сұғылуы мүмкін деген ойға жетертті. Осыны ескере отырып, ол біраз уақытқа астанадан қашып кетті, бірақ кейіннен кешіріліп, астанаға қайта оралды. 1420 жылы қайтыс болғанға дейін қалған өмірін діни амалдар мен поэзияға арнады.

Садайоның өлеңдері

Садайо өлең жазуды ерте кезінен бастады: 20 жасында ол өлеңін императорлық антологияға енгізді (Fūga Wakashū немесе "Көркемдік жинақ"; Earl Miner нақты жазбаны XV: 1473 деп көрсетеді). Оның ұстазы – Реизеи но Тамехиде (1372 жылы қайтыс болған). Оның өлеңдері өзінің үлкен танымалдылығы мен ықпалдылығын көрсеткен "Мичиюкибури" ("Саяхаттар") атты саяхат күнделігінде одан да жақсы көрініс тапты. Осы саяхат күнделігі Садайоның поэзияны сынға салудағы беделін қалыптастырды: ол поэзияның жеке тәжірибенің тікелей көрінісі болуы керек деп есептеді, және оның өзінің өлеңдерінен де оны көруге болады. Садайо өзінің шығармаларына қарағанда, консервативті поэзия стильдерін, әсіресе Ниджо мектебін сынауымен және он бесінші ғасырдың ең көрнекті вака ақындарының біріне айналған Шотецуға (1381–1459) сабақ беруімен танымал болды. Дегенмен, бұл ортағасырлық ғалымның ой-өрісі мен саяхаттарына бір көз тастау мүмкіндігін береді. Садайо сол кездегі поэзиялық дау-дамайларда белсенді қатысып, 1403 және 1412 жылдар аралығында жазған поэзияға қатысты 6 poleмикалық трактат арқылы Ашикага шогунатына жақын Ниджо жақтастарына қарсы маңызды жеңіске жетті. Рёшун өзінің позициясын нығайту үшін көптеген цитаталарды пайдаланды, соның ішінде Фудзивара но Тейканың сөзін келтірді: ол "он стильдің" барлығы (Тейка он дәстүрлі поэтикалық стильді анықтаған, мысалы, йоэн – "эфирлік сұлулық" стилі, юген – демонды бағындыру стилі, немесе Ниджо басқа тоғыз стильді жоққа шығарып, ушин стилін ғана жақтаған стиль) поэтикалық қолдану мен тәжірибе үшін рұхсат етілгенін, тек Ниджоның ушинін ғана емес, айтты. Рёшунның көмегімен Фудзивара но Танемасаның саяси әрекеттері ақырында Шогунды өзгертуге жеткізді, бірақ бәсекелес Асукай поэзиялық кланы дауды қайта жақтандырғанға дейін мәселе шешілді.