Зәр шығару жолының төмен түсуі: Тарихы мен қазіргі заманғы емдеу әдістері

Кіріспе

Себептеріне бала туу, ішек қату, созылмалы жөтел, ауыр зат көтеру, жатырды алып тастау, генетикалық бейімділік және артық салмақ жатады. Негізгі механизм – қуық және кіндік арасындағы бұлшықеттер мен байланыстырушы тіндердің әлсіреуі. Жасы ұлғайған сайын бұл жағдай жиірек кездеседі.

Степендеу

Цистоцеленің ауырлық деңгейін анықтау үшін бірнеше шкалалар бар. 1996 жылы жасалған кіші таз мүшелерінің түсуін сандық бағалау (POP Q) жүйесі цистоцеленің кіндікке қарай төмен түсуін өлшейді.

Эпидемиология

Үлкен зерттеу әйел өмірі бойында 29% көрсеткішті анықтады. Басқа зерттеулер қайталану деңгейі 3% дейін төмендеуі мүмкін екенін көрсетеді.

Тарих

Көптеген ежелгі мәдениеттер мен аймақтарда цистоцеле туралы айтылған. Гиппократтың пролапс себебі туралы өз теориясы болған. Ол жақында болған босанғандық, суық аяқ, «шамадан тыс жыныстық қатынас», күш салу және шаршау осы жағдайға себеп болуы мүмкін деп ойлаған. Гиппократтың күйеу баласы Полибус былай деп жазған: «Пролапс болған жатырды емдеу үшін жергілікті құрғатушы лосьондар, қынапқа салынған табиғи губка немесе жарты гранат қолданылған». 350 жылға қарай Соран есімді тағы бір дәрігер емдеу әдістерін сипаттап, гранатты сірке суына малып, содан кейін енгізуге кеңес берген. Әйел төсек режимін сақтап, сұйық пен тамақ қабылдауын азайтса, ем сәтті болуы мүмкін. Егер емдеу әлі де тиімсіз болса, әйелдің аяқтары үш күнге байланатын. 1521 жылы Беренгарио да Карпи пролапсқа арналған алғашқы хирургиялық емді жасаған. Ол пролапсты арқанмен байлап, екі күнге, тірілуге жарамсыз болғанша тартып, содан кейін кесіп тастаған. Содан кейін кесілген жерге шарап, алоэ және бал жағылған. 1700 жылдары швейцариялық гинеколог Пейер цистоцеле туралы сипаттама жариялаған. Ол цистоцеле және жатырдың пролапсын сипаттап, құжаттаған. 1730 жылы Халдер цистоцелені босанумен байланыстырған. Осы кезеңде қазіргі күнге дейін қолданылып келе жатқан терминологияны стандартизациялау жұмыстары басталған. 1800 жылдары анестезияның хирургиялық жетістіктері, тігістер, тігіс материалдары және Джозеф Листердің антисептикалық теориясын қабылдауы цистоцелемен ауырған әйелдердің жағдайын жақсартқан. Алғашқы хирургиялық әдістер әйелдердің денесінде жасалған. 1823 жылы Герадин кесу және резекция емдеуге көмектесуі мүмкін деп ұсынған. 1830 жылы Диффенбах тұңғыш рет тірі әйелдің қынабын кескен. 1834 жылы Менде тіндердің жиектерін кесіп, жөндеуге болатынын ұсынған. 1859 жылы Хугье жатыр мойнының ампутациясы ұзарту мәселесін шешеді деп ұсынған. 1866 жылы цистоцелені түзету әдісі ұсынылды, ол қазіргі процедураларға ұқсас болды. Кейіннен Сим қынап қабырғасының толық қалыңдығын кесуді қажет етпейтін басқа процедураны жасаған. 1888 жылы цистоцелені емдеудің тағы бір әдісі Манчестер алдыңғы қынап қабырғасын жөндеумен, жатыр мойнының ампутациясымен және перинеоррафиямен үйлестірген. 1909 жылы Уайт цистоцеле жөндеуінің жоғары қайталану деңгейін атап өткен. Осы кезде қынапты тірек құрылымдарға қайта бекіту сәттірек болады және қайталануы азаяды деп ұсынылған. Осы ұсыныс 1976 жылы да қайта ұсынылды, бірақ одан әрі зерттеулер қайталану көрсеткіші жақсы емес екенін көрсеткен. 1888 жылы ішке кіріп, қайта жалғауды жүзеге асыратын емдер қолданылған. Кейбіреулер бұған келіспей, жамбас арнасы арқылы кіруге кеңес берген. 1898 жылы ішке қарай жасалатын тағы бір әдіс ұсынылды. 1961 жылға дейін ешқандай жаңа жетістіктер байқалмады, ол кезде алдыңғы қынап қабырғасын Купердің байламдарына қайта қосу қолданыла бастады. Өкінішке орай, кейбір пациенттерде алдыңғы жасушаның оңалтуы сәтті болғанымен, жасушаның артқы қабырғасының пролапсы пайда болды. 1955 жылы жамбас құрылымдарын қолдау үшін торды пайдалану қолданысқа енді. 1970 жылы хирургияда алдыңғы қынап қабырғасын нығайту үшін шошқаның тіні қолданыла бастады. 1976 жылдан бастап, блендерлік пролапсты емдеу үшін қынапты хирургиялық жолмен алып тастаумен бірге тігуді жақсарту басталды. 1991 жылы жамбас тіреу құрылымдарының егжей-тегжейлі анатомиясы туралы болжамдар кейбір жамбас құрылымдарының болуы және басқаларының болмауы туралы сұрақтар тудырды. Соңғы уақытта цистоцелені емдеу үшін дің жасушаларын және робот көмегімен жасалатын лапароскопиялық хирургияны қолдануда.

Notable is the mention of cystocele in many older cultures and locations. Hippocrates had his own theories regarding the cause of prolapse. He thought that recent childbirth, wet feet, 'sexual excesses', exertion, and fatigue may have contributed to the condition. Polybus, Hippocrates's son in law, wrote: "a prolapsed uterus was treated by using local astringent lotions, a natural sponge packed into the vagina, or placement of half a pomegranate in the vagina." In 350 A. D., another practitioner named Soranus described his treatments which stated that the pomegranate should be dipped into vinegar before insertion. Success could be enhanced if the woman was on bed rest and reduced intake of fluid and food. If the treatment was still not successful, the woman's legs were tied together for three days. In 1521, Berengario da Carpi performed the first surgical treatment for prolapse. This was to tie a rope around the prolapse, tighten it for two days until it was no longer viable and cut it off. Wine, aloe, and honey were then applied to the stump. In the 1700s, a Swiss gynecologist, Peyer, published a description of a cystocele. He was able to describe and document both cystocele and uterine prolapse. In 1730, Halder associated cystocele with childbirth. During this same time, efforts began to standardize the terminology that is still familiar today. In the 1800s, the surgical advancements of anesthesia, suturing, suturing materials and acceptance of Joseph Lister's theories of antisepsis improved outcomes for women with cystocele. The first surgical techniques were practiced on female cadavers. In 1823, Geradin proposed that an incision and resection may provide treatment. In 1830, the first dissection of the vagina was performed by Dieffenbach on a living woman. In 1834, Mendé proposed that dissecting and repair of the edges of the tissues could be done. In 1859, Huguier proposed the amputation of the cervix was going to solve the problem for elongation. In 1866, a method of correcting a cystocele was proposed that resembled current procedures. Sim subsequently developed another procedure that did not require the full thickness dissection of the vaginal wall. In 1888, another method of treating anterior vaginal wall Manchester combined an anterior vaginal wall repair with an amputation of the cervix and a perineorrhaphy. In 1909, White noted the high rate of recurrence of cystocele repair. At this time it was proposed that reattaching the vagina to support structures was more successful and resulted in less recurrence. This same proposal was proposed again in 1976 but further studies indicated that the recurrence rate was not better. In 1888, treatments were tried that entered the abdomen to make reattachments. Some did not agree with this and suggested an approach through the inguinal canal. In 1898, further abdominal approaches were proposed. No further advances have been noted until 1961 when reattachment of the anterior vaginal wall to Cooper's ligament began to be used. Unfortunately, posterior vaginal wall prolapse occurred in some patients even though the anterior repair was successful. In 1955, using mesh to support pelvic structures came into use. In 1970, tissue from pigs began to be used to strengthen the anterior vaginal wall in surgery. Beginning in 1976, improvement in suturing began along with the surgical removal of the vagina being used to treat prolapse of the bladder. In 1991, assumptions about the detailed anatomy of the pelvic support structures began to be questioned regarding the existence of some pelvic structures and the non existence of others. More recently, the use of stem cells, robot assisted laparoscopic surgery are being used to treat cystocele.