Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үнді суретшісі және жазушысы (1871–1951)
Indian painter and writer (1871–1951)
Абаниндранат Тагор (бенгал: অবনীন্দ্রনাথ ঠাকুর; 7 тамыз 1871 – 5 желтоқсан 1951) – «Шығыс өнерінің үнді қоғамының» басты суретшісі және негізін қалаушысы. Ол сонымен қатар үнді өнеріндегі Свадеши құндылықтарын алғаш рет кеңінен таратқан суретші. Ол қазіргі үнді суретінің дамуына ықпал еткен Бенгалия сурет мектебін құрды. Тагор балаларға арналған көрнекті жазушы болды. «Абан Тхакур» деген атпен танымал болған оның «Раджкахини», «Буро Англа», «Налак» және «Хирер Путул» кітаптары бенгал тіліндегі балалар әдебиеті мен өнерінің маңызды ескерткіштері саналады. Тагор британдық үстемдік кезіндегі өнер мектептерінде оқытылған батыс өнер үлгілерінің ықпалына қарсы тұру үшін Моғол және Раджпут стильдерін жаңғыртуға ұмтылды. Бенгалия сурет мектебінің басқа суретшілерімен бірге Тагор Ажанта үңгірлерінен шабыт алып, үнді өнер тарихынан туындаған ұлттық үнді өнерін қолдады. Тагордың туындыларының сәттілігі британдық өнер институттарында ұлттық үнді стилі ретінде мойындалып, насихатталуына әкелді.
Abanindranath Tagore (Bengali: অবনীন্দ্রনাথ ঠাকুর; 7 August 1871 – 5 December 1951) was the principal artist and creator of the "Indian Society of Oriental Art". He was also the first major exponent of Swadeshi values in Indian art. He founded the influential Bengal school of art, which led to the development of modern Indian painting. He was also a noted writer, particularly for children. Popularly known as 'Aban Thakur', his books Rajkahini, Buro Angla, Nalak, and Khirer Putul were landmarks in Bengali language children's literature and art. Tagore sought to modernise Mughal and Rajput styles to counter the influence of Western models of art, as taught in art schools under the British Raj. Along with other artists from the Bengal school of art, Tagore advocated in favour of a nationalistic Indian art derived from Indian art history, drawing inspiration from the Ajanta Caves. Tagore's work was so successful that it was eventually accepted and promoted as a national Indian style within British art institutions.
Жеке өмірі мен тарихы
Абаниндранат Тагор Британдық Үндістанның Калькутта қаласында Гунендранат Тагор мен Саудамини Деви отбасында дүниеге келді. Оның әкесінің әкесі – «Принц» Дварканат Тагордың екінші ұлы Гириндранат Тагор. Ол Тагорлардың танымал әулетінің мүшесі және ақын Рабиндранат Тагордың сіңілі баласы болды. Оның әкесінің әкесі мен үлкен ағасы Гаганендранат Тагор да суретшілер болған. Тагор 1880 жылдары Калькуттадағы Санскрит колледжінде оқып жүргенде сурет өнерін үйренді. 1890 жылы Тагор Калькутта өнер мектебіне түсті, онда О. Гилардиден пастельмен салуды, ал сол мекемеде сабақ берген еуропалық суретші С. Палмерден майлы бояумен салуды үйренді. 1888 жылы ол Прасанна Кумар Тагордың ұрпағы Бхуджаендра Бхусан Чаттерджидің қызы Сухасини Девиге үйленді. Тоғыз жыл оқығаннан кейін Санскрит колледжін тастап, Санкт-Ксавьер колледжінде арнайы студент ретінде ағылшын тілін оқыды, онда шамамен бір жарым жыл бойы білім алды. Оның Сунайни Деви есімді қарындасы да суретші болған.
Abanindranath Tagore was born in Jorasanko, Calcutta, British India, to Gunendranath Tagore and Saudamini Devi. His grandfather was Girindranath Tagore, the second son of "Prince" Dwarkanath Tagore. He was a member of the distinguished Tagore family and a nephew of the poet Rabindranath Tagore. His grandfather and his elder brother, Gaganendranath Tagore, were also artists. Tagore learned art while studying at Sanskrit College, Kolkata in the 1880s. In 1890, Tagore attended the Calcutta School of Art where he learnt to use pastels from O. Ghilardi, and oil painting from C. Palmer, European painters who taught in that institution. In 1888, he married Suhasini Devi, daughter of Bhujagendra Bhusan Chatterjee, a descendant of Prasanna Coomar Tagore. He left Sanskrit College after nine years of study and studied English as a special student at St. Xavier's College, which he attended for about a year and a half. He had a sister, Sunayani Devi, who was also a painter.
Ерте өмір
1890 жылдардың басында оның бірнеше суреттері "Садхана" журналында, "Читрангада" және Рабиндранат Тагордың басқа да туындыларында жарияланды. Ол өзінің кітаптарын да суреттермен безендірді. 1897 жыл шамасында ол Үкіметтік өнер мектебінің оқу ісі жөніндегі орынбасарынан дәстүрлі еуропалық академиялық стильде сабақ алды, техниканың толық спектрін үйренді, бірақ әсіресе акварельге ден қойды. Осы кезеңде ол Моғол өнеріне қызығушылық танытып, Моғол стилінде Кришнаның өмірінен суреттер жасады. Е. Б. Хавеллмен кездескеннен кейін Тагор онымен бірге Калькутта өнер мектебіндегі өнер оқыту жүйесін жаңартты және қайта құру үшін жұмыс істеді. Бұл жобаны оның інісі Гаганендранатх та қолдады, ол Үнді шығыс өнері қоғамын құрды. Тагор сурет салудың дәстүрлі үнді тәсілдеріне сенеді. Оның философиясы Батыстың "материалистік" өнерін мойынбұрмай, үнділік дәстүрлі өнер формаларына қайта оралды. Оған Моғол мектебінің сурет салу өнері және Уистлердің эстетизмі әсер етті. Кейінгі туындыларында Тагор өзінің стиліне қытай және жапон каллиграфиялық дәстүрлерін енгізе бастады.
In the early 1890s several of his illustrations were published in Sadhana magazine, and in Chitrangada, and other works by Rabindranath Tagore. He also illustrated his own books. Around 1897 he took lessons from the vice principal of the Government School of Art, studying in the traditional European academic manner, learning the full range of techniques, but with a particular interest in watercolour. It was during this period that he developed his interest in Mughal art, producing a number of works based on the life of Krishna in a Mughal influenced style. After meeting E. B. Havell, Tagore worked with him to revitalise and redefine teaching of art at the Calcutta School of Art, a project also supported by his brother Gaganendranath, who set up the Indian Society of Oriental Art. Tagore believed in the traditional Indian techniques of painting. His philosophy rejected the "materialistic" art of the West and came back to Indian traditional art forms. He was influenced by the Mughal school of painting as well as Whistler's Aestheticism. In his later works, Tagore started integrating Chinese and Japanese calligraphic traditions into his style.
Кейінгі мансап
Ол Батыс өнерінің "материалистік" сипаты бар екенін, ал Үндістанның рухани құндылықтарын қайта жаңғырту үшін өзінің дәстүрлеріне қайта оралуы қажет деп сенді. Индоцентристік ұлтшылдыққа қарамастан, бұл көзқарас британдық өнерде бұрыннан таралған еді, оның бастауы Рафаэльге дейінгілердің идеяларында жатқан. Тагордың туындыларында Уитстлердің эстетикалық әсері де көрінеді. Осы себепті көптеген британдық өнер әкімшілері мұндай идеяларды қолдады, әсіресе Теософия қозғалысының таралуынан кейін индуистік философия Батыста күшті ықпалға ие болды. Тагордың пікірінше, үнді дәстүрлерін осы жаңа құндылықтарды білдіру және прогрессивті үнді ұлттық мәдениетін дамыту үшін бейімдеуге болады. Оның ең маңызды туындысы – 1930 жылы жасалған "Мың бір түн" сериясы. Бұл суреттерінде ол "Мың бір түн" әңгімелерін отаршылдық Калькуттаға қарау және оның дамып келе жатқан космополитизмін бейнелеу құралы ретінде пайдаланды. Тагордың идеяларының сәттілігінің арқасында ол басқа Азия мәдениет өкілдерімен, мысалы, жапондық өнер тарихшысы Окакура Какудзо және жапон суретшісі Йокояма Тайканмен байланысқа түсті, олардың туындылары оныкіне ұқсас болды. Кейінгі жұмыстарында ол Қытай және Жапон каллиграфиясының элементтерін өнеріне енгізе бастады, Шығыс рухани және көркем мәдениеттерінің ортақ ерекшеліктерін біріктіретін заманауи пан-азиялық көркемдік дәстүрді құруға ұмтылды. Оның жақын шәкірттері: Нандалал Бос, Самарендранатх Гупта, Кшитиндранатх Мажумдар, Сурендранатх Гангули, Асит Кумар Халдар, Сарада Укил, Калипада Гошал, Маниши Дей, Мукул Дей, К. Венкатаппа және Ранада Укил. Тагор үшін ол өскен үй (5 Двараканат Тагор көшесі) және оның іргелес үйі (6 Двараканат Тагор көшесі) екі мәдени әлемді байланыстырды: "ақ қала" (британ отарлаушыларының мекені) және "қара қала" (жергілікті тұрғындардың мекені). Архитектура тарихшысы Свати Чаттопадайдың сөзіне сәйкес, Тагор бұл идеяны қаланың мифтік картасы түрінде дамыту үшін бенгал тіліндегі "жорасанко" ("екі көпір") сөзін пайдаланды. Шындығында, бұл карта Калькутта емес, ойдан шығарылған Халисахар қаласы болды және "Путур кітабы" атты балалар әңгімесінде басты нұсқаулық қызметін атқарды. Дегенмен, картада Калькуттаның XIX ғасырғы жер-су атаулары кездеседі, осылайша бұл қиялданған қала колониялық қаламен байланысты қарастырылуы керек. Карта үстел ойынының (голокдхам) құрылымын пайдаланды және қаланың негізгі артерия бойымен бөлінгенін көрсетті; бір жағынан арыстан қақпасы Лал Дигиге алып келеді, оның ортасында "ақ арал" орналасқан. Тагор өмір бойы Лондондық суретші, жазушы және Лондонның Корольдік өнер колледжінің болашақ президенті Уильям Ротенштейнмен тығыз қарым-қатынаста болды. 1910 жылдың күзінде келген Ротенштейн шамамен бір жыл бойы Үндістанның мәдени және діни орындарын, соның ішінде Ажантадағы ежелгі буддалық үңгірлерін, Гвалиордағы джайнизм мүсіндерін және Банарестегі индуистік құдайлардың бейнелерін зерттеді. Ол Калькуттада аяқтады, онда Тагормен және оның шәкірттерімен бірге сурет салып, Бенгал мектебінің стилін өзінің туындыларына сіңіруге тырысты. Ротенштейннің ертедегі модернистік үнді сурет салу стильдерімен тәжірибелері шектеулі болғанымен, оның Абаниндранат Тагормен арадағы достығы маңызды мәдени оқиғаға жол ашты. Бұл Рабиндранат Тагордың Ротенштейннің лондондық үйінде тұрған кезі болды, нәтижесінде "Гитанджалидің" ағылшын тіліндегі нұсқасы жарық көрді және 1913 жылы Рабиндранатқа Әдебиет бойынша Нобель сыйлығы табысталды. Рабиндранат Тагордың "Гитанджали" кітабының ағылшын тілінде жариялануы Тагор отбасына халықаралық даңқ әкелді, бұл Абаниндранат Тагордың көркемдік жобаларын Батыста жақсы тануға көмектесті. Абаниндранат Тагор 1942 жылы "Вишва-Бхарати" университетінің канцлері болды.
He believed that Western art was "materialistic" in character, and that India needed to return to its own traditions to recover its spiritual values. Despite its Indo centric nationalism, this view was already commonplace within British art of the time, stemming from the ideas of the Pre Raphaelites. Tagore's work also shows the influence of Whistler's Aestheticism. Partly for this reason many British arts administrators were sympathetic to such ideas, especially as Hindu philosophy was becoming increasingly influential in the West following the spread of the Theosophy movement. Tagore believed that Indian traditions could be adapted to express these new values, and to promote a progressive Indian national culture. His finest achievement was the Arabian Nights series which was painted in 1930. In these paintings he uses the Arabian Nights stories as a means of looking at colonial Calcutta and picturing its emergent cosmopolitanism. With the success of Tagore's ideas, he came into contact with other Asian cultural figures, such as the Japanese art historian Okakura Kakuzō and the Japanese painter Yokoyama Taikan, whose work was comparable to his own. In his later work, he began to incorporate elements of Chinese and Japanese calligraphic traditions into his art, seeking to construct a model for a modern pan Asian artistic tradition which would merge the common aspects of Eastern spiritual and artistic cultures. His close students included Nandalal Bose, Samarendranath Gupta, Kshitindranath Majumdar, Surendranath Ganguly, Asit Kumar Haldar, Sarada Ukil, Kalipada Ghoshal , Manishi Dey, Mukul Dey, K. Venkatappa and Ranada Ukil. For Tagore, the house he grew up in (5 Dwarakanath Tagore Lane) and its companion house (6 Dwarakanath Tagore Lane) connected two cultural worlds – 'white town' (where the British colonisers lived) and 'black town' (where the natives lived). According to architectural historian Swati Chattopadhay, Tagore used the Bengali meaning of the word, Jorasanko ('double bridge') to develop this idea in the form of a mythical map of the city. The map was, indeed, not of Calcutta, but an imaginary city, Halisahar, and was the central guide in a children's story Putur Boi (Putu's Book). The nineteenth century place names of Calcutta, however, appear on this map, thus suggesting that this imaginary city be read with the colonial city as a frame of reference. The map used the structure of a board game (golokdham) and showed a city divided along a main artery; on one side a lion gate leads to the Lal Dighi in the middle of which is the 'white island.' Tagore maintained throughout his life a long friendship with the London based artist, author and eventual president of London's Royal College of Art, William Rothenstein. Arriving in the autumn of 1910, Rothenstein spent almost a year surveying India's cultural and religious sites, including the ancient Buddhist caves of Ajanta; the Jain carvings of Gwalior; and the Hindu panoply of Benares. He ended up in Calcutta, where he drew and painted with Tagore and his students, attempting to absorb elements of Bengal School style into his own practice. However limited Rothenstein's experiments with the styles of early Modernist Indian painting were, the friendship between him and Abanindranath Tagore ushered in a crucial cultural event. This was Rabindranath Tagore's time living at Rothenstein's London home, which led to the publication of the English language version of Gitanjali and the subsequent award to Rabindranath in 1913 of the Nobel Prize for Literature. The publication of Rabindranath Tagore's Gitanjali in English brought the Tagore family international renown, which helped to make Abanindranath Tagore's artistic projects better known in the West. Abanindranath Tagore became chancellor of Visva Bharati in 1942.
Қайта табу
1951 жылы суретшінің қайтыс болғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң, оның үлкен ұлы Алокендранатх Абаниндранатх Тагордың суреттерінің дерлік барлық отбасылық коллекциясын жаңадан құрылған Рабиндра Бхарати қоғамы трестіне мұра етіп қалдырды, ол 5, Дуараканат Тагор көшесіндегі олардың танымал үйінің орнына қоныстанды. Суретшінің өмірінде оның суреттерінің тек аз ғана бөлігі жиналған немесе сыйға берілген болғандықтан, Рабиндра Бхарати қоғамы Тагордың өмірі бойындағы туындыларының негізгі сақтаушысына айналды. Қоғамның қараңғы кеңселерiндегi сандықтарға тығылып, осы суреттер сол кезден бері тұрақты сақтауда. Осының салдарынан Тагордың туындыларының толық көлемі мен айқындығы көпшілік назарына тиімді түрде ұсынылмады. Олар Бенгалиядағы өнерді білушілер мен ғалымдардың шағын тобына ғана жақын болды, олардың кейбіреулері, мысалы К. Г. Субраманян мен Р. Сива Кумар, Тагордың талантының нақты өлшемі оның 1920-шы, 1930-шы және 1940-шы жылдардағы туындыларында жатыр деп ұзақ уақыттан бері айтып келді, бірақ заманауи өнер әлемі үшін шебердің толыққанды бейнесін жасауға шамалары келмеді. Р. Сива Кумардың "Абаниндранатх Тагордың суреттері" (2008) – Тагордың өнерін жаңаша түсіндіретін, жаңашыл кітап. Тағы бір кітап, Дебашиш Банерджидің "Абаниндранатх Тагордың баламалы ұлты" (2010) Тагордың өнерін қайта қарастырып, оны модернизм мен ұлттық мемлекетке сын ретінде ұсынады. Үнді кинорежиссері Пурненду Патреа 1976 жылы суретші туралы "Абаниндранатх" атты деректі фильм түсірді.
Within a few years of the artist's death in 1951, his eldest son, Alokendranath, bequeathed almost the entire family collection of Abanindranath Tagore's paintings to the newly founded Rabindra Bharati Society Trust that took up residence on the site of their famous house on No. 5, Dwarakanath Tagore lane. As only a small number of the artist's paintings had been collected or given away in his lifetime, the Rabindra Bharati Society became the main repository of Tagore's works throughout his life. Banished into trunks inside the dark offices of the society, these paintings have remained in permanent storage ever since. As a result, the full range and brilliance of Tagore's works has never be effectively projected into the public domain. They remained intimately known only to a tiny circle of art connoisseurs and scholars in Bengal, some of whom like K. G. Subramanyan and R. Siva Kumar have long argued that the true measure of Tagore's talent is to be found in his works of the 1920s, 1930s and 1940s but could do little to offer up a comprehensive profile of the master for the contemporary art world. R. Siva Kumar's Paintings of Abanindranath Tagore (2008) is a path breaking book redefining Tagore's art. Another book that constitutes a serious reconsideration of Tagore's art, contextualising it as a critique of modernity and the nation state is Debashish Banerji's The Alternate Nation of Abanindranath Tagore (2010). Indian film director Purnendu Pattrea made a documentary film on the artist, titled Abanindranath, in 1976.