Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Дорнье Систар" – негізінен композиттік материалдардан жасалған турбовинтті амфибиялық ұшақ. Ол Германиядағы Клаудиус Дорнье кіші жасаған және 1984 жылы алғаш рет ұшты. Жобаға Клаудиус кішінің ұлы Конрадо иелік етеді, ол бұрын банкротқа ұшыраған "Claudius Dornier Aircraft" және "Dornier Composite Aircraft" екі компаниясынан кейін жобаны жалғастыру үшін "Dornier Seawings AG" (қазір "Dornier Seawings") компаниясын құрды. 1991 жылы бірде-бір "Seastar" ұшағы аяқталмай, ұшақтың дамуы тоқтатылды. 1990-жылдар мен 2000-жылдардың басында "Seastar"-ды өндіріске енгізуге, көбінесе басқа аэроғарыш компанияларымен бірлескен кәсіпорын ретінде, бірнеше әрекеттер жасалды. Дегенмен, өндіріс кезеңіне өту үшін қажетті қаржыны қамтамасыз ету қиындық тудырды. Бірнеше сәтсіз әрекеттерден кейін, 2009 жылдың қазан айында "Dornier Seawings" компаниясы бұл типтің өндірісін ресми түрде бастағанын хабарлады, бірақ ешқандай ұшақ салынбады. 2018 жылдың қараша айында компания қытай инвесторларынан 170 миллион АҚШ доллары көлемінде қаржыландыру алып, өндірістік кешен мен ұшуға арналған бір прототип құрылысын жүзеге асырды, ал өндіріс 2021 жылы басталмақ.
The Dornier Seastar is a turboprop powered amphibious aircraft built largely of composite materials. Developed by Claudius Dornier Jr of Germany, it first flew in 1984. The design is owned by Claudius Jr's son, Conrado, who founded Dornier Seawings AG (now Dornier Seawings) to continue work on the project after two previous firms, Claudius Dornier Aircraft and Dornier Composite Aircraft, both went into bankruptcy. Development of the aircraft was put on hold without any production Seastars being completed in 1991. Multiple attempts to put the Seastar into production, often as a joint venture with other aerospace companies, were made throughout the 1990s and early 2000s. However securing the necessary financing to proceed to the manufacturing phase proved challenging. After several false starts, in October 2009, Dornier Seawings announced that it was formally launching manufacturing of the type, although no aircraft were actually built. In November 2018 the company received US$170 million in funding from its Chinese backers to construct a manufacturing facility and one prototype for flight, with production to follow in 2021.
Шығу тегі
Бірінші прототип, концепцияны растайтын ұшақ, Dornier Do 28 металл қанаттарын қолданып, қанатты спонсонға тіреу тіректерімен бекітілген күйде, 1984 жылғы 17 тамызда Гамбургтен алғашқы рейсін жасады. Екінші прототип, түпкілікті конструкцияны жақсырақ бейнелейтін, бірнеше өзгерістерді қамтыды; оларға жаңа композиттік қанатты қабылдау кірді, ол тек фюзеляжға кабиналық тіректері арқылы жалғанатын және жалпы ұшақ ірілеу болды. 1987 жылғы 24 сәуірде екінші прототип Оберпфаффенхофеннен алғашқы рейсін жасады. Жобаны дамыту жұмыстары 1991 жылы аяқталды. Өндірісті тоқтатуға дейін, осы ұшақты өндіруге қажетті барлық құралдар, қалыптар мен жинақтар Малайзияның Пенанг қаласына ауыстырылды, сондай-ақ Салангор штатындағы Субанг әуежайында сату мақсатында прототиптік ұшақ жеткізілді. 1998 жылдың басында Dornier Seastar, Hindustan Aeronautics (HAL) компаниясымен серіктестік құруды ұсынды, мақсаты – осы үлгіні бірлескен кәсіпорын ретінде өндіру. 2003 жылға қарай Seastar прототиптерінің бірі қалпына келтіріліп, сол жылдың желтоқсан айында жолдарға арналған сертификат алды. Осыған қатысты жүргізілген зерттеулер мен нарық талдауы келесі он жылда мұндай 250-ге жуық ұшаққа сұраныс болатынын көрсетті; сонымен қатар, ұшақтың әртүрлі нарық сегменттеріне бағытталған үш түрлі нұсқасын ұсынды: үкіметтік органдарға арналған бақылау ұшағы, чартерлік операторларға арналған 12 орындық өңірлік авиалайнер және VIP клиенттерге арналған алты орындық конфигурация. 2008 жылдың қазан айында компания Seastar ұшағын АҚШ-та өндіру ниетін жариялады, бұл валюта бағамының тиімділігімен байланысты болды. Өндіріс басқа компанияларға тапсырылатын болды және негізінен американдық жеткізушілерді пайдалану жоспарланды. Компания бұл ұшақтың жеке меншік иелері, әуе компаниялары және іздеу-құтқару қызметтері үшін ерекше рөл атқаратынын мәлімдеді. 2009 жылдың наурыз айында компания жоспарланған іске қосылуды сол жылдың үшінші тоқсанына кейінге шегергенін хабарлады, бұл Ұлы дағдарыстың салдарынан туындады, бірақ осы үлгіге деген нарық сұранысына оңтайлы көзқарас сақтады; Dornier толық өндіріс күйін орнату және өндіріс жұмыстарын бастау үшін бұрынғы бизнес-жоспарда көрсетілген 150 миллион доллар емес, қосымша 65 миллион доллар ғана қажет екені айтылды.
The first prototype, a proof of concept aircraft, using the metal wings from a Dornier Do 28 and with large struts bracing the wing to the sponsons, conducted its maiden flight from Hamburg on 17 August 1984. A second prototype, which was more representative of the definitive design, featured several alterations; these included the adoption of a new composite wing, which connected with a set of cabane struts to the fuselage only, and was a larger aircraft overall. On 24 April 1987, the second prototype made its first flight from Oberpfaffenhofen. Development work on the project came to a close in 1991. By the time of the withdrawal, all of the manufacturing tools, moulds and jigs to produce that aircraft had already been transferred to Penang, Malaysia, along with a prototype aircraft for sales demonstration purposes at Subang Airport, Selangor. In early 1998, Dornier Seastar proposed the formation of a partnership with Hindustan Aeronautics (HAL), with the goal of producing the type as a joint venture. By 2003, one of the two Seastar prototypes had been restored and received public transport certification in December of that year. It was said that feasibility studies and market analysis indicated that there was a global demand for around 250 such aircraft over the next ten years; furthermore, that it was proposing three different versions of the aircraft, each one for a different market segment: A surveillance variant for government agencies, a 12 seat regional airliner configuration aimed at charter operators, and a six seat layout that was suited to VIP customers. In October 2008, the company announced its intentions to produce the Seastar in the US, in part due to favourable currency exchange rates. Fabrication was to be outsourced to other companies, and was intended to use mainly American suppliers. The firm viewed the aircraft as having a niche role among private owners, airlines, and search and rescue operators. In March 2009, the firm stated that it was pushing back its planned launch to the third quarter of that year, attributing this to the effects of the Great Recession, but remained optimistic about market demand for the type; it was also said that Dornier required only an additional $65 million, rather than the $150 million figure given in an earlier business plan, to establish full production status and to begin manufacturing work.
Өндіріс
2009 жылдың қазан айында Dornier Seaplane Seastar өндірісін бастайтынын хабарлады. Dornier Seaplane компаниясының бас директоры Джо Уокердің сөзіне қарағанда, ұшақ түрлі мемлекеттік және жеке операторлар тарапынан жақсы қабылданып, Seastar сатып алуға 25-тен астам ниет хат түскен. Ол сондай-ақ 2010 жыл ұшақтың соңғы құрастыру орны мен негізгі жеткізушілерді іріктеуге арналатынын, ал алғашқы ұшақ 2011 жылдың соңына қарай дайын болады деп күтілгенін мәлімдеді. 2010 жылдың мамыр айында Dornier Seaplane компаниясы Seastar-ды Канаданың Квебек провинциясындағы Монреаль қаласынан шамамен жарты сағаттық қашықтықта орналасқан Сен-Жан-сюр-Ришелье қаласында құрастыратынын жариялады. Бұл орын жергілікті жабдықтандыру тізбегінің күштілігі, білікті аэроғарыш қызметкерлерінің болуы және ұшу операциялары үшін Шамплейн көліне жақындығы себепті таңдалды. Осы кезде компания алғашқы өндірістік ұшақты 2012 жылы тапсыруды жоспарлап отырды. 2012 жылы өндіріс бір ұшақтан, 2013 жылы алтыға және 2014 жылы он екіге дейін өседі деп күтілді. Сұранысқа байланысты жылына 50-ге дейін Seastar ұшағы құрастырылуы мүмкін.
In October 2009, Dornier Seaplane announced that it would launch production of the Seastar. According to Dornier Seaplane chief executive Joe Walker, the aircraft had been well received by a variety of public and private operators, and had received more than 25 letters of intent to procure the Seastar; he also stated that 2010 would be dedicated to selecting a final assembly site and major suppliers for the aircraft's manufacturing, and the first aircraft was then scheduled to be rolled out by the end of 2011. In May 2010, Dornier Seaplane announced that it would build the Seastar in Saint Jean sur Richelieu, about half an hour away from Montreal, Quebec, Canada. The site was picked due to the strength of the local supply chain and presence of skilled aerospace workers, as well as its proximity to Lake Champlain for flight operations. At this point, the company aimed to deliver their first production aircraft in 2012; production was projected to rise from a single aircraft in 2012, to six in 2013 and to 12 in 2014; dependent on demand, as many as 50 Seastars per year could eventually be built.
Уукси сатып алу
2013 жылы Seastar компаниясын Wuxi Communications Industry және Wuxi Industrial Development қытай компаниялары сатып алды, Dornier отбасы аз үлесін сақтап қалды. Компания осы екі мемлекеттік компаниямен бірлескен кәсіпорынға айналды және ұшақты екі жерде өндіруді жоспарлады: бірі Германияның Оберпфаффенхофен қаласында, екіншісі Қытайдың Вуси қаласында. 2016 жылдың қаңтар айында Dornier Seaplane Seastar ұшақтарының қаңқасын Diamond Aircraft Industries компаниясы жасауға белсенді екенін хабарлады. 2016 жылдың ақпан айында Dornier жақсартылған CD2 ұшағын ұсынды. Ол алғаш рет 2020 жылдың 28 наурызында ұшты.
In 2013, the Seastar was acquired by Chinese companies Wuxi Communications Industry and Wuxi Industrial Development with the Dornier family retaining a minority stake. The company became a joint venture with these two state owned companies, and plans to produce the aircraft in two locations, with one site in Oberpfaffenhofen, Germany and another in Wuxi, China. In January 2016, Dornier Seaplane announced that Seastar airframes would be built by Diamond Aircraft Industries. In February 2016, Dornier launched the improved CD2. It first flew on 28 March 2020.
Дизайн
Dornier Seastar – бұл Pratt & Whitney Canada PT6A 112 қозғалтқыштарымен жабдықталған, қанаттарының үстіндегі жалғыз нацельде итермелеу-тарту конфигурациясында орналасқан, жоғары орналасқан қанатты ұшатын қайық. Жалпы құрылымымен ол 1920 жылдардағы инновациялық Dornier Do J Wal толық металлдан жасалған моноплан ұшатын қайығына, оның 250-ден астам данасы салынған, және оның тікелей мұрагері – 1930 жылдардағы үлкен Dornier Do 18 ұшатын қайығына өте ұқсайды. Екі қозғалтқышты да қанаттың ортасына орналастыру, қозғалтқыштардың салмағын кез келген туындаған инерциялық қозғалысты азайтуға тиімдірек етуге мүмкіндік береді; сонымен қатар, қозғалтқыштарды су шашырауынан қорғайды, коррозияны азайтады және жұмыс істеу кезінде асимметриялық итермелеуді болдырмайды. Суда батып тұрғанда тұрақтандыруды қамтамасыз ететін спонсорлар, беткі кернеуді бұзу және ұшып шығу кезінде үдеу кезінде қосымша көтергіш күш тудыру үшін жасалған; сонымен қатар олар негізгі қону шассиін орналастырады. Басқа ұшатын қайықтар көбінесе қону шассиін корпус ішіне жияды.
The Dornier Seastar is a parasol wing flying boat, powered by a pair of Pratt & Whitney Canada PT6A 112 engines, mounted in a single nacelle over the wings in a push pull configuration. In general layout, it strongly resembles both the innovative Dornier Do J Wal all metal monoplane flying boat of the 1920s, of which over 250 examples were built, and its direct successor, the larger Dornier Do 18 of the 1930s. Locating both of the engines in the center of the wing enables the weight of the engines to be more effective in reducing any induced rolling motions; it also protects the engines from water spray, reducing corrosion, and eliminates asymmetric thrust when operating. The sponsons, which provide stability while submerged on the water, are shaped to break surface tension and to generate considerable lift during the acceleration performed during takeoff; they also accommodate the main landing gear. Other flying boats often retract the landing gear into the hull instead.