Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
21 сұрақтан тұратын көп таңдаулы өзін-өзі бағалау инвентаризациясы. Аарон Т. Бек жасаған Бек депрессиялық инвентаризациясы (BDI, BDI 1A, BDI II) – депрессияның ауырлығын өлшеуге арналған ең көп қолданылатын психометриялық тесттердің бірі. Оның дамуы психикалық денсаулық мамандары арасындағы көзқарастың өзгеруіне әкелді, олар бұрын депрессияны пациенттің жеке ойларымен байланысты емес, психодинамикалық тұрғысынан қарастырған. Қазіргі нұсқасы BDI II 13 және одан жоғары жастағы адамдарға арналған, және депрессия симптомдарына қатысты сұрақтардан тұрады, мысалы, үмітсіздік пен тітіркену, кінә сезімі немесе жазаланғандай сезіну сияқты ойлар, сондай-ақ шаршау, салмақ жоғалту және жыныстық қызығушылықтың төмендеуі сияқты физикалық белгілер. BDI-нің үш нұсқасы бар: 1961 жылы жарық көрген бастапқы BDI, 1978 жылы қайта қаралып BDI 1A аталған, және 1996 жылы жарық көрген BDI II. BDI денсаулық сақтау мамандары мен зерттеушілер тарапынан әртүрлі жағдайларда бағалау құралы ретінде кеңінен қолданылады. BDI 1979 жылы клиникалық психолог Мария Ковакс жариялаған Балалар депрессиясы инвентаризациясының (CDI) жасалуына үлгі болды.
21 question multiple choice self report inventory. The Beck Depression Inventory (BDI, BDI 1A, BDI II), created by Aaron T. Beck, is a 21 question multiple choice self report inventory, one of the most widely used psychometric tests for measuring the severity of depression. Its development marked a shift among mental health professionals, who had until then, viewed depression from a psychodynamic perspective, instead of it being rooted in the patient's own thoughts. In its current version, the BDI II is designed for individuals aged 13 and over, and is composed of items relating to symptoms of depression such as hopelessness and irritability, cognitions such as guilt or feelings of being punished, as well as physical symptoms such as fatigue, weight loss, and lack of interest in sex. There are three versions of the BDI—the original BDI, first published in 1961 and later revised in 1978 as the BDI 1A, and the BDI II, published in 1996. The BDI is widely used as an assessment tool by health care professionals and researchers in a variety of settings. The BDI was used as a model for the development of the Children's Depression Inventory (CDI), first published in 1979 by clinical psychologist Maria Kovacs.
Шектеулер
BDI-нің басқа өзіндік бағалау инвентаризаторларымен бірдей шектеулері бар, себебі оны толтырушы адам нәтижелерді оңай арттырып немесе төмендетіп көрсетуі мүмкін. Барлық сауалнамалар сияқты, мұның да қолданылу әдісі соңғы нәтижеге әсер етеді. Мысалы, емделушіге басқа адамдардың қатысуымен емханада нысанды толтыруды ұсынса, әлеуметтік күтулер пошта арқылы жүргізілген сауалнамаға қарағанда өзгеше жауаптарға алып келуі мүмкін. Сонымен қатар, бір мезгілде физикалық сырқаты бар адамдарда BDI-нің шаршау сияқты физикалық белгілерге тәуелділігі, депрессия емес, сырқаттың белгілеріне байланысты нәтижелерді жасанды түрде жоғарылатуы мүмкін. Осы мәселені шешу үшін Бек және оның әріптестері "Бектің бастапқы медициналық депрессиялық инвентаризаторын" (BDI PC) жасады, ол физикалық функциядан тәуелсіз деп есептелетін BDI II-ден алынған жеті сұрақтан тұратын қысқа скрининг шкаласы. Стандартты BDI-ден айырмашылығы, BDI PC 4 балдан жоғары нәтиже көрсеткен пациенттер үшін "депрессия жоқ" немесе "депрессия бар" деген екі жауапты ғана береді. Бұл құрал диагностикалық емес, скринингтік мақсатта жасалғанмен, денсаулық сақтау ұйымдарының қызметкерлері кейде оны жылдам диагноз қою үшін пайдаланады. BDI авторлық құқықпен қорғалған, әрбір данасы үшін төлем қажет. BDI II басқа депрессия шкалаларынан артық жарамды немесе сенімді екенін көрсететін дәлелдер жоқ, ал пациент денсаулығы сауалнамасы – Тоғыз сұрақтан (PHQ 9) тұратын шкалалар қоғамдық қолданыстағы пайдалы құрал ретінде зерттелген.
The BDI has the same limitations as other self report inventories, in that scores can be easily exaggerated or minimized by the person completing them. Like all questionnaires, the way the instrument is administered can have an effect on the final score. If a patient is asked to fill out the form in front of other people in a clinical environment, for instance, social expectations have been shown to elicit a different response compared to administration via a postal survey. In participants with concomitant physical illness the BDI's reliance on physical symptoms such as fatigue may artificially inflate scores due to symptoms of the illness, rather than of depression. In an effort to deal with this concern Beck and his colleagues developed the "Beck Depression Inventory for Primary Care" (BDI PC), a short screening scale consisting of seven items from the BDI II considered to be independent of physical function. Unlike the standard BDI, the BDI PC produces only a binary outcome of "not depressed" or "depressed" for patients above a cutoff score of 4. Although designed as a screening device rather than a diagnostic tool, the BDI is sometimes used by health care providers to reach a quick diagnosis. The BDI is copyrighted; a fee must be paid for each copy used. There is no evidence that the BDI II is more valid or reliable than other depression scales, and public domain scales such as the Patient Health Questionnaire – Nine Item (PHQ 9) have been studied as a useful tool.