Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джозеф Гарднер Свифт (31 желтоқсан 1783 – 22 шілде 1865) – американдық әскери қызметкер, 1802 жылы жаңадан ашылған Нью-Йорк штатындағы Вест-Пойнт АҚШ Әскери академиясының тұңғыш түлегі атанды. Кейіннен 1812 жылдан 1814 жылға дейін академияның үшінші суперинтенданты, ал 1812 жылдан 1818 жылға дейін АҚШ армиясының инженерлер бастығы қызметін атқарды. 1814 жылы Свифт Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды.
Joseph Gardner Swift (December 31, 1783 – July 22, 1865) was an American soldier who, in 1802, became the first graduate of the newly instituted United States Military Academy in West Point, New York; he would later serve as its third superintendent from 1812 to 1814, and as chief of engineers of the United States Army from 1812 to 1818. In 1814, Swift was elected as member of the American Philosophical Society.
Ерте өмір және білім
Свифт Нантакет аралында, Фостер Свифт пен оның әйелі Дебораның ұлы болып дүниеге келді. Алты жасында ол Бостон орталығында Джордж Вашингтонды көрді, бұл оған есімде қалған әсер қалдырды. 1792 жылы Свифттер Массачусетс штатының Таунтон қаласына көшіп барды, онда Джозеф пастор Симеон Доггеттің шәкірті болды, ол оны Гарвард колледжіне түсуге дайындады. Свифт әкесінің күнделігінен Америка революциясы туралы оқыды және отбасылық досы генерал-майор Дэвид Коббтан әңгімелер естіді. Коббтың кеңесі мен көмегімен Свифт президент Джон Адамс 1800 жылдың 12 мамырында артиллеристер мен инженерлердің кадеті ретінде тағайындалды. Бір айдан кейін ол Ньюпорт-Харборға қызметке келді. Кейін 1801 жылдың жазында әскери министр Генри Дирборн әскерге президент Томас Джефферсонның Вест-Пойнт қаласында әскери академия құру туралы бұйрығын жеткізді. Свифт 1801 жылдың 14 қазанында академияға кадет ретінде тіркелді. 1801 жылдың 15 желтоқсанында майор Джонатан Уильямс басшылыққа өтіп, бірнеше айдан кейін АҚШ Әскери академиясының бірінші суперинтенданты болды. Академия 1802 жылдың 16 наурызында заңмен құрылды. Свифт жақсы үлгеріп, Уильямс оны үздік курсант деп санады. Күрделі емтиханнан кейін Свифт 1802 жылдың 12 қазанында академияның алғашқы түлегі атанды. Симеон Магрудер Леви 1802 жылы бітірген жалғыз адам болды.
Swift was born on Nantucket Island, the son of Foster Swift and his wife, Deborah. At the age of six, he saw George Washington on Boston Common, an experience that made an indelible impression on him. In 1792, the Swifts moved to Taunton, Massachusetts, where Joseph became the student of Reverend Simeon Doggett, who prepared him to enter Harvard College. Swift had read accounts of the American Revolution in his father’s diary and heard stories from a family friend, Major General David Cobb. With Cobb’s advice and assistance, Swift was appointed by President John Adams on May 12, 1800, as a cadet of artillerists and engineers. He reported for duty a month later at Newport Harbor. Later, in the summer of 1801, Secretary of War Henry Dearborn notified the army that President Thomas Jefferson had directed the establishment of a military academy at West Point, New York. Swift reported as a cadet to the academy on October 14, 1801. On December 15, 1801, then Major Jonathan Williams took command and several months later became the first superintendent of the U. S. Military Academy. The academy was established by law on March 16, 1802. Swift progressed well and was considered by Williams to be the foremost cadet. After a thorough examination, Swift became the first graduate of the academy on October 12, 1802. Simeon Magruder Levy was the only other graduate in 1802.
18021814 жыл
Свифт 1804 жылдың 30 сәуіріне дейін Вест-Пойнтта қызмет етті, ал сол жылдың маусым айында Солтүстік Каролинадағы Кейп-Фер өзенінің сағасының қорғанысын салуға жауапты бас инженер болды. 1805 жылдың қаңтарында ол Солтүстік Каролина штатындағы Форт Джонсонның командирі тағайындалды. 1807 жылы Свифт Вест-Пойнтқа оралып, Уильямс болмаған кезде академияны басқарды. Академия қысқы үзіліске кеткен 23 қарашаға дейін ол осы қызметте болды. 1808 жылдың ақпанында Свифт майор шеніне көтеріліп, Жаңа Англия жағалауын қамтитын Шығыс бөлімінің қорғанысын басқаруға тағайындалды. Ол Вест-Пойнтті бітірген Джозеф Гилберт Тоттен және Сильванус Тейермен бірге жұмыс істеді. Свифт тағы бір рет Кейп-Фер өзенінің сағасындағы бұрынғы лауазымына қайта оралды, онда 1812 жылға дейін оңтүстік жағалаудың қорғанысын қадағалау және тексерумен айналысты. 1812 жылдың шілдесінде Джонатан Уильямс армияның бас инженері қызметінен кетті, ал Свифт, сол кезде подполковник және армиядағы ең жоғары шенді инженер, оның орнына келді. 1812 жылдың желтоқсанында полковник және армияның бас инженері болып тағайындалуы бірауыздан бекітілді. Бекітілу күтілген кезде, Свифт Солтүстік Каролинаның қорғанысын қадағалау үшін қызметіне қайта оралды. Вашингтондан кетер алдында ол Вест-Пойнттегі аға инженер офицері капитан Алден Партриджге көктемде Әскери академияны (сол кезде дерлік тоқтатылған) қайта ашуды бұйырды. Свифт армияның бас инженері және АҚШ Әскери академиясының бастығы болған кезде 30 жасқа толып еді. 1813 жылдың наурыз айында Свифт Вашингтонға шақырылып, жағалау қорғанысын нығайту үшін үлкен қаржы жұмсау мәселесі бойынша Соғыс министрімен кеңесті. Содан кейін ол Нью-Йоркке барып, қорғаныс құрылысын қадағалады, АҚШ Әскери академиясының бас инженері және инспекторы ретінде өкілдік етті. Бастық ретінде Свифт Вест-Пойнтке жиі сапар шегіп, жаңа асхана, академиялық ғимарат және Оңтүстік казарма салу жоспарларын бастады, сондай-ақ этика, тарих және география пәнін оқыту үшін капелланды жұмысқа алуға рұқсат алды (алғашқысы – пастор Адам Эмпи). Ол академиялық құрамның функцияларын қайта қарастырып, капитан Партридждің өкілеттіктерін қадағалау үшін мекеменің инспекторының міндеттерін өз мойнына алды. Нью-Йорк портын жөндеу және британдық флотқа қарсы бекіністерді орнату аяқталғаннан кейін Свифт жауынгерлік тапсырмалар беруді сұрады. Ол генерал-майор Джеймс Уилкинсон басқаратын Солтүстік армияның бас инженері болды, бұл оны тағдырлы Сент-Лоуренс науқанына алып барды; мұнда Свифт Крайслер фермасы шайқасында көрсеткен батылдығы үшін марапатталды. 1814 жылдың 19 ақпанында бригада генералы шеніне көтерілді. Соғыс министрі Свифтке одан әрі жауынгерлік қызметке қатысуға рұқсат бермеді, өйткені жағалау қорғанысына көңіл бөлу қажет болды және оны қайта Нью-Йоркке жіберді, онда ол Қауіпсіздік комитетімен бірлесіп, Нью-Йорк пен Бруклиннің жағалау қорғанысына арналған жоспарларды жасады және жобада жұмыс істейтін мыңдаған еріктілерді бақылады. Осы еңбегі үшін Нью-Йорк қаласы оны қаланың игілігін тигізуші деп атады.
Swift remained at West Point until April 30, 1804, and in June of that year, became the superintending engineer of the construction of the defenses of the mouth of the Cape Fear River in North Carolina. In January 1805 he became the commander of Fort Johnson, North Carolina. Swift returned to West Point in 1807 and took command of the academy in Williams' absence. He remained there until November 23 of that year, when the academy was closed for the winter vacation. Swift was promoted to major in February 1808 and assigned to lead the defenses of the Eastern Department covering the New England coast. He was assigned with Joseph Gilbert Totten and Sylvanus Thayer, also graduates of West Point. Once again, Swift was assigned to his old station at the mouth of the Cape Fear River where he was charged with superintending and inspecting southern coast defenses until 1812. In July 1812, Jonathan Williams resigned as chief engineer of the army, and Swift, then a lieutenant colonel and the next senior engineer in the army, assumed his command. His appointment as Colonel and chief engineer of the army was unanimously confirmed in December 1812. Pending his confirmation, Swift was ordered back to his duties to superintend the defenses of North Carolina. Before leaving Washington, he ordered Captain Alden Partridge, the senior engineer officer at West Point, to open the Military Academy (then practically defunct) in the coming spring. Swift was 30 years old upon becoming chief engineer of the army and superintendent of the United States Military Academy. In March 1813, Swift was called to Washington and consulted with the Secretary of War on the application of large appropriations for fortification of coastal defenses. He then reported to New York City to supervise the fortifications process, acting in his capacity as the chief engineer and superintendent of the U. S. Military Academy. As superintendent, Swift made frequent trips to West Point; he initiated plans for a new mess hall, academic building, and South Barracks and was authorized to employ an acting chaplain to be professor of ethics, history, and geography (the first such being Rev. Adam Empie). He remodeled the functions of the academic staff and assumed the duties of inspector of the institution to oversee the authority of the local commander, Captain Partridge. With the repairs of New York Harbor completed and fortifications against the British fleet in place, Swift requested orders for the field. He became the chief engineer of the Northern Army under Major General James Wilkinson, which took him to the ill fated St. Lawrence Campaign; here Swift won a citation for gallantry in the battle of Chrysler's Farm. He was breveted a brigadier general on February 19, 1814. The Secretary of War refused Swift further field service because coastal defenses required attention and sent Swift again to New York where, in conjunction with the Committee of Safety, he established plans for coastal defenses for New York and Brooklyn and supervised thousands of volunteers working on the project. For that effort the Corporation of New York named him Benefactor to the City.
18141818
Нью-Йорк қорғанысын аяқтағаннан кейін, Свифт жаяу әскердің жаңа тактикасын жасауға, әскерді бейбіт кезеңдегі штатқа дейін қысқартуға және кейін полковник Джордж Бомфордпен бірге Вашингтондағы АҚШ Капитолийін қайта жаңартуға шақырылды, ол 1812 жылғы соғыста британдықтар тарапынан қиратылған еді. Соғыстан кейін Конгресс президентке француз армиясының бригадир генералы Симон Бернарды, Наполеонның қол астындағы көрнекті инженерді, Инженерлер корпусының көмекшісі ретінде тағайындауға рұқсат берді. Бернар инженерлер кеңесінің төрағасы болды, ал Свифт әскери академияның бақылаушысы ғана болды. Свифт американдық әскерге шетелдіктерді қабылдауға қарсы болды, олар соғыс кезінде жау болуы мүмкін еді. Дегенмен, Бернар 1831 жылға дейін инженерлер кеңесінде қызмет етті. Басшы ретінде Свифт француз және голландтық бекіністерін зерттеу және Вест-Пойнт кітапханасын құру үшін кітаптар сатып алу мақсатымен Еуропаға екі инженерлік офицерді жіберуді ұсынды. Сондай-ақ, олардың біреуі оның орнын басатыны күтілді. Свифт бай квакер саудагері Джейкоб Баркерден қарыз алды, себебі мемлекеттік қаржы қаражаты жеткіліксіз болды. Свифт 7 пайыздық сыйақымен 65 000 долларлық қарызды жеке ұйымдастырып, мекемені тарап кетуден сақтап қалды. Біраз уақыт бойы Свифт Вест-Пойнттағы жергілікті басқаруда болды және 1817 жылдың қаңтарында Вашингтонға президент Джеймс Мэдисонға шағымдарын білдіру үшін барды. Нәтижесінде Свифт Инженерлер корпусының басшысы лауазымын қайта иеленді және Бернарды әскери бақылаусыз қалдырды. Свифт жаңа сайланған президент Джеймс Монроның солтүстік штаттарды аралау сапарында бірге болды және жеті апталық саяхат барысында Америка революциясы мен 1812 жылғы соғыстың шайқас орындарын зерттеді, сондай-ақ арсеналдарды, теңіз кемежайларын және бекіністерді тексерді, елдің қорғану қабілетін бағалады. Ол сонымен қатар білім беру орындарын, әсіресе Монроның қызығушылығын тудырған Әскери академияны зерттеді. Вест-Пойнтке сапар барысында Партриджді майор Сильванус Тейер алмастыру туралы шешім қабылданды, ол 1817 жылы академияның басшысы болып тағайындалды және кейіннен "Вест-Пойнт әкесі" деп аталды. Президенттік сапар Мэн штатына жалғасты, ал Свифт және армия мен теңіз күштері офицерлерінің бірлескен комиссиясы Мэн штатының Пенобскот қаласынан Коннектикут штатына дейінгі бекіністерді тексерді. Ол сондай-ақ Чесапик шығанағы аймағына сапар шекті және Вирджиния штатының Норфолк қаласында теңіз кемежайы үшін орын таңдады. 1818 жылы әскерден кетпес бұрын Свифттың негізгі міндеттері Вирджиния штатында болды. Ол Чесапик өзенінің солтүстік салаларын зерттеді және 1818 жылдың қыркүйегінде Әскери академияны соңғы рет тексерді. Ол Гувернер Кембл және тағы төрт адаммен бірге Хадсон өзеніндегі Колд-Спринг қаласында Вест-Пойнт құю зауытын құрумен айналысты. Екі жылдан астам уақыт азаматтық өмірді ойлағаннан кейін, ол 1818 жылдың 12 қарашасында отставкаға кетті, соғыс жағдайында қызметке шақырылуы мүмкін армиядағы бригада генерал-майоры ретіндегі барлық құқықтарын сақтап қалды. Ол өмірінің соңына дейін осы мәртебеде болды. Әскерден кеткеннен кейін көп ұзамай, Свифт Инженерлер корпусынан оның құрметіне сурет салуды сұрады. Суретші Салли салған сурет академия кітапханасына ілінді және бүгінге дейін сонда тұр.
After completing the defenses of New York, Swift was called upon to form a new system of infantry tactics, to reduce the army to a peacetime establishment, and later, with Colonel George Bomford, to rebuild the U. S. Capitol in Washington, D. C., which had been destroyed by the British in the War of 1812. Shortly after the war, Congress authorized the president to employ Brigadier General Simon Bernard of the French Army, a distinguished engineer under Napoleon, as an assistant in the Corps of Engineers. He was placed at the head of the board of engineers while Swift became solely superintendent of the Military Academy. Swift protested the admission of foreigners into the American military, who in the event of war might become enemies. However, Bernard stayed on the board of engineers until 1831. As superintendent, Swift recommended sending two engineer officers to Europe to examine French and Dutch fortifications and to purchase books to form a library at West Point. It was also hoped that one of them would replace him as superintendent. Swift also secured a loan from Jacob Barker, a rich Quaker merchant, because no government appropriations were available. Swift saved the institution from abandonment when he personally arranged a $65,000 loan at 7% interest. For some time, Swift remained in local command at West Point, and in January 1817, proceeded to Washington to present his grievances to President James Madison. This resulted in Swift’s resuming his position in Washington at the head of the Corps of Engineers and leaving Bernard without any military control. Swift accompanied newly elected president James Monroe on his trip to examine the northern states and during the seven week excursion was able to study the battlefields of the American Revolution and the War of 1812, as well as inspect arsenals, navy yards and fortifications, and study the capacity of the country for defense. He also examined institutions of learning, particularly the Military Academy, in which Monroe was very interested. At the time of this visit to West Point, it was decided that Partridge would be replaced by then Major Sylvanus Thayer, who, in 1817, was appointed superintendent of the academy and later became known as "the Father of West Point". The presidential tour continued to Maine, and Swift and a joint board of army and navy officers examined fortifications from Penobscot, Maine, to Connecticut. He also traveled to the Chesapeake Bay area and chose a site for a navy yard at Norfolk, Virginia. In 1818, just before leaving the military, Swift’s main duties were in Virginia. He studied the northern tributaries of the Chesapeake and made his last inspection of the Military Academy in September 1818. He was engaged with Governeur Kemble and four others in establishing the West Point Foundry at Cold Spring on the Hudson. After contemplating civilian life for more than two years, he submitted his resignation on November 12, 1818, reserving all his rights as a brevet brigadier general in the army, to be called into service in the event of war. He maintained this status until his death. Soon after he left the army, Swift was asked by the Corps of Engineers to sit for a portrait in his honor. The portrait, painted by Sully, was hung in the library at the academy upon its completion and hangs there today.
18181832 жыл
Кетуден кейінгі күні Свифт Нью-Йорк портының геодезист-инженерлік қызметін қабылдады. Азаматтық инженер ретінде ол көп ұзамай түрлі маңызды жобаларға қатыса бастады. 1819 жылы ол Ньюарк Флэтс жерін мелиорациялау мүмкіндігі туралы кеңес берді. 1820 жылы ол Нью-Джерси заң шығарушы органымен Моррис каналын жақсарту жоспарын бақылауға тағайындалды. 1822 жылы ол Нью-Йорк қаласының шығыс бөлігіндегі көшелер мен дренажды реттеуге жауапты үш комиссардың бірі болды. 1825 жылы ол Нью-Йорк қаласын таза сумен қамтамасыз ету үшін Бронкс және Кротон өзендерінің су өткізу қабілетін анықтау үшін комиссар болып тағайындалды. Айынышты жағдай, осы кезеңде Свифт Уолл-стритте бизнеспен айналысуға бел буды. 1825 жылы ол өмір мен мүліктік сақтандыру компаниясының вице-президенті болып сайланды. Компания банкротқа ұшырады, ал оның барлық мүшелері мемлекетті алдау үшін сөз байласты деп айыпталды. Свифт ақталды, бірақ барлық мүлкін жоғалтты. Отбасын асырауға күші жетпеген Свифт әйеліне тиесілі шағын шаруашылыққа көшіп, кішкентай үй салып, мақта өсіруге кірісті. Планетациясына құқығының дұрыс еместігін және балаларының ауа райынан зардап шегуін анықтағаннан кейін, Свифт Нью-Йоркке және азаматтық инженерлік мансабына оралды; келесі жылы Мэриленд штатындағы Балтимор және Сускеханна теміржолын басқарды. 1829 жылғы наурыз айында ол Онтарио көліндегі портты жақсарту жөніндегі бастық болып тағайындалды және бұл лауазымды он алты жыл бойы атқарды. 1829 жылғы қыста көлдегі жұмыстар тоқтатылған кезде, Свифт Нью-Орлеаннан Пончартрейн көліне дейінгі жаңа теміржол құрылысын бастады, ол бес мильге қалың батпақтық жерлер арқылы өтті, оны кептіруге немесе үйіруге болмағандықтан, өтпес деп есептеді. Бұл Оңтүстіктегі алғашқы теміржол болды және, мүмкін, Америкадағы алғашқы теміржол, онда темір жиекті рельстер қолданылды. 1832 жылы Свифт Бенджамин Райтты Нью-Йорк және Гарлем теміржолының бас инженері ретінде алмастырды, бірақ директорлар кеңесінің араласуы оның отставкаға кетуіне әкелді.
The day after his resignation, Swift accepted the surveyorship of the Port of New York. As a civil engineer, he soon became involved in various important projects. In 1819, he was consulted on the feasibility of banking and draining the Newark Flats. In 1820 he was appointed by the Legislature of New Jersey to superintend the plan to open the Morris Canal improvement. In 1822 he was one of three Commissioners charged with regulating streets and drainage of the eastern part of the City of New York. In 1825, he was appointed as commissioner to determine the capacity of the Bronx and Croton Rivers to supply New York City with pure water. Unfortunately for Swift, during this time he decided to venture into business dealings on Wall Street. In 1825, he was elected vice president of a life and trust insurance company. The company failed, and all its members were indicted for conspiracy to defraud the state. Swift was acquitted but suffered the loss of all his property. Without means to support his family, Swift moved to a small farm belonging to his wife in Haywood County, Tennessee, where he built a small cabin and began growing cotton. Finding the title to his plantation defective and his children suffering from the weather, Swift returned to New York and to his career in civil engineering; within the following year took charge of the Baltimore and Susquehanna Railroad in Maryland. In March 1829, he was appointed superintendent of the harbor improvements on Lake Ontario and held this position for sixteen years. While the lake works were suspended during the winter of 1829, Swift took charge of construction of a new railroad from New Orleans to Lake Pontchartrain that was routed five miles through a dense swamp, which was considered impassable as it could be neither drained nor piled. This was a pioneer railroad of the South, and perhaps the first in America where iron edge rails were used. In 1832, Swift succeeded Benjamin Wright as chief engineer of the New York and Harlem Railroad, but interference from the board of directors caused him to resign.
18321865 жыл
Свифт Нью-Йорк штатының Женева қаласына көшіп барды, ал Хобарт колледжі оны инженерлік және статистика саласының профессоры етіп сайлады. Ол бұл құрметтен бас тартса да, Францияның Париж қаласындағы Статистика қоғамының мүшелігіне қабылданды және статистикалық және білім беру мәселелеріне зор қызығушылық танытты. 1833 жылы Свифтке Вест-Пойнт тәртіп және оқыту жүйесін Нью-Йорк қаласында құрылатын университетке бейімдеуге болатындығы туралы пікірін білдіру сұралды. 1834 жылы ол губернатор Уильям Л. Марсиге нормалды мектептерге қатысты жоспар ұсынды және мектеп жүйесіне профессор Хорас Вебстерді Тегін академияның директоры қызметіне тартуды кеңес берді, ол кейіннен Нью-Йорк қаласының колледжіне айналды.
Swift moved to Geneva, New York, and Hobart College elected him professor of engineering and statistics. Though he declined this honor, he accepted the membership offered to him in the Society of Statistics of Paris, France, and took a great interest in statistical and educational matters. In 1833, Swift was asked to present his views on how far the West Point system of discipline and instruction could be adapted to a university to be established in the City of New York. In 1834, he proposed a plan to Governor William L. Marcy for normal schools and advised the school system to secure the services of Professor Horace Webster as superintendent of the Free Academy, which later became the College of the City of New York.
Неке және отбасы
Свифт 1805 жылдың 6 маусымында Солтүстік Каролина штатында Джеймс пен М. М. Уокердің қызы Луиза Маргарет Уокерге үйленді. Олардың кем дегенде алты баласы болған.
Swift married Louisa Margaret Walker, the daughter of James and M. M. Walker, on June 6, 1805, in North Carolina. They had at least six children.