Милан және Лотарингия герцогинясы Кристина Даниялық

Кіріспе

Милан герцогинясы және Лотарингия герцогинясы (1521–1590)

Данияның Кристинасы (Christine af Danmark; 1521 жылдың қарашасы – 1590 жылдың 10 желтоқсаны) – Дания ханшайымы, Дания және Норвегия королі Кристиан II мен Австрияның Изабелласының кіші, тірі қалған қызы. Екі неке арқылы ол Милан герцогинясы, содан кейін Лотарингия герцогинясы атанды. 1545 жылдан 1552 жылға дейін ұлының кәмелетке толмауы кезеңінде Лотарингияның регенті қызметін атқарды. Сонымен қатар, 1561–1590 жылдары Дания, Норвегия және Швеция тақтарына талапкер болды және 1578–1584 жылдары Тортонаның тәуелсіз билеушісі болды.

Ерте өмір

Кристина 1521 жылы Данияның орталық бөлігіндегі Ниборг қаласында Дания, Швеция және Норвегия королі Кристиан II мен оның әйелі Изабелла Австрияның үшінші баласы ретінде дүниеге келді. Ол Бургундия герцогы Филипп пен Кастилия королевасы Иоаннаның қызы еді. 1523 жылдың қаңтар айында ақсүйектер оның әкесіне қарсы көтеріліп, тақты оның інісі, Холштейн герцогы Фредерикке ұсынды. Кристина және оның әпкесі мен ағасы сол жылдың сәуір айында ата-аналарымен бірге Нидерландының Зееланд провинциясындағы Веере қаласына жер аударылды. Олар голланд регенттері, әжесі мен тәтесі Маргарита Австрия және Мария Венгрия тәрбиесінде өсті. Оның анасы 1526 жылдың 19 қаңтарында қайтыс болды. 1532 жылы оның әкесі, Дания королі Кристиан II тағын қайтарып алуға тырысқаннан кейін Данияда тұтқындалды. Сол жылы оның ағасы қайтыс болды, және ол Дания тағына әкесінен кейін екінші кезекте тұрды, ал одан үлкен әпкесі Доротея бірінші кезекте болды. Кристинаны оның тәтесі, Нидерланды регенті, оның гувернантасы мадам де Фiennes қадағалауымен жақсы білім алды. Ол өте әдемі, ақылды және көңілді болып сипатталды, сонымен қатар аң аулау мен атпен жүруді ұнататын. Император Карл V-нің қамқорлығында және императорлық үйдің мүшесі ретінде, ол саяси неке нарығында құнды фигура болды. 1527 жылы Англияның приматы Томас Вулси, Англия королі Генрих VIII-нің заңды емес ұлы Ричмонд және Сомерсет герцогы Генрих Фицройды Кристина немесе Доротеяға үйлендіруді ұсынды, бірақ Габсбургтар олардың заңды емес туған балаға үйленуін қаламады. 1532 жылы Милан герцогы Франческо II Сфорца Доротеямен үйленуден бас тартылғаннан кейін 11 жасар Кристинаға үйленуді ұсынды. Карл оған өкілетті некеге ғана емес, Кристина Миланға келгеннен кейін бірден некені толықтыруға да келісті. Оның тәтесі ханшайымның некеге тұруға тым жас екенін ойлап, Кристинаның Миланға аттануын 1533 жылдың 11 наурызына дейін кешіктірді, Миландық елшіге ол ауырғандықтан және "маңызды істері" үшін Нидерландының басқа бөлігіне кеткенін хабарлады.

Милан герцогинясы

23 қыркүйекте 1533 жылы Брюссельде Кристина, Милан герцогы Франческо II Сфорцаға, оның өкілі граф Массимилиано Стампа арқылы өкілеттікпен тұрмысқа шықты. 3 мамырда 1534 жылы Кристина Милан қаласына салтанатты түрде кірді, ал 4 мамырда Рокчетта залында екінші неке рәсімі болды. Кристинаның Франческомен қарым-қатынасы жақсы болды және ол Милан халқының арасында өте танымал болды. Он жылдық соғыстан кейін ол бейбітшілік пен болашаққа деген үміттің символы ретінде қарастырылды, оның сұлулығына жоғары баға берілді. Ол аң аулауға шығуды ұнатты, сарай оның құрметіне қайта жаңартылып, әсемделді. Жеке сарайы берілген соң, оның ең жақын қызметкері Монферраттың Франческа Палеологасы болды, ол Македонияның титулды князі Константин Арианити Комненнің әйелі еді және оның өмір бойына жақын досы болды. Савой француздардың басып алуы кезінде, ол 1536 жылдың мамыр айында Павияда Беатриче мен императордың кездесуіне қатысты. Сол жылдың желтоқсан айында Милан ресми түрде императорлық шенеунікке тапсырылды, ал Кристина Павияға эскортталды. Кетіп бұрын, ол Тортона ханымы атағын алды және оның жесірлік қаласын басқару үшін губернатор тағайындады. Он алты жастағы Кристина ағылшын патшасына үйленуге қарсы екенін жасырмады, өйткені ол Еуропа бойынша әйелдерімен жаман қарым-қатынас жасағаны үшін жаман танымал болды: Генрих өзінің бірінші әйелі Катерина Арагондықпен (Кристинаның әжесі) некесін жойды және екінші әйелі Анна Болейннің басын шапты. Ол: «Егер менің екі басым болса, біреуін Англия короліне беруге болады» деді. Сондай-ақ, Мария Венгриялық Генрих VIII-ге құрметпен қарамады, сондықтан бұл одаққа ынтасы жоқ еді. Мария мен Кристинаның анасы Генрихтің бірінші әйелінің немере қыздары болды. Генрих 1539 жылдың қаңтарына дейін осы одақты іздестірді, бірақ Марияның көзқарасы одақ ешқашан болмайтынын көрсетті. Брюссельдегі ағылшын дипломаты Томас Уриотсли Томас Кромвельге Генрихтің «өзінің асыл рухын басқа жерде орналастыруы керек» деп кеңес берді. Кливс герцогы Вильгельм Кристинаға ұсыныс жасады. Вильгельм Гелдерс герцогы болып, соңғы баласыз герцогтың өсиеті бойынша тағайындалған еді. Император бұған қарсы болды, ол Гелдерсті Нидерландыға қосуды қалады. Гелдерс герцогтығы да оған дауласты, олар Гелдерсті Филиппа арқылы өздерінікі деп санады, ал оның ұсынысының мақсаты императордың Гелдерске ие болу құқығын қолдауын алу болды. Бұл мәселе 1544 жылғы Шпейер диетасында талқыланды. Олардың қарым-қатынасы бақытты болды: олар музыка мен сәулет өнеріне ортақ қызығушылық танытты және Нансидегі сарайды қайта жаңартуды жоспарлады. Бірде Кристина өзін әлемдегі ең бақытты әйел деп атады.

On 23 September 1533 in Brussels, Christina was married by proxy to Francesco II Sforza, Duke of Milan, through his representative Count Massimiliano Stampa. On 3 May 1534, Christina made her official entry in Milan among great festivities, and on 4 May, the second wedding ceremony was celebrated in the hall of the Rocchetta. Christina's relationship with Francesco was reportedly good, and she was very popular in Milan, where she was regarded as a symbol of peace and hope for the future after decades of war, and her beauty was much admired. She enjoyed hunting parties, and the palace was redecorated and beautified for her. When she was given her own court, her chief lady in waiting was Francesca Paleologa of Montferrat, spouse of Constantine Arianiti Comnenus, titular Prince of Macedonia, who was to become one of her most intimate lifelong friends. when Savoy was occupied by the French, and was present on the meeting between Beatrice and the Emperor in Pavia in May 1536. In December of that year, Milan was officially given over to the command of an Imperial official, and Christina was escorted to Pavia. Before she left, she took the title Lady of Tortona, and had a governor named to manage her dower city for her. Christina, then only sixteen years old, made no secret of her opposition to marrying the English king, who by this time had a reputation around Europe for his mistreatment of wives: Henry had annulled his marriage to his first wife Catherine of Aragon (Christina's great aunt), and beheaded his second, Anne Boleyn. She supposedly said, "If I had two heads, one should be at the King of England's disposal." It was also obvious that Mary of Hungary was less than enthusiastic about the match, being no admirer of Henry VIII. Mary, and Christina's mother, were Henry's first wife's nieces. Henry pursued the marriage until January 1539, when the attitude of Mary made it obvious that the match would never take place. Thomas Wriothesley, the English diplomat in Brussels, advised Thomas Cromwell that Henry should; "fyxe his most noble stomacke in some such other place." William, Duke of Cleves, proposed to Christina. William had been made duke of Guelders by will of the last childless duke of Guelders. This was contested by the Emperor, who wished to incorporate Guelders with the Netherlands. It was also contested by the Duchy of Lorraine, who regarded Guelders as their property through Philippa of Guelders, and the purpose of his proposal was to secure the Emperors support of his succession to Guelders against the claims of Lorraine. This was noted during the Diet of Speyer (1544). Their relationship was described as happy: they shared a common interest in music and architecture, and planned to redecorate the palace in Nancy. At one occasion during the marriage, Christina referred to herself as the happiest woman in the world.

Лотарингияның регенті

Франциск 1545 жылдың 12 маусымында қайтыс болды, Кристина Лотарингияның регенті және оның кәмілетке толмаған ұлының қамқоршысы болды. Оның өсиеті граф Жан I де Салм (1560 ж. қайтыс болған) бастаған топ тарапынан дауланып, Кристина императордың құрылығы деп есептелді, сондықтан оның күйеу інісін оның тең регенті етіп тағайындауды қалады. Кристина, жақында үшінші баласын, 24 мамыр 1545 жылы дүниеге келген Доротеяны өмірге келтірген соң, жаназаны кейінге шегерді, өзінің жеке мүлкіне қайтып келді және Карл V-ке хабар жіберді. 6 тамызда императордың араласуынан кейін Кристина мен оның күйеу інісі кіші жастағы кезеңде тең регенттер деп жарияланды, бұйрықтарды беру үшін екеуінің де мөрі қажет болды, бірақ Кристина кіші монархтың толық қамқорлығындағы басты регент ретінде тағайындалды. 1546 жылдың қазан айында ол француз патшасын Бар қаласында қабылдады, ол оны Аумаль графына үйленуге көндіруге тырысты. Алайда ол қайтадан үйленуден бас тартты. Диета кезінде Кристина мен Польша патшасы Зигизмунд арасында неке туралы сөз болды. Сондай-ақ, Альберт Альцибиад, Бранденбург-Кульмбах маркграфы және Нюрнберг бурграфы оған қызығушылық танытты. Ол өзінің қайын інісі Николас де Вадемон мен Маргарет Эгмонттың некесіне қарсы болды, себебі ол Францияның ренжігенін қауптады. 1549 жылдың наурыз айында ол Испанияның принці Филипптің Нидерландыға келгенін қарсы алу үшін Брюссельге ресми сапар жасады. Осы кезде Филипп оған көп көңіл бөлді, бұл наразылық тудырды, сондықтан ол Лотарингияға кетті. Лотарингияда Кристина француз сарайымен тығыз байланысы бар Гиз әулетімен жақсы қарым-қатынас орнатуға тырысты, және Стенэй, Нанси және басқа да бірнеше бекіністерді күтілетін француз шабуылына қарсы нығайтты. 1550 жылдың қыркүйегінде ол Чарльз Батылдың мәйітін Лотарингияға қайта жерледі. Сол жылы ол Аугсбург диетасына екінші рет қатысты және қатысушы князьдар үшін керемет үй иесі ретінде мақтан тұтты. 1551 жылдың мамыр айында ол Лотарингияда әпкесі мен күйеу інісін қабылдады. 1551 жылдың қыркүйегінде Франция Империяға қарсы соғысқа дайындалды. Империяның одақтасы саналған Лотарингия бірден қауіпке ұшырады. Кристина Гиз әулетімен одақтасуға тырысты, императорға ескерту жіберді және оған және Мария Венгрияға Лотарингияны қорғауға көмектесуді сұрады, себебі ол шекарада француз соғысына дайындықтарды байқады. Ол Лотарингияның өз әскері жоқ екенін және жергілікті дворяндар арасында императорға қарсылық бар екенін, олар француз шапқыншылығын құптауға дайын екенін ескертті. 1552 жылдың 5 ақпанында Генрих II Франциядан Германия шекарасына қарай жорық жасап, 22-сі күні Жойнвиллге жетті. Кристина Нидерланды мен императордан көмек ала алмады, сондықтан 1 сәуірде ол Лотарингияның бейтараптығын сақтауды сұрау үшін Лотарингияның жесір ханшайымы Аннаның сүйемелдемесімен Жойнвиллдегі Гиз герцогинясы Антуанеттаға барды. Ол патшаға жүгінді, патша оған Лотарингияға шабуыл жасау қаупі жоқ екенін сендірді. 1552 жылдың 13 сәуірінде Франция Лотарингия герцогтығына басып кірді және француз патшасы астанасы Нансиге кірді. Келесі күні Кристинаға оның ұлының қамқорлығынан айырылғаны туралы хабар берілді, оны патша өзімен бірге алып кетеді, содан кейін ол француз сарайында тәрбиеленеді, ал ол және Лотарингиядағы барлық басқа императорлық шенеуніктер Лотарингияны басқарудағы кез келген лауазымдардан айырылады. Барлық императорлық шенеуніктер герцогтықты тастап кетуі керек еді: Кристинаның өзі кетіп қалуын сұрамады, бірақ ол регенттікке қатысу құқығынан айырылды, ал Лотарингияны бұрынғы тең регенті, Водемон герцогы ғана басқаратын болды, оған Францияға адалдық ант беруді сұрады. Бірде Кристина патша мен оның сарайы жиналған "Серфтер галереясы" залына кірді. Жесір әйелдің қара және ақ шапанының киімін киіп, ұлын аман қалдыруды өтінді. Бұл көрініс сол жерде болған сарай қызметкерлерімен қозғаушы деп сипатталды, бірақ патша Лотарингияның жау шекарасына тым жақын екенін айтып, онымен бірге алып кетті. Кристина Деноврдегі үйіне қайтты. 1552 жылдың мамыр айында оның күйеу інісі Водемон оған императорлық әскерге қақпаны ашу тілегі туралы хабарлады, ал оның хаттары ұсталып, содан кейін Генрих II Францияның Лотарингияны тастап кетуін бұйырды. Аймақтың соғыс жағдайына байланысты ол Нидерландыға жете алмады, бірақ қыркүйекте әскерімен аймаққа жеткенде, өзінің ағасы императормен қайта қосылғанша, Шлетштадтқа бас сауғалады. Содан кейін ол қыздары мен бұрынғы күйеу інісі Аннамен бірге Хайдельбергтегі (Пфальц) әпкесінің ордасына, содан кейін Нидерландыдағы Брюссельдегі Мэри әпкесінің ордасына барады.

Francis died on 12 June 1545, leaving Christina as Regent of Lorraine and the guardian of her minor son. His will was contested by a party headed by Count Jean I de Salm (d. 1560), who regarded Christina as a puppet of the emperor, and so wished to place her brother in law as her co regent. Christina, having recently given birth to her third child, Dorothea 24 May 1545, postponed the funeral, withdrew to her dower estate, and sent word to Charles V. On 6 August, after mediation from the emperor, Christina and her brother in law were declared co regents during the minority, with both of their seals necessary to issue orders, but with Christina as the main regent with sole custody of the minor monarch. In October 1546, she hosted the French king at Bar, who tried to convince her to marry the Count of Aumale. However, she refused to marry again. Christina was present at the Diet of Augsburg in 1547 with her aunt Mary of Hungary and dowager princess Anne of Orange. A marriage was discussed between Christina and king Sigismund of Poland during the diet. She was also courted by Albert Alcibiades, Margrave of Brandenburg Kulmbach and Burgrave of Nuremberg, whose infatuation with her attracted attention. She opposed the marriage of her brother in law Nicolas of Vaudemont and Margaret of Egmont, because she feared it would displease France. In March 1549, she made an official visit to Brussels to be present at the welcome of Prince Philip of Spain to the Netherlands. On this occasion, Philip gave her so much attention that it caused discontent, and she left for Lorraine to avoid any complications. In Lorraine, Christina was careful to maintain good relations to the Guise family, who were closely affiliated with the French court, and she had Stenay, Nancy and several other strongholds fortified against an expected French attack. In September 1550, she had Charles the Bold reburied in Lorraine. The same year, she attended the Diet of Augsburg for the second time, and was much celebrated as a hostess for the attending princes. In May 1551, she hosted her sister and brother in law in Lorraine. In September 1551, France prepared for war against the Empire. Being counted as an Imperial ally, Lorraine was in immediate danger. Christina tried to ally herself with the Guise family, sent warnings to the Emperor, and asked both him and Mary of Hungary for assistance in defending Lorraine, as she had noted French war preparations along the border. She warned that Lorraine had no army of its own, and that there was opposition to the Emperor among the local nobility, which would welcome a French invasion. On 5 February 1552, Henry II of France marched toward the German border, reaching Joinville on the 22nd. Christina failed to secure help from the Netherlands and the Emperor, and on 1 April, she traveled to the duchess Antoinette of Guise in Joinville, in the company of princess dowager Anne of Lorraine, to ask the French monarch to respect the neutrality of Lorraine. Her appeal was successful, and the king assured her that Lorraine was in no danger of being attacked. On 13 April 1552, France invaded the Duchy of Lorraine, and the French king entered the capital of Nancy. The day after, Christina was informed that she was deprived of the custody of her son, whom the king was to take with him when he left and who was thereafter to be brought up at the French court, and that she and all other Imperial officials in Lorraine were deprived of any offices in the rule of Lorraine. All Imperial officials were to leave the duchy: Christina herself was not asked to leave, but she was deprived of any share in the regency, and Lorraine was to be ruled solely by her former co regent, the duke of Vaudemont, who would be asked to make an oath of loyalty to France. On a famous occasion, Christina entered the hall Galerie des Cerfs, where the king and his court were gathered. Dressed in her widow's black and a white veil, begged him to take all he wished save her son. This scene was described as touching by the courtiers present, but the king merely replied that Lorraine was too close to the enemy border for him to leave her son, and escorted her out. Christina retired to her dower house in Denœuvre. In May 1552, her brother in law Vaudemont informed her of his wish to open the gates for the Imperial army, and letters from her were intercepted, after which Henry II of France ordered her to leave Lorraine. Because of the warlike state of the area, she could not reach the Netherlands, but took refuge in Schlettstadt, until she could reunite with her uncle the emperor when he reached the area with his army in September. She was then able to depart for the court of her sister in Heidelberg, in the Palatinate, with her daughters and former sister in law Anne, and from there, finally, to the court of her aunt Mary in Brussels in the Netherlands, where she settled.

Жер аудару

Кристинаға Наварра королі Генрих, Пьемонт князі Адольф Гольштейн және Бранденбург Альбертінен неке ұсыныстары келіп түсті. Соңғысы оған әкесінің патшалығын қайтарып беруге уәде берді. Бірақ ол үйленуден бас тартып, ұлының қамқорлығын қайтару үшін Франциямен келіссөздерге ден қойды. 1555 жылғы қазан айында ол Брюссельде император Карл V-нің тақтан басқанын көрді, содан кейін оның әпкесі Мария Венгрия Нидерланды регенттігінен кетті. Ол 1556 жылғы қазанда Испанияға аттанғанда олармен қоштасты. Император Савой герцогы Эммануэль Филибертке онымен үйленуді және Нидерландының губернаторы болуды ұсынды. Бірақ ол сол жылы Марияның орнын басып губернатор болғанымен, үйлену жоспары іске аспады. Франция мен Империя арасындағы соғыс аяқталғаннан кейін, ол француздардан Лотарингияға оралып, ұлымен қайта қосылуға рұқсат сұрады. Бірақ бұл мүмкін болмады. Француз монархы 1556 жылы оның ұлының ересек деп жарияланатынын, ал оның регенттікке талап етуі басқа жылы мәнсіз болады деп мәлімдеді. Сонымен қатар, король Филипп оған Брюссельден кетуге рұқсат бергісі келмеді, себебі оның серігін ұнататын және оның Нидерландыдағы танымалдылығы оған тиімді болды. Ол алғаш рет 1555 жылғы сәуірде Англияға сапар шекті, бірақ бұл сапар туралы көп мәлімет сақталмаған. 1557 жылғы ақпан-мамыр айларында ол Маргарет Пармамен бірге Англия королевасы Мэри I сарайына барды. Оларды королева Мэри Уайтхоллде әсем дастарханмен күтіп алды. Олардың сапарының себебі – Савой герцогының қызына үйлендіру үшін ханшайым Елизаветаны өздерімен алып кетуді жоспарлағандары еді. Бірақ патшайым бұл неке жоспарын бұзды. Кристина сапары барысында Лондонда жақсы әсер қалдырып, Арундел және Пемброк лордтарымен достық қарым-қатынас жасады, бірнеше католик қасиетті орындарына барды және Лондон мұнарасын тамашалады. Дегенмен, Филипптің оған көрсеткен қамқорлығы мен назарынан кейін королева Мэридің наразылығын тудырды. Сондай-ақ, ол сол кезде Хатфилдте оқшауланған ханшайым Елизаветамен кездесуге рұқсат алмады. Мамыр айында ол Нидерландыға оралды. Соңында, Кристинаның бұрынғы қайын інісі Николас де Водемон арқылы келіссөздер жүргізіліп, ұлымен кездесуге рұқсат берілді. Кездесу 1558 жылғы мамыр айында Маркоинг шекаралық ауылында өтті. Ол 1559 жылы Париждегі үйлену тойына шақырылды, бірақ бас тартты, себебі ол сол кезде асырап алған анасы Мария Венгрияны жоқтап, Франция мен Испания арасындағы бейбітшілік конференциясына төрағалық ету міндетін қабылдады. 1558 жылғы қазан-қыркүйек айларында Кристина Серкамптағы бейбіт келіссөздерде делдал ретінде төрағалық етті. Келіссөздер Мария Венгрияның қайтысынан кейін тоқтатылды. Бейбітшілік конференциясы қайта ашылғанда, ол 1559 жылғы ақпан-сәуір айларында Ле Като Камбрезисте өткен конференцияның президенті ретінде қызметін қайта бастады. Бейбітшілік шарты Кристинаның дипломатиялық шеберлігінің жемісі деп есептелді. 1559 жылғы мамыр айында Савой герцогы Нидерландының губернаторы лауазымынан кеткенде, Кристина оның орнын басуға ең лайықты кандидат болып саналды. Ол Нидерландының барлық топтарында танымал болды, өйткені ол осы жерде өскен және олар оны өздерінің жерлесі санайтын. Ол голланд аристократиясымен тығыз байланыста болды, ал Серкамп пен Като Камбрезистегі бейбітшілік конференцияларындағы сәттілігі оған дипломат ретінде жақсы бедел әкелді. Ол 1558 жылдың жазында губернатор лауазымына ұсынылған еді. Бірақ оның артықшылықтары Испания королі Филипптің көзінде оған тиімді болмады, себебі ол голландтардың арасындағы оның танымалдылығын, әсіресе Вильгельм Орандықпен достығын күдікпен қарады. Маусым айында Маргарет Парма оның орнына тағайындалды. Бұл Кристина мен Маргарет арасында келіспеушілік тудырды, ал қазан айында Кристина ұлы Чарльз бен оның әйеліне Лотарингияға қосылды.

Christina received marriage proposals from King Henry of Navarre, Adolf of Holstein, the prince of Piedmont, and Albert of Brandenburg. The latter promised to recover the kingdom of her father for her. However, she refused to marry, and focused on negotiations with France to recover the custody of her son. She was present at the abdication of Emperor Charles V in Brussels in October 1555, followed by the ceremony when her aunt Mary of Hungary stepped down from the regency of the Netherlands. She took leave of them on their departure to Spain in October 1556. The emperor suggested that Emmanuel Philibert, Duke of Savoy should marry her, and in parallel be made governor of the Netherlands, but though he replaced Mary as governor that year, the match never took place. After the war between France and the Empire ended, she applied to the French for permission to return to Lorraine and reunite with her son there. This was not possible. The French monarch pointed out in 1556 that her son would be declared of legal majority, and her claim to regency moot in any case in another year. Furthermore, King Philip did not wish to give her permission to leave Brussels, because he enjoyed her company, and her popularity in the Netherlands was of use to him. She visited England for the first time in April 1555, though not much information are recorded of this first visit. In February–May 1557, she and Margaret of Parma visited the court of Mary I of England. They were welcomed by Queen Mary with a grand banquet at Whitehall. The rumoured reason for their visit was that they planned to take the Princess Elizabeth with them to give her in marriage to the Duke of Savoy. This marriage plan was blocked by the Queen. Christina made a good impression in London during her visit, and reportedly made friends with the Lords Arundel and Pembroke, visited several Catholic shrines, and was shown the Tower of London. There was, however, some displeasure from the side of Queen Mary, because of the affection and attention she was given by Philip. She was also denied a visit to see Princess Elizabeth, who was kept in seclusion at Hatfield at the time. In May, she returned to the Netherlands. Christina was finally, through the negotiation of her former brother in law Nicolas de Vaudemont, given permission to meet her son. The meeting took place in the border village Marcoing in May 1558. She was invited to his wedding in Paris in 1559, but declined as she was by then in mourning for her foster mother, Mary of Hungary, and because she had by then accepted the task of presiding at the peace conference between France and Spain. In October–September 1558, Christina presided as a mediator in the peace negotiations at Cercamp, upon request. The negotiations were discontinued because of the death of Mary of Hungary. When the peace conference was opened again, she again resumed her post as the president of the conference, which took place in Le Cateau Cambrésis, in February–April 1559. The peace treaty was regarded as a triumph of Christina's diplomacy skills. When the Duke of Savoy resigned from his post as governor of the Netherlands in May 1559, Christina was a popular choice to be his successor. She was popular in all classes in the Netherlands, where she had been raised and by whom she was regarded as Dutch. She had strong connections among the Dutch nobility, and her success during the peace conferences in Cercamp and Câteau Cambrésis had given her a good reputation as a diplomat. She had already been suggested for the post as governor during the summer of 1558. However, her advantages did in fact not work in her favor in the eyes of King Philip of Spain, as he regarded her popularity with the Dutch and especially her friendship with Prince William of Orange with suspicion, and in June, Margaret of Parma was appointed instead. This caused a conflict between Christina and Margaret, and in October, Christina joined her son Charles and his wife in Lorraine.

Өтініш беруші

Лотарингияда Кристина ұлына кеңесші болды, әсіресе соғыстан кейін Лотарингияның қаржысын жақсартуда және жергілікті дворяндардың адалдығын қамтамасыз етуде, сондай-ақ келініне үй иесі ретінде көмектесті. 1560 жылғы наурыз айында ұлы мен келіні француз сарайында болмаған кезде ол қайтадан Лотарингияның регенті болып тағайындалды. 1561 жылғы мамырда Реймсте Карл IX-тың тәж кию рәсіміне, ал 1562 жылы Франкфуртта император Максимилианның тәж кию рәсіміне қатысты. Оның ұлы Карл 1562 жылғы мамырда Нансиге мемлекеттік сапар жасап, регенттікке ресми түрде кірді. Дегенмен, ол мемлекеттік істерде Кристинаға кеңесші ретінде әрі қарай сүйенді. 1564 жылы ол Туль епискобымен келісімге келді, оған Папаның келісімімен Лотарингия герцогына уақытша билігін беруге келісті. Ұлының саяси кеңесшісі ретінде, ол Лотарингиядағы герцог сарайында зор ықпалға ие болды, әсіресе келіні Клод француз сарайында көп уақыт өткізгендіктен, ол оған жиі баратын. Алайда, ол Лотарингияға ықпал етуге тырысып, ұлымен арақатынасын бұзуға және мемлекеттік істердегі оның ықпалын жоюға тырысқан деп күдіктенген француз патшайымы Екатерина де Медичидің ықпалынан алаңдады. 1559 жылы Данияда түрмеде қайтыс болған әкесінен кейін, оның үлкен әпкесі Доротея әкесінің мұрагері ретінде Дания королевасының құлатылған титулын иеленді. 1578 жылғы тамызда ол Италиядағы Тортонаға, оған бірінші күйеуі берген феодқа барып, "Тортона ханымы" атанып, өмірінің соңына дейін өмір сүрді. Ол Тортонада өмір бойы билік құрды және қаланың басқаруына белсенді қатысты. Оның Тортонадағы билігі тарихта жақсы есімді: ол теріс ағымдарды реформалады, Равеннамен болған жанжалды тоқтатты, жоғалған жеңілдіктерді қайта алды және Тортонаның құқықтарын испандықтардың жек көрілетін билігінен қорғады. Ол Тортонада халыққа жақын болды, жиі өтініш білдірушілерді қабылдады және жергілікті миландық дворяндарымен араласты. 1584 жылғы маусымда испан вице-королі оған Тортонаның тәуелсіздігі ретіндегі құқықтарының енді жойылғанын хабарлады, бірақ оған резиденцияда тұруға және Тортонадан түсетін табысқа өмір бойы ие болуға рұқсат берілді. Ол сондай-ақ испан вице-королінен тортондықтардың құқықтары үшін жалғастырып өтініш айтты. Оның ұлы – Карл III, Лотарингия герцогы, оның ағасы, Киелі Рим императоры Карл V-тің құрметіне осылай аталды. Қазіргі Бельгия және Испания патшалық отбасылары, Люксембург Ұлы Герцогтығының билеуші отбасысы, сондай-ақ Австрия, Бавария, Бразилия, Франция, Неаполь, Парма, Португалия, Сардиния (Италия) және Саксонияның бұрынғы билеуші отбасылары одан тараған. Оның қызы Рената Лотарингиялық Бавария герцогы Вильгельм V-ке үйленді, және қазіргі Дания, Норвегия және Швеция патшалық отбасылары, сондай-ақ бұрынғы грек патшалық және Ресей императорлық отбасылары одан тараған.

In Lorraine, Christina served as adviser to her son, especially in repairing the finances of Lorraine after the war and winning the loyalty of the local nobility, and assisted her daughter in law as hostess. In March 1560, she was again appointed regent of Lorraine during the absence of her son and daughter in law at the French court. She was present at the coronation of Charles IX in Reims in May 1561, and of Emperor Maximilian in Frankfurt in 1562. Her son Charles made his state entry to Nancy in May 1562 and officially took over the regency. However, he continued to rely on Christina as his adviser in affairs of state. In 1564, she concluded an agreement with the Bishop of Toul, by which he granted his temporalities to the Duke of Lorraine with the consent of the Pope. As the political adviser of her son, who often preferred to delegate political tasks to her, she had a strong position in the Ducal court in Lorraine, in particular as her daughter in law Claude preferred to spend her time at the French court, which she often visited. However, she was worried over the influence of the French queen dowager Catherine de' Medici, whom she suspected of trying to influence Lorraine, and in trying to disturb her relationship to her son, in an attempt to deprive her of her influence in the affairs of state. At the death of her father, in prison in Denmark in 1559, her elder sister Dorothea assumed the claimant title of Queen of Denmark in exile as the heir of her father's claim. In August 1578, she left for Tortona in Italy, a fief given to her by her first husband, where she lived to her death, styled as "Madame of Tortona". She had sovereign powers in Tortona for life, and actively participated in the rule of the city. Her rule over Tortona has a good reputation in history: she is said to have reformed abuses, put an end to a feud with Ravenna, obtained the restitution of lost privileges, and protected the rights of Tortona against the hated Spaniard rule. She was popular in Tortona, often receiving supplicants, and socializing with the local Milanese nobility. In June 1584, she was informed by the Spanish Viceroy that her rights as sovereign of Tortona was henceforth extinct, but she was allowed to remain in residence and live on the income of Tortona for life. She also continued to plead for Tortonese rights from the Spanish viceroy. Her son was Charles III, Duke of Lorraine, namesake of her uncle, Holy Roman Emperor Charles V. The current Belgian and Spanish royal families and the ruling family of the Grand Duchy of Luxembourg descends from him, as do the former reigning families of Austria, Bavaria, Brazil, France, Naples, Parma, Portugal, Sardinia (Italy), and Saxony. Her daughter, Renata of Lorraine, married William V, Duke of Bavaria, and it is through her that the current Danish, Norwegian and Swedish royal families, and the former Greek royal, and Russian imperial families are descended.

Балалар

Аты Портрет Өмір сүру мерзімі Ескермелер Карл III, Лотарингия герцогы 15 ақпан 1543 – 14 мамыр 1608 19 қаңтар 1559 Клод Валуаға үйленді және балалары болды. Рената 20 сәуір 1544 – 22 мамыр 1602 22 ақпан 1568 Бавария герцогы Вильгельм V-ге үйленді және балалары болды. Доротея 24 мамыр 1545 – 2 маусым 1621 бірінші рет 26 қараша 1575 Брансуик-Люнебург герцогы Эрик II-ге, екінші рет 1597 Марк де Рай, Варэмбон маркизіне үйленді. Балалары жоқ.

Теледидар

Оны "Тюдорлар" телесериалының бір эпизодында Соня Кэссиди сомдады.

Басқа жұмыстарда

Ол хит-музыкалық «Six»-тағы «Холбейн үйі» музыкалық санындағы картиналардың бірі ретінде көрсетіледі.