Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уолхалла – Австралияның Виктория штатындағы қала. 1862 жылдың соңында алтын өндірушілер қауымдастығы ретінде негіленген. 2023 жылғы мәліметтер бойынша, қалада 20 тұрақты тұрғын тұрады, бірақ көптеген үйлер демалыс орны ретінде меншікке алынған. Қала көптеген туристерді тартады және аймақтық туризм индустриясының маңызды орталығы болып табылады. Қаланың аты аймақтағы ерте замандағы алтын кенінен алынған, ол неміс пантеоны, Вальхалла ғибадатханасы (Скандинавия мифологиясы бойынша Вальхалла) деп аталған. Бұл қала штатының бас қаласы Мельбурннен шамамен 180 километр қашықтықта орналасқан. Ол Ұлы Бөліс жотасында, тік жарлы Стрингерс Крик аңғарында, Томсон өзенімен қосылатын жерден шамамен төрт километр жоғары орналасқан. Қала маңындағы аумақ тарихи аймақ болып белгіленген және Бау-Бау ұлттық паркіне іргелес жатыр. Қала көбінесе бір жол бойында орналасқан, ол аңғардың төменгі жағымен иіліп өтеді, себебі жер бедері тік. 52 жылдық кен өндіріс кезеңі 1914 жылдың желтоқсанында аяқталғаннан кейін Уолхалла халқы тез азайды және қала мен айналасындағы аймақ 1918 жылы Уолхалла округінің мәртебесін жоғалтты. 20 ғасырдың соңғы жартысында қалада тұрақты тұрғындар ретінде 20 адамнан да аз тұрды. Бұл кеніштің талабы 1863 жылдың 12 қаңтарында қазір Ситон деп аталатын Балд Хиллз пошталық бекетінде тіркелді. Кейіннен оның серіктері бұл жаңалық үшін 100 фунт стерлинг көлемінде ақшалай сыйлық алғанмен, Стрингер өзінің табылғандарынан пайда көре алмады және 1863 жылдың қыркүйегінде қайтыс болды. Жаңалық тарағаннан кейін, өзенге асығысқандар көбейді және шағын қала пайда болды. Алғашқыда бұл елді мекен Стрингер немесе Стрингер Крик деп аталды, бірақ қалашық зерттелгеннен кейін ол сол кездегі қаланың ең ірі кенішінің атымен – Уолхалла деп қайта аталды. Қаладан өтетін өзен әлі де оның есімін сақтап келеді. Алтын кен орнының шалғай және қол жетімсіз орналасуына байланысты, өзенге қол жеткізу қаланың алғашқы жылдарында үнемі қиындық тудырды. 1863 жылдың ақпан айында екі кенші, Джон Хинчклифф және Уильям Майерс, өзеннің үстіндегі төбеде өте бай кварц кенін тапты, ол Балд Хиллздегі дүкен иесінің құрметіне Коэн рифі деп аталды.
Walhalla is a town in Victoria, Australia, founded as a gold mining community in late 1862, and at its peak, home to around 4,000 residents. As of 2023, the town has a population of 20 permanent residents, though it has a large proportion of houses owned as holiday properties. It attracts large numbers of tourists and is a major focus of the regional tourism industry. The town's name is taken from an early gold mine in the area, named for the German hall of fame, the Walhalla temple (Valhalla from Norse legend). about 180 kilometres from the state capital Melbourne. It is located in the Great Dividing Range, in the steep Stringers Creek valley, approximately four kilometres upstream of the creek's junction with the Thomson River. The area around the town is designated as a historic area, adjoining the Baw Baw National Park. The township is mainly located along one road which winds along the valley floor due to the steep terrain. After the 52 year mining period ended in December 1914, Walhalla's population declined rapidly and the town and surrounding area lost its status as the Shire of Walhalla in 1918. For the latter part of the 20th century fewer than 20 people lived in the town as permanent residents. registered the claim at the stage post town of Bald Hills, now called Seaton, about 12 January 1863. Although his party were later posthumously presented with a monetary reward of £100 for the discovery, Stringer was unable to capitalise on his finds, dying in September 1863. After news of the discovery became known, a rush to the creek began and a small town sprang up, The settlement was initially called Stringer's or Stringer's Creek, but after the township was surveyed it was later rechristened Walhalla – the name of the town's largest mine at that time. The creek running through town still bears his name. Access to the creek was an ongoing problem in the town's early days owing to the goldfield's remote and inaccessible location. In February 1863, two prospectors John Hinchcliffe and William Myers, discovered an immensely rich quartz outcrop in the hill just above the creek, which was named Cohen's Reef, after a storekeeper at Bald Hills.
Тау-кен жұмыстары
Алтынды шұңқырлау және оған ұқсас әдістер тез арада барлық аллювиалды (үстіңгі) кен орындарын таусылды. 1863 жылдың соңына қарай кен өндіру жұмыстары басталды, себебі алтын іздеушілер алтынның жер астындағы тамырларын іздеп, оларды ұстанды. Вальхаллада бұл тік аңғарлардың қабырғаларына тоннельдер салуды, сондай-ақ дәстүрлі түрде төмен қарай қазуды білдіретін. Вальхалладан алтын өндірудің басым бөлігі Викториядағы ең ірі риф – Коэнс рифінде шоғырланды. 1900 жылға қарай рифтен 55 тонна алтын өндірілді (шамамен 1,8 миллион трой унция, 2005 жылы шамамен 790 миллион АҚШ долларына бағаланды). Жер астындағы алтын өндірудің жоғары шығындарына байланысты, жеке адамдар немесе шағын топтар басқаратын шағын кеніштер тез арада жабылып, олардың орнын "Long Tunnel Mining Company" сияқты ірі компаниялар басты. Осы компания ең бай кенішті – Ұзақ туннельді иеленді, ол 1865 және 1914 жылдар аралығында жұмыс істеу кезеңінде 30 тоннадан астам алтын өндірді және акционерлеріне 1,283,000 фунт стерлинг дивиденд ретінде төледі. Кварцты кеннен алтынды бөліп алуға қолданылатын ұнтақтау машиналарына көп мөлшерде энергия қажет болды, оны көбінесе ағашпен қыздырылатын бу машиналары қамтамасыз етті. Отынға деген қажеттілік қаланың төңірегіндегі төбелердің кең аумақта жойылмауына әкелді, ал ағаш трамвайлары қазандықтарға жаңадан кесілген ағаштарды жеткізді. Ағаштарды алыс жерлерден тасымалдаудың өсетін шығындары Вальхалладағы кен өндірудің аяқталуына себеп болған экономикалық қиындықтардың басты факторы болды.
Gold panning and related techniques quickly exhausted all the alluvial (surface) deposits. By late 1863 mining operations began as prospectors sought and then followed the underground veins of gold. At Walhalla this could mean tunnelling into the steep valley walls as well as the more traditional digging downward. The vast majority of gold extraction from Walhalla centred on Cohens Reef, the largest single reef in Victoria. By 1900 the reef had already produced around 55 tonnes of gold (approximately 1.8 million troy ounces, worth around US$790 million in 2005). Due to the enormous expenses of underground gold mining, small claims operated by individuals or small groups soon folded, being replaced by large companies such as the Long Tunnel Mining Company. This company owned the richest mine working the reef, the Long Tunnel, which produced over 30 tons of gold alone over its operation between the years 1865 and 1914, and paid £1,283,000 in dividends to its shareholders. The crushing machinery used to extract the gold from the quartz based ore required large amounts of energy, supplied largely by wood burning steam engines. The need for fuel wood led to the hills being denuded for some considerable distance around town, timber tramways bringing freshly cut timber for the boilers. The associated costs of bringing wood from further and further away were a key factor in the economic problems which eventually ended mining in Walhalla.
Көтеріліс кезең: 1863-1900
1863 жылдың соңына қарай Stringer's Creek-тен үш шақырым қашықтықтағы Happy Go Lucky және Cooper's Creek маңында қосымша кендер табылды, онда кейін мыс өте көп мөлшерде ашылды. 1864 жылдың наурызында Уолхаллада Тунгаббиден апталық почта қызметі болды, ал Уолхалла почта бөлімі 1864 жылдың 22 тамызында ашылды (1868 жылға дейін Стрингерс-Крик деп аталды). Happy Go Lucky 1865 жылдан 1916 жылға дейін почта бөліміне ие болды, сондай-ақ Купердің кеніші 1868 жылдан 1893 жылға дейін жұмыс істеді. Алғашқы қонақ үй, Риферс Армс, 1863 жылдың қыркүйегінде ашылды. Уақыт өте келе оннан астам қонақ үйлер, сыра қайнату заводтары және газдалған су шығаратын фабрикалар пайда болды. 1865 жылдың қыркүйегінде Виктория банкінің, ал 1866 жылдың ақпанында Австралазия банкінің бөлімшелері ашылды. Дүкеншілер, мейманхана иелері және басқа саудагерлер кен ашуға байланысты өркендеуге қолдау көрсету үшін қаланы жылдам дамытты. 1866 жылдың мамырына қарай Стрингерс-Крик кенті жоспарланып, сол кездегі ең өнімді кендердің бірі болған Уолхалла деп қайта аталды. Кенттік жерлердің алғашқы бөлігі қала тұрғындарына сатылды. Сол жылы Веслиан шіркеуі үшін шіркеу ғимараты салынды, полиция учаскесі және шағын сот құрылды. 1867 жылы Механиктер институты мен тегін кітапхана ашылғанда, олар мектеп ретінде де қызмет етті. Көп ұзамай Вальхалла бауырластық қоғамдарымен, пікірсайыс клубымен және (кем дегенде қысқа мерзімге) шахмат клубымен, хор ұйымымен және драмалық клубпен мақтана алды. 1870 жылдың қаңтарында «Уолхалла Хроника» газеті жарық көрді, ал сол жылдың желтоқсанында No. 957 мемлекеттік мектеп үшін екі акр (0,8 га) жер бөлінді, ол 1868 жылы алғашқы оқушыларын қабылдады. Өзін-өзі тағайындаған «Он кеңес» 1869 жылы Боро статусын алуға тырысты, бірақ қалалық мүлікті салық салу үшін қажетті халықтың қолдауын алмағандықтан таратылды, одан кейін қазіргі қала орталығында тұрған тас тіреу қабырғасының құрылысын тапсырудан басқа ештеңе істей алмады. Боро статусы 1872 жылдың соңында жарияланды, ал 1878 жылы штат үкіметінен Моеден қазіргі басты жолдың бірінші бөлігін аяқтау үшін сәтті өтініш жасады. 1879 жылдың соңына қарай Уолхалла Моедегі теміржол желісімен және шығыстағы Траралгонмен байланысты күнделікті автобус қызметіне ие болды, бұл оның шалқаруын едәуір азайтты. 1874 жылдың желтоқсан айының соңында бір саяхатшы Уолхалла туралы естелік жазды. Ол қалашықты «бір шақырымдай созылған көшеден тұратын, таудың етегінде орналасқан, оңтүстік-шығыстан және батыстан тік көтерілетін таулармен қоршалған» деп сипаттады. Саяхатшыға алғашқы әсер қалдырған үйлер – бұл ағаш бұтақтарындағы құстардың ұялары, өйткені олар тау беткейлерінде барлық мүмкін нұсқада салынған. «Long Tunnel Company» компаниясы шахтаға электр қуатын (1884) және телефонды (1891) енгізді. 1884 жылы Уолхаллада екі электрлі көше шамдары болғанымен, бұл қызмет қалаға таралмады. Бірақ қауымдастық өсе берді, үйлер мен бақтар аңғардың бойындағы төбелерді жабады, халық саны 2000-нан асып, одан да көп адам Маиден Таун, Мормон Таун, Happy Go Lucky және Пиг Пойнт таулы аудандарының «қалашықтарында» тұрды. Спорттық шараларға крикет және футбол клубтары кірді, крикет алаңы басқа жазық жер болмағандықтан жақын маңдағы төбенің үстін тегістеу арқылы салынды. Уолхалла футбол қауымдастығы 1888 және 1913 жылдар аралығында крикет алаңында жұмыс істеді.
By late 1863 there had been more finds made nearby at Happy Go Lucky, three kilometres from Stringer's Creek, and at Cooper's Creek, where copper was later to be discovered in even greater abundance. By March 1864, Walhalla had a weekly mail service from Toongabbie, and the Walhalla Post Office was opened on 22 August 1864 (known as Stringer's Creek until 1868). Happy Go Lucky had a post office open from 1865 until 1916, as did Cooper's Creek from 1868 until 1893. The first hotel, the Reefer's Arms, was opened in September 1863. In time, there were more than a dozen hotels, breweries and an aerated waters factory. A branch of the Bank of Victoria was opened in September 1865, and a branch of the Bank of Australasia was opened in February 1866. Shopkeepers, publicans and other traders built the town up quickly in support of the rush. By May 1866, the township of Stringer's Creek had been surveyed and renamed Walhalla, after one of the most prosperous mines then working. Most of the first lots of township land were sold to the already resident householders. That year saw a church building was erected for the Wesleyan Church, and establishment of a Police reserve and Court of Petty Sessions. The growing number of families in the area saw the Mechanics' Institute and Free Library also serving as a school when it opened in 1867. Before long, Walhalla could boast fraternal societies, a debating club, and (briefly at least) a chess club, choral union and dramatic club. By January 1870, the Walhalla Chronicle newspaper was being published, and by December of the same year, a two acre (0.8 ha) site had been gazetted for State School No. 957, which had taken its first enrolments in 1868. A self appointed "Council of Ten" sought registration as a Borough in 1869, but dissolved without the necessary public support for rating the town's properties before it could accomplish much more than commissioning the construction of the stone retaining wall that still stands today in the centre of town. A Borough was eventually proclaimed in late 1872, and by 1878 was able to successfully agitate with the state government for the completion of the first section of the present main road from Moe. By the end of 1879, Walhalla had daily coach services connecting it to the railway line at Moe to the south and to Traralgon to the east, and its isolation had been considerably reduced. In late December 1874 a visitor recorded an account of Walhalla. He described the township as consisting “of a street about a mile long, situated at the foot of the mountains, with ranges running up almost perpendicular from south east and west, and the first impression a visitor receives is that the houses are a number of birds' nests situated in the branches of trees, for they are built on the side of the ranges in every conceivable position”. The Long Tunnel Company introduced both electricity (1884) and the telephone (1891) into the mine. Although Walhalla briefly led the world in having two electric street lights in 1884, this service was never extended further into the town. But the community continued to grow, with houses and gardens lining the hillsides along the valley, to a peak population of more than 2,000 with more than that many again living in the surrounding mountain top "suburbs" of Maiden Town, Mormon Town, Happy Go Lucky and Pig Point. Sporting activities included cricket and football clubs, with a cricket ground being created through levelling the top of a nearby hill as no other flat land was available. The Walhalla Football Association operated at the cricket ground between 1888 and 1913.
Кедейлік шегі
Итальяндық қауым Вальхалланың дамуына маңызды үлес қосты, шахта басшылары, ағаш кесушілер мен тілгіштер, фермерлер, шахтерлер мен шахта жұмысшылары, саудагерлер және құрылысшылар сияқты түрлі жұмыстар атқарды. Бұл аймаққа алғашқы итальяндықтар 1873 жылы Пьетро Бомбардиери Кіші Джо төбесінің ішкі жағында трамвай стансасын ашқанда қоныстанды. Олар өте ердіңді және епті ел екендерін көрсетті, әсіресе егіншілік шеберліктерімен көзге түсті. 1882 жылы Энтони Симонин Альпілік қонақ үйін ашқанда қаланың кәсіпкерлік ортасында өкілдік етті. Олардың екі ауданы болды: біреуі Солтүстікке қарай Ұзын туннельді ұзартқан трамвай бойында, екіншісі қаланың оңтүстік жағында орналасқан. Бұл аудандар шамамен 1910 жылы өркендеді. Ағаш кесушілер мен тілгіштер жұмыс істейтін жерге жақын шабық үйлерде тұрып, қалаға көбінесе келмейтін болған. Ғасырдың басында осы отбасылардың бірнешеуі Томсон өзенінің бойындағы қашық стансада жер алып, оны Poverty Point деп атады.
The Italian community made a substantial contribution to the development of Walhalla, working a number of jobs including mine managers, wood cutters and splitters, farmers, miners and mine labourers, merchants and builders. The first Italian residents to settle down in the area came in 1873, when Pietro Bombardieri opened a tram station at the bottom of Little Joe Hill. They quickly proved themselves hardy and resourceful countrymen, particularly with their farming skills, and by 1882 were represented in the town's business community when Anthony Simonin opened the Alpine Hotel. Their two neighbourhoods, one extending along the Long Tunnel Extended tramway to the north, and the other in the southern end of town, peaked around 1910. The wood cutters and splitters among them would set up camp in bark huts close to the area they were working, and it seems they rarely came into town. Around the turn of the century several of these families took up land at a remote station along the Thomson River to the north west, which was called Poverty Point.
Тау-кен өндірісінің аяқталуы және онжылдықтар бойы құлдырау: 1915-1980
Көп жылдар бойы бизнес мүдделерін қорғау үшін Виктория үкіметі қалаға темір жол салуға келісті. 1910 жылы Валхаллаға дейін желі аяқталды, бұл Виктория темір жолдары салған төрт тар телімді (2 фут (1 метр) темір жолдың соңғысы болды. 17 шағын 2-6-2 NA класындағы танк локомотивтері төрт желі арасында алмастырылды. Қалған алты NA класындағы локомотивтер Мельбурн маңындағы Puffing Billy Railway компаниясына тиесілі, оның бесеуі сақталып, жұмыс істейді. Моедегі негізгі Гиппсленд желісінен тармақталған Уолхалла желісі дөңгелек ауыл шаруашылығы жерлерін кесіп өтіп, Эрика қаласына жеткенше, ол қатты таулы аумаққа кірді, Томсон өзенін үлкен болат және бетон көпір арқылы кесіп өтіп, содан кейін Стрингерс Крик шатқалымен иректелген жолмен өтті. Бұл жол тік жартастардан жарылған тіреулер, өзен төсегінен бой көтерген құрғақ тас қабырғалар және қалаға соңғы жүз метрлік аралықта алты ағаштан жасалған көпірлер мен тіреулерден тұрды. Темір жол қоғамға жаңа өмір сыйлайды деп үміттенген, алайда алтын өндіру қазірдің өзінде пайдасыз болып кетті және соңғы ірі кендер 1914 жылы жабылды. Қаладағы негізгі өнеркәсіптің жойылуымен тұрғындардың басым бөлігі тез арада кетіп қалды. Валхалла округі 1918 жылы көршілес Наракан округіне қосылды. Темір жолдың негізгі мақсаттарының бірі ескі ғимараттарды қаладан алып тастау болды, ал бастапқы темір жол станциясы 1938 жылы Мельбурн маңындағы Хартвеллге көшірілді. 1944 жылы Платинадан Уолхаллаға дейінгі бөлім жабылды, ал Куперс-Крик кенті шағын мыс және әк өндіретін елді мекенді пайдаланып, 1952 жылы Платина мен Эрика арасындағы желі бөлімі жабылғанға дейін Платинаны жабдықтау нүктесі ретінде пайдаланды. Моеден Эрикаға дейінгі қызмет сол аймақтың ауыл шаруашылығы мен ағаш өнеркәсібін қамтамасыз етуді жалғастырды, бірақ ол 1954 жылы жабылып қалмайынша, үнемі төмендеді. 1958 жылдың соңында желі бұзылды. Бұрынғы Ұзақ туннель кенішінің ауласында (қазіргі Стрингер паркі) 1949 жылдан 1971 жылға дейін арақашықтықпен жұмыс істеген арақашықтықпен жұмыс істеген. Дәнекерлеу зауытының қарама-қарсысындағы бұрыштық дүкендер дәнекерлеу зауытының жұмысшыларына арналған казарма ретінде пайдаланылды және 1970 жылдардың басында Уолхалла мұралар лигасы сатып алған кезде нашар күйде болды. 1915 жылдан 1940 жылдардың басына дейін кен өндіруді қайта құруға күш-жігер жұмсалды, бірақ бұл шағын көлемде жүргізілген операциялар болды, олар тек аз мөлшерде алтын өндірді. Қала ешқашан елес қалаға айналған емес және халық почта, қонақ үй, шіркеу, дүкен және масондық ложа сияқты негізгі нысандарды қолдап, үнемі тұрып келеді. 1942 жылдың 10 наурызында капитан Джозеф П. Маклафлин ұшқан АҚШ Әскери-әуе күштері Curtiss P-40 Warhawk ұшағы Канберрадан Лавертонға ұшып бара жатқанда Уолхалла маңында апатқа ұшырады. Ол 1948 жылы ашылған. 2006 жылы оның сүйектері Арлингтон ұлттық зиратында жерленді. 1945 жылы Механика институтын, Австралия банкін және Сент-Патрикс католик шіркеуін мемлекеттік жерлер департаменті қызметкері басып кіретін қара жидектерді өртеп жіберген өрт жойды, ал көмір Механика институтына тарады. 1951 жылы желтоқсанда "Жұлдыз" қонақ үйі, "Оддфеллоуз" залы және "Валхалла" округтік залы да бұзылды. Себебі, ол кезде Артур Маллиге тиесілі "Жұлдыз" қонақ үйінде Рождестволық пудингтер жасағанда, ас үй пештерінде дұрыс емес отын қолданылған. Малли Элис пен Дэниел Барбердің ұрпағы болды, ол 1860-шы жылдардың басында Баверс мейрамханасы мен пансионатын иеленді. Ол 1957 жылы Виктория штатының Коллингвуд қаласында қайтыс болды. Мектеп 1965 жылы жабылды, ал су тасқыны мен қараусыз қалған қалалардың қалдықтары баяу бұзылып кетті. Уолхалладағы өрттен жойылған соңғы ғимараттар 1993 жылы ескі өрт сөндіру станциясының артындағы Фоулидің коттеджі (өрт шамнан пайда болды) және 2019 жылдың ақпан айында болған үлкен орман өрті кезінде жойылған батыс жағындағы трамвайдың үстіндегі алғашқы кенші үйі - Каммингс коттеджі болды.
After many years of lobbying from business interests, the Victorian government eventually agreed to the construction of a rail line into town. The line was completed into Walhalla in 1910, the last of four narrow gauge (2 feet (1 m)) railways built by the Victorian Railways. The seventeen small 2 6 2 NA class tank engines which operated were interchanged between the four lines. The six remaining NA class locomotives are owned by Puffing Billy Railway near Melbourne—five of which are preserved and operating. Branching from the main Gippsland line at Moe, the Walhalla line crossed hilly farming country, until it reached the town of Erica where it entered heavily mountainous territory, crossing the Thomson River by means of a large steel and concrete bridge then snaking up Stringer's Creek Gorge over a track featuring ledges blasted from sheer rock faces, dry stone walls built rising from the creek bed, and six timber trestle bridges and brackets within the last few hundred metres into town. It was hoped that the railway would bring new life back into the community, however gold mining was already becoming largely unprofitable and the last of the major mines closed in 1914. With the disappearance of the main industry in town, the bulk of the population soon left. The Shire of Walhalla was incorporated into the neighbouring Shire of Narracan in 1918. One of the railway's main uses became the removal of old buildings out of town, with the original railway station being relocated in 1938 to Hartwell in suburban Melbourne. In 1944, the section from Platina to Walhalla was closed, with the small copper and lime producing settlement of Coopers Creek using Platina as a supply point until the section of line between Platina & Erica closed in 1952. The service from Moe to Erica continued to service the farming and timber industries of the area, but it gradually decreased in patronage, until it too was closed in 1954. The line was dismantled late in 1958. A sawmill operated on the site of the former Long Tunnel Mine yard (now Stringer's Park) from 1949 until 1971. The Corner Stores opposite the mill was used as a barracks for mill workers and was in a poor state of disrepair when purchased by the Walhalla Heritage League in the early 1970s. Efforts to re establish mining activities continued between 1915 and the early 1940s, though these were small scale operations producing only small amounts of gold. The town never became a ghost town and has been continuously inhabited with the population supporting basic facilities such as post office, hotel, church, general store and masonic lodge. On 10 March 1942 a Curtiss P 40 Warhawk of the United States Army Air Force flown by Captain Joseph P McLaughlin crashed near Walhalla on a flight from Canberra to Laverton. It was discovered in 1948. In 2006 his remains were buried at Arlington National Cemetery. In 1945, the Mechanics Institute, Bank of Australasia and St Patricks Catholic Church were destroyed by a fire started by a State Lands Department employee who was burning off invasive blackberries, and embers spread to the Mechanics Institute. The Star Hotel, Oddfellows Hall and Walhalla Shire Hall were also destroyed in December 1951 due to the use of the wrong fuel in the kitchen's ovens while making Christmas puddings in the Star Hotel, then owned by Arthur Malley. Malley was a descendant of Alice and Daniel Barber who owned Barbers Restaurant and Boarding House in west Walhalla from the early 1860s, and died in Collingwood, Victoria in 1957 (aged 66 years) before being able to return to rebuild. The school closed in 1965 and further floods and neglect slowly degraded the remains of the town. The last buildings lost to fire in Walhalla were Foley's Cottage behind the old fire station in 1993, (fire was caused by a candle), and Cumings Cottage—an original miner's home above the tramway on the western side, destroyed during a major bushfire in February 2019.
Қайта өрлеу: 1980 жылдан қазіргі уақытқа дейін
1977 жылдан бері Уолхалла жаңа өркендеуді басынан өткеріп келеді, оның ішінде көптеген тарихи ғимараттар қалпына келтірілді немесе қайта жаңартылды, соның ішінде Star қонақ үйі, Механика институты және бұрынғы тар теміржолдың Томсон-Уолхалла бөлігін қайта құру. 1994 жылы Викториядағы жергілікті басқару біріктірілгеннен кейін Уолхалла және Эрика/Роусон аймақтары батысқа қарай 80 км қашықтықтағы Уаррагулдағы алыс Бау Бау округінің басқаруына берілді. Жергілікті өкілдердің көптегені көршілес Латроб аңғарындағы Мо, Морвелл және Траралгон қалаларымен жақын және мықты тарихи, әлеуметтік және экономикалық байланыстарын көрсеткеніне қарамастан, сол кездегі Кеннеттің Либералды/Ұлттық коалициялық үкіметі Уолхалланы Бау Бау округіне қосуды жөн көрді. Алтын дәуірі дүкендері Уолхалла мұрагерлік лигасының күшімен қалпына келтірілді және қазір почта бөлімі, мұражай және сыйлық дүкені ретінде жұмыс істейді. 1991 жылы мүдделі тараптар тобы Уолхалла теміржолын туристік тартымдылық ретінде қайта құруды зерттеу үшін арнайы топ құрды, бұл бұрын кем дегенде бір рет сәтсіз аяқталған болатын. Жаңадан құрылған Уолхалла Голдфилдс теміржолының жұмысы 1993 жылы бұрынғы Томсон станциясының орнында, Томсон өзенінің жанында, көпірге дейін басталды. Томсон өзенінің көпірі қалпына келтірілгеннен кейін пойыздар туристерді Стрингерс-Крик шатқалына қайта бастады, ал қалаға саяхатты аяқтау үшін ағаштан жасалған көпірлерді қайта құру қажет болғандықтан Хэппи-Крикте уақытша аялдама құрылды. Бұл аялдама 1996 жылдан 2002 жылға дейін Томсон көпірінен туристік пойыздар үшін соңғы нүкте болды, содан кейін желі Уолхалладағы ескі станция орнына дейін ашылды. Қазіргі станция ғимараты түпнұсқаның нақты көшірмесі болып табылады, бірақ ауланың орналасуы едәуір өзгеше, өйткені бұрынғы станция орналасқан жердің бір бөлігі Уолхаллаға кіретін басты жолдың бұрынғы ауытқуларымен жабылған. 1998 жылдың желтоқсанында Уолхалла Австралиядағы соңғы электр желісіне қосылған қала болды, бірақ Ликола сияқты басқа да қалаларда электр желісі жоқ, олар қоғамды қамтамасыз ететін орталық генераторлық қондырғыға ие. Уолхалла ерекше болды, өйткені өздеріне электр қуатын қосуды қалаған әрбір жеке меншік өз генераторын қамтамасыз етуі керек болды. Электр қуатын (тіпті көршіге де) (бұрынғы) S.E.C.V. (Виктория мемлекеттік электр энергиясы комиссиясы) рұқсатысыз қайта тарату заңсыз болды. S.E.C.V. 1970-ші жылдардың басында Уолхалланы желіге қосуды ойластырған, бірақ бұл ешқашан іске аспады, өйткені S.E.C.V. мұнда қызығушылық танытпады, ал сол кездегі қала халқы электр бағаналары мен сымдары басты көшеде Уолхалланың мұралық көрінісін бұзады деп уайымдады. 1990-шы жылдардың ортасында электр қуатын жекешелендіру Уолхалланың Eastern Energy (TXU-ға тиесілі) компаниясымен байланысын қайта қарастыруға мүмкіндік берді. Жаңа ұсыныс - кабельдерді жақын маңдағы Роусоннан 4WD жолдары арқылы және содан кейін негізгі көше бойымен жер астынан жүргізу. Роусоннан жалпы 6 940 метр кабель төселді; бұл жол қашықтығының жартысынан да аз және Уолхалланы желіге қосу үшін 640 000 доллар жұмсалды. Star қонақ үйі 16 желтоқсанда алғашқы болып қосылды, ал ресми қосылу 21 желтоқсанда өтті. Уолхалла аймағында коммерциялық алтын өндіруді қайта жандандыруға бірнеше маңызды әрекеттер жасалды, Walhalla Resources және Goldstar Resources 1980 және 2002 жылдары елеулі көлемде инвестиция салды. Екі компания да қаладағы алтын дәуірінде экономикалық тұрғыдан тиімді емес алтын кеніне қол жеткізу үшін заманауи тау-кен техникасын пайдалануға үміттенді. 2008 жылы GoldStar компаниясы тау-кен өндіруге лицензия алуға жақын болды, бірақ компания 2009 жылдың басында қаржы тапшылығынан, ішінара 2007-2008 жылдардағы қаржылық дағдарыстан туындаған, жұмысын тоқтатты. Компания кейін жаңа басқару тобымен Orion Gold NL болып қайта құрылды және Уолхалла мен оның айналасындағы алтын өндіруді қайта бастауға аз агрессивті тәсіл қабылдады. 2016 жылдың ақпан айында Orion Gold өзінің Уолхалла пәтерлерін A1 Consolidated Gold Limited (A1 Gold) компаниясына 850 000 долларға сатты. Қазіргі уақытта Уолхаллада немесе оның айналасында белсенді кен іздеу жұмыстары жүргізілмейді. Уолхалла 2005, 2006/07, 2009, 2013 және 2019 жылдары ірі өрт оқиғаларынан зардап шекті, бірақ қаланың өзі өрттен зардап шекпеді. 2006/07 жылғы өртте Уолхалла Голдфилдс теміржолындағы кішкентай көпір қирады және тез жөнделді, ал 2019 жылдың ақпан айындағы өртте бір үй жойылды. 24 қараша 2013 жылы Уолхаллада жаңа CFA өрт сөндіру станциясы ашылды. Бұл қаланың 150 жылдық тарихындағы өрт сөндіру бригадасының бесінші орны және Эрика және округтік өрт сөндіру бригадасының серігі, өйткені Уолхалла өрт сөндіру бригадасы 1961 жылы тіркелмеген. Бұл 112 жыл ішінде Уолхалладағы екінші ресми өрт сөндіру станциясы. Біріншісі 1901 жылы салынған және қазір мұражай болып табылатын, қалпына келтірілген 1903 жылғы Merryweather өрт машинасына ие. 2016 жылдың қазан айында, көп жылдар бойы Уолхалла тұрғыны, бизнес иесі және қоғамдық жақтас болған Майкл Лини Бау Бау округі кеңесіне жаңадан құрылған округтің өкілі ретінде сайланды. Бұл округтің ауданы шамамен 3 200 шаршы километрді құрайды, ал Уолхалла округтегі толыққанды жолмен қол жетімді ең шалқақ қала. Уолхалладан округ кеңесінде өкілдік еткен соң 50 жыл өтті. [Сол кездегі] Уолхалла Lodge қонақ үйінің иесі Фил Муриц 1960-шы жылдардың ортасында Нарракан округі кеңесінің кеңесшісі болды. 3 ақпан 2019 күні Уолхалла тікелей өрт қаупіне тап болды. Қаланың шығысына қарай бес күн бұрын шағын соққыдан туған өрт қаладан оңтүстік-шығысқа қарай өрлеген кезде күтпеген шығыс желдік соққы өрттің алдыңғы шебін батысқа қарай жылдам өрлетуге себеп болды. Қала күні бойына көбінесе эвакуацияланды, тек бірнеше тұрғындар және CFA тобы қалды. Сағат 17:23-те қаланың өрт дабылы естілді, екі сағаттан кейін от Маидеттаунға жақын қаланың шығысындағы төбеде көрінді. Көптеген шағын өрттер шығыс және батыс жағындағы аңғарда басталды, сондықтан өрт сөндіру күштері Уолхаллаға бағытталды. Сағат 20:37-де жаңбыр жауа бастады, ал сағат 21:45-ке дейін 15 мм-ден астам жаңбыр жауып, өрттің күшін басып тастады. Уолхаллада [Long Tunnel Extended кенішінің солтүстігіндегі батыс төбесінде] бір үй жойылды, ал Маидеттаунда бес ғимарат қирады. Уолхалла Stoney Creek Road өрті бес аптадан астам уақыт бойы белсенді болды және 8775 гектарды өртеді. 16 шілде 2019 күні Уолхаллада ұялы телефон байланысы пайда болды, Telstra мұнарасының ресми ашылуымен, Black Spot бағдарламасы бойынша тапсырылған 600-ші мұнара. Қоғам осы аңғарға ұялы телефон байланысын алу үшін шамамен он жыл бойы күресті, бұл тік топографияға байланысты бірқатар техникалық қиындықтар тудырды. 2020 жылдың қазан айында Майкл Лини Бау Бау округі кеңесіне екінші мерзімге қайта сайланды, ал 2021 жылдың қараша айында ол мэр сайланды. 1918 жылдан бері Уолхалладан шыққан алғашқы мэр ол. 9/10 маусым күні түнгі дауылдардан кейін 2021 жылы 204 мм жаңбыр жауып, үлкен су тасқыны болды. Су тасқыны қаланың бірнеше аймақтарындағы өзен арналарын қиратып, үлкен зардап келтірді. Солтүстік бақшадағы кемпинг аймағына су шайылып, кіреберіс көпіріндегі қиындықтардан кейін су ағыны кемпинг аймағынан өтіп, өзен жағасын бұзды. Төменде, Валхалла үйіне жақын жол шеті, Star қонақ үйі және Уолхалла Lodge қонақ үйіне жақын CFA қоймасы өзен арнасының қирауынан зардап шекті. Уолхалла Голдфилдс теміржолы көпірлерге зардап келтірді. Қоғамдық қайырымдылық теміржолдың жөндеу шығындарын өтеуге көмектесті...
Since around 1977, Walhalla has experienced something of a renaissance with a booming tourist industry and the restoration or reconstruction of numerous historical buildings in the town, including the Star Hotel, Mechanics Institute and reconstruction of the Thomson–Walhalla section of the former narrow gauge railway. Following amalgamation of local government in Victoria in 1994, the Walhalla and Erica/Rawson areas were placed under the control of the distant Baw Baw Shire at Warragul, 80 km to the west. Despite strong local representation pointing out the much closer proximity and strong historical, social and economic linkages to the neighbouring Latrobe Valley cities of Moe, Morwell and Traralgon, the then Kennett Liberal/National Coalition Government elected to place Walhalla in Baw Baw. The Gold Era Shops were restored by the Walhalla Heritage League and now operate as a Post Office, museum and gift shop. In 1991, a group of interested parties formed a taskforce to investigate reconstruction of the Walhalla railway as a tourist attraction, something which had been unsuccessfully attempted on at least one other occasion previously. Work by the newly formed Walhalla Goldfields Railway commenced in 1993 at the former Thomson Station site, situated next to the Thomson River immediately before the bridge. With the restoration of the Thomson River Bridge, trains began to take tourists back up the Stringer's Creek Gorge, with a temporary terminus being created at Happy Creek due to the need for reconstruction of the timber trestle bridges completing the journey into town. This terminus was the end point for tourist trains from Thomson Bridge from 1996 until 2002, when the line was opened through to the old station site at Walhalla. The current station building is an exact replica of the original, although the yard layout is considerably different owing to a section of the former station's location having been covered by earlier road deviation works of the main road into Walhalla. In December 1998, Walhalla became the last mainland town in Australia to be connected to a reticulated electricity supply, although some other towns do not have mains electricity yet, such as Licola nearby, they do have a central generator unit that supplies the community. Walhalla was unusual in that every individual property wishing to have their own electricity supply had to provide their own generator. It was illegal to reticulate electricity (even to a next door neighbour) without permission from the (former) S. E. C. V. (State Electricity Commission of Victoria). The S. E. C. V. had half heartedly considered connecting Walhalla to the grid in the early 1970s, however this never proceeded due to the S. E. C. V. not really being interested, and the then town population being concerned that power poles and wires in the main street would ruin the heritage look and feel of Walhalla. The privatisation of electricity in the mid 1990s provided the opportunity for Walhalla to be reconsidered for connection with Eastern Energy (owned by TXU) undertaking a feasibility study. The new proposal was to run the cables entirely underground from nearby Rawson via 4WD tracks and then along the main street. A total of 6,940 metres of cable was laid from Rawson; this is under half the road distance and it cost $640,000 to connect Walhalla to the grid. The Star Hotel was the first to be connected on 16 December with the official switch on held on 21 December. Several significant attempts have been made resurrect commercial gold mining in the Walhalla area, with Walhalla Resources and Goldstar Resources investing significant amounts in the 1980s and 2002+ respectively. Both companies hoped to use modern mining techniques to access gold bearing ore that was not economically winnable in the town's gold era. In 2008, GoldStar was well advanced to obtaining a mining licence, but the company folded in early 2009 due to lack of funds, in part caused by the Financial crisis of 2007–08. The company was then refloated as Orion Gold NL with a new management team and has adopted a less aggressive approach to restarting gold mining in and around Walhalla. In February 2016, Orion Gold sold its Walhalla tenements to A1 Consolidated Gold Limited (A1 Gold) for $850,000. There is currently no active mining exploration occurring in or around Walhalla. Walhalla has been impacted by major fire events in 2005, 2006/07, 2009, 2013 and 2019 although the town proper has not sustained any damage from bushfire although a small rail bridge on the Walhalla Goldfields Railway was destroyed in the 2006/07 fire and quickly rebuilt and one cottage was lost in the February 2019 fire. A new CFA fire station was opened in Walhalla on 24 November 2013. This is the fifth location for the fire brigade over the town's 150 year history and is a satellite of the Erica and District Fire Brigade as the Walhalla Fire Brigade was deregistered in 1961. This is the second official fire station in Walhalla for 112 years. The first was the station that straddles the creek which was built in 1901 which is now a museum and houses the restored 1903 Merryweather Fire Cart. In October 2016, Michael Leaney, a long time Walhalla resident, business owner and community advocate, was elected to Baw Baw Shire Council to represent the newly created East Ward of the Shire. This ward is nearly 3,200 square kilometres in size with Walhalla being the most remote town in the shire accessible via a sealed road. 50 years had passed since Walhalla has had a representative on council. Phil Mouritz, the owner of the [then] Walhalla Lodge Hotel was a councillor for the Shire of Narracan in the mid 1960s. On Sunday 3 February 2019 Walhalla was directly threatened by bushfire. A fire that had been started by a lightning strike five days earlier to the east of the town was burning away from the town in a south easterly direction when an unexpected easterly wind caused the front to the fire to burn rapidly to the west. The town had been essentially evacuated during the day with only a handful of residents remaining and a CFA Strike Team. At 5:23pm the town's fire siren was sounded, and two hours later the flames were visible on the ridge to the east of the town near Maidentown. More firefighting resources were rushed to Walhalla as numerous spot fires started on the east and west sides of the valley. At 8:37pm rain started to fall and by 9:45pm over 15 mm of rain had fallen essentially quelling the fire. One cottage was lost in Walhalla [on the western hillside north of the Long Tunnel Extended Mine], and five buildings were destroyed in Maidentown. The Walhalla Stoney Creek Road Fire was active for over five weeks and burnt 8775 hectares. Mobile phone coverage came to Walhalla on 16 July 2019 with the official switch on of a Telstra tower, the 600th tower to be commissioned under the Black Spot Program. The community had campaigned for almost ten years to get mobile phone coverage into the valley which posed a number of technically difficulties due to the steep topography. In October 2020 Michael Leaney was re elected for a second term with Baw Baw Shire and in November 2021 he was elected Mayor. He is the first Mayor from Walhalla since 1918. Major flood damage occurred following storms on the night of 9/10 June, 2021 when 204 mm of rain fell in a 12 hour period. The deluge lead to substantial damage to the creek walling in several area throughout the township. The North Gardens Camping area was severely impacted when debris blocked the creek flow at the access bridge causing flood waters to pour through the camping area eroding the creek bank. Further downstream, the road edge was impacted near Valhalla House, the Star Hotel and the CFA shed near the Walhalla Lodge Hotel as the creek wall was swept away. The Walhalla Goldfields Railway sustained damage to bridges. Community donations assisted with the costs of the railway's repairs in the following weeks so services could recommence. Repairs to creek walling was conducted by Regional Roads Victoria and was completed by July 2022.
Көрнекі орындар мен туристік ақпарат
Тарихи ғимараттармен қатар, қалада көптеген кен орындары мен шахталар бар, ал таулы жерлер туристер мен жаяу саяхатшылар арасында танымал. Бұл 650 км Австралия Альпі жаяу жүру жолының бастапқы нүктесі, ол Канберраға қарай жалғасады. Уолхаллада екі кемпинг орналасқан: Солтүстік бақтар (тегін) және Қытай бақтары (ақылы). Қазіргі теміржол станциясы – бұл Виктория теміржолдарының бастапқы станса ғимаратының (қазір Мельбурн қаласының Хартвелл ауданында орналасқан) нақты көшірмесі, бірақ ішкі құрылымы бастапқы нұсқадан өзгеше. Ол станса ауласының бастапқы орналасқан жерінен қарама-қарсы жағында салынған, себебі 1960 жылдары Уолхаллаға кіретін басты жол Стрингерс сағасы арқылы өтетін жерге қайта орнатылды. Уолхалла Голдфилдс теміржолы Уолхалла мен Томсон арасындағы қалпына келтірілген учаскеде пойыз қатынасын жүзеге асырады. Ұзақ туннельді кен орнына күн сайын экскурсиялар ұйымдастырылады, онда алғашқы алтын өндірісі, Коэннің кен қабаттары және таудан қазылған әсерлі машиналар залы тамашаланады. Уолхалла бұрыштық дүкендерін 1970 жылдардың басында Уолхалла мұрасы және даму лигасы (WHDL) сатып алып, бастапқы дизайнына сәйкес қайта жаңартып, қалпына келтірді. Қазіргі уақытта Corner Store пошта бөлімшесі, дүкен және туристік ақпарат орталығы ретінде жұмыс істейді, ал жанындағы дүкенде мұражай орналасқан. Қаланың ішінде алтын дәуіріндегі нысандар мен ғимараттарды түсіндіретін суреттері мен мәтіндері бар 30-дан астам түсіндірмелік тақтайшалары бар Мұралық саябақ бар. Бұл тақтайшалар алғаш рет 1996 жылы WHDL-мен сынақтан өтті, ал Федерация қорынан алынған грант Мұралық саябақтың кеңейтілуіне мүмкіндік берді. Соңғы жылдары қосымша тақтайшалар қосылды, соның ішінде Австралия Альпі жаяу жүру жолындағы Poverty Point көпіріне дейін 8 км қашықтықтағы саябаққа да орнатылды. Қалада тегін таратылатын Уолхалла келушілер картасында осы тақтайшалардың орналасқан жерлері көрсетілген. Уолхалла өрт сөндіру станциясы Стрингерс сағасының үстінде салынған және қазір мұражай ретінде жұртшылыққа ашық. Ол көп жылдық тоқыраудан кейін 1960 жылдардың басында толығымен қайта құрылды, ал бүгін көрініс тапқан құрылым еденнен бастап қайта салынған. Музыканттар оркестрінің тапсырысымен 1896 жылы Стрингерс сағасының сол және оң тармақтарының қиылысында салынған Банд-ротонданың дизайны үшін бәйге ұйымдастырылды. Банд-ротонданың қарама-қарсы жағында екі қонақ үй орналасқан: өзеннің бұрылысының солтүстік жағында Стар-Отель, ал оңтүстік жағында Гранд-Джанкшн-Отель. Бастапқы Star Hotel 1951 жылдың желтоқсанында ақаулы ыстық су жүйесінен туған өрт салдарынан өртенді, бірақ 1999 жылы бастапқы фасадының көшірмесімен қайта құрылды. Американдық актер Патрик Суэйз жастық шағында Уолхаллаға сапар шегіп, ауылды және жергілікті тарихты зерттеуден ләззат алды. Виндзор үйін 1878 және 1888 жылдар аралығында неміс Йоханнес Глоз шамамен 90 000 қолмен жасалған кірпіштен салды, бұл қаладағы жалғыз сақталған кірпіш үй. Глоз ғимараттың үстіндегі беткейде жүзімдік шаруашылығын жүргізіп, 1880 жылы шамамен 900 бөтелке рислинг өндірді. Таудың үстінде, Стрингерс сағасының шығыс және батыс тармақтарының қиылысынан солтүстік-шығысқа қарай орналасқан Уолхалла крикет алаңына аңғардың түбінен 45 минуттық саяхатпен жетуге болады.
As well as historical buildings, the township features many mines and mineshafts, and the mountainous terrain is popular with hikers and bushwalkers. It is the starting point for the 650 km Australian Alps Walking Track, which continues to near Canberra. Walhalla also features two camping grounds; the North Gardens (free) and Chinese Gardens (paid). The current railway station is an exact replica built to the Victorian Railways plans of the original station building (now located in the Melbourne suburb of Hartwell), although the interior is different from the original configuration. It is on the opposite side of the station yard from its original location because the main road into Walhalla was realigned over the culvert across Stringers Creek in the 1960s. Train rides are operated by the Walhalla Goldfields Railway over the restored section between Walhalla and the Thomson. The Long Tunnel Extended Mine is open daily for tours underground to view the original gold workings, Cohens line of reef and the impressive machinery chamber carved out of the mountain. The Walhalla Corner Stores was purchased by the Walhalla Heritage & Development League (WHDL) in the early 1970s and were restored to their original design. The Corner Store now operates as a Post Office agency, shop and Tourist Information Centre with the adjoining shop housing a museum. Throughout the town, there is a Heritage Walk with over 30 interpretive signs that include photos and text explaining the various sites and buildings of the gold era. These signs were first piloted by the WHDL in 1996 and a grant from the Federation Fund saw a major expansion of the Heritage Walk. Over the years, additional signs have been added including on the 8 km walk to Poverty Point Bridge on the Australian Alps Walking Track. The Walhalla Visitor Map which is available for free in town shows the locations of these signs. The Walhalla Fire Station was built straddling Stringers Creek and is now open to the public as a museum. It was totally reconstructed in the early 1960s after many years of neglect and the structure seen today has been rebuilt from the floor up. The Band Rotunda was built at the junction of the left and right hand branches of Stringers Creek in 1896, commissioned by the Mountaineer Brass Band, who held a competition for its design. Two hotels were situated opposite the Band Rotunda, the Star Hotel on the north side of the creek fork, and the Grand Junction Hotel on the south side. The original Star Hotel was burnt down by a fire caused by a faulty hot water service in December 1951, but reconstructed in 1999 with a recreation of the original facade. The American actor Patrick Swayze visited Walhalla in his youth, where he enjoyed exploring the country side and the local history. Windsor House was built by German Johannes Gloz between 1878 and 1888 from around 90,000 handmade bricks, the only surviving brick residence in the town. Gloz maintained a vineyard on the slope above the building, producing around 900 bottles of Riesling in the year 1880. Situated on top of the hill, immediately to the north east of the junction of the east and west branches of Stringers Creek is the Walhalla Cricket Ground, approximately a 45 minute return hike from the valley floor.
Ұзын туннельді кен орнын кеңейту
Ұзақ туннельді кеңейтілген кен орны (LTEM) Вальхалланың ең бай кен орындарының бірі болды. Вальхалладағы алтынға толы негізгі риф – Коэнс рифі деп аталады. LTEM кен орнын 1863 жылы Hercules United Gold Co. компаниясы іске қосты. Сегіз жылдан кейін алтын таба алмағандықтан компания құлдырап кетті. Содан кейін 1871 жылы шахта Long Tunnel Extended Company компаниясына өтті. Олар қарсы бағытта іздеп, рифтің табысты бөлігін тапты. Бұл кен орны көп ұзамай аймақтағы ең өнімді кен орындарының екіншісіне айналды (Ұзақ туннельден кейін) және 1911 жылы жабылғанға дейін барлығы 13 695 кг алтын өндірді. Жалпы алғанда, Ұзақ туннельді кеңейтілген кен орны колониялық дәуірде Викторияның бесінші ірі алтын кені болды. Бүгінде оны Виктория халқының атынан Вальхалла басқару кеңесі туристік нысан ретінде басқарады. Жер астына түсетін экскурсиялар күнделікті өткізіледі. Кен орнының 8,5 километрлік жер асты жұмыстарының тереңдігі машиналар бөлімінен 923 метрге жетеді, ал машиналар бөлімі табиғи беттен 150 метр төмен орналасқан. Экскурсия келушілерді бір ғасыр бұрын тасқа қазылған алып жер асты машиналар бөліміне 300 метрге дейін алып барады. Ескі кен қазу әдістері талқыланады және кен орнында әйгілі Коэнс рифінің үлкен бөлігі көрінеді.
Long Tunnel Extended Mine (LTEM) was one of the richest mines of Walhalla. The main gold bearing reef in Walhalla is called Cohens reef. The LTEM mine was started by Hercules United Gold Co. in 1863. After eight years, the company collapsed after not finding any gold. The mine was then taken over by the Long Tunnel Extended Company in 1871. They looked in the opposite direction and found a profitable part of the reef. This mine soon became the second most productive mine in the area (after the Long Tunnel) and in total produced 13,695 kg of gold before it closed in 1911. Overall, the Long Tunnel Extended Mine was Victoria’s fifth largest gold mine during the colonial era. Today it is operated by the Walhalla Board of Management on behalf of the people of Victoria as a tourist attraction. Underground tours are conducted daily. The mine’s 8.5 kilometres of underground workings extended to a depth of 923 metres below the machinery chamber, which in turn is some 150 metres below natural surface. The tour takes visitors 300 metres into the huge underground machinery chamber hewn from the solid rock over a century ago. Old mining methods are discussed and a large outcrop of the famous Cohens Line of Reef is exposed in the mine.
Атақты тұрғындар
Уильям "Барлоу" Каркик, австралиялық тесттік крикетші, 1878 жылдың 17 қазанында Уолхаллада дүниеге келген. Сюзанна Беннетт (туған аты Сюзанна Кэтрин Эванс) – Бродвей актрисасы және әншісі, саяхатшы сэр Хьюберт Уилкинсқа үйленген. Ол 1893 жылы Уолхаллада дүниеге келген.
William "Barlow" Carkeek, Australian Test Cricketer, was born in Walhalla on 17 October 1878. Suzanne Bennett (born Susannah Catherine Evans), was a Broadway actress and singer, and was married to explorer Sir Hubert Wilkins. She was born in Walhalla in 1893.