Мэттью Рорер: Американдық ақынның өмір және шығарма жолы
Matthew Rohrer
Мэттью Рорер – американ ақыны, 1970 ж. туған. «A Hummock in the Malookas» кітабымен танымал, Мичиган және Айова университеттерінің түлегі. Ақын, өлеңдер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық ақын (1970 жылы туған)
American poet (born 1970)
Мэтью Рорер (1970 жылы туған) – американдық ақын. Ол Мичиган университетін бакалавр дәрежесімен (онда поэзиядан Хопвуд сыйлығын жеңіп алды) және Айова университетін поэзия мамандығы бойынша магистр дәрежесімен аяқтады. Сонымен қатар, ол Дублин университетінде оқыды.
Matthew Rohrer (born 1970) is an American poet. He earned a BA from the University of Michigan (where he won a Hopwood Award for poetry) and an MFA in poetry from the University of Iowa. He also spent time studying at University College Dublin.
Малукас тауларындағы үй
Оның алғашқы поэзия кітабы "Малукастағы шұңқыр" (1995) 1994 жылғы Ұлттық поэзия сериясы үшін Мэри Оливер таңдаған болатын. Рорер бұл өлеңдерді жазып жүргенде Айова университетінің Ван Аллен астрономия ғимаратында түнгі санитар болып жұмыс істеді.
His first book of poetry, A Hummock in the Malookas (1995), was selected by Mary Oliver for the 1994 National Poetry Series. Rohrer worked as a night janitor at the University of Iowa's Van Allen astronomy building while writing the poems.
Жасыл жарық
2005 жылы оның "Жасыл жарық" жинағы Халықаралық Гриффин поэзия сыйлығының тізіміне ілікті. Джеймс Тейт "Жасыл жарық" туралы былай деді: "«Жасыл жарықта» күтпеген бұрылыстармен жүрегіңізді ауыртатын өлеңдер бар. Сіз қайда екеніңізді біле жатар сіңіз, содан кейін білмей қаласыз, бұл түсініксіз ренішті тудырады. Сіз тіпті атын атау қиын эмоцияны сезінесіз, бірақ ол терең және нақты. Мэттью Роррдың жаңа өлеңдерінің күші осында."
In 2005, his collection A Green Light was shortlisted for the International Griffin Poetry Prize. James Tate said of A Green Light: "There are poems in A Green Light that can break your heart with their unexpected twists and turns. You think you know where you are and then you don't and it is inexplicably sad. You experience some kind of emotion that you can't even name, but it's deep and real. That's the power of Matthew Rohrer's new poems."
Аспанда жоспарлар бар
Рорер «Аспан жоспарларды қамтиды» атты өлеңдерді ұйқы мен ояну арасындағы «гипнагогиялық күйде» жазды. Ол былай деп түсіндіреді:
Rohrer wrote the poems for The Sky Contains the Plans in the "hypnagogic state" between sleeping and waking. As he explains:
<blockquote>Ұйқыға кеткен кезде санаңыз осы аралық күйге енеді, сіз толыққанды ұйықтамайсыз, бірақ түс көріп жатқаныңызды сезінесіз, менің ойымша, көптеген адамдар дауыстар мен дыбыстар естиді, ал кейбіреулері суреттер көреді. Мен денеңіз бен санаңыздың бақылауын қалай жоғалтатыныңызға, дауыстарды ести бастағаныңызға және «Бұл не еді?» деп ойлайтыныңызға қызығушылық таныттым. Мен естіген дауыстарға, тіркестерге, сөйлемдерге назар аудара бастадым, олардың ерекше екенін түсіндім, бірақ арманды немесе сюрреалистік емес, керісінше, жалықтыратын болды. Шындығында, олар көбінесе жалықтыратын еді. Тіпті мен ешқашан қолданбайтын, дөңгелек сөздер де кездесетін. Мен осы қарапайым, жалықтыратын дауыстар мен тіркестерді жазып алуға шешім қабылдадым. Мен 100-ін жазып алу идеясына келдім. Мен осылай істеуге түнде дайындық жасадым, қолымда дәптер ұстап ұйықтадым, содан кейін оларды естігенде оянатын болдым. Менің жоспарым – олардан 100 дана жинап, содан кейін оларды жүз өлеңнің бірінші жолдарына айналдыру еді.</blockquote>
<blockquote>When you’re falling asleep, your mind enters this in between state where you’re not quite asleep but you feel you’re dreaming, and I think most people hear voices or sounds, some people see images I became fascinated by how you sort of lose control of your body and your mind, and begin to hear voices and you think, 'What was that?' I began paying attention to the voices and the phrases and sentences I heard, and realized they were weird—and not weird in a dreamy way or surreal; they were sort of boring. In fact, they were mostly boring. Even tacky phrases I would never think to use. I decided to start writing down these mundane, boring voices and phrases. I got the idea to write down 100 of them. I trained myself to do that at night, falling asleep with a notebook in my hand, then waking up when I heard them. My plan was to get 100 of them and then they would become the first line of a hundred poems.