Кіріспе
1898-1945 жылдар аралығында Нью-Йорк қаласы бірікті. Нью-Йорк ұлттық коммуникация, сауда және қаржы, сондай-ақ халықтық және жоғары мәдениеттің астанасы болды. 1920 жылы 300 ең ірі корпорацияның төрттен бірінен астамы осы қалада орналасқан еді. Бұл дәуір 1898 жылы бес ауданның біріктірілген қаласын құрумен басталды, оның жалпы халқы 3,4 миллион адамды құрады. 1904 жылы ашылған жаңа көлік байланыстары, әсіресе Нью-Йорк метрополитені, жаңа мегаполисті байланыстырды. Оңтүстік және Шығыс Еуропадан католик және еврей жұмысшыларының көбеюі 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс иммиграцияны тоқтатқанға дейін еңбек күшін кеңейтті. Соғыс кезіндегі еңбек тапшылығы Оңтүстік-Шығыстан афроамерикандықтарды тартты, олар Ұлы көші-қонның бір бөлігі ретінде солтүстікке бет бұрды. Олар афроамерикандықтардың өмірін мерекелейтін әдебиет пен мәдениеттің Харлем Ренессансын демеледі. "Қызықты жиырмалар" жылдары – сән мен байлықтың жылдары, құрылыс шарымен ерекшеленді, көкжайлар әйгілі аспан сызығында көтеріліп, көтеріліп кетті. Нью-Йорктің қаржы секторы ұлттық және әлемдік экономиканы басып озды. Нью-Йорк қаласының экономикасы 1896 жылдан кейін, бірнеше қысқа мерзімді құлдыраулармен, 1929 жылдың соңында Уолл-стриттегі қор нарығының күйреуінен басталган Ұлы депрессияға дейін өркендеді. Экономика 1940 жылға қарай қалпына келді және Екінші дүниежүзілік соғыс жылдарында гүлденді. Экономиканың негізгі салалары – құрылыс, теңіз тасымалы, киім-кешек, станок құралдары және полиграфия. Еңбек одақтары көтеріліп, құлап, қайтадан көтерілді. Нью-Йорк елдегі ең күшті қаржы жүйесімен, сәнді тауарларға арналған үлкен нарықпен және көптеген меценаттар, мұражайлар, галереялар, университеттер, суретшілер, жазушылар мен басылымдарға негізделген гүлденген жоғары мәдениетпен мақтанды. Демократиялық саяси машиналар әдетте саясатты бақылап отырды. Алайда, олар 1933 жылы реформаторлармен құлатылды, олар Фиорелло Ла Гуардияны сайлап, бірнеше рет қайта сайлады. Күшті федералдық қолдау қаланың «Жаңа мәміле» коалициясының бекінісіне және инфрақұрылымға үлкен мемлекеттік шығындардың үлгісіне айналуына көмектесті.
During the years of 1898–1945, New York City consolidated. New York City became the capital of national communications, trade, and finance, and of popular culture and high culture. More than one fourth of the 300 largest corporations in 1920 were headquartered there. The era began with the formation of the consolidated city of the five boroughs in 1898, with a total population of 3.4 million. New transportation links, especially the New York City Subway, opened in 1904, bound together the new metropolis. Increased immigration of Catholic and Jewish workers from Southern and Eastern Europe expanded the labor force until the World War ended immigration in 1914. Labor shortages during the war attracted African Americans from the Southeast, who headed north as part of the Great Migration. They sponsored the Harlem Renaissance of literature and culture celebrating the black experience. The Roaring Twenties were years of glamour and wealth, highlighted by a construction boom, with skyscrapers built higher and higher in the famous skyline. New York's financial sector came to dominate the national and the world economies. The economy of New York City prospered after 1896, with a few short dips, until the decade long Great Depression, which began with a Wall Street stock market crash in late 1929. The economy recovered by 1940 and flourished during the World War II years. The main bases of the economy were construction, ocean shipping, garments, machine tools, and printing. Labor unions rose and fell and rose again. New York boasted the nation's strongest financial system, a large upscale market for luxury goods, and a flourishing high culture based on many philanthropists, museums, galleries, universities, artists, writers, and publications. The Democratic political machines in the boroughs generally controlled politics. However, they were finally overthrown in 1933 by reformers who elected and repeatedly re elected Fiorello La Guardia. Heavy federal patronage helped convert the city into a stronghold of the New Deal Coalition and the model of heavy government spending on infrastructure.
Прогрессивті дәуір: 1890-1920 жылдар
Қазіргі Нью-Йорк қаласын құрайтын бес округ 1898 жылы біріктірілді. Сол жылы Нью-Йорк қалалары – қазіргі Манхэттен және Бронкс округтерінен тұратын – және Бруклин округі Куинс және Стейтен-Айленд округтерімен біріктірілді. 1900 жылы жалпы халық саны 3,4 миллион адамды құрады, 1920 жылы 5,6 миллионға дейін өсіп, 1950 жылы 7,9 миллионға дейін тұрақталды. Халық этникалық құрамы, нәсілдік, діни және әлеуметтік жағдайлары бойынша өте алуан түрлі болды. Қала халқы, өнеркәсіп және байлықтың үлкен өсуіне куә болды. Маңызды жетістіктердің бірі – коммерциялық компаниялардың метро жүйесін салуы. Қала Манхэттен мен Бруклин және Куинс округтері арасындағы ірі жаңа көпірлерді қаржыландырды, бұл қала тұрғындарының жұмысқа баруына және сол жерде өнеркәсіптік базаның дамуына мүмкіндік берді. Сонымен қатар, қала портын кеңейтті, көлік жүйесін жақсартты, жүздеген жаңа бастауыш және орта мектептер салды, сондай-ақ ірі ауқымды денсаулық сақтау бағдарламаларын іске қосты. Манхэттенде көптеген алғашқы көкжайлар, оның ішінде әлемдегі ең биік ғимараттардың бірнешеуі салынды.
Машина саясаты реформаторларға қарсы
Бірге құрылған қаланың саясаты саяси машиналар мен реформаторлар арасындағы қақтығыстар төңірегінде қалыптасты. Тыныш кезеңдерде машиналардың берік қолдаушылары болды және олар әдетте қала мен округ істерін басқарды; сонымен қатар Албанидегі штат заң шығарушы органында маңызды рөл атқарды. 1880 жылдардан бастап Таммани Холл амбициялы орта таптың этникалық өкілдерін тартқан жергілікті клубтардың күшті желісін құрды. Дегенмен, дағдарыс кезінде, әсіресе 1890 және 1930 жылдардағы ауыр депрессияларда реформаторлар маңызды лауазымдарды, атап айтқанда қала әкімінің кеңсесін бақылауға алды. Реформаторлар біріккен емес; олар тәуелсіз азаматтық реформа топтарының күрделі желісі арқылы жұмыс істеді, олардың әрқайсысы өздерінің реформалық бағдарламаларын ілгерілетуге лоббилік күш-жігерін жұмсады. Олардың құрамына азаматтық жауапкершілігі жоғары, жақсы білім алған орта таптың ер және әйелдері кірді, көбінесе кәсіп немесе бизнес саласындағы сарапшылар, олар машиналардың жемқорлығына күдікпен қарады. 1898 жылғы консолидация осы реформалық топтардың күшін арттырды, олар консолидация сияқты ортақ мақсаттарға келісе алғанда. Қалалық машина болған жоқ. Оның орнына, демократиялық машиналар әр округте өркендеді, Манхэттендегі Таммани Холл ең танымал болды. Олардың әдетте «саяси клубтар» деп аталатын күшті аудандық ұйымдары және «басшы» деп аталатын жетекші тұлғасы болды. Чарльз Мерфи 1902–1924 жылдар аралығында Таммани Холлдың өте тиімді, бірақ сыртқа жабық басшысы болды. «Үлкен Тим» Салливан Боуэридегі Тамманидің жетекшісі және Роберт Ф. Вагнер мен Ал Смитпен бірге штат заң шығарушы органында машинаның өкілі болды. Республикалық жергілікті ұйымдар нашар болды, бірақ олар реформалық коалицияларды құруда маңызды рөл атқарды. Көбінесе олар өздерінің ықпал ету аймағы үшін Албани мен Вашингтонға жүгінді. Прогрессивті дәуірдің рухы Нью-Йорк саясатына сіңіп, реформаторларды тиімсіздік, ысырапшылық және жемқорлықты айыптау арқылы жігерлендірді. Ірі жобаларды сараптап, ғылыми тұрғыдан ұйымдастыруға баса назар аударылды. Таммани Холл Чарльз Фрэнсис Мерфидің жаңа басшылығымен бірге жүрді. Ол реформалық имиджді жаңартып, реформаторларды қала әкімі етіп тағайындады және ашық сыбайлас жемқорлық, парақорлық және беруді азайтуға тырысты. Ирландиялықтар Тамманиді бақылауда ұстады және басшылыққа «адал жемқорлық» деп аталатын көптеген мүмкіндіктер болды, мысалы, ұрлық жасамай немесе заңсыз әрекеттерге бармай, пайдалы құрылыс келісімдеріне қол жеткізу. Үш реформатор қала әкімі болды. Колумбия университетінің президенті Сет Лоу 1902 жылы қала әкімі сайлауында жеңіске жетіп, реформаторлар мен республикашылдарды біріктірді. Лоудың халыққа жақындығы болмады және ол алкоголь бизнесіне қарсы күреске құштар тыйым салушыларды тыңдағанда жұмысшы табының көп бөлігін жоғалтты. 1904 жылы Таммани атақты реформатор Джордж Б. Макклелланның ұлын қолдады, ол әйгілі Азамат соғысының генералының ұлы және өзінің тәжірибелі саясаткері болды. 1909 жылы реформалық судья Уильям Джей Гейнор Тамманидің үміткері болды. 1913 жылы президент Вудро Вильсонның сүйіктісі, реформатор Джон Пуррой Митчелл сайланды. Митчелл прогрессивтілердің күшті қолдауын алды, бұл оған бюрократияны қайта ұйымдастыруға, өнегеге қарсы күреске және салық салуды тиімдірек етуге мүмкіндік берді. Митчелдің бірінші дүниежүзілік соғыста одақтастарды қолдауы немістерді алаңдатты, ал жұмысшы табы оның кәсіптік білім беру жоспарларынан қорқынышты. 1917 жылы Джон Фрэнсис Хайланнан жеңілді; Хайлан 1921 жылы қайта сайланды және 1925 жылы Ал Смит пен Таммани оны қызметтен шеттетуге дейін Херстпен тығыз ынтымақтастық жасады. Таммани билетте реформаторлардың қажет екенін түсінді, бірақ олармен жұмыс істеу қиын болды. 1905 жылы тәуелсіз баспагер Уильям Рэндольф Херсттің күшті қарсылығын жеңу үшін Макклелланды қайта сайлауға итермеледі. Бірақ 1906 жылы Таммани келісім жасап, губернаторлыққа Херстті қолдады, сондықтан Макклеллан машинамен ажырасты. Гейнор күткеннен тәуелсіз болды және қайта тағайындалудан бас тартты.
Көлік
Муниципалитеттердің бірігуі аудандар арасындағы физикалық байланыстарды жақсартты. Нью-Йорк метросының құрылысы 1904 жылы алғашқы IRT желісімен басталды. Алғашқыда Интербороу жылдам транзит компаниясы (IRT) және Бруклин-Манхэттен транзит корпорациясы (BMT) жүйелері (үшінші жүйе, Тәуелсіз метро жүйесі немесе IND, 1925 жылы қосылды) дербес болды. Олар халықтың таралуына және дамуға бірден ықпал етті. 1903 жылы Уильямсбург көпірінің, ал 1909 жылы Манхэттен көпірінің ашылуы Манхэттенді Бруклиндегі қарқынды өсіп келе жатқан тұрғын аудандармен одан әрі байланыстырды. Әлемге әйгілі Гранд-Сентрал терминалы 1913 жылдың 1 ақпанында, бұрынғы терминалды алмастырып, әлемдегі ең ірі теміржол стансасы ретінде ашылды. Сол сияқты үлкен және сәнді Пенсильвания стансасы, батысқа бірнеше блок қашықтықта орналасқан, 1910 жылы ашылып, 1963 жылы бұзылды.
Көшіп келуші өмір
Еуропалық иммиграция 20 ғасырдың басында қарқынды өсті, бірақ 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс пен жаңа тұрғындардың американдық өмірге бейімделуіне мүмкіндік берген Төтенше квота заңына байланысты күрт тоқтады. Жаңа келгендердің арасында итальяндық және поляк католиктері, сондай-ақ Шығыс Еуропадан идиш тілінде сөйлейтін еврейлер болды. Ирландия, Ұлыбритания және Германиядан "Ескі иммиграция" ағыны да аз болғанымен, үздірілмей келді. Қазіргі Шығыс ауданындағы Кіші Германияның тұрғындары зәулім аудандарға көшіп кетті, ал олардың орнына Төменгі Шығыс жағында кедей иммигранттардың саны арта түсті.
Яһудилер
1850 жылы Нью-Йоркте 50 000 американдық яһудидің шамамен үштен бірі тұрды; олар неміс тілінде сөйледі (идиш емес), реформалық қауымдарда белсенділік танытты және қаланың банк, қаржы, сауда және киім өнеркәсібінде маңызды басшылық қызметтерді атқарды. 1880-1914 жылдар аралығында Ресей мен Шығыс Еуропадан 1,4 миллион кедей, идиш тілінде сөйлейтін яһудилер погромдар мен антисемитизмнен қашып келді. Олардың бір миллионнан астамы Нью-Йоркте қоныстанды, 1910 жылға қарай қала халқының төрттен бірін құрады. Көптегендері шағын дүкендер ашып кәсіпкерлікпен айналысты; көбінесе тігін машиналарын пайдаланып, қаланың көптеген кішкентай киім фабрикаларында жұмыс істеді. Этникалық топтар арасындағы зорлық-зомбылық жиі кездесетін құбылыс еді. Жергілікті этникалық топтар өздерінің аумақтарын бақылап, шекарадан өткен балаларды ұрып-соқты. Әр этникалық топтың зорлыққа бейім жасөспірімдер тобы болды; ирландтардың жасөспірімдер тобы ерекше агрессивтілік танытты. 1902 жылы бір ауыр оқиға болды: православие қауымының бас раввині Якоб Иосифтің қоштасу рәсіміне қатысу үшін 25 000-50 000 яһудилер Хое фабрикасының жанынан өтіп бара жатқанда, оларға фабрика жұмысшылары немесе терезеден қоқыс лақтырған балалар шабуыл жасады. Яһудилер қарсы тұрып, фабриканы және ондағы 1800 ер адам мен жігітті қоршап алып, барлық терезелерін қиратты. (Көбінесе ирландтық) полиция оқиғаны тоқтатып, фабрикаға шабуыл жасаған көптеген адамдарды ұрып-соқты. Олар 11 яһудиді және 4 фабрика жұмысшысын қамауға алды. Яһудилердің ауызша дәстүрінде ирландтық фабрика жұмысшыларының және полицияның антисемитизмі айтылды. Алайда, соңғы тарихи зерттеулер көрсеткендей, фабрика жұмысшыларының көп бөлігі неміс екенін, ал полиция тәртіпсіздікті басуда стандартты тәжірибені сақтаған. Жалпы алғанда, полиция топтар арасындағы зорлық-зомбылықты қатаң бақылауда ұстады.
Білім
Прогрессивті дәуір реформаторлары білімсіздік – ысырап, ал білім алу – тұлғаны, сондай-ақ жаңғырушы қоғамда қажетті дағдыларды дамытады деген болжаммен жоғары мектепте тегін мемлекеттік білім беруді ынталандырды. Мемлекеттік мектептерге қабылдау 1900 жылы 553 мыңнан 1930 жылы 1,1 миллионға дейін өсті, содан кейін сәл төмендеді. Мектептердің кең ауқымына бастауыш мектептер, жартылай орта мектептер, сондай-ақ толыққанды, академиялық және техникалық жоғары мектептер кірді. Бұған қоса, жүйеде музыка, өнер, ғылым, тамақ дайындау, тігін, баспа және тағы басқа салалардағы оқу орындары жұмыс істеді, сонымен қатар мүгедек балаларға арналған арнайы мектептер мен ересектерге арналған кешкі сабақтар ұйымдастырылды. Жоғары мектепке дейінгі тегін мемлекеттік білім алу мүмкіндігі, әсіресе, адам капиталына жоғары баға берген кедей еврей иммигранттары үшін тартымды болды. Қаланың басқа этникалық топтары, ең әйгілі итальяндықтар, көбінесе үй ие болуға басымдық берді, бұл үшін ұлдар мен қыздар шамамен 14 жасқа келгенде ақша табуды қажет етті. Итальяндық отбасыларда қыздар мүмкіндігінше ерте мектепті тастап, үйде немесе фабрикада жұмыс істеуге кірісті. Бұл өзгеріс 1930 жылдары болды, олардың көптегені мектепте оқуын жалғастырды, бірақ еврей қыздарымен салыстырғанда тек жартысы ғана. Кейбір тарихшылар итальяндықтар американдық мәдениеттің ықпалымен жаңаруда дейді; олардың отбасылары патриархалдықтан арылып, әйелдерге дербес мансап құруға мүмкіндік берді. Алайда, тарихшы Мириам Коэн Нью-Йорктегі барлық жас әйелдердің мүмкіндіктері өзгергендіктен осы көзқарастар пайда болды деп санайды. Католик дін қызметкерлері, кемінде, бастауыш сынып оқушылары үшін шіркеу мектептерін ұсынды және католик орта мектептерінің желісін кеңейтті, әсіресе неміс және ирланд жастары үшін, олардың отбасылары ондаған жылдар бойы қалада тұрды. Католик мектептеріндегі оқушылар саны 1900 жылы 79 мыңнан 1930 жылы 286 мыңға дейін өсті, ал 1960 жылы 332 мыңға жетті. Жоғары деңгейдегі жеке мектептер де гүлденді, сондай-ақ ересектерге арналған оқу орындары, мысалы, Артур Мюррейдің би мектебі және көптеген музыка мектептері де дамыды. Он мыңдаған ересектер пошта арқылы алыс білім алу курстарын өтті. Еврей ұлдары мен жас жігіттері Нью-Йорк мемлекеттік мектептерінде сәтті оқыды. Қыздардың жоғары мектепке қабылдануымен мәселе туды. Яһуди еркектері әлі де қыздарды оқытуға күмәнданды, ал кедей отбасылар толық жұмыспен тапқан ақшаға мұқтаж болды. Жасынан Америкаға келген қыздар ағылшын тілін жылдам үйренді, бірақ келген кезде олардың жасы үлкен болса, тілді үйрену олар үшін қиын болды. Дегенмен, көптеген еврей қыздары осыған талпынып, кеңсе және қызметкерлік жұмыстарға жол ашты. Көптегендер өз армандарының өзін емес, балалары арқылы іске асырылғанын көрді.
Жоғары білім
Колумбия университеті өнер, ғылым, гуманитарлық және медициналық салалардың кең ауқымында маңызды ғылыми-зерттеу орталығы ретінде халықаралық беделге ие болды. 1890 жылы Нью-Йорк университеті негізінен күшті протестанттық бағыты бар бакалавриат мектебі болып қала берді. Алайда ол жоғары оқу орындарын, заң мектебін және медицина мектебін, сондай-ақ білім беру және бизнес мектептерінің магистратураларын ашуға кірісті. 1917 жылы 9300, ал 1931 жылы 40 000 студентімен ол елдің ең ірі университеттерінің біріне айналды. Фордэм университеті католик жоғары білімінде жетекшілік етіп, медицина мектебін, заң мектебін, бизнес мектебін және басқа да бөлімшелерді қосты. Оның футбол командасы ұлттық деңгейде танымал болды. Фордэм 1964 жылы коэдукациялық болды. Бұдан басқа Вагнер колледжі (лютерандық), Ешива университеті (иудейлік), Сент-Джон университеті (католиктік), Пратт институты, Джульярд музыка мектебі, Парсонс дизайн мектебі, Бруклин политехникалық институты және Әлеуметтік зерттеулер жөніндегі жаңа мектеп сияқты көптеген кіші мамандандырылған мектептер болды. Медициналық және заң мектептері көптеп табылды. Қаланың протестанттық элитасы жас жігіттерін Жаңа Англиядағы университеттерге дайындық мектептеріне, содан кейін Айви Лигасының колледждеріне, ал жас қыздарын Жеті бауырлас колледждеріне немесе аяқтау курстарына жіберді. 1900 жылдан кейін Колумбияның академиялық беделі артып, ол жоғары сыныптағы жас жігіттер үшін бұрынғыдай тартымды болмай қалды. 1914 жылы Колумбия колледжінде еврей студенттерінің саны 40%-ға жетті; үлесін 20%-ға дейін төмендету үшін квота жүйесі енгізілді. Мемлекеттік университеттер, Сити колледжі мен Хантер колледжінің студенттерінің шамамен 80%-ы еврейлерден тұрды.
Журналистика
ХХ ғасырдың басында қалада 15-20 күнделікті газет және көптеген апталық басылымдар болды. Көптеген газеттер тіркеуден гөрі газет стендтерінде сатылатын немесе газет сатушылар арқылы таралды. "Уолл-стрит Журналы" бизнес жаңалықтарын егжей-тегжейлі жариялады. 1890 жылдары "Нью-Йорк Таймс" газеті дерлік тоқтауға жақын болды. Бірақ 1896 жылы Теннесси штатының Ноксвилл қаласынан Адольф Окс сатып алғаннан кейін, ол бейтарап және толыққанды жаңалықтармен жоғары сапалы оқырмандарға жетті. Сан алуан этникалық газеттер де болды. Бұл этникалық газеттер иммигранттарды туған елдерімен байланыста ұстауда маңызды рөл атқарды. Одан да маңыздысы, олар иммигранттарға американдыққа айналуға және американдық мәдениеттің күрделілігін түсінуге көмектесті. 1895 жылдан бастап Сан-Францискодан келген кеншінің мұрагері Уильям Рэндольф Херст, Сент-Луис (Миссури штаты) қаласынан келген Джозеф Пулитцерге газет сатуда басымдыққа таласты. Херсттің "Журналы" мен Пулитцердің "Дүниесі" екеуі де демократтарды қолдады және сенсациялық ақпараттар, спорт, секс және дау-дамағдар жаңалықтар, сондай-ақ комикстер, кроссвордтар, рецепттер және кеңес бағандары арқылы сатылымды арттыруға тырысты. 1898 жылға қарай екі газеттің де күндізгі таралымы миллион данаға жетті. Херст Демократиялық партияның солшыл қанатының жетекшісі болды және 1905 жылы қала әкімі, ал 1906 жылы штат губернаторы болып сайлануға жақын болды. Ол Демократиялық партияны бақылау үшін Аль Смитпен аяусыз күресті, бірақ 1925 жылы жеңіліске ұшырады. Содан кейін ол штаб-пәтерін Калифорнияға көшірді.
Апат
1904 жылы 15 маусымда «Генерал Слокум» пароходы Ист-Риверде өртеніп, 1000-нан астам адам қаза тапты. Бұл америкалық неміс қауымдастығы үшін ауыр соққы болды. 1911 жылы 25 наурызда Гринвич Виллидждегі «Үшбұрыш жейде фабрикасының» өртінде 145 әйел жұмысшы, олардың көп бөлігі итальяндық және еврей ұлтынан, қаза тапты. Осы оқиға прогрессивті күштерді белсендірді, олар қаланың өрт сөндіру қызметін, құрылыс нормаларын және жұмыс орындарындағы ережелерді жақсартты. Апаттың салдарынан Халықаралық әйелдер киім-кешегі жұмысшыларының одағы өрістеді, бұл Америка Еңбек Федерациясының үйлестіруімен жүргізілген жалпы кәсіподақ қозғалысының аясында болды. 1912 жылдың 14-15 сәуір түнінде «Титаник» лайнері Атлант мұхитының солтүстігінде Нью-Йоркке бағыт алғанда суға батып, 2200 жолаушының 1500-і қаза тапты. 18 сәуірде құтқару кемесі келді және оны 40 мыңға жуық адам күтіп алды. Әйелдерге көмек комитеті, Нью-Йорк саяхатшыларға көмек қоғамы және еврей әйелдері кеңесі сияқты ұйымдар киім-кешек және баспанаға жеткізу бойынша дереу көмек көрсетті. Манхэттенде екі «Титаник» ескерткіші орналасқан. 1913 жылдың 13 сәуірінде Манхэттеннің оңтүстік бөлігінде 60 фут (18 метр) биіктігіндегі «Титаник» ескерткіш маяғы Теңізшілер шіркеуі институтының төбесіне орнатылды. Үстіңгі Батыс жағындағы Штраус паркі апатта қаза тапқан Исидор Штраус және оның әйелі Иданың құрметіне арналған. 1920 жылдың 16 қыркүйегінде қаладағы радикалдар Уолл-стриттегі «Морган үйінің» штаб-пәтерінің жанындағы бомбалық шабуылды жасады, нәтижесінде ондаған адам қаза тауып, жүздеген адам жарақаттанды. Билік анархистер мен коммунистерді кінәлады, бұл Палмердің рейдтерін күшейте түсті, бірақ кінәлілер ешқашан табылған жоқ.
Халық денсаулығы және санитарлық жағдай
Тазалық – орта таптың қолдауымен, дәрігерлер мен сарапшылардың қоғамдық денсаулық сақтау қауымдастығының бастамасымен кеңінен насихатталған қасиет. Көшелерді тазалау қалалық бюджеттің маңызды бөлігіне айналып, жұмысшы табының клиенттеріне таратуға тиіс жұмыс орындарын құрды. 1900 жылы, қала тарихы бойындағыдай, көлік құралы ретінде жылқылар пайдаланылды. Қалада олардың саны 200 мыңға жететін, олар күн сайын шамамен көп мөлшерде тыңайтқыш өндіретін. Ол көшелерде жиналып, қар сияқты шетке жиырылатын. Иіс соншалықты күшті болғандықтан, қала тұрғындары моторлық көліктерді үлкен жеңіліс ретінде қарсы алды. Қала дифтериямен күресте халықаралық көшбасшылықты көрсетті, бұл жыл сайын мыңдаған балаларға шабуыл жасайтын, көбінесе өлімге әкелетін ауру. Зерттеушілер бактериология және иммунология саласындағы зертханалық жаңалықтарды осы ауруды емдеу және алдын алу үшін қолданды, осылайша оны маңызды қауіп-қатер ретінде жойды. 1918–1919 жылдардағы «испан қызбасы» эпидемиясында ондаған мың адам қаза тапты.
Құмар ойындар
1900 жылы Нью-Йорк қаласында құмар ойындар заңсыз болғанымен, кеңінен таралған еді. Көңіл көтерудің танымал түрлеріне карта, текше, лотерея сияқты кездейсоқ ойындар, сондай-ақ, әсіресе жылқы жарыстарына ставка жасау кіретін. Байлар құмар ойындарын қымбат жеке клубтарда жасырын өткізетін, олардың ең танымал клубын Ричард Канфилд басқарды – ол Саратога клубының иесі болған. Көрікті ойыншылардың қатарында Реджи Вандербильт және Джон Бет Миллион Гейтс есімдері болды. Канфилдтің басты бәсекелесі – 1891-1917 жылдары Таммани Холл өкілдігіндегі Демократиялық партиямен байланысы бар құмар ойыншылардың синдикаты басқарған «Бронзалық есік» болды. Бұл элиталық орындар заңсыз болғандықтан, полиция мен саясаткерлерге пара төлеп, өздерін қорғады. Жұмысшы табы үшін жүздеген аудандық құмар ойын орындары қызмет көрсетті, онда фаро картасымен ойнайтын, ал әр жерде кездесетін лотерея билеттерін сатып алу арқылы кедей адамдар күнделікті лотереяға бірнеше центтен ставка жасап, жеңісін тез алатын. Жылқы жарысына тек жарыс жолдарында ғана ставка жасауға рұқсат берілді, онда қатаң бақылау сақталды. Ең танымал жарыс алаңы – бес жарыс жолағынан, 12 000 орындық трибунадан және бірнеше ат қораларынан тұратын, сәнді клуб үйімен ортақталған Белмонт паркі еді. Орта таптың құмар ойыншылары қаланың жарыс жолдарына баруға мүмкіндік алған, бірақ орта таптың моральдық принциптері құмар ойындардың барлық түрлеріне қарсы болды. Реформалық қозғалыс 1890 жылдары ең күшті болды. Оған жетекшілік еткендер – Пресвитериандық шіркеудің бас пасторы және Нью-Йорк қылмыстың алдын алу қоғамының президенті Чарльз Х. Паркхерст, реформашыл мэр Уильям Л. Стронг және оның полиция комиссары Теодор Рузвельт болды. Реформаторлар штат заңнамасында құмар ойын орындарына қарсы заңдар қабылдады. Мұндай заңдар көбінесе шағын қалалар мен ауылдық жерлерде орындалды, бірақ Нью-Йорктің ірі қалаларында орындалмады, себебі онда саяси партиялар полиция мен соттарды бақылап отырды.
Саясат
Демократтар, Аль Смит пен Роберт Ф. Вагнердің басшылығымен 1910 және 1920 жылдары реформаларды қабылдады, әсіресе олардың негізгі сайлау округінің – жұмысшы табының мүддесіне қызмет етті. Смит 1920 жылдары губернатор болды, бірақ 1928 жылғы АҚШ президенттік сайлауында жеңіліске ұшырады, алайда католиктер көп шоғырланған аймақтарда жақсы нәтиже көрсетті. Смит Нью-Йорк қаласын жеңіп алды. Вагнер 1927 жылдан 1949 жылға дейін АҚШ Сенатында қызмет етті, онда ол жұмысшы қозғалысын қолдауға ерекше мән берген «Жаңа мәміле» коалициясының жетекшісі болды. 1924 жылғы президенттік сайлауда Нью-Йорк тұрғындарының көп бөлігі Кальвин Кулиджге дауыс берді, бұл Нью-Йорк қаласын республикалық кандидаттың соңғы рет жеңіп алуы болды. 1928 жылдан кейін қала әкімшілігінде жанжалдар туды. «Таммани» демократтарының көшбасшысы, жарқын Джимми Уокер мемлекеттік тергеулер оның пара алғанын көрсеткеннен кейін қызметтен кетіп, Еуропаға қашып кетті. Бұл, Ұлы депрессияның ауыр салдарымен бірге, реформаторларға мүмкіндік берді. Олар 1933 жылы Фиорелло Ла Гардия басқаруымен «Біріккен билет» бойынша жеңіске жетті. Ол итальяндық және еврей қауымдарымен байланысы бар либералды республикашыл конгрессмен болды және партиялық шекаралардан тыс қолдауға ие болды. Ла Гардия 1934 жылдан 1945 жылға дейін қала саясатына үстемдік етті. Ол президент Франклин Д. Рузвельт пен оның «Жаңа мәмілесін» қолдады, ал Рузвельт қалаға жан-жақты қаржылық көмек көрсетіп, Ла Гардияның қарсыластарына қолдау көрсетуді тоқтатты. Ла Гардия Нью-Йоркті жаңғыртты және қала әкімшілігіне сенімділікті қайта орнатты. Роберт Мозестің көмегімен ол қолжетімді бағадағы тұрғын үйлер, ойын алаңдары, саябақтар мен әуежайлар салуға жетекшілік етті. Ол полиция күшін қайта ұйымдастырды, әлі де ықпалды «Таммани Холл» машинасына жеңіліс сыйлады және жұмыс орнына байланысты емес, еңбек сіңіру жүйесін қайта жаңғыртты. Ла Гардия авторитарлыққа бейім, бірақ оның реформалық саясаты әртүрлі сайлаушылар тобының көңіл-күйін ескере отырып жасалған үстемдік көрсететін көшбасшы болды. Ол жемқорлық демократиялық машинаны жеңіп, депрессия мен дүниежүзілік соғыс кезінде басшылық етті, қаланы «Жаңа мәміле» әлеуметтік және инфрақұрылымдық бағдарламаларының үлгісіне айналдырды және иммигранттар мен этникалық азшылықтарды қолдады. Ол «Таммани Холлға» қарсы бірдей ұстанымды білдірген жанашыр президенттің қолдауымен сәттілікке жетті. Ол тарихқа жемқорлықпен күрескен, талантты сарапшыларды тартқан және қаланың өзінің азаматтарына жауапкершілік сезімін сіңірген реформашы әкім ретінде енді. Оның басшылығымен саяси жүйеден шеттетілген жаңа топтар жұмылдырылды, Нью-Йоркке заманауи инфрақұрылым құрылды және қаланың болашағына қатысты жаңа үміттер оянды.
Этностар ересек
Иммигрант отбасылары орнығуын жалғастырды, және көбірек адамдар Манхэттеннен тысқары аудандарға қоныс аударды; қаланың дамуының белгісі ретінде, 1920 жылғы халық санауы Бруклиннің алғаш рет Манхэттеннен басып өтіп, ең көп халқы бар ауданға айналғанын көрсетті. Бірақ, жақында ғана өрбуі тоқтаған Еуропалық иммиграцияның үлкен кезеңі, 1924 жылғы Иммиграция заңымен күрт тоқтатылды, ол Оңтүстік және Шығыс Еуропадан келген иммигранттардың санын қатты шектеді.
Гарлемдік қайта өрлеу
1890 жылдан кейін афроамерикалықтар Манхэттеннің Үсті-Батыс жағында орналасқан Харлемнің бұрынғы еврейлер ауданына көшіп келе бастады. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде иммиграция тоқтатылғанда, Ұлы көші-қон афроамерикалықтарды жұмыс орындарының көбеюіне алып келді, олардың саны осы кезеңде едәуір артты. Харлем 1920 жылдардың басында Маркус Гарвидің аса даулы басшылығымен афроамерикалықтардың саяси астанасына айналды. 1930 және 1940 жылдары тұрақты түрде азаматтық құқықтар қозғалысы болды, оны көбінесе баптист пасторы Адам Клейтон Пауэлл-младший жетекшілік етті, ол 1942 жылы АҚШ Конгресіне сайланды. Ұлы депрессия жылдарында жұмыссыздық күрт өсті, бірақ «Жаңа мәміле» бағдарламасы аясындағы Азаматтық консервациялық корпус және Жұмыс прогресі әкімшілігі сияқты ұйымдар тең мүмкіндіктермен көптеген адамды жұмыспен қамтыды. Ұйымдастырылған наразылықтың көп бөлігі Харлемдегі ақ нәсілділерге тиесілі жұмыс орындары мен дүкендерді талап етуден тұрды. 1920-1940 жылдар аралығындағы Харлем Ренессансы афроамерикалық әдебиетке әлемдік назар аударды. Көп жылдар бойы, әсіресе 1920 жылдары, Харлемде көптеген афроамерикалық суретшілер, музыканттар, романда жазушылар, ақындар мен драматургтардың арасында гүлденген әлеуметтік ой-пікір мен мәдениет ортасы болды. Ең танымал жазушылардың қатарында Лэнгстон Хьюз, Джеймс Уэлдон Джонсон, Клод Маккей және Зора Нил Херстон бар.
Жаз дәуірі
Джаз дәуірі атақты тұлғаларды көрсетті, ал қаладағы ең танымалдары Мадам Полли Адлер; джаз әншісі Элла Фицджеральд; биші Марта Грэм; спики-эзидің иесі Техас Гвинан; Time журналының баспагері Генри Люс; жазушы Дороти Паркер және Алгонкин қонақ үйіндегі сарапшылар; «The New Yorker» журналының редакторы Гарольд Росс; сондай-ақ Бейб Рут және Билл Тилден сияқты жалпыға танымал спортшылар. Көңілді Таммани қаласының әкімі Джимми Уокер қаланың гүлдену кезеңіне төрағалық етті, осымен қатар тыйым салу кезінде спики-эзилердің саны арта түсті. Tin Pan Alley Бродвейге қарай дамыды, ал 1927 жылы Джером Керннің «Show Boat» атты алғашқы заманауи мюзиклі ашылды, театр ауданы 42-ші көшенің солтүстігіне көшті. Осы кезеңде Нью-Йорк қаласы батыл және әсерлі архитектурасымен танымал болды, оның ішінде аспан сызығын өзгертетін көкжайлар ерекше көзге түсті. Аспанға қарай бәсеке 1920 жылдардың соңында екі арт-деко нысаны – Крайслер және Эмпайр Стейт ғимараттарының биік мұнараларымен аяқталды. Бұл екі көкжайдың биіктігі олардың тым жоғары болғанша толыққан жоқ. Рокфеллер орталығының құрылысы да осы уақытта жүргізілді, ол сол кездегі ең ірі жекеменшік жобалардың біріне айналды. Қала сыртқа қарай да өсті, шығыс Бруклин, шығыс Бронкс және Куинстің көп бөлігіндегі егістік жерлердің орнын тұрғын үйлер басты.
Ұлы депрессия
1929 жылғы қор нарығының құлдырауымен басталған Ұлы дағдарыс әлемнің қалған бөлігіне әсер етті. Жәй ғана салынып аяқталған Эмпайр Стейт Билдинг көп жылдар бойы бизнестің қиын кезеңінде жеткілікті жалдаушыларды тарта алмағандықтан "Бос штаттық ғимарат" деп аталды. Нью-Йорк губернаторы Франклин Рузвельт президент болғанда, оның алдағысының атымен аталған Гувервилл лашықтары қалалық саябақтарды толықтырды. Қала, әсіресе Қоғамдық жұмыстар басқармасы және Жұмыс прогресі басқармасы арқылы "Жаңа келісім" бағдарламасының қаржыландыруын көрсететін орынға айналды. Бұл жобалардың ішінде тас жолдар, көпірлер, қоғамдық тұрғын үйлер, жаңа мектептер және Бруклин әскери-теңіз базасының кеңейтілуі болды. Паркжолдарды жоспарлаушы Роберт Мозес негізінен федералдық қаражат есебінен көптеген көпірлерді, саябақтарды, қоғамдық тұрғын үйлерді және паркжолдарды салуға жетекшілік етті. Мозес автомобильге бағытталған модернизмнің жақтаушысы болды және оның ірі құрылыс жобаларының мұрасы әлі де даулы мәселе болып табылады. Ол 1929 және 1939 жылдары ұсынылған метроның кеңейтілуіне қарсы болды. Дегенмен, жекеменшік Interborough Rapid Transit және Бруклин-Манхэттен Транзит метро компанияларының қалалық Тәуелсіз метро жүйесімен бірігіп, метро жүйесінің соңғы кеңейтілуі метроны бүгінгі күнгідей етті. 1938 жылы қалада жүк тасымалдаушыларының ереуілі болды, бұл әсіресе портовый кемелердің қатынасына және жалпы азық-түлік тауарларына кедергі келтірді. Қала әкімі Ла Гардия төтенше жағдай жариялап, қалаға жабдықтау үшін 1000 санитарлық жүк көлігін жұмысартты. Бұл, ішінара, қаланың 1938 жылғы Жаңа Англия даулынан зардап шегуімен байланысты болды.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Нью-Йорк, бұрыннан-ақ көптеген иммигранттармен бірге үлкен американдық қала болған, 1930 жылдардың соңында басталған интеллектуалды, музыкалық және көркемдік еуропалық босқындардың ми ағынымен мәдени халықаралық қалаға айналды. 1939 жылғы Нью-Йорк әлемдік көрмесі, Джордж Вашингтонның Федеральдық залдағы қасамының 150 жылдығын белгіледі, бұл дағдарыстың аяқталуын білдіретін технологиялық үміткерліктің биік белесі болды. Бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, тақырып "Болашақ әлемін құрудан" "Бейбітшілік және бостандық үшін" деп өзгертілді, ал Еуропадағы соғыстың көлеңкесі шараларды басып қалды. Соғыс Нью-Йоркті Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-тың ішкі майданының орталығына айналдырды. 900 000-нан астам нью-йорктық соғысқа қатысты, ал шамамен 63 миллион тонна жабдық пен 3 миллионнан астам адам Нью-Йорк портынан кемемен жөнелтілді. Соғыс кезінде әр 15 минут сайын бір кеме шығып тұрды. Нью-Йоркті шабуылдан қорғау үшін күш-жігер жұмсалды, соғыс кезінде Таймс-сквер және Бродвей сияқты танымал орындар әуе шабуылынан қорғау үшін қараңғыландырылды. Нью-Йорктегі барлық қоғамдық орындарда азаматтарға әуе шабуылы немесе теңіз шабуылы кезінде қалай әрекет ету керектігі туралы нұсқаулар жазылған плакаттар ілінді. Соғыс кезінде Нью-Йорк Остік күштердің бақылауына өтті. 1942 жылдың 14 қаңтарында U 123 Нью-Йорктің төменгі шығанағына кірді және экипажы Нью-Йорк көкжиегін бақылады. Сол кездегі U қайығының капитаны Рейнхард Хардеген U 123 бортында Нью-Йорк көкжиегін алғаш көрген сәтін естеліктерінде былай деп сипаттады: "Мен бұл сезімді сөзбен жеткізе алмаймын, бірақ ол керемет әдемі және ұлы болды. Біз бірінші болып келдік, және осы соғыста алғаш рет неміс әскері АҚШ жағалауын көрді."
<blockquote>"I cannot describe the feeling with words, but it was unbelievably beautiful and great I would have given away a kingdom for this moment if I had one. We were the first to be here, and for the first time in this war a German soldier looked upon the coast of the U. S. A."
Қаржылық
Нью-Йорк Азамат соғысына дейін теміржол облигацияларына маманданған АҚШ-тың қаржы орталығына айналды. 1900 жылға қарай оның ықпалы одан да артты және ол әлемдік қаржы орталығы ретінде Лондонға жақындап келе бастады. Мыңдаған сәтті банкирлер мен қаржыгерлер болды, олардың арасындағы маңызды тұлға – Дж. П. Морган, оның «Морган үйі» болат, ауыл шаруашылығы құралдары, кеме жүргізу және басқа да салалар үшін ұлттық қаржыландыру бағдарламаларын құрды. Сонымен қатар, ол Бірінші дүниежүзілік соғыста Ұлыбритания мен Францияның соғыс күш-жігерін қаржыландырды. Standard Oil компаниясының иесі Джон Д. Рокфеллер мұнай саласындағы үстемдігін басқа салаларға, сондай-ақ банк ісіне кеңейтті. Эндрю Карнеги 1901 жылы Морганға сатқанға дейін болат өндірісінде жетекші болды. 1900 жылдан кейін Рокфеллер мен Карнеги өз қызығушылықтарын көбінесе қайырымдылыққа арнады, Морган да белгілі бір дәрежеде солай жасады. 1913 жылы Федералдық резерв жүйесі құрылғаннан кейін, Нью-Йорк Федералдық резерв банкі өзінің белсенді президенті Бенджамин Стронг басшылығымен қуатты күшке айналды. 1917 жылға қарай Нью-Йорк Ұлыбритания, Франция және басқа одақтастардың дүниежүзілік соғысқа қатысуын қаржыландырды. 1920 жылдары Нью-Йорк Лондонды басып өтіп, әлемдік банк орталығына айналды. Нью-Йорк қор биржасы 1929 жылдың соңында акциялары күрт құлдырап, бүкіл әлемде Ұлы депрессияны бастағанға дейін байлық құру мен спекуляциялардың ұлттық орталығы болды.
Киім өнеркәсібі
Киім өнеркәсібі ерлер мен әйелдерге арналған дайын киімдерді өндіруді, сондай-ақ осы өнімдерді елдегі дүкендерге көтерме сауда жасауды қамтыды. Нью-Йорк ұлттық индустрияға үстемдік етті, Чикаго мен Лос-Анджелес одан әлдеқайда артта қалды. Бұл өнердің бастауы тоғызыншы ғасырдағы еврей тігіншілері, кескіштері, баспашылары, саудагерлері мен дүкеншілерінің «жапсырма саудасынан» бастау алды. 1900 жылы бұл негізінен еврейлер иелігіндегі және басқаратын өнеркәсіп болды, ал жұмысшылардың көпшілігі еврейлер болды, бірақ басқа жаңа иммигранттар да жұмысқа алынды. Идиш тілінде сөйлейтін Шығыс Еуропалық еврейлер еңбек одақтарының күшті жақтастары болды, олар мұны Еуропадағы социалистік идеялармен байланыстырды. Халықаралық әйелдер киім-кешек жұмысшылары одағы (ILGWU) 1900 жылы құрылды және Америка еңбек федерациясының маңызды ойыншысы болды. Ол алғашқы екі онжылдықта тез өсті және пәтерлерде тігін жұмысын тоқтату, алты күндік, 54 сағаттық жұмыс аптасын орнату, ILGWU мүшелеріне жұмысқа орналасуда басымдық беретін кәсіподақ келісімшарттарын жасау және төрелік жүйесін құру үшін танылды. Одақ жүздеген шағын дүкендерден гөрі әлдеқайда үлкен және күшті болды. Алайда, 1920 жылдары ILGWU партияның беделді басшылығы мен коммунистер арасындағы күреске ұшырады. 1928 жылы беделді басшылық жеңіске жетті; АФЛ-дің коммунистік мүшелері тек Төбешілер одағының ішінде билікте қалды. ILGWU мүшелігі 40 000-ға дейін төмендеді (олардың басым көпшілігі әйелдер). Ұлы депрессияның алғашқы жылдары одақты одан әрі әлсіретті. Дэвид Дубинскийдің басшылығымен ILGWU Рузвельттің «Жаңа саясатын» ынталы түрде қолдады және 1930 жылдардың соңында және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде мүшелігі тез өсті. Американың Біріккен киім жұмысшылары 1914 жылы құрылған радикалды топ болды. Ол ерлерге арналған дайын киімге назар аударды және мүшелері үшін банктер, демалыс орындары, медициналық көмек, тіпті мейрамханалар мен тұрғын үйлер ұсынды. 1920 жылдары коммунистік мүшелерін қуды. Сидни Хиллманның басшылығымен ол 1930 жылдардың ортасында өнеркәсіптік ұйымдар конгресін құруда маңызды рөл атқарды және Хиллманға «Жаңа саясат» коалициясында үлкен ықпал берді. 1970 жылдан кейін екі одақ та мүшелігін жоғалтып, 1995 жылы бірікті. Қаладағы Демократиялық партияның көп бөлігі консервативті ирландтардың бақылауында болды. Дубинский мен Хиллман және олардың одақтары 1936 жылы жаңа саяси партияны құрды, ол Америка еңбек партиясы болды. Ол Нью-Йорк штатында ғана сайлауға түсті, онда ол Рузвельттің үш рет қайта сайлануын ынталы түрде қолдады. 1944 жылы партия ішінде коммунистік мүшелер мен беделді басшылық, әсіресе Дэвид Дубинский арасында ажырым пайда болды. Дэвид Дубинский және оның жақтастары бөлініп, Нью-Йорк либералды партиясын құрды. Либералды партияны көп жылдар бойы шапқыштар одағының, кішігірім киім өнеркәсібі одағының басшысы Алекс Роуз басқарды.
Жағалауда
Нью-Йорк және Нью-Джерси порты жолаушылар және сауда кемелеріне қызмет көрсететін ең ірі американдық порт болды. Бұл порт Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Еуропаға аттанатын АҚШ әскерлері үшін негізгі шығу орыны болды. Порттағы тығырылу сарапшыларды Нью-Йорк және Нью-Джерси аймағындағы өте күрделі көпірлер, тас жолдар, метро және порттық құрылыстарды бақылау үшін порттық басқарма құруға итермеледі. Соғыстан кейін, 1919 жылы Теңіз жұмысшылары одағының Нью-Йорк қаласының портын ұстауы бірнеше аптаға тоқтатты. Бұл 9 қаңтарда басталды және 13 қаңтарда төрелік сотқа тоқтатылды. 4 наурызда жұмысшылар Соғыс кеңесінің еңбек туралы шешімін қабылдамағаннан кейін ұстау қайта басталды және 1919 жылдың 20 сәуірінде аяқталды, мемлекеттік және жеке порт жұмыс берушілер жаңа шарттар ұсынғаннан кейін. Нью-Йорк порты 1921 жылы Нью-Йорк және Нью-Джерси губернаторларының қадағалауымен құрылды. Өзінің облигацияларын шығару арқылы ол екі штаттан да қаржылық тәуелсіздікке ие болды; облигациялар салықтар емес, төлемдер мен алымдар есебінен төленді. Ол Нью-Йорк метрополиясының ірі агенттіктерінің біріне айналды, әсіресе Остин Тобиннің басшылығымен ірі жобаларды жүзеге асырды. 1960 жылдары трансатлантикалық әуе тасымалдаушылар пайда болғанға дейін жолаушылар кемелері гүлденді. Бір бизнес жолы екі бағытта да саяхаттайтын жоғары сапалы туристерге қызмет көрсетті, американдық және британдық компаниялар бәсекелестікке түсті. Пассажирлік кемелер де төмен бағамен жолаушыларды тасымалдады. Олардың көп бөлігі Америка Құрама Штаттарына көшіп келгендер болды, бірақ кейбіреулері Еуропаға қайтып оралды. Екі неміс компаниясы – Гамбург-Америка және Солтүстік Германия Ллойды Орталық және Шығыс Еуропадан Нью-Йоркқа иммиграция ағынына үстемдік етті. Олар Еуропада билет агенттерінің кең желісін құрып, бір жолғы билеттерді төмен бағамен ұсынды. Басқа қалаларға баруға ниеттенген иммигранттар көбінесе Жаңа әлемде орналасқан туыстары төлеген алдын ала төленген билеттерді алып жүрді. Көбінесе жаңа келгендер отбасы хаттары мен қолжетімді буклеттер арқылы не күтетінін білді. Еуропадан келген саяхатшылардың басым көпшілігі Нью-Йорк арқылы өтті, ал иммигранттар Эллис аралында қажетті құжаттарды рәсімдеді. Шамалы пайызы анық ауруларға байланысты қабылданбады; кеме компаниялары олардың жол ақысын қайтаруға міндетті болғандықтан, Еуропада ауру жолаушыларды алдын ала тексерді.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Қала Бірінші дүниежүзілік соғыстың жариялануы мен қаржыландырылуында, сондай-ақ униформа мен соғыс кемелерін өндіруде маңызды рөл атқарды. 1916 жылғы Қара Том жарылысынан кейін, әсіресе неміс саботажының қаупі болды.
Бронкстегі
Бронкстің тарихы 1898 жылдан кейін бірнеше ерекше кезеңге бөлінеді. Біріншісі – 1898–1929 жылдардағы өркендеу кезеңі, осы кезеңде халық саны алты есе өсіп, 1900 жылы 200 000-нан 1930 жылы 1,3 миллионға жетті. Ұлы депрессия жұмыссыздықтың өсуіне, әсіресе жұмысшы табы үшін, және өсімнің баяулауына әкелді. 20-ғасырдың ортасы мен соңы қиын жылдар болды, өйткені Бронкс 1950-ші жылдардан 1970-ші жылдарға дейін негізінен орташа табыс деңгейінен зорлық-зомбылық қылмыстары мен кедейліктің жоғары деңгейіне ие, негізінен төмен табыс деңгейіне ие аймаққа дейін құлдырады. Экономикалық және дамудың қайта жандануы 1980-ші жылдардың соңында басталды және 1990-шы жылдар бойына жалғасты. 1922–1953 жылдар аралығында округтегі саясат Демократиялық ұйымның тығыз бақылауында болды, оның төбесінде Эдвард Дж. Флинн тұрды. Көбінесе «басшы» деп аталатын ол саяси машинаны бизнес-атқарушы сияқты басқарды, ең жоғары лауазымдағы адал серіктерін таңдауға ерекше назар бөлді және алғыс айтқан сайлаушыларға қызмет көрсетті. Таманидің басшыларына қарағанда, ол Франклин Рузвельтпен губернатор және президент ретінде өте жақсы қарым-қатынас орнатты.