Тарихтың тағдыры: Оңтүстік жеңісі мен басқаша әлем

Кіріспе

1953 жылы Уорд Мурдың "Жубилейді әкеліңдер" кітабы – американдық жазушы Уорд Мурдың 1953 жылы жарық көрген балама тарих романы. Тарихтың өзгеше бағыты 1863 жылдың шілдесінде басталады, сол кезде Америка Конфедерациясы Геттисбург шайқасында жеңіске жетеді және кейіннен, 1864 жылдың 4 шілдесінде Америка Құрама Штаттарының тапсырылуынан кейін, кітапта "Тәуелсіздік соғысы" деп аталатын қақтығыста жеңіске жеткенін жариялайды. Романның оқиғасы 20-шы ғасырдың ортасында кедейленген Америка Құрама Штаттарында өтеді, Конфедерация мен оның қарсыласы – Герман Одағы арасында соғыс қаупі туған кезде. Тарих күтпеген жаңа бұрылысқа ұшырайды, басты кейіпкер Ходж Бэкмейкер, тарихшы, Оңтүстік соғысты жеңген сәтті көру үшін уақытқа саяхаттауға шешім қабылдайды. "Жубилейді әкеліңдер" фразасы "Грузия арқылы марш" атты танымал әскери әннің қосымшасына сілтеме жасайды.

Тарих

Роберт Лидің Геттисбург шайқасындағы ұлы жеңісі мен Филадельфияны басып алуынан кейін, АҚШ 1864 жылғы 4 шілдеде Рединг шарты арқылы Конфедерацияның тәуелсіздігін мойындауға мәжбүр болды, бұл күн Оңтүстік Тәуелсіздік күні ретінде белгілі болды. Ли 1865 жылы Джефферсон Дэвистің орнын басып, Конфедерацияның екінші президенті болды (іс жүзінде Конфедерация Конституциясы Дэвистің өкілеттігін 1868 жылдың басында аяқтауды көздеген). Ли мейірімді ұлттық саясат орнатуға және құлдарды азат етуге ұмтылса да, оның империалистік емес ұмтылыстары күшейіп келе жатқан империалистік амбициялары бар Конгресс тарапынан тоқтатылды. Конгресс Мексикаға күш жіберіп, Латын Америкасына оңтүстікке қарай кеңейді. Вашингтон, Балтимор (осы екі қала мен Александрияның бірігуінен құралған) және Лисбург (бұрынғы Мексика қаласы) сияқты қалалар мәдениет пен білімнің әйгілі халықаралық орталықтарына айналғанда Конфедерация гүлденді. Еуропадағы Императорлар соғысында (1914–1916 жж.) Германия одағының шешуші жеңісінен кейін Конфедерация әлемнің екі үлкен державасының біріне айналды. Германия одағы (Германия және Австро-Венгрия империяларының бірігуі) қайта жанданған Испан империясымен одақ құрды. Күштер тепе-теңдігін сақтау үшін Конфедерация Британ империясымен одақтасты. 1950 жылдарға дейін КСРО мен Германия арасындағы шиеленіс күшейді, және әлемдегі адамдар соғыс қаупі астында өмір сүрді, ал қорғаныссыз АҚШ шайқас алаңына айналуы анық болды.

Мәдениет

Конфедерацияның өмір сүру деңгейі, экономикалық өсуі, саяси ықпалы, білім беру деңгейі және әскери күші Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі АҚШ-ты еске салады. Құлдық, әсіресе Роберт Ли сияқты адамдардың күш-жігерінің арқасында жойылғанмен, этникалық азшылықтардың жағдайы әлі де қиын. Бірақ, иммиграцияға рұқсат етіледі, иммигранттар Латын Америкасының бағындырылған халқына ұқсас, Конфедерацияның поддандылары (азаматтары емес) болып саналады. Сайлау құқығы 1864 жылдың 4 шілдесінде Конфедерация азаматы болған ата-тегі бар ер адамдарға ғана беріледі. Технология басқа бағытта дамыды, себебі ішкі жану қозғалтқышы, шам және ауадан ауыр ұшатын аппараттар жасалмады. Бумен жұмыс істейтін «мини-автомобильдер» және дирижабльдер бай елдердегі негізгі көлік құралдары болып табылады, ал көпшілік қысқа қашықтыққа жылқымен, ал ұзақ сапарларға пойызбен жүреді. Барлық хабар алмасу хаттар мен телеграф арқылы жүзеге асырылады, ол осы кезде көптеген тұрмысты үйлерде телефон сияқты кең таралған, және барлық балалар телеграфты кішкентай кезінен үйренеді, бұл оқу сияқты табиғи және қарапайым іс-әрекетке айналды. Кино дамытыла береді, ал дыбыс қысылған ауамен жұмыс істейтін аппарат арқылы шығарылады. Конфедерацияның гүлденуіне қарамастан, АҚШ мәңгілік рецессияға түсіп, жұмыссыздық пен жемқорлық кеңінен таралған, құлдыраудың алдында тұрған мемлекет ретінде бейнеленеді. АҚШ-тың жағдайы соншалықты нашар, Айовадан әрі трансконтиненталдық теміржол салынбаған, ал Конфедерация жеті теміржол салды. Батыс штаты Дезереттегі мормондар ғана, полигамияны сақтап, жақсы жағдайға ие. Басқа жағдайда, табысты жер иелері мен ұлттық лотереяның сәтті жеңімпаздары ғана орташа азаматтардың жартылай кедейліктегі өмірінен жоғары көтеріле алады, ал көптеген еңбекке қабілетті ересектер азын-малын қамтамасыз ету үшін кәсіпкерлерге «құлдыққа» түсуге мәжбүр. АҚШ азаматтары қараларға Конфедерация мүшелеріне қарағанда жаушылықпен қарайды, оларды Одақтың құлауының басты себебі деп санайды және аз жұмыс орындары үшін жағымсыз бәсекелестік деп есептейді. Америкадан Африкаға кетпеген қара нәсілділер ақ нәсілділер тарапынан үнемі мазақталады, қорқытылады, мазаланып, кейде жаппай линчеленеді. Республикалық және Демократиялық партиялар жойылды, жаңа екі партиялық жүйе Конфедерацияның ықпалындағы вигтер мен тиімсіз популистерден тұрады. (Уильям Дженнингс Брайан, Джордж Норрис және Норман Томас ең танымал популистердің қатарында саналады, ал 1940 жылы виг Томас Э. Дьюидің президент болып сайлануы сипатталады.) АҚШ әскері іс жүзінде жоқ (1864 жылғы келісімнің шартындай көрінеді), шетелдік державалар өз азаматтарына шабуыл жасалған аймақтарда АҚШ-та қарсылықсыз әскерлерді жиі орналастырады - бұл жиі кездесетін жағдай, өйткені көптеген ауылдық аймақтар нашар басқарылады және оларда тәртіпсіздік кеңінен таралған, қарақшылар аз саяхатшыларға үнемі қауіп төндіреді. Ұзаққа созылған экономикалық депрессия ерте некеге шығуды және әр отбасында аз балалы болуды қолдайтын пұритандық мәдениетке әкелді. Бұл, иммиграцияға тыйым салумен және амбициялық жастардың эмиграциясымен бірге, жалпы халық санының азаюына әкелді. Жоғары білім беру құлдыраудың алдында, білімнен гөрі мәртебеге көбірек мән береді, және оқытушылар «аномальді идеяларды» көрсеткен жағдайда, үнемі тексеріліп, Маккартизмді еске түсіретіндей бірден жұмыстан шығарылады.

The Confederacy's living standards, economic growth, political influence, education standards, and military strength are reminiscent of the post World War II United States. Although slavery has been abolished, to a large extent because of the efforts of men such as Robert E. Lee, conditions are still poor for ethnic minorities. Immigration is encouraged nevertheless, with immigrants being made subjects (not citizens) of the Confederacy, similar to the conquered Latin American population. Suffrage is limited to males whose ancestors were Confederate citizens on July 4, 1864. Technology developed along different lines, as the internal combustion engine, incandescent light bulb, and heavier than air flying craft were never created. Steam powered "minibiles" and dirigibles are the primary powered means of transportation in wealthier nations; most people still ride horses for short distances or take trains for longer trips. All communication is done by letter or telegraphs, which by this point had become a fixture in all prosperous homes in much the way that telephones had in reality, and all children learned to understand telegraphy at an early age until the act became as common and as natural as reading. Film is also still developed, with sound being produced by a machine operated by compressed air. In sharp contrast to the Confederacy's prosperity, the United States is depicted as a rump state trapped in perpetual recession, with unemployment and corruption rampant. The U. S. is so destitute that a transcontinental railroad is never constructed past Iowa, while the Confederacy built seven. The only community of Americans who are generally prosperous are the Mormons in the western State of Deseret, who still practice polygamy. Otherwise, only successful landowners and the few lucky winners of the highly popular national lottery are able to rise above the semi destitute lives of average citizens; most able bodied adults are reduced to "indenting" themselves to businesspeople in exchange for the meager economic security that such affords. U. S. citizens are more hostile to Blacks than Confederates, seeing them as a major cause of the Union's downfall, and unwanted competition over the few available jobs. Those blacks who have not left the U. S. for Africa are constantly derided, harassed, threatened, and sometimes mass lynched by whites. The Republican and Democratic parties have faded away; a new two party system consists of the Confederate influenced Whigs and the ineffectual Populists. (The narrator lists William Jennings Bryan, George Norris, and Norman Thomas among the most famous Populists and describes the election of Whig Thomas E. Dewey as President in 1940.) The U. S. military is practically nonexistent (apparently a provision of the 1864 treaty), with foreign powers frequently deploying troops unopposed across the U. S. in regions where their nationals have been attacked—a common occurrence, as many rural areas are poorly governed and lawlessness is rampant in them; highwaymen are a constant threat to the few travelers. The long standing economic depression has led to a rather puritanical culture favoring late marriage and few children in each family. This, combined with a ban on immigration and the emigration of ambitious young people, has resulted in an overall declining population. Higher education is in a state of decay, being more concerned with status than education, with faculty members being constantly scrutinized and summarily fired if they demonstrate "abnormal ideas", reminiscent of McCarthyism.

Сюжет

Романның баяндаушысы Ходжинс "Ходж" МакКормик Бэкмейкер, ол біздің уақыт жолымызда, 1877 жылы, өмірінің күнделігін жазады. Ходж 1921 жылы Ваппингс-Фолс қаласында, Нью-Йорк штатының Датчесс округінде дүниеге келген. 1938 жылы 17 жасында ол АҚШ-тың ең ірі қаласы Нью-Йоркке (бірақ кейбір Конфедерация қалаларымен салыстырғанда артта қалған) колледжге немесе университетке түсуге талпынады. Аз мал-мүлігін тонап алғаннан кейін, ол "Ұлы Армия" ұлтшыл ұйымымен байланысқа түседі, ол саботаж бен терроризм арқылы АҚШ-ты бұрынғы даңқына қайтару үшін жұмыс істейді. Ұлы Армияның бір операциясы – испан валютасын фальсификациялау, мақсаты – Испания аумағында Конфедерация мен Герман Одағы арасында соғыс тудыру, АҚШ-ты екі үлкен державаның соғыс алаңынан сақтау. Ұйымның іс-әрекетіне сынды көзбен қарағанмен, Ходж кітап дүкенін жамылғы ретінде пайдаланатын Ұлы Армия мүшесімен жұмыс істеуге және тұруға келіседі. Тамақ пен оқуға мүмкіндік үшін риза, Ходж алты жыл бойы кітап дүкенінде тұрады. (Жас Ходж өмірі негізінен Уорд Мурдың өмірбаянына негізделген.) Осы уақытта ол Консул Энфандинмен танысады, ол Гаити Республикасының елшісі, Мейсон-Диксон сызығынан оңтүстікке қарайғы жалғыз тәуелсіз американдық республика. 1944 жылы Ходж Нью-Йорктен Пенсильванияның ауылдық аймағына кетеді, онда Солтүстік пен Оңтүстік арасындағы соғысқа маманданған тарихшы болу арманы, Хаггерсхавен атты кооперативтік қоғамға қабылдану арқылы шындыққа айналады. Қоғамды соғыстан кейін жеңіске жеткен жерге қоныстанған Герберт Хаггервеллс есімді Конфедерация майорының балалары құрған. Ол өзінің жұмысқа алушысы Барбара Хаггервеллспен танысады, ол уақыт саяхатын жасауға жақын тұрған, эмоционалдық тұрғыдан бұзылған зерттеуші ғалым. Бұл бөлімде көптеген қосымша кейіпкерлер енгізіледі, олардың ішінде Солтүстік Америкадағы өз түрлеріне қарсы қырғындардан кейін тірі қалған соңғы азиялық американдықтардың бірі және Ходж бен Барбара арасында махаббат үшбұрышын құратын құпия испандық босқын да бар. 1952 жылы уақыт машинасы аяқталады, Ходж Гетисбург шайқасын өз көзімен көру мүмкіндігін пайдаланады, ол Хаггерсхавеннен алыс емес жерде болған. Уақыттың айырмашылығын бақылау үшін арнайы сағат киіп, ол 1863 жылға қайта оралады, онда ол қатысымен капитан Герберт Хаггервеллс қаза табады ("енді майор болмайды", - деп Ходж өлген адамның Хаггерсхавеннің қонақ бөлмесіндегі суреттегі жас нұсқасы екенін мойындайды), ол шайқаста Оңтүстік үшін Кішкентай Дөңгелек Төбені басып алған болар еді. Ходждің уақыт жолында Хаггервеллс адамдары төбені ұстап тұрды, сондықтан Конфедерация бір жылдан кейін Филадельфияда Одаққа қарсы жеңіске жетті. Нәтижесінде (біздің уақыт жолымызда) Одақ полковнигі Стронг Винсенттің 83-ші Пенсильвания жаяу әскері мен полковник Джошуа Чемберленнің 20-шы Мейн ерікті жаяу әскер полкі төбені ерте басып алып, Конфедерацияның шабуылын сәтті тойтарады. Романның авторы Ходж Кішкентай Дөңгелек Төбе шайқастың, содан кейін соғыстың кілті екенін айтады. Ходжтің әрекеттері төбені Одақтың бақылауына көшірді, сондықтан оқиғалар біздің уақыт жолымыздағыдай ойналады, Ходж таңғалады, ол Пикеттің шабуылының өзі оқығаннан өзгеше нәтижеге ие болғанын көреді. Оңтүстік шайқаста жеңіліп, соңында соғысқа ұтылады. Тарих біз білетін әлемді құру үшін өзгерген кезде, Ходж өзінің бұрынғы шындығына орала алмайтынын біледі, өйткені уақыт саяхатын дамытуға мүмкіндік берген жағдайлар өзгермейтіндей өзгерді: технология басқа бағытта дамиды, ал Хаггервеллс Барбараны дүниеге келтірмей қайтыс болады, сондықтан Хаггерсхавен мен уақыт машинасы ешқашан болмайды. Ходж біздің уақыт жолымызда қалып, Хаггерсхавенде тұратын, бірақ қазір Тамис отбасына тиесілі егістікте шаруа болып жұмыс істейді. 1863 және 1877 жылдар аралығында (осы оқиғаны жазып жатқан кезде) Ходж соғыстан кейінгі өзгерген АҚШ-тың кейбір жағынан өзінің өткеніндегі уақыт жолынан жақсырақ екенін түсінеді. Ол сондай-ақ адамдардың әрқашан Азамат соғысы туралы, Оңтүстік Тақ бостандығы соғысы емес, сөйлейтінін қызықты көреді, өйткені соғыстың жеңімпаздарының атауы басым. Алайда, ол Рутерфорд Б. Хейздің іс-шараларына қатысты алаңдаушылық білдіреді, ол қайта құру дәуірін мерзімінен бұрын аяқтап, азаматтық құқықтар ісіне нұқсан келтіреді деп күдіктенеді. Содан кейін Ходж өзінің оқиғасын жазу қажеттілігін түсіндіреді, өйткені ол басқа уақыт жолдарының параллель әлемдерде бар болу мүмкіндігін қарастырды, бірақ ол өзі туған болашақтың алдын алғандықтан, олар арасында саяхаттау мүмкін болған жалғыз өлшемді жойғанын түсінді. Осымен оқиға ортасынан тоқтатылады. Оқиғадан кейін жазылған "редакторлық ескертуде" Фредерик Винтер Тамис 1953 жылы, кітап шыққан жылы үйін жөндеу кезінде Ходждің күнделігін тапқандығы айтылады. Фредерик әкесі Ходжды ескі қызметкер ретінде білген, ол жұмыс істеуге тым қарт болғаннан кейін зейнетақы алып жүрген. Отбасы Ходждың өзі туған әлем туралы әңгімелерін тыңдағанды ұнататын, бірақ оның толыққанды саналы емес екенін ойлаған. Кіші Тамис оқиғаның "Оз әйгілегі" еске салғанын айтады. Тамис қолжазбамен бірге ерекше, екі сағаттық дизайнға ие сағат тапқанын және жақындағы тарих кітабынан цитата келтіріп кітапты аяқтайды, онда Конфедерацияның Кішкентай Дөңгелек Төбені басып алуына не себеп болғаны сұралады, "үлкен салдарлары бар қателік".

The narrator of the novel is Hodgins "Hodge" McCormick Backmaker, who writes a diary of his life in our timeline, year 1877. Hodge was born in 1921 in the alternate timeline in Wappingers Falls, Dutchess County, New York. In 1938 at age 17, he travels to New York City, the largest city of the United States (and yet a backwater compared to some Confederate cities), in a desperate attempt to gain admittance to a college or university. After being robbed of his few possessions, he comes into contact with the "Grand Army", a nationalistic organization working to restore the United States to its former glory through acts of sabotage and terrorism. One of the Grand Army's operations involves counterfeiting Spanish currency, with the goal of provoking war between the Confederacy and the German Union in Spanish territories, sparing the U. S. from becoming the two superpowers' battlefield. Despite remaining critical of the organization's activities, Hodge accepts work and lodging with a Grand Army member who is using a bookstore as a front. Content to work for food and the opportunity to read at every waking hour, Hodge stays in the bookstore for six years. (Young Hodge's life is largely autobiographical of Ward Moore.) One friend he meets during this time is Consul Enfandin, an emissary of the Republic of Haiti, the only independent American republic south of the Mason–Dixon line. Hodge leaves New York in 1944 for rural Pennsylvania, where his aspiration of becoming a historian, specializing in the war between North and South, becomes a reality when he is invited to join a co operative society named Haggershaven. The society was founded by the children of a Confederate Major named Herbert Haggerwells, who settled after the war in the land he had helped defeat. He becomes acquainted with his recruiter Barbara Haggerwells, an emotionally disturbed research scientist on the verge of developing time travel. Many secondary characters with their own subplots are introduced during this part of the story, including some of the last few Asian Americans alive (after a series of horrifying pogroms against their kind throughout North America) and a mysterious Spanish refugee woman who forms a love triangle with Hodge and Barbara. In 1952, the time machine has been perfected, and Hodge takes the opportunity to finally see in person the Battle of Gettysburg which was fought not far from Haggershaven. Wearing a special watch to keep track of the differences in time, he travels back in time to 1863, where he then inadvertently causes the death of Captain Herbert Haggerwells ("never to be Major now", remarks Hodge when he recognizes that the dead man was a younger version of the exalted portrait on Haggershaven's living room walls), who would have occupied Little Round Top for the South during the battle. In Hodge's timeline, Haggerwells' men held the hill so that the Confederates won the Battle of Gettysburg, paving the way for their victory over the Union in Philadelphia a year later; in the resultant timeline (our own), Union Colonel Strong Vincent's 83rd Pennsylvania Infantry and Colonel Joshua Chamberlain's 20th Maine Volunteer Infantry Regiment occupy the hill early on and successfully repel Confederate advances. In the novel, Hodge asserts that Little Round Top is the key to the battle, and thus the war. Hodge's actions have led to Union control of the hill, so events play out as they did in our timeline, much to the surprise of Hodge, who witnesses Pickett's Charge having a different outcome than he read about. The South loses the battle, and eventually the war. With history changed to make the world we know, Hodge discovers he is unable to return to his previous reality since the circumstances that had made the development of time travel possible have been unalterably changed: technology evolves along different lines, and Haggerwells has died before siring any descendants including Barbara, so Haggershaven and the time machine will never exist. Hodge, stranded in our timeline, hires himself out as a farmhand at the estate which would have been Haggershaven but is now owned by the Thammis family. Between 1863 and 1877 (when he is writing this story), Hodge comes to realize that the changed post war United States is in some ways superior to the equivalent timeline in his past. He also finds it fascinating that people always talk of the Civil War rather than the War of Southron Independence, since the victors' name for the war takes precedence. However, he has an ominous feeling about the inauguration of Rutherford B. Hayes, suspecting that it will end the Reconstruction Era prematurely and weaken the cause of civil rights. Hodge then explains why he felt his story had to be written down, because he has considered the possibility of other timelines existing in parallel universes but has come to the conclusion that by preventing the future he was born in, he destroyed the only dimension where travel between them was possible. With this, the story ends abruptly in mid sentence. An "editorial note" following the story relates how one Frederick Winter Thammis had found Hodge's diary while remodeling his house in 1953, the year the real life book came out. Frederick's father had grown up knowing Hodge as a beloved ex servant kept on a pension after he was too old to work. The family enjoyed listening to Hodge's stories of the world he was born in, but had not thought him fully sane. The junior Thammis says the story reminds him of The Wizard of Oz. Thammis notes that he has found a watch of a unique, two dialed design with the manuscript, and ends the book by quoting from a recent history book which asks what could possibly have caused the Confederates' failure to occupy Little Round Top, "an error with momentous consequences".

Қабылдау

Грофф Конклин романды "бай және реалистік қиялданып жазылған маңызды түпнұсқалық туынды" деп сипаттады. Ричард А. Лупофф оны "ешқашан жазылмаған ең тапқыр параллель әлемдер туралы әңгімелердің бірі" деп атады. Алгис Будрис болса: "Мен үшін "Жүбіле әкел" романды оқу қиын болды", - деп жазды. П. Шейлер Миллер де романның тартымдылығы шектеулі екенін айтты, бірақ оның салмақты, мұқият ойластырылған құрылымын жоғары бағалады. "Jewish Daily Forward" газеті "Жүбіле әкел" романын "алтернативті тарихтың үздік әдеби үлгілерінің" қатарына қосты. Алдисс және Уингров оны "тамаша альтернативті тарих романы" деп атап, оның "зейінділігі мен тапқырлығы" жанрға үлкен әсер еткенін көрсетті. Конфедерацияның Азамат соғысында жеңіске жетіп, тәуелсіз мемлекет құру тақырыбы жаңа емес еді, өйткені Уинстон Черчилльдің "Егер бұл басқаша болғанда" және Мюррей Лейнстердің "Уақытпен қатар" шығармалары 1930 жылдары осы идеямен ойнаған болатын. Дегенмен, Мурдың кітабы одан дамыған, бұл екі туындыға қарағанда кең аудиторияға жетті және көптеген жазушыларды осы тақырыпта жұмыс істеуге ынталандырды. Бірақ, дерлік барлық жазушылар АҚШ-тың қалған бөлігін Мурдың кітабындағыдан жақсы жағдайда көрсетті. МакКинлей Кантордың "Егер Оңтүстік Азамат соғысын жеңсе" (1960, кітап түрінде 1961 жылы басылды) және Гарри Туртлдоувтың "Оңтүстіктің қарулары" (1992) романдары Роберт Э. Лидің жеңіске жеткен Конфедерацияның президенті ретінде Джефферсон Дэвисті алмастыру сюжетін қамтиды (Кантордың кітабында Ли Геттисбургте жеңіске жетеді, ал Туртлдоувтың кітабында оған соғыста жеңілгеннен кейін уақыт саяхатшылары көмектеседі). Кейіннен Туртлдоув Конфедерацияның тәуелсіздігінің өте әртүрлі нұсқасын 11 кітаптан тұратын "Оңтүстік жеңісі" сериясында бейнеледі, ол Лидің Геттисбург шайқасынан 9 ай бұрын соғысты жеңіп алуымен басталады, бұл Пикеттің шабуылы, Кішкентай дөңгелек және т.б. сұрақтарын маңызсыз етеді. Ньют Гингрич және бірнеше авторлар Конфедерацияның Геттисбургте жеңіске жетіп, бірақ одақтың соғысты жеңіп алуын (нақты тарихқа қарағанда жылдамырақ) көрсететін үш кітаптан тұратын серия жариялады.

Groff Conklin characterized the novel as "an important original work richly and realistically imagine[d]." Richard A. Lupoff described it as "one of the most ingenious parallel world stories ever written." Algis Budrys, however, wrote that "Bring the Jubilee has always seemed a little labored to me." P. Schuyler Miller similarly suggested the novel's appeal was limited, although he praised its mature, meticulously thought out structure. The Jewish Daily Forward included Bring the Jubilee among "the best literary examples of alternate history." Aldiss and Wingrove listed it as a "brilliant alternate history novel" and noted that its "wit and ingenuity" were influential in the genre. The theme of the Confederacy winning the Civil War and becoming an independent state was not a new one, as Winston Churchill's segment of If It Had Happened Otherwise and Murray Leinster's Sidewise in Time had toyed with the idea in the 1930s. However, Moore's book was more developed and reached a slightly wider audience than those two works, and encouraged many later writers to take up the same thread. Virtually all of them, however, depicted the USA rump state as doing better than in Moore's book. MacKinlay Kantor's magazine serial novella If the South Had Won the Civil War (1960, published in book form 1961) and Harry Turtledove's The Guns of the South (1992) also include the plot element of Robert E. Lee succeeding Jefferson Davis as President of a victorious Confederacy (Kantor's book also has Lee win at Gettysburg, while Turtledove's has him aided by time travelers the year after losing the battle). Turtledove later depicted a very different version of Confederate independence in the Southern Victory series of 11 books which begins with Lee winning the war almost 9 months before the Battle of Gettysburg would have taken place, making the questions of Pickett's Charge, Little Round Top, etc., irrelevant. Newt Gingrich and some co authors published a trilogy of books depicting in detail an alternate history in which the Confederacy wins at Gettysburg and still the Union wins the overall war (in fact, quicker than in actual history).

Жариялану тарихы

"Бриг Юбилей" романының қысқаша, повесть түріндегі нұсқасы 1952 жылғы қараша айында "The Magazine of Fantasy & Science Fiction" журналында, роман жарыққа шығудан бұрын жарияланды. Бучер мен Маккомас кеңейтілген нұсқаны "көрсетілген аядағы егжей-тегжейліліктің және кейіпкерлерді сипаттаудың толыққанды негізделген артуы" үшін мақтады.

Роман 1953 жылы Ballantine Books және Farrar, Straus & Young баспаларынан шықты. Ол 1965 жылы Four Square Science Fiction баспасында қайта басылды. 1970 жылдары Avon Books, ал 1997 жылы Del Rey Books баспалары оны қайта шығарды. 2001 жылы повесть "ХХ ғасырдың ең жақсы балама тарих әңгімелері" антологиясына қосылды.