Кіріспе

Ешқашан болмаған тарихи оқиғаларды зерттеу

Контрфактикалық тарих (сондай-ақ, виртуалды тарих) – тарихнаманың бір түрі, ол қарсы фактілік жағдайлардан туындайтын «Егер?» деген сұрақтарға жауап беруге тырысады. Интеллектуалдық сауалнама әдісі ретінде контрфактикалық тарих тарихты және тарихи оқиғаларды негізгі тарихи оқиғалар болмаған немесе нақты тарихи нәтижеден өзгеше нәтижеге қол жеткізген уақыт сызығын болжау арқылы зерттейді. Контрфактикалық тарих «болған оқиғаны түсіну үшін болмаған немесе болуы мүмкін болған нәрсе туралы болжау жасау арқылы» ізденіс жүргізеді. Ол әр түрлі атаулармен белгілі әдеби жанрды тудырды: балама тарих, болжамдық тарих, аллотарих және гипотетикалық тарих.

Даму

Контрфактикалық тарихтардың алғашқы кітабы – «Егер олай болғанда» (1931) – Уинстон Черчилльдің «Егер Ли Геттисберг шайқасында жеңіске жетпеген болса» (1863) атты еңбегін қамтиды. Бұл тарихшылар жазған контрфактикалық тарихтар жинағы, себебі повество стилі көңіл көтеруге бейімделген, тарихи талдау мен «Егер олай болғанда?» сценарийлерінің логикасын ұсынбайды. Роберт Фогель «Темір жолдар және американдық экономикалық өсім: Эконометриялық тарихқа очерктер» еңбегінде сандық әдістерді қолданып, 1890 жылғы АҚШ экономикасын темір жолдар болмаған жағдайда елестетуге тырысты. Егер АҚШ-та темір жол болмағанда, үлкен каналдар жүйесі кеңейтіліп, жолдар жақсартылып, сенімді көлік жүйесіне айналдырылар еді; екі жақсарту да темір жолдың әлеуметтік және экономикалық маңыздылығын азайтар еді, себебі «1890 жылдың 1 қаңтарына дейін жеке басына шаққандағы табыс деңгейіне жеткен болса, темір жол ешқашан ойлап табылмайтын болса, 1890 жылдың 31 наурызына дейін де жеткен болар еді». Бұл жұмыс Ниалл Фергюсон редакциялаған «Виртуалды тарих: Баламалар мен контрфактикалық жағдайлар» (1997) атты көптеген тарихшылардың әртүрлі сценарийлерді зерттейтін очерктер жинағына әсер етті. Фергюсон контрфактикалық тарихтың белсенді жақтаушысы болды, марксизм сияқты тарихтың детерминистік теорияларына қарсылықтарын көрсету үшін контрфактикалық сценарийлерді пайдаланды және тарихтағы кездейсоқтықтың маңыздылығын дәлелдеді, сонымен қатар бірнеше маңызды өзгерістердің нәтижесінде қазіргі әлемнің мүлдем басқаша болуы мүмкін екенін теориялады. Роберт Коули редакциялаған «Егерде?» сериясы тарихшылар мен көрнекті жазушылардың «шешуші сәтте тағдырдың шағын өзгеруі уақыттың өзінен не қалай өзгерте алатынын» зерттеген ондаған очерктерін ұсынды. Кейбір ғалымдар контрфактикалық жағдай өткенде не болғанынан гөрі, қай өткен оқиғалардың маңыздырақ болғаны туралы пікірталас мәселесі екенін айтады. Мысалы, Уильям Томпсон шамамен мың жыл бойы жаһандану процесін жүзеге асырған сегіз жетекші экономика үшін контрфактикалық жағдайлардың тізбегін қолданады. Қытайдағы Сун әулетінен бастап Генуя, Венеция, Португалия, Нидерланды, Ұлыбритания және АҚШ-қа дейін, әрбір актер кезекпен уақыт өте келе ауқымы жағынан ғаламдық бола бастаған басшылық құрылымын құруда ерекше маңызды рөл атқарғанын мәлімдейді.

Тарихтан айырмашылықтар

Контрфактикалық тарих тарихи ревизионизм де, баламалы тарих та емес. Контрфактикалық тарих контрафактикалық жоққа шығарылған оқиғаға назар аудару арқылы ерекшеленеді, осылайша оқиғаның салыстырмалы тарихи маңыздылығын бағалауға ұмтылады. Тарихшылар тарихтың кейінгі өзгерістеріне қатысты аргументтер келтіреді, оларды тек жалпы жолмен сипаттайды, себебі басты назар жоққа шығарылған оқиғаның маңыздылығы мен әсеріне аударылады. Ал баламалы тарих жазушысын керісінше, жоққа шығарылған оқиғадан немесе құбылыстан туындайтын гипотетикалық сценарийлер қызықтырады. Сондықтан көркем әдебиет авторы қиялға берілген тарихта нақты оқиғалар мен кейіпкерлерді еркін ойлап табуға құқылы. Контрфактикалық сұрақтың мысалы: "Егер Перл-Харборға шабуыл болмаса не болар еді?"; ал баламалы тарих жазушысы осыдан туындаған оқиғалардың ықтимал тізбегіне назар аударар еді. Кейде бұл шекара бұлыңқырақ болады, себебі тарихшылар өзгерістердің түрлері туралы ойларын көрсету үшін егжей-тегжейлі уақыт жолдары құрастыруы мүмкін. Бірақ автордың қандай жалпы салдарлар болуы мүмкін деп санайтыны және қандай нақты деректер тек иллюстрациялық мақсаттар үшін қиялға салынған уақыт жолына енгізілгені көбінесе анық болады. Бұл шекараны Ким Стэнли Робинсон сияқты романистер бұршақтайды, оның "Күріш пен тұз жылдары" романындағы кейіпкер романдағы баламалы тарих аясында тарихшылардың контрфактиканы қолдануы туралы әңгімелейді. Ол мұны "пайдасыз әрекет" деп есептейді.

Сын

Көптеген тарихшылар контрафактілік тарихты көңіл көтеруге жарайтын нәрсе деп есептейді, бірақ оның болжамға негізделгендігіне байланысты қалыпты тарихи зерттеулердің талаптарына сай келмейді. Контрафактілік тарихты қолдайтындар жиі былай жауап береді: тарихтағы себеп-салдарлық туралы барлық айғақтарда жасырын контрафактілік пікірлер бар. Мысалы, белгілі бір әскери шешім елдің соғыста жеңіске жетуіне көмектесті деген тұжырым, егер ол шешім қабылданбағанда соғыстың жеңіске жету ықтималдығы азайған болар немесе соғыс ұзаққа созылар еді дегенді білдіреді. Контрафактілік тарих салыстырмалы түрде жақында дамығандықтан, оның қолданылуы мен әдістемелерін жүйелі түрде сынау әлі жүргізілген жоқ, себебі бұл бағыттың өзі әлі де осы әдістер мен ұстанымдарды қалыптастыруда. Авизер Такер Фергюсонның "Тарих және теориядағы виртуалды тарих" еңбегіне және "Өткен туралы біліміміз: Тарихты зерттеу философиясы" кітабына, сондай-ақ Ричард Дж. Эванс "Өзгертілген өткен" кітабында осы тәсілді сынап көрсеткен.