"Subways Are for Sleeping" мюзиклы – Бродвейде 1961-62 ж. қойылған, Эдмунд Лавтың метродағы өмір туралы әңгімесіне негізделген. Тарихы, шығу тегі туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Subways Are for Sleeping – Дэвид Меррик продюсерлік еткен, кітабы мен әндерін Бетти Комден мен Адольф Грин жазған, музыкасын Джуль Стайн жазған мюзикл. Алғашқы Бродвей қойылымы 1961–62 жылдары өтті. Мюзиклге Эдмунд Г. Лавтың 1956 жылғы наурызда Harper журналында жарияланған метродағы үйсіздік туралы мақаласы және одан кейін 1957 жылы жарық көрген, оған негізделген кітабы шабыт берді. Лав 1950-ші жылдары метро пойыздарында ұйықтап, көптеген ерекше адамдармен кездескен. Кітабынан түскен табыспен Лав ерекше хоббиге кірісті: бірнеше жыл бойы Манхэттеннің телефондық анықтамалығындағы барлық мейрамханаларда кешкі аспан ішіп, оларды әліпбилік тәртіппен аралады. Harper мақаласының алдындағы бейімделуі 1956 жылғы 3 тамызда CBS радиолық шеберханасында көрсетілді.
Subways Are for Sleeping is a musical produced by David Merrick with book and lyrics by Betty Comden and Adolph Green and music by Jule Styne. The original Broadway production played in 1961–62. The musical was inspired by an article about subway homelessness in the March 1956 issue of Harper's magazine and a subsequent 1957 book based on it, both by Edmund G. Love, who slept on subway trains throughout the 1950s and encountered many unique individuals. With the profits from his book, Love then embarked on a bizarre hobby: over the course of several years, he ate dinner at every restaurant listed in the Manhattan yellow pages directory, visiting them in alphabetical order. A previous adaptation of the Harper's article was aired August 3, 1956 on CBS Radio Workshop.
Қысқаша мазмұны
Энжи Маккей – журналға мақала жазатын жазушы. Оған Нью-Йорк метросында ұйықтап жатқан әсем киінген үйсіз адамдар туралы мақала жазу тапсырылды. Олардың жетекшісі – Том Бейли, ол басқа сарандарға уақытша жұмыс тауып, түнеуге орын іздеуге көмектесетін жеке жұмыс агенті. Мақаласын зерттеуге көмектесу үшін Энжи жасырын түрде қалаға келген, жолынан жаңылып қалған қыз болып көрінеді. Бірақ Том оның кім екенін білгенде қиындықтар басталады.
Angie McKay is a magazine writer assigned to write a story about a group of well dressed homeless people sleeping in the New York subway system. Their leader is Tom Bailey, a one man employment agency who finds other drifters odd jobs and sleeping quarters. To help research her story, Angie goes undercover and pretends to be a stranded girl from out of town. Trouble ensues when Tom discovers her real identity.
Бродвей қойылымы
Екі алдын ала көрсетілімнен кейін, Майкл Киддтің режиссерлігі мен хореографиясымен қойылған Бродвей туындысы 1961 жылғы 27 желтоқсанда Сент-Джеймс театрында ашылды, онда 205 қойылым өтті. Актерлік құрамында Орсон Бин, Сидней Чаплин, Кэрол Лоуренс, Гордон Коннелл, Грейсон Холл және Гриннің әйелі Филис Ньюман (оның тек сүлгіден тұратын костюмі, Фредди Уиттоптың өміріндегі ең оңай дизайны болған деуге болады), ал хорда жаңадан келген Майкл Беннет және Валери Харпер болды. "Метролар ұйықтау үшін" туындысы көбінесе теріс пікірлерге ие болды. Бұл туындының жарнамалауда қиындықтары болды, себебі Нью-Йорк қалалық көлік басқармасы қалалық автобустарда, метро пойыздарында және станцияларда жарнамаларды орналастырудан бас тартты, олардың бұл әрекеті баспанасыз адамдардың бұл жерлерді түндеу үшін пайдалану құқығын ресми түрде мақұлдағандай болар деп қорқады. Продюсер Дэвид Меррик және баспасөз агенті Харви Сабинсон танымал театр сыншыларының (Уолтер Керр, Ричард Уоттс кіші және Говард Таубман сияқты) аттарымен аталатын адамдарды қойылымды көруге шақыруға шешім қабылдады, содан кейін олардың жағымды пікірлерін баспа жарнамаларында пайдаланды. Жеті "сыншының" фотосуреттері олардың пікірлерімен бірге жарияланғанда (әйгілі Ричард Уоттс афроамерикандық емес еді), жарнаманың алдау екені анықталды. Көптеген газеттерден жарнама алынып тасталды, бірақ New York Herald Tribune газетінің алғашқы басылымында жарияланбастан бұрын. Дегенмен, осы тапқыр жарнамалық трюк туындының тағы да қойылымдарын өткізуіне мүмкіндік берді және ол ақырында аз ғана пайда әкелді. Ньюман "Музыкалық комедиядағы ең үздік әйел актрисасы" номинациясы бойынша "Тони" сыйлығын жеңіп алды, ал Бин "Ең үздік актер" және Киддтің хореографиясы да номинацияға ие болды. Columbia Records компаниясы түпнұсқа актерлік құрамның жазбасын шығарды. 2009 жылы туындының қайта қойылымы қысқа мерзімге ғана сахналанды.
After two previews, the Broadway production, directed and choreographed by Michael Kidd, opened on December 27, 1961 at the St. James Theatre, where it ran for 205 performances. The cast included Orson Bean, Sydney Chaplin, Carol Lawrence, Gordon Connell, Grayson Hall, and Green's wife Phyllis Newman (whose costume, consisting solely of a towel, was probably Freddy Wittop's easiest design in his distinguished career), with newcomers Michael Bennett and Valerie Harper in the chorus. Subways Are for Sleeping opened to mostly negative reviews. The show already was hampered by a lack of publicity, since the New York City Transit Authority refused to post advertisements on the city's buses and in subway trains and stations for fear they would be perceived as officially sanctioning the right of vagrants to use these facilities as overnight accommodations. Producer David Merrick and press agent Harvey Sabinson decided to invite individuals with the same names as prominent theatre critics (such as Walter Kerr, Richard Watts Jr. and Howard Taubman) to see the show, and afterwards used their favorable comments in print ads. Thanks to photographs of the seven "critics" accompanying their blurbs (the well known real Richard Watts was not African American), the ad was discovered to be a deception. It was pulled from most newspapers, but not before running in an early edition of the New York Herald Tribune. However, the clever publicity stunt allowed the musical to continue to run and it eventually turned a small profit. Newman won the Tony Award for Best Featured Actress in a Musical, and nominations went to Bean for Best Featured Actor and Kidd's choreography. An original cast recording was released by Columbia Records. A revival production was briefly mounted in 2009.