Жаңа Оңтүстік Уэльсте саяхатшылардың қаны төгілуі

Кіріспе

Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы (Австралия) кісі өлтірулер сериясы

Бұл кісі өлтірулер 1989 және 1993 жылдар аралығында Жаңа Оңтүстік Уэльсте (Австралия) болған, және оларды Иван Милат жасады. 19 мен 22 жас аралығындағы жеті жоғалған жастың денелері Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Беррима қаласынан оңтүстік-батысқа қарай орналасқан Белангло мемлекеттік орманында ішінара көмілген күйінде табылған. Жәбірленушілердің бесеуі – шетелдік саяхатшылар (үш неміс және екі британдық), ал қалған екеуі Мельбурн қаласынан келген австралиялықтар еді. Милат 1996 жылдың 27 шілдесінде осы кісі өлтірулер үшін кінәлі деп танылып, өмір бойына бас бостандығынан айырылды, одан бөлек, ол 18 жылға шартты түрде бостандықтан айырылды. 2019 жылдың 27 қазанында ол түрмеде қайтыс болды, бірақ ол жасаған кісі өлтірулерді мойындаған жоқ.

Өмірбаян

1990 жылдардың ортасына дейін Австралияда автостоппен саяхаттау – шымырлыққа толы, әрі арзан, бірақ толыққанды қауіпсіз емес саяхаттау тәсілі ретінде қарастырылды. Алайда, Trudie Adams (1978), Tony Jones (1982), Naoko Onda (1987) және Anna Rosa Liva (1991) сияқты шешілмеген Австралиядағы жоғалып кеткен адамдардың істері, әлі де автостоппен жүретіндерді қауіпсіздік үшін жұптап саяхаттауға мәжбүр етті. 1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басында бірнеше саяхатшылар жоғалып кетті. Бір жағдайға Франкстон қаласынан шыққан жас викториялық жұп, Дебора Эверист (19) және Джеймс Гибсон (19) қатысты, олар 1989 жылдың 30 желтоқсанында Сиднейден Альбериге жақын жердегі Конфестке аттанғаннан бері із-түзсіз жоғалып кеткен. Тағы бір жағдай Германиядан келген Симон Шмидлге (21) қатысты, ол 1991 жылдың 20 қаңтарында Сиднейден Мельбурнға кеткеннен кейін жоғалып кеткен.

Бірінші және екінші құрбандар

1992 жылдың 19 қыркүйегінде Беланглода бағытталған жүгірумен айналысқан екі адам жасырылған мәйітті тапты. Келесі күні полиция бірінші мәйіттен жақын жерде екінші мәйітті тапты. Полиция тіс картасын арқау етіп, мәйіттердің Кларк пен Уолтерске тиесілі екенін тез арада растады. Орманды жан-жақты қарап шыққаннан кейін, тергеушілер Белангло мемлекеттік орманның ішінде басқа мәйіттер табылмайтынын анықтады.

Үшінші және төртінші құрбандар

1993 жылдың қазан айында отын іздеп жүрген жергілікті тұрғын орманның аса шалғай бөлігінде сүйектерді тапты. Ол полициямен бірге оқиға орнына қайтып келді, онда екі дене тез табылды, кейін олар Гибсон мен Эверист екені анықталды. Гибсонның денесі ұрықтық позада табылған сүйектерінде сегіз пышақ жарасы болды. Гибсонның денесінің Беланглода табылуы тергеушілерді қызықтырды, себебі оның фотоаппараты 1989 жылдың 31 желтоқсанында, ал рюкзагы 1990 жылдың 13 наурызында Сиднейдің солтүстік жақтарындағы Галстон шатқалындағы жол жиегінде табылған еді. Кейін бұл киімдер Шмидлге тиесілі екені анықталды. Оқиға орнынан табылған киім Шмидлдің емес, тағы бір жоғалған саяхатшы – Хабшидтің киімдерімен сәйкес келді. Нейгебауэрдің басына алты рет оқ атылған.

Сериялық өлтіруші іздеу

Бұл табылғандарға жауап ретінде 1993 жылдың 14 қазанында Жаңа Оңтүстік Уэльс полициясы 20-дан астам детективтер мен сарапшылардан тұратын Task Force Air тобын құрды. Сонымен қатар, халыққа, әсіресе халықаралық туристерге, Хьюм тас жолында автостоптан қашуға кеңес берілді. Тергеушілер байланыс талдау технологиясын Жол және көлік басқармасының көлік тізімдеріне, спортзал мүшеліктеріне, қару лицензияларына және ішкі полиция деректеріне қолданды. Нәтижесінде күдіктілер тізімі 230-ға дейін тарылды, содан кейін 32-ге дейін азайтылды. Барлық кісі өлтірулерде ұқсас белгілер байқалды. Әрбір мәйіт шалғайдағы орманды жерге тасталып, таяқтар мен папоротниктерден құралған пирамидамен жабылған. Сот-медициналық сараптама көрсеткендей, әрбір құрбанның денесінде көптеген пышақ жаралары болған, сондай-ақ көптегендерде жыныстық шабуылдың белгілері анықталды. Қылмыскер, болжам бойынша, 4WD көлігі бар жергілікті тұрғын, өйткені көптеген құрбандар жұп болып шабуылға ұшыраған, түрлі тәсілдермен өлтірілген және бөлек жерленген. 1993 жылдың 13 қарашасында полицияға Ұлыбританиядан Пол Онионс (24) қоңырау шалды. 1990 жылдың 25 қаңтарында Онионс Австралияда автостоппен жүріп, Ливерпуль станциясынан Мильдураға қарай бағытталғанда, Касуладан оңтүстікке қарай "Билл" есімді адамнан көлікке мінген. Миттагонг қаласынан оңтүстікке қарай, Белангло мемлекеттік орманнан 1 шақырымдай жерде Билл тоқтап, тонау мақсатында револьвер мен арқандарды көрсетті. Сонда Онионс қашып құтылуға үлкерді, ал Билл оны қуа жөнеп, атып тастады. Онионс өтетін Жоанн Берриге сигнал берді, олар бірге жылдамдап келіп, Борал полициясына шабуыл жасаған адам мен оның көлігін сипаттады. 1994 жылдың 13 сәуірінде детективтер Онионстың қоңырауына қатысты жазбаны қайта тауып, Борал полициясынан бастапқы есепті сұрады, бірақ ол жоқ еді. Әйгілі болғандай, бір полицей қызметкері оның күнделігіне егжей-тегжейлі жазып алған. Онионстың көрсетмесін Берри де растады, ол да тергеу тобымен байланысқан, сондай-ақ Иван Милатпен бірге жұмыс істейтін адамның қарындасы да оны тергеуге алу керектігін айтқан.

In response to the finds, on 14 October 1993, Task Force Air, containing more than 20 detectives and analysts, was set up by the NSW Police. Public warnings were also given, particularly aimed at international backpackers, to avoid hitchhiking along the Hume Highway. Investigators applied link analysis technology to Roads & Traffic Authority vehicle records, gym memberships, gun licensing, and internal police records. As a result, the list of suspects was progressively narrowed to a short list of 230, then to an even shorter list of 32. There were similar aspects to all the murders. Each of the bodies had been dumped in remote bush land and covered by a pyramid of sticks and ferns. Forensic study determined that each had suffered multiple stab wounds to the torso, and many showed signs of sexual assault. The killer, probably a local with a 4WD, given that most of the victims had been attacked while as pairs, had been killed in different ways, and buried separately. On 13 November 1993, police received a call from Paul Onions (24) in the UK. On 25 January 1990, Onions had been backpacking in Australia and, while hitchhiking from Liverpool station towards Mildura, had accepted a ride south out of Casula from a man known only as "Bill". South of the town of Mittagong, and less than 1 km from Belanglo State Forest, Bill stopped and pulled out a revolver and some ropes stating it was a robbery, at which point Onions managed to flee while Bill pursued and shot at him. Onions flagged down Joanne Berry, a passing motorist, and together they sped off and described the assailant and his vehicle to the Bowral police. On 13 April 1994, detectives re found the note regarding Onions' call and sought the original report from Bowral police, but it was missing. Fortunately, a constable had recorded details in her notebook. Onions' statement was corroborated by Berry, who had also contacted the investigation team, along with the girlfriend of a man who worked with Ivan Milat, who thought he should be questioned over the case.

Тұтқындау және сотталу

1994 жылғы 26 ақпанда Игл Вейл қаласындағы Циннабар көшесіндегі Милат үйіне полиция бақылау орнатты. Полиция Милаттың Кларк пен Уолтерстің денелері табылғаннан кейін күміс түсті "Ниссан Патрол" жетектегі көлігін сатып жібергенін білді. Полиция сондай-ақ, Милаттың шабуылдар жасалған күндері жұмыс істемегенін растады, ал таныстары Милаттың қару-жараққа құмар екенін полицияға айтты. Милаттың ағасы Билл, Милаттың жұмысқа орналасуына немесе көлік тіркеуіне жиі жеке куәлігін пайдаланған, тергеушілермен сұраққа тартылды. 1994 жылғы 5 мамырда Онионс Милатты оны көлігіне мінгізіп, өлтіруге тырысқан адам деп таныды. Сонымен қатар, шетелдік валюта, киім-кешек, шатыр, ұйқы қаптары, кемпингтік жабдықтар және бірнеше құрбандарына тиесілі камералар табылды. 300-ден астам полицей Милаттың анасы мен бес бауырының үйлерін де тінту жүргізіп, барлығы 24 қару, 250 кг оқ-дәрі және құрбандарға тиесілі тағы бірнеше заттарды тапты. Оның адвокаты дәлелдерге қарамастан, Милаттың кінәлі екенін дәлелдейтін тікелей айғақ жоқ екенін және кінәны отбасының басқа мүшелеріне, әсіресе Ричардқа аударуға тырысты. 1996 жылғы 27 шілдеде 18 апталық сот отырысынан кейін қазылар алқасы Милатты кісі өлтіруге кінәлі деп тапты. Ол әр қылмыс бойынша шартсыз мерзімге сотталды. Ол сонымен қатар Онионстың өліміне қастандық жасағаны, жалған тұтқындағаны және қарақшылық жасағаны үшін әрқайсысы алты жылға бас бостандығынан айырылды. Сонымен қатар, қылмысқа көмектескен адам болу мүмкіндігін ескере отырып, кісі өлтіру істері ашық қалды. 2001 жылы Милат Ньюкасл аймағында үш әйелдің жоғалуына қатысты сотта куәлік беруге міндеттелді (Лианна Гудолл, 20 жаста, 1978 жылғы 30 желтоқсанда жоғалып кетті; Робин Хики, 18 жаста, 1979 жылғы 7 сәуірде жоғалып кетті; Аманда Робинсон, 14 жаста, 1979 жылғы 21 сәуірде жоғалып кетті). Бұл оқиғамен байланысты басқа да ашылмаған қылмыс – 1994 жылы жоғалып кеткен Гордана Котевскидің (16) жоғалуы. Милат қылмыс орын алған кезде сол аймақта жұмыс істегенімен, дәлелдердің жетіспеуіне байланысты оған қарсы қылмыстық іс қозғалмады. 2003 жылы екі медбикенің жоғалуына байланысты, ал 2005 жылы автостопшы Аннет Бриффаның жоғалуына байланысты да ұқсас тергеулер жүргізілді, бірақ ешқандай айыптау қойылған жоқ. 2010 жылы бұқаралық ақпарат құралдарына берген сұхбатында Онионс Милатты соттауға көмектескені үшін алған 200 000 долларлық сыйақыны қабылдағанын, бірақ пайдаланбағанын айтты.

On 26 February 1994, police surveillance of the Milat house at Cinnabar Street, Eagle Vale commenced. Police learnt that Milat had recently sold his silver Nissan Patrol four wheel drive shortly after the discovery of the bodies of Clarke and Walters. Police also confirmed that Milat had not been working on any of the days of the attacks and acquaintances also told police about Milat's obsession with weapons. Milat's brother, Bill, who often had his identity used by his brother for work or vehicle registrations, was questioned by investigators. On 5 May 1994, Onions positively identified Milat as the man who had picked him up and attempted to murder him. Also uncovered was foreign currency, clothing, a tent, sleeping bags, camping equipment and cameras belonging to several of his victims. Homes belonging to his mother and five of his brothers were also searched at the same time by over 300 police, uncovering a total of 24 weapons, 250 kg of ammunition, and several more items belonging to the victims. His defence argued that, in spite of the evidence, there was no non circumstantial proof Milat was guilty and attempted to shift the blame to other members of his family, particularly Richard. On 27 July 1996, after 18 weeks of testimony, a jury found Milat guilty of the murders. He was given a life sentence on each count without the possibility of parole. He was also convicted of the attempted murder, false imprisonment and robbery of Onions, for which he received six years' jail each. Further, given the possibility of an accomplice, the murder cases were kept open. In 2001, Milat was ordered to give evidence at an inquest into the disappearances in the Newcastle area of three other female backpackers (Leanne Goodall, 20, disappeared 30 December 1978; Robyn Hickie, 18, disappeared 7 April 1979; Amanda Robinson, 14, disappeared 21 April 1979). A related cold case is that of Gordana Kotevski (16) who disappeared in 1994. Although Milat was working in the area at the time of the crimes, no case has been brought against him due to a lack of evidence. Similar inquiries were launched in 2003, in relation to the disappearance of two nurses and again in 2005, relating to the disappearance of hitchhiker Annette Briffa, but no charges were laid. In 2010, in a media interview, Onions described how he accepted, but did not use, a $200,000 reward granted for his part in the conviction of Milat.

Медиа

Бұл оқиға Австралияның бұқаралық ақпарат құралдарында кеңінен жарияланып, әлем жүзінде жаңғақты даңққа ие болды. 2004 жылғы 8 қарашада Милат «Австралиялық оқиға» бағдарламасында телеарнада сұхбат берді, онда ол отбасының ешбір мүшесінің жеті адамды өлтіруге қатысқандығын жоққа шығарды. 2017 жылғы наурызда бұл жағдайды австралиялық қылмыстық подкасттардың бірі – Felon True Crime жариялады, ал 2019 жылғы наурызда Casefile True Crime Podcast Беланглодағы қылмыстар туралы бес бөлімнен тұратын сериясын эфирге шығара бастады.

Танымал мәдениетте

2005 жылғы австралиялық "Волк Крик" фильмі екі британдық әйелге жасалған рюкзаккерлерге шабуылға негізделген. 2013 жылы екі неміс рюкзаккеріне жасалған шабуылды көрсететін "Волк Крик 2" атты жалғасы шықты.