Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық дәрігер және тарихшы Дэвид Рамзи (2 сәуір 1749 – 8 мамыр 1815) – Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласынан шыққан американдық дәрігер, қоғамдық қайраткер және тарихшы. Ол Америка Тәуелсіздік соғысының алғашқы маңызды тарихшыларының бірі болды. Соғыс кезінде ол британдықтар тұтқындағанға дейін Оңтүстік Каролина заң шығарушы жиналысында қызмет етті. Босатылғаннан кейін 1782–1783 жылдары және 1785–1786 жылдары Континенттік Конгресске делегат ретінде тағайындалды. Содан кейін ол мемлекеттік қызметтен зейнеткерлікке шыққанға дейін штаттық палата мен сенатта қызмет етті. 1803 жылы Рамзи Филадельфиядағы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. 1815 жылы Рамзиді дәрігер ретінде тексерген психикалық ауруы бар адам өлтірді. Ол саяси өмірде өлтірілген алғашқы американдық саясаткер болды.
American physician and historian
David Ramsay (April 2, 1749May 8, 1815) was an American physician, public official, and historian from Charleston, South Carolina. He was one of the first major historians of the American Revolutionary War. During the Revolution he served in the South Carolina legislature until he was captured by the British. After his release, he served as a delegate to the Continental Congress in 1782–1783 and again in 1785–1786. Afterwards, he served in the state House and Senate until retiring from public service. In 1803, Ramsay was elected a member of the American Philosophical Society in Philadelphia. He was murdered in 1815 by a mentally ill man whom Ramsay had examined as a physician. He was the first American politician to be assassinated.
Жас шағы мен отбасы
Дэвид Рамзи Пенсильвания штатының Ланкастер округінде шотланд эмигранттарының ұлы болып дүниеге келді. Оның ағасы Натаниел Рамзи – конгрессмен және суретші Чарльз Уилсон Пилдің қайын інісі. Ол Принстон колледжінде оқып, 1765 жылы бітірді. 1773 жылы Пенсильвания университетінен медицина ғылымдарының докторы дәрежесін алды және 1780 жылы британдықтарда тұтқын болғанда құрметті дәрежеге ие болды. Рамзи Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласына қоныстанды, онда дәрігер ретінде үлкен тәжірибе жинады. Рамзидің алғашқы екі некесі қысқа болды, екеуі де бір жылдан кейін әйелінің қайтысымен аяқталды. 1775 жылы ол Сабина Эллиске (1753 ж.т.) үйленді, ал 1783 жылы Франсис Уизерспунға (1759 ж.т.) үйленді. Оның екінші әйелі Джон Уизерспунның қызы болды, ол Тәуелсіздік декларациясына қол қойған және Принстонның (кейін Нью-Джерси колледжі) президенті болды. 1787 жылдың 28 қаңтарында Рамзи Генри Лоуренстің қызы Марта Лоуренске (1759–1811) үйленді, Генри Лоуренс – Чарльстонның бай плантаторы және Революциялық соғыс кезеңіндегі мемлекеттік қайраткер, сондай-ақ Екінші Континенттік Конгрестің президенті болған. Осы неке арқылы Рамзи Ральф Изард, Джон Ратледж, Артур Миддлтон, Дэниел Хугер, Льюис Моррис және Оңтүстік Каролинаның губернаторы Чарльз Пинкнимен де туысқан болды. Дэвид пен Марта Лоуренс Рамзидің он бір баласы болды, олардың сегізі ересек жасқа жетті.
David Ramsay was born in Lancaster County, Pennsylvania, the son of a Scottish emigrant. His brother was Nathaniel Ramsey, a Congressman and a brother in law of painter Charles Willson Peale. He attended college at Princeton and graduated in 1765. In 1773, he received his medical degree from the University of Pennsylvania and an honorary degree in 1780 while being held prisoner by the British. Ramsay settled in Charleston, South Carolina where he built a large practice as a physician. Ramsay's first two marriages were brief, both ending with the death of his wife after one year. In 1775, he married Sabina Ellis (b. 1753), and in 1783, he married Frances Witherspoon (b. 1759). His second wife was the daughter of John Witherspoon, a signer of the Declaration of Independence and president of Princeton (then the College of New Jersey). On January 28, 1787, Ramsay married Martha Laurens (1759–1811), daughter of Henry Laurens, a wealthy Charleston planter and Revolutionary War statesman who had been president of the Second Continental Congress. Through this marriage, Ramsay also became related to Ralph Izard, John Rutledge, Arthur Middleton, Daniel Huger, Lewis Morris, and South Carolina governor Charles Pinckney. David and Martha Laurens Ramsay had eleven children, eight of whom survived to adulthood.
Әскери және саяси қызмет
Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде Рамзи 1776 жылдан 1783 жылға дейін Оңтүстік Каролина заң шығарушы жиналысының мүшесі болды. 1780 жылы Чарльстон қамалы кезінде, қала британдықтардың шабуылына ұшырағанда, Рамзи Оңтүстік Каролина жасағында далалық хирург қызметін атқарды. Британдықтар Чарльстонды басып алғанда ол тұтқындалды және Флорида штатының Сент-Огастин қаласында шамамен бір жылға қамалды, содан кейін алмастырылды. Рамзи 1782 жылдан 1786 жылға дейін Континенттік Конгресске делегат ретінде қызмет етті. Төрағасы Джон Хэнкок қатыспаған кезде, Рамзи 1785 жылдың 23 қарашасынан 1786 жылдың 12 мамырына дейін Конфедерация Конгресінің уақытша төрағасы болды. 1790 жылдары Рамзи Оңтүстік Каролина Сенатында үш мерзім қызмет етіп, оның төрағасы болды.
During the American Revolutionary War, Ramsay served from 1776 to 1783 as a member of the South Carolina legislature. During the Siege of Charleston in 1780, when Charleston was attacked by the British, Ramsay served with the South Carolina militia as a field surgeon. He was captured when the British occupied Charleston, and was imprisoned for nearly a year at St. Augustine, Florida, until he was exchanged. Ramsay served as a delegate to the Continental Congress from 1782 to 1786. In the absence of its chairman, John Hancock, Ramsay served as president pro tempore of the Congress of the Confederation from November 23, 1785 to May 12, 1786. In the 1790s, Ramsay served three terms in the South Carolina Senate and was its president.
Сыни жауап
Карен О'Брайеннің 1994 жылғы мәлімдемесіне сәйкес, Рамзидің «Америка революциясының тарихы» сол оқиғадан кейін жарық көрген алғашқы және ең табысты тарихтардың бірі болды. О'Брайен Рамзидің тарихының американдық ерекшелік әдеби аясын сынға алып, өзін еуропалық Ағарту дәуірінің тарихи дәстүрінде ұсынатынын жазды, бұл Рамзидің Америка Құрама Штаттарының Еуропаның саяси және мәдени дамуының қалыпты үлгілерінен асып түсетін тарихи тағдыры болмайды деген сенімін көрсетеді. 19 ғасырдағы американдық тарихқа қатысты эпикалық сипаттамалар көбінесе Жаңа Англияның тарихнамалық дәстүрлері мен неміс тарихи ой-пікірінің нәтижесі болды, олар Рамзидің айтуынша, ұлттық мінезді тарихи агент ретінде қарастырды, ал тарихи нәтиже емес. Осылайша, Рамзидің тарихы американдық тарихи эпостың алғашқысы емес, еуропалық Ағарту дәуірінің соңғы туындысы болып есептеледі. 2002 жылы тарихшы Питер С. Мессер Рамзидің республикалық көзқарасының «Америка революциясының тарихы» (1789) еңбегінен оның консервативті «АҚШ тарихы» (1816–17) еңбегіне қалай өзгергенін зерттеді. Оның еңбектері белсенді азаматтарды қоғамдық институттарды реформалауға және жақсартуға шақырудан бастап, тым жарылқау халықтың қаупі және қолданыстағы институттарды сақтау қажеттілігі туралы ескертуге дейін өзгерді. Американың жергілікті халқы мен африкалық американдық құлдарға қатысты мәселелерді талқылау кезінде ол ақ нәсілділерді сынаудан бас тартып, қоғамның жалпы көзқарасын бейнеледі. Рамзидің Оңтүстік Каролинаның экономикалық және саяси институттарына араласуы және 19 ғасырдың басындағы ұлтшылдықтың тұрақтылыққа ұмтылысы осы өзгеріске ықпал етті.
Ramsay's History of the American Revolution was one of the first and most accomplished histories to appear in the aftermath of that event, according to Karen O'Brien in 1994. O'Brien wrote that Ramsay's history challenges American exceptionalist literary frameworks by presenting itself within the European Enlightenment historical tradition, reflecting Ramsay's belief that the United States would have no historical destiny beyond typical patterns of European political and cultural development. Epic portrayals of American history in the 19th century were more the product of New England's historiographic traditions coupled with German historical thought, treating national character as a historical agent, rather than a historical result as Ramsay suggests. Ramsay's history, then, is better considered the last of the European Enlightenment tradition than the first of American historical epics. Historian Peter C. Messer in 2002 examined the transition in Ramsay's republican perspective from his History of the American Revolution (1789) to his more conservative History of the United States (1816–17). His works went from a call for active citizens to reform and improve societal institutions to a warning of the dangers of an overzealous population and the need to preserve existing institutions. In his discussion of the treatment of Native Americans and African American slaves, he became less critical of whites and changed to reflect the views of society at large. Ramsay's increasing involvement in South Carolina's economic and political institutions and the need for stability that defined early 19th century nationalism influenced this transition.
Құрлық
Рамзи сот шешімімен Уильям Линненді саралауға тағайындалды, ол сериялық сот процестерімен және зиян келтіру туралы шағымдармен танымал болған, Линнен өз адвокатын өлтіруге талпынғаннан кейін. Рамзи сотқа Линненнің "ақылдан безгенін" және оны "бостандыққа жіберу қауіпті" екенін хабарлады. Көрінетіндей, ақыл-есіне келгеннен кейін Линнен босатылды; ол Рамзиге қорқытқанмен, соңғысы бұл қауіпті жеңілдеп қабылдады. 1815 жылдың 6 мамырында сағат 1-де Рамзи Чарльстон қаласындағы Броуд көшесінде Линненмен кездесті. Линнен қолшолаға жасырған "аттының тапаншасын" алып, Рамзиге екі рет, арқасы мен жамбасына оқ атты. Қазіргі заманғы дереккөздерге сәйкес: Ол Чарльстондағы Дөңгелек қауымдық шіркеуде жерленді.
Ramsay was appointed by a court to examine one William Linnen, a tailor known for serial litigation and nuisance suits, after Linnen had attempted to murder his attorney. Ramsay reported to the court that Linnen was "deranged" and that it would be "dangerous to let him go at large." After apparently regaining his sanity, Linnen was released; though he threatened Ramsay, the latter did not take the threat seriously. On May 6, 1815, at 1 p. m., Ramsay passed Linnen on Broad Street in Charleston. Linnen took out a "horseman's pistol" that he had concealed in a handkerchief, and shot Ramsay twice, in the back and hip. According to a contemporary source: He was buried at the Circular Congregational Church in Charleston.
Медицина мен ғылымдағы таңдамалы еңбектер
Рамзи, Дэвид, MDCCCII жылына арналған Чарльстон медициналық тіркелімі, 1803. Рамзи, Дэвид, Чарльстонда және оған жақын жатқан жазық аймақта денсаулықты сақтау жолдары туралы диссертация, 1790. Рамзи, Дэвид, Бенджамин Рашқа арналған мақтау сөз, М. Д., 1813. Рамзи, Дэвид, XVIII ғасырдағы медицинаның жетістіктері, дамуы және жағдайына шолу, 1801. Рамзи, Дэвид, Оңтүстік Каролинаның топырағы, климаты, ауа райы және ауруларының сипаттамасы, 1796.
Ramsay, David, The Charleston Medical Register for the Year MDCCCII, 1803. Ramsay, David, A Dissertation on the Means of Preserving Health, in Charleston, and the Adjacent Low Country, 1790. Ramsay, David, An Eulogium upon Benjamin Rush, M. D., 1813. Ramsay, David, A Review of the Improvements, Progress and State of Medicine in the XVIIIth Century, 1801. Ramsay, David, A Sketch of the Soil, Climate, Weather, and Diseases of South Carolina, 1796.