Италияның коммунистік газеті «l'Unità» тарихы

Кіріспе

L'Unità (luniˈta; ағылшын тілінде: "Бірлік") – 1924 жылы Италия Коммунистік партиясының (PCI) ресми газеті ретінде құрылған итальяндық күнделікті газет. Ол сол партияның мұрагерлері – Сол жақтанғы демократиялық партия, Сол жақтанғы демократтар және 2007 жылдың қазанынан 2017 жылы жабылғанға дейін Демократиялық партияны қолдады. Газет 2014 жылдың 31 шілдесінде жабылды. 2015 жылдың 30 маусымында қайта жаңартылды, бірақ 2017 жылдың 3 маусымында қайта тоқтатылды. 2023 жылдың 16 мамырында Пьеро Сансонетти редакторы астында үшінші рет тәуелсіз басылым ретінде қайта іске қосылды.

Тарихы және профилі

l'Unità 1924 жылғы 12 ақпанда Антонио Грамши құрған газет. Басылым Миланда 20 000-нан 30 000-ға дейін таратылды. 1925 жылғы 8 қарашада қалалық префект Avanti! газетімен бірге оның шығарылуын тоқтатты, ол Италия Социалистік партиясының (PSI) органы болған. 1926 жылғы 31 қазанда Бенито Муссолиниге жасалған қастандықтан кейін газет толығымен жабылды. 1927 жылдың бірінші күні Милан, Турин, Рим және Франциядағы тұрақсыз таралыммен құпия басылым қайта жаңғырылды. 1944 жылғы 6 маусымда Римді одақтастар басып алғаннан кейін толыққанды басылым қайта басталды, жаңа бас редактор – Селеста Негарвилл. 1945 жылы неміс оккупациясынан азат болғаннан кейін Милан, Генуя және Туринде жаңа жергілікті басылымдар ашылды, соңғысын философ Людовико Геймона басқарды. Осы кезеңде Элио Витторини l'Unità газетінің бас редакторы болды. Газетке үлес қосқандардың қатарында Давиде Лайоло, Луиджи Кавалло, Ада Гобетти, Чезаре Павезе, Итало Кальвино, Альфонсо Гатто, Алдо Торторелла және Паоло Сприано болды. Сол жылы Италияның көптеген қалаларында «Бірлік мерекесі» ұйымдастырылды. 1957 жылы Генуя, Милан және Турин басылымдары Солтүстік Италия үшін біртұтас басылымға біріктірілді. 1962 жылы газет редакциясы Марио Аликата басшылығымен біріктірілді, ал 1966 жылы оның орнына Маурицио Феррара келді. 1974 жылы l'Unità газетінің күндізгі тиражы 239 000 дананы құрады, бірақ 1980-жылдардың басында бұл көрсеткіш жаңа солшыл бағыттағы La Repubblica газетінің бәсекесіне байланысты айтарлықтай төмендеді: 1981 жылы сатылған 100 миллион дана бір жылдың ішінде екі бестен екі бөлігіне кеміп, 1982 жылы 60 миллионға дейін түсті. 1982 жылы газет христиан-демократтық министр Винченцо Скоттидің Каморра басшысы Рафаэле Кутоломен байланыста болғанын айыптаған құжатты жариялады, бірақ бұл мәлімдеме кейіннен жалған екені дәлелденді. Бас редактор Клаудио Петруччоли отставкаға кетіп, оның орнына Эмануэле Макалузо тағайындалды. Италияның болашақ премьер-министрі Массимо Д’Алема 1990 жылдың шілдесіне дейін басқарушы директор болып қызмет етті. 1989 жылдан 1990 жылға дейін газетке Мишель Серра басқарған сатирикалық апталық журнал Cuore қосылды. 1991 жылы газет атауы «Италия Коммунистік партиясының журналынан» Антонио Грамши құрған журналға өзгертілді. 1992 жылдан 1996 жылға дейін газет директоры Уолтер Велтрони болды, ол газеттің таралымымен бірге кітаптар мен бейнекассеталар сияқты сыйлықтарды тегін беруді бастады. Газет 2000 жылғы 28 шілдеден 2001 жылғы 28 наурызға дейін қаржылық қиындықтарға байланысты сегіз ай бойы жабылды. Осы белгісіз кезеңнен кейін ол «Солтүстік демократиясы» (DS) немесе «Демократиялық партиясы» (PD) партияларымен байланысы жоқ Baldini & Castoldi компаниясымен жарық көрді, бірақ оның саяси ұстанымы DS және PD партияларымен тығыз байланысты болды. Жаңа меншік иелері жасаған алғашқы қадамдардың бірі – 2008 жылғы тамызда бұрынғы La Repubblica журналисі Консита Де Грегорионы жаңа бас редактор етіп тағайындау болды, ол Антонио Паделлароның орнын басты. 2009 жылғы маусымда Маурицио Мианның Gunther Reform Holding компаниясы 3 миллион евро инвестиция салып, әлі де Соруға тиесілі l'Unità компаниясының 20% үлесін сатып алды. 2012 жылғы 7 мамырда газет Berliner форматында жариялана бастады. l'Unità 2014 жылғы 31 шілдеде қайтадан жабылды. Акционерлер жиналысы газеттің қаржылық тұрақтылығын сақтау жолын таба алмады, себебі қарыздар 30 миллион евроны құрады. 2015 жылғы 30 маусымда l'Unità жаңа бас редактор Эразмо д’Анжелис басшылығымен және жаңартылған графикалық стильмен қайтадан жарық көрді, жаңа меншік иесі – итальяндық ірі құрылыс бизнесмені Стефано Пессина, ал аз үлесі Демократиялық партияға тиесілі болды. Жаңадан қайта жаңғырылған газет көп ұзамай қайтадан қаржылық дағдарысқа ұшырады, ай сайын 250 000 евро зиянға ұшырап, басылған 60 000 дананың тек 8 000 данасы сатылды. Жағдайды жақсарту үшін меншік иелері Д’Анжелисті жұмыстан босатып, газетте ұзақ жылдар бойы жұмыс істеген карикатурист Серджио Стаиноны жаңа бас редактор етіп тағайындады, бірақ бұл тиімсіз болды және 2017 жылғы 3 маусымда l'Unità үшінші рет жабылды. 2018 жылдан 2022 жылға дейін l'Unità баспа лицензиясын жоғалтпау үшін жылына бір ғана нөмір жариялады. 2022 жылғы 27 шілдеде l'Unità баспасы банкроттыққа ұшырады және газет аукционда сатылымға қойылды. 2022 жылғы 22 қарашада Romeo Editore srl тобы (жақында Il Riformista газетін сатып алып, қайта іске қосқан) l'Unità-ны 910 000 евроға сатып алды. Кейіннен Пьеро Сансонетти бас редактор болып тағайындалды және газет 2023 жылғы 16 мамырда қайтадан жарық көрді. 1991 жылы газеттің тиражы шамамен 156 000 дананы құрады, ал келесі жылы тиражы 124 000 данаға дейін төмендеді. 1997 жылы газет 82 078 дана тиражымен Италиядағы ең көп сатылатын он газеттің қатарына кірді. 2008 жылы газеттің тиражы 49 536 дананы, ал 2009 жылы 53 221 дананы құрады. 2010 жылы тираж 44 450 данаға дейін төмендеді. 2016 жылы тираж 8 000 данаға дейін төмендеді және 2017 жылы 7 000 данаға дейін азайды.

l'Unità was founded by Antonio Gramsci on 12 February 1924 The paper was printed in Milan with a circulation of 20,000 to 30,000. On 8 November 1925, publications were blocked by the city's prefect together with Avanti!, the newspaper of the Italian Socialist Party (PSI). After an assassination attempt on Benito Mussolini (31 October 1926), its publication was completely suppressed. A clandestine edition was resumed on the first day of 1927 with irregular circulation in Milan, Turin, Rome and in France. Full publication was resumed after the Allied conquest of Rome on 6 June 1944, the new editor in chief being Celeste Negarville. After the liberation from the German occupation in 1945, new local editions began in Milan, Genoa and Turin, the latter edited by philosopher Ludovico Geymonat. Elio Vittorini became the editor in chief of l'Unità during this period. The newspaper's contributors included Davide Layolo, Luigi Cavallo, Ada Gobetti, Cesare Pavese, Italo Calvino, Alfonso Gatto, Aldo Tortorella and Paolo Spriano. In the same year, the festa de l'Unità was launched in most Italian cities. In 1957, the Genoese, Milanese and Torinese editions were merged into a single edition for northern Italy. The newspaper's editorships were unified in 1962 under Mario Alicata, who was succeeded by Maurizio Ferrara in 1966. In 1974, daily circulation of l'Unità amounted to 239,000 copies, but in the early 1980s this number was to fall substantially, mostly due to competition from the new left oriented la Repubblica: the 100 million copies sold in 1981 decreased by two fifths in just one year alone, to 60 million in 1982. It was also in 1982 that a document was published by the newspaper which accused the Christian Democratic minister Vincenzo Scotti of collaborating with the Camorra leader Raffaele Cutolo, a claim that was subsequently proved to be false. The editor in chief Claudio Petruccioli resigned and was replaced by Emanuele Macaluso. Massimo D'Alema, the future Prime Minister of Italy, was managing director until July 1990. From 1989 to 1990, the newspaper was accompanied by the satirical weekly magazine Cuore, directed by Michele Serra. In 1991, the title changed from Journal of the Italian Communist Party to Journal founded by Antonio Gramsci. From 1992 to 1996, its director was Walter Veltroni, who started periodically providing free gifts, such as books and videocassettes, with copies of the newspaper. The newspaper ceased publication for eight months from 28 July 2000 to 28 March 2001 because of financial problems. Following this uncertain period, it was published by Baldini & Castoldi, a company not linked to the Democrats of the Left (DS) or Democratic Party (PD); however, its political position continued to be strongly tied to the DS and PD. One of the first moves made by the new property was the appointment of former la Repubblica journalist Concita De Gregorio as new editor in chief in August 2008, replacing Antonio Padellaro in the post. In June 2009, Maurizio Mian's Gunther Reform Holding invested €3m to acquire a 20% stake in l'Unità, still under the ownership of Soru. On 7 May 2012, the paper began to be published in Berliner format. l'Unita again suspended publication on 31 July 2014. A meeting of shareholders was unable to decide how to keep the newspaper financially viable as debts amounted to €30 million. On 30 June 2015, l'Unità resumed its publications, under the new editor Erasmo d'Angelis and with a renewed graphic style; the new owner was Stefano Pessina, a major Italian building businessmen, while a minority share was owned by the Democratic Party. The newly relaunched paper soon found itself in financial crisis again, with a net loss of 250,000 euros per month and only 8,000 copies sold (out of the 60,000 printed). In an attempt to improve the situation, the owners dismissed D'Angelis and appointed Sergio Staino (a cartoonist who had longed worked for the paper) as new editor; this proved ineffective and on 3 June 2017 l'Unità ceased publications for the third time. From 2018 to 2022, l'Unità published only one number a year, in order to avoid losing its publication license. On 27 July 2022, the publishing company of l'Unità declared bankruptcy and the paper was put for sale in public auctions. On 22 November 2022, the Romeo Editore srl group (which had recently acquired and relaunched Il Riformista) bought l'Unità with an offer of 910,000 euros. Piero Sansonetti was subsequently appointed editor and the newspaper resumed publications on 16 May 2023. In 1991, the paper had a circulation of circa 156,000 copies, but next year its circulation was 124,000 copies. In 1997, it was the tenth best selling Italian newspaper with a circulation of 82,078 copies. The circulation of the paper was 49,536 copies in 2008 and 53,221 copies in 2009. It fell to 44,450 copies in 2010. In 2016, circulation had fallen to 8,000 copies and further declined to 7,000 copies in 2017.