Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чехословакия заңдары (1940–1945)
Czechoslovak laws (1940–45)
Бенеш жарлықтары – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Чехословакияны неміс басқыншылығына ұшыратқанда, Чехословакия парламенті жоқ болғандықтан, эмиграциядағы Чехословакия үкіметі жасаған заңдар жиынтығы. Олар президент Эдвард Бенеш 1940 жылдың 21 шілдесінен 1945 жылдың 27 қазанына дейін шығарылды және 1946 жылдың 6 наурызында Чехословакияның Уақытша Ұлттық жиналысы кері күшімен бекітті. Жарлықтар Чехословакияны қайта құрудың, оның құқықтық жүйесін жаңартудың, нацистік идеологияны жоюдың және елді қайта жаратудың түрлі мәселелерін қамтыды. Журналистика мен саяси тарихта «Бенеш жарлықтары» термині президенттің жарлықтары мен Словакия Ұлттық Кеңесінің (СҰК) Чехословакиядағы этникалық немістердің, венгрлердің және басқа ұлт өкілдерінің мәртебесіне қатысты қаулыларын білдіреді. Бұл жарлықтар Чехословакиядан немістерді қуудың құқықтық негізін құрады. Олар халықаралық Потсдам келісіміне негізделген. Нәтижесінде, Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін ғасырлар бойы Чехословакияда тұрған, немесе неміс басқыншылығы кезінде осында қоныстанған этникалық немістер мен венгрлердің көпшілігі Чехословакия азаматтығынан және мүлкінен айырылып, үйлерінен қуылды. Олардың кейбіреуі 1940 жылдардың соңында өткен қуғын-сүргін кезінде қайтыс болды. Бенеш жарлықтары елдің әртүрлі аймақтарында әртүрлі қолданылды, кейбір жарлықтар Богемия мен Моравияда ғана қолданысқа ие болды, ал СҰК қаулылары Словакияда күшіне енді. Бұл жарлықтар Чехия мен Словакияда, сондай-ақ қазіргі Германияда да саяси дау тудырып отыр. Олар күшін жойған жоқ және бүгінгі күнге дейін Словакиядағы венгрлердің мүлкін тәркілеу үшін қолданылып келеді, олардың ата-бабалары мүліктерінен айырылуы керек деген үкіммен.
The Beneš decrees were a series of laws drafted by the Czechoslovak government in exile in the absence of the Czechoslovak parliament during the German occupation of Czechoslovakia in World War II. They were issued by President Edvard Beneš from 21 July 1940 to 27 October 1945 and retroactively ratified by the Interim National Assembly of Czechoslovakia on 6 March 1946. The decrees dealt with various aspects of the restoration of Czechoslovakia and its legal system, denazification, and reconstruction of the country. In journalism and political history, the term "Beneš decrees" refers to the decrees of the president and the ordinances of the Slovak National Council (SNR) concerning the status of ethnic Germans, Hungarians and others in postwar Czechoslovakia and represented Czechoslovakia's legal framework for the expulsion of Germans from Czechoslovakia. It was based on the international Potsdam Agreement. As a result, almost all ethnic Germans and Hungarians, some of whom had ancestors who had lived in Czechoslovakia for centuries prior to World War II, or those who had settled there during the German occupation of Czechoslovakia lost their Czechoslovakian citizenship and property and were expelled from their homes. Some of them died during the expulsion process which took place during the late 1940s. The Beneš decrees were enforced differently in different parts of the country with some decrees being valid only in Bohemia and Moravia, while the ordinances of SNR were enforced in Slovakia. The decrees remain politically controversial in both the Czech Republic and Slovakia, and modern Germany. They were never repealed and are still used to confiscate property from Hungarians in Slovakia on the grounds that their ancestors should have lost their property.
Тарихи шолу
1935 жылы Чехословакия президенті болып сайланған Бенеш 1938 жылы Мюнхен келісімінен кейін отставкаға кетті. Чехословакия басылып алынғаннан кейін Бенеш және басқа чехословакиялық саясаткерлер мен шенеуніктер Францияға эмиграция жасап, 1939 жылы қарашада Чехословакияны қайта құру мақсатында Чехословакия Ұлттық Комитетін құрды. Комитеттің басты міндеті – Францияда чехословакиялық әскер құру еді. Францияның құлауынан кейін комитет Лондонға көшіп, Чехословакияның Уақытша Үкіметіне айналды. Ұлыбритания үкіметі 1940 жылғы 21 шілдеде оны Чехословакияның уақытша үкіметі ретінде мойындады, ал 1941 жылы АҚШ және КСРО оны одақтас мемлекеттің үкіметі ретінде толық мойындады. 1940 жылы мойындалғаннан бері үкімет шетелдегі чехословакиялық азаматтарды басқару үшін қаулылар шығарды. Бенеш және басқа чехословакиялық саясаткерлер Чехословакияның күйреуіне ұлттық азшылықтарды (венгрлер мен немістерді) кінәлады, сондықтан этникалық тұрғыдан біртекті ұлттық мемлекет құруды көздеді.
Beneš, who was elected president of Czechoslovakia in 1935, resigned after the Munich Agreement in 1938. After the occupation of Czechoslovakia Beneš and other Czechoslovak politicians and officials emigrated to France, establishing the Czechoslovak National Committee, in November 1939, to restore Czechoslovakia. The committee's primary task was to establish a Czechoslovak army in France. After the fall of France the committee moved to London, where it became the Interim Czechoslovak Government. The government was recognized as the interim Czechoslovak government by Great Britain on 21 July 1940 and in 1941 it was fully recognized by the U. S. and the USSR as the government of the allied state. Since its recognition in 1940, the government issued decrees to rule over Czechoslovak citizens abroad. Beneš and other Czechoslovak politicians blamed the national minorities (Hungarians and Germans) for the collapse of Czechoslovakia, which was why they wanted to create an ethnically homogeneous nation state.
Шетке шығарудың құқықтық негізі
Бенеш жарлықтары 1945-1947 жылдары Чехословакиядан шамамен 3 миллион этникалық неміс пен венгрдің депортациясымен байланысты. Потсдам келісімінің 12-бабына негізделген депортация, Достасқан елдердің Бақылау кеңесі мен Чехословакия үкіметі арасындағы келіссөздердің нәтижесі болды. Бұл мәселеде көптеген тарихшылар мен құқық мамандары пікір білдірді. Тиісті жарлықтарда депортацияға қатысты ешқандай сілтеме жоқ. Одақтас елдердің ішінде Совет Одағы Ұлыбритания мен АҚШ-ты этникалық немістерді, неміс тілді поляктарды, чехтерді, венгрлерді, югославтарды және румындарды өз оккупациялық аймақтарына көшіруге келісуге шақырды. Потсдам келісіміне қатысушы емес Франция 1945 жылдың шілдесінен кейін өз оккупациялық аймағындағы босқындарды қабылдамады. Көптеген этникалық неміс Чехословакия азаматтары Судет неміс партиясы (Конрад Хенлайн басқарған) арқылы нацистерді қолдады, сондай-ақ 1938 жылы Судет аймағының Германияға қосылуына себеп болды. Судет аймағындағы этникалық немістердің көпшілігі, олардың көптегені 1919 жылы аймақтарының Австрия құрамында қалуын қалаған, 1938 жылы Гитлер Чехословакияға соғыс жариялаған кезде мобилизация бұйрығын орындамай, армияның қорғаныс қабілетін әлсіретті.
The Beneš decrees are associated with the 1945–47 deportation of about 3 million ethnic Germans and Hungarians from Czechoslovakia. The deportation, based on Article 12 of the Potsdam Agreement, was the outcome of negotiations between the Allied Control Council and the Czechoslovak government. by a number of historians and legal scholars. The relevant decrees omit any reference to the deportation. Of the allies, the Soviet Union urged the United Kingdom and the U. S. to agree to the transfer of ethnic Germans and German speaking Poles, Czechs, Hungarians, Yugoslavs and Romanians into their zones of occupation. France, which was not a party to the Potsdam Agreement, did not accept exiles in its zone of occupation after July 1945. Most ethnic German Czechoslovak citizens had supported the Nazis through the Sudeten German Party (led by Konrad Henlein) and the 1938 German annexation of the Sudetenland. Most ethnic Germans of the Sudetenland, many of whom had wished their region to stay as part of Austria in 1919, failed to follow the mobilization order when Czechoslovakia was threatened with war by Hitler in 1938, crippling the army's defensive capabilities .
Азаматтық және саяси құқықтар туралы халықаралық конвенция
2010 жылы Біріккен Ұлттар Ұйымының Адам құқықтары жөніндегі комитеті Азаматтық және саяси құқықтар туралы халықаралық пактінің Факультативтік хаттамасы бойынша Йозеф Бергауэр және басқалар ұсынған шағымын қарады. Комитет пакт 1975 жылы, ал оның хаттамасы 1991 жылы күшіне енгенін мәлімдеді. Пакт кері күшпен қолданылмайтынын ескере отырып, комитет шағымды қабылдамауға болатынына шешім шығарды.
In 2010 the United Nations Human Rights Committee, under the Optional Protocol to the International Covenant on Civil and Political Rights, reviewed a communication submitted by Josef Bergauer et al. The committee held that the covenant became effective in 1975 and its protocol in 1991. Since the covenant could not be applied retroactively, the committee held that the communication was inadmissible.
Қайтару туралы заңнама
Кепіртпелік революциядан кейін Чехословакия Коммунистік режим кезінде саяси себептермен тәркіленген мүлікті қайтару немесе өтемақы төлеу туралы 87/1991 Заңын қабылдады (25 ақпан 1948 – 1 қаңтар 1990). Заң сонымен қатар, 1945 жылғы 5-Декрет бойынша, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде нәсілдік қуғын-сүргінге ұшыраған және өтемақы алуға құқылы тұлғаларға өтемақы төлеуді де қарастырды. 2002 жылы БҰҰ Адам құқықтары жөніндегі комитеті Брокованың Чехияға қарсы ісі бойынша өз пікірін білдірді, онда үміткерге 100-Декрет бойынша (ірі кәсіпорындарды мемлекеттік меншікке беру) мемлекеттік меншікке алынған мүлікті қайтарудан бас тартылды. Брокова реституциядан мүлдем шығарылды, бірақ 1946-1947 жылдары Чехиядағы мемлекеттік меншікке беру тек автордың мүлкі неміс оккупациясы кезінде тәркіленгендіктен ғана мүмкін болды. Комитет бұл талапкерге қатысты кемсітушілік қарым-қатынас деп санайды, себебі соғыс аяқталғаннан кейін нацистік билік иелерінің мүлкі тәркіленгенімен дереу мемлекеттік меншікке берілмеген (соның салдарынан олар 1991 және 1994 жылдарғы заңдардан пайда көре алды). Комитет Брокованың заң алдында тең қорғалу құқығынан айырылғанын, бұл Азаматтық және саяси құқықтар туралы халықаралық пактінің 26-бабын бұзу болып табылады деп тапты.
After the Velvet Revolution Czechoslovakia also adopted Act 87/1991 Coll., providing restitution or compensation to victims of confiscation for political reasons during the Communist regime (25 February 1948 – 1 January 1990). The law also provided for restitution or compensation to victims of racial persecution during World War II who are entitled by Decree 5/1945. In 2002 the UN Human Rights Committee stated its views in Brokova v. The Czech Republic, in which the applicant was refused restitution of property nationalized under Decree 100 (nationalization of large enterprises). Brokova was excluded from restitution, although the Czech nationalization in 1946–47 could be implemented only because the author's property had been confiscated during the German occupation. In the committee's view, this was discriminatory treatment of the plaintiff compared to those whose property was confiscated by Nazi authorities and not nationalized immediately after the war (and who, therefore, could benefit from the laws of 1991 and 1994). The committee found that Brokova was denied her right to equal protection under the law, in violation of article 26 of the International Covenant on Civil and Political Rights.
Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық сот
2005 жылы Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық сот Йозеф Бергауэр мен тағы 89 адамның Чехияға қарсы шағымын қабылдамады. Шағымданушылардың мәлімдемесінше, "Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін олар геноцидтік жағдайларда өз отанынан қуылған", олардың мүлігі Чехословакия билігі тарапынан тартылып алынған, Чехия Бенеш жарлықтарын күштен шығара алмаған және оларға өтемақы төлемеген. Соттың пікірінше, мүліктің тартылып алынуы Чехияға қатысты Еуропалық конвенция күшке енгенге дейін болған. 1-протоколдың 1-бабы мүлікті сатып алу құқығын кепілдемейді, сондықтан Бенеш жарлықтары Чехия заңнамасының бір бөлігі болғанымен, шағымданушылардың Чехия Республикасына қарсы тартылып алынған мүлікті қайтару туралы конвенция бойынша талап етуге құқығы жоқ. Сот атап өтті, "Чехия соттарының шешімдері Президенттік жарлықтарға қайшы келген мүлікті де қайтаруға мүмкіндік бергенін, осылайша сол кездегі қолданыстағы заңды бұзған әрекеттерге өтемақы беруді қамтамасыз еткенін де ескеру керек. Осылайша, Чехия сот жүйесі Конвенцияның стандарттарынан асып түсетін қорғауды қамтамасыз етеді".
In 2005, the European Court of Human Rights refused the application of Josef Bergauer and 89 others against the Czech Republic. According to the applicants, "after the Second World War, they were expelled from their homeland in genocidal circumstances", their property was confiscated by Czechoslovak authorities, the Czech Republic failed to suspend the Beneš Decrees and had not compensated them. The court held that the expropriation took place long before the implementation of the European Convention on Human Rights with respect to the Czech Republic. Since Article 1 of Protocol 1 does not guarantee the right to acquire property, although the Beneš Decrees remained part of Czech law the applicants had no claim under the convention against the Czech Republic to recover the confiscated property. According to the court, "it should be further noted that the case law of the Czech courts made the restitution of property available even to persons expropriated contrary to the Presidential Decrees, thus providing for the reparation of acts which contravened the law then in force. The Czech judiciary thus provides protection extending beyond the standards of the Convention."
Конфискация рәсімдері
12 және 108-декреттер бойынша тәркілеулер аталған декреттердің өзіне сәйкес автоматты түрде жүзеге асырылса, 100-декрет (ірі кәсіпорындарды мемлекеттік меншікке беру) Өнеркәсіп министрінің ресми шешімін талап етті. Конституциялық соттың мәлімдемесіне сәйкес, егер 100-декрет бойынша мемлекеттендіру туралы шешімді министрден басқа біреу қабылдаса, онда мемлекеттендіру жарамсыз деп есептеледі және сотқа шағымдануға жатады.
Although under Decrees 12 and 108 confiscations were automatic on the basis of the decrees themselves, Decree 100 (nationalization of large enterprises) required a formal decision by the Minister of Industry. According to the Constitutional Court, if a Decree 100 nationalization decision was made by someone other than the minister the nationalization was invalid and subject to legal challenge.
Зорлық-зомбылық
Конституциялық сот 12-декрет бойынша тәркілеу істеріне қатысты сот шешімдерінің апелляциясын қарағанда, соттар тәркілеу шешімінің қудалау ниетімен жасалған-жасалмағанын және декрет тек желеу ретінде қолданылған-қолданылмағанын анықтауы керек деп мәлімдеді. Бұл Мюнхен келісімінен кейін Судет аймағында қалған және Чехословакияға адал болған, бірақ неміс азаматтығын алған адамдарға қатысты.
While hearing appeals of court decisions dealing with Decree 12 confiscations, the Constitutional Court held that courts must decide whether a confiscation decision was motivated by persecution and a decree used as a pretext. This applied to cases of those who remained in the Sudetenland after the Munich Agreement (gaining German citizenship while remaining loyal to Czechoslovakia)
Құқықтық мәртебе
Словакия, Чехословакияның заңдық мұрагері ретінде, өзінің заңдық тәртібін Словакия Конституциясының 152-бабы арқылы қабылдады. Бұл Бенеш жарлықтары мен 23/1991 жылғы Чехословакия Конституциялық заңына (Негізгі адам құқықтары мен бостандықтарының Хартиясы) кіреді. Бұл заң Хартияға сәйкес келмейтін барлық актілер мен ережелерді күшсіз деп жариялады. Бенеш жарлықтары Словакия заңнамасының маңызды тарихи бөлігі болғанымен, олар енді заңдық қатынастар тудыра алмайды және 1991 жылдың 31 желтоқсанынан бастап қолданылмайды. 2007 жылдың 20 қыркүйегінде Словакия Парламенті Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Словакиядағы жағдайға қатысты соғыстан кейінгі құжаттарға қол сұғылмау туралы қаулы қабылдады. Бұл қаулы бастапқыда ультраұлтшыл Словакия Ұлттық партиясы тарапынан ұсынылған, ол Венгрия парламентінің мүшелері мен Венгриядағы ұйымдардың әрекетіне жауап ретінде жасалған. Бенеш жарлықтары 2007 жылдың тамызында белсенділікке көшкен венгр экстремистік топтары – Magyar Gárda және Nemzeti Őrsereg үшін маңызды талқылау тақырыбы болды. Мақұлданған мәтін бастапқы ұсыныстан бірнеше маңызды тұрғыда ерекшеленді. Қаулыда Екінші дүниежүзілік соғыстың құрбандары еске алынды, ұжымдық кінә принципінен бас тартылды, Еуропалық интеграция контекстінде Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысты мәселелерді қайта қарауды тоқтату ниеті білдірілді және Словакияның көршілерімен жақсы қарым-қатынас орнатуға деген ұмтылыс танытылды. Сондай-ақ, қаулы соғыстан кейінгі тәртіпті өзгертуге әкелуі мүмкін Словакия және Чехословакия органдарының заңдарына, жарлықтарына, келісімдеріне немесе басқа да соғыстан кейінгі шешімдерін қайта қарауға және күмәндануға жасалған барлық әрекеттерді қабылдамады, соғыстан кейінгі шешімдер қазіргі дискриминацияның негізі емес екенін және заңдық қатынастарды құруға мүмкіндік бермейтінін мәлімдеді. Қаулы Парламенттің абсолютті көпшілігімен қабылданды және коалициялық үкімет пен оппозициялық партиялар мақұлдады, тек Венгриялық коалиция партиясы бас тартты. Бұл Венгрияда күшті жағымсыз реакция тудырды, ал Венгрия Президенті Ласло Сольём бұл Венгрия-Словакия қарым-қатынастарын шиеленістіретінін мәлімдеді.
Slovakia, as a legal successor of Czechoslovakia, adopted its legal order by Article 152 of the Slovak constitution. This includes the Beneš decrees and Czechoslovak Constitutional Act 23/1991 (the Charter of Fundamental Human Rights and Freedoms). This act made all acts or regulations not compliant with the charter inoperable. Although the Beneš decrees are a valid historical part of Slovak law, they can no longer create legal relationships and have been ineffective since 31 December 1991. On 20 September 2007, the Slovak parliament adopted a resolution concerning the untouchability of postwar documents relating to conditions in Slovakia after World War II. The resolution was originally proposed by the ultra nationalist Slovak National Party in response to the activities of Hungarian members of parliament and organizations in Hungary. The Beneš decrees were a significant talking point of the Hungarian extremist groups Magyar Gárda and Nemzeti Őrsereg, which became active in August 2007. The approved text differed from the proposal in several important respects. The resolution commemorated the victims of World War II, refused the principle of collective guilt, expressed a desire to stop the reopening of topics related to World War II in the context of European integration and declared a wish to build good relationships with Slovakia's neighbors. It also rejected all attempts at revision and questioning of laws, decrees, agreements or other postwar decisions of Slovak and Czechoslovak bodies which could lead to changes in the postwar order, declaring that postwar decisions are not the basis of current discrimination and cannot establish legal relationships. The resolution was adopted by an absolute parliamentary majority and approved by the coalition government and opposition parties, except for the Party of the Hungarian Coalition. It prompted a strong negative reaction in Hungary, and Hungarian President László Sólyom said that it would strain Hungarian Slovak relations.
Соғыстан кейінгі қуғын-сүргін үшін кешірім сұрау
1990 жылы Словакия және Венгрия парламенттерінің спикерлері Франтишек Миклошко мен Гьёрги Сзабад, словак және венгр тарихшыларынан құралған комиссия арқылы екі елдің өзара қарым-қатынасын қайта қарау туралы келісімге келді. Бұл бастама екі тараптан да болған әділетсіздіктерді шектеу жөніндегі ортақ меморандумға алып келеді деп үміттенілгенімен, күтілген нәтижеге жете алмады. 1991 жылдың 12 ақпанында Словакияның Ұлттық Кеңесі соғыстан кейін қудаланған жазықсыз немістерге ресми түрде кешірім сұрады, бірақ ұжымдық кінә принципін қабылдамады. 2003 жылы Словакия парламентінің спикері Павол Хрушовский, егер Венгрия да осылай істесе, Словакия соғыстан кейінгі әділетсіздіктер үшін кешірім сұрауға дайын екенін мәлімдеді. Венгрия Ұлттық Ассамблеясының спикері Каталина Сили оның бастамасын қолдады, алайда одан әрі шаралар қабылданбады. 2005 жылы Миклошко өз еркімен әділетсіздіктер үшін кешірім сұрады, және екі тараптың өкілдері де бұған ұқсас ресми емес кешірімдер жасады.
In 1990 the speakers of the Slovak and Hungarian parliaments, František Mikloško and György Szabad, agreed on the reassessment of their common relationship by a commission of Slovak and Hungarian historians. Although the initiative was hoped to lead to a common memorandum about the limitation of mutual injustices, it did not have the expected result. On February 12, 1991, the Slovak National Council formally apologized for postwar persecution of innocent Germans, rejecting the principle of collective guilt. In 2003, speaker of the Slovak parliament Pavol Hrušovský said that Slovakia was ready to apologize for postwar injustices if Hungary would do likewise. Although Hungarian National Assembly Speaker Katalin Szili approved his initiative, further steps were not taken. In 2005 Mikloško apologized for injustices on his own, and similar unofficial apologies were made by representatives of both sides.
Қазіргі саяси әсерлері
Радио Прага хабарлағандай, немістер, венгрлер және сатқындардың мәртебесі мен мүлігіне қатысты декреттер күшін жойған жоқ болғандықтан, олар Чехия мен Словакия, Австрия, Германия және Венгрия арасындағы саяси қатынастарға әлі де әсер етеді. Судет немістері қауымдастығы (Expelled) және оған байланысты саяси топтар ұжымдық кінә принципіне негізделген Бенеш декреттерін жоюды талап етеді. 1989 жылдың 28 желтоқсанында болашақ чехословакия президенті Вацлав Гавел, сол кезде кандидат, Судет аймағының бұрынғы тұрғындары жоғалтқан мүлкін қайтару үшін чех азаматтығына үміткер болуға мүмкіндік беретінін ұсынды. 1997 жылы Германия мен Чехия үкіметтері соғыс кезіндегі жазасыздықтар үшін өзара кешірім сұрау туралы декларацияға қол қойды. 2000 жылдардың басында Венгрия премьер-министрі Виктор Орбан, Австрия канцлері Вольфганг Шюссель және Бавария премьер-министрі Эдмунд Штойбер екі елдің де Еуропалық Одаққа кіруінің шарты ретінде Бенеш декреттерін жоюды талап етті. Венгрия премьер-министрі Петер Медьеши ақырында бұл мәселені көтеруден бас тартты. 2003 жылы Лихтенштейн, Норвегия мен Исландияның қолдауымен, Бенеш декреттері мен Чехиямен және (аздау дәрежеде) Словакиямен мүліктік дауларға байланысты Еуропалық экономикалық аймақты кеңейту туралы келісімді тоқтатты. Алайда, екі елдің де Еуропалық Одаққа мүше болары күтілгендіктен, бұл мәселе мәнсіз болды. Лихтенштейн Словакияны 2009 жылдың 9 желтоқсанына дейін мойындамады. Премьер-министр Милош Земан чехтар декреттерді жоюды қарастырмайтынын, себебі мұндай қадам реституция талаптарының есігін ашады деп қорқынышты екенін мәлімдеді. Time журналының хабарлауынша, бұрынғы чех сыртқы істер министрі Ян Каван: «Неліктен біз Бенеш декреттерін бөлектеп қарауымыз керек? Олар өткенге жатады және өткенде қалуы керек. ЕО-ның көптеген қазіргі мүшелерінде осындай заңдар болған» деді. 2009 жылы евроскептик чех президенті Вацлав Клаус Еуропалық Одақтың негізгі құқықтары туралы хартадан бас тартуды талап етті, өйткені харта Бенеш декреттерін заңсыз деп жариялайды деп ойлады. 2010 жылы Масарик университеті Эдвард Бенеш ескерткішін орнатқанда, жергілікті журналист Майкл Кашпарек бұл қадамды «Барлығын қу, Құдай оларды ажыратып жіберсін!» декреттеріне байланысты сынға алды. 2013 жылдың қаңтарында консервативті чех президенттік үміткері Карел Шварценберг: «1945 жылы біз жасаған әрекет бүгін адам құқықтарын ауыр бұзушылық деп есептелер еді, ал Чехословакия үкіметі, президент Бенешпен бірге Гаагада отыруға тиіс еді» деді. Оның қарсыласы Милош Земан Шварценбергті судет немістері қолдап отыр деп айыптап, оның беделін түсіру үшін бұл мәлімдемені пайдаланды. 2018 жылдың маусым айында Германия канцлері Ангела Меркель этникалық немістерді соғыстан кейін қууға «моральдық немесе саяси негіз болмағанын» айтты.
According to Radio Prague, since the decrees which dealt with the status and property of Germans, Hungarians and traitors have not been repealed they still affect political relations between the Czech Republic and Slovakia and Austria, Germany and Hungary. Expellees in the Sudetendeutsche Landsmannschaft (part of the Federation of Expellees) and associated political groups call for the abolition of the Beneš decrees based on the principle of collective guilt. On 28 December 1989 future Czechoslovak president Václav Havel, at that time a candidate, suggested that former inhabitants of the Sudetenland might apply for Czech nationality to reclaim their lost property. The governments of Germany and the Czech Republic signed a declaration of mutual apology for wartime misdeeds in 1997. During the early 2000s, Hungarian Prime Minister Viktor Orbán, Austrian Chancellor Wolfgang Schüssel and Bavarian Premier Edmund Stoiber demanded that the Beneš decrees be repealed as a precondition for both countries' entrance to the European Union. Hungarian Prime Minister Péter Medgyessy eventually decided not to press the issue. In 2003 Liechtenstein, supported by Norway and Iceland, blocked an agreement about extending the European Economic Area because of the Beneš decrees and property disputes with the Czech Republic and (to a lesser extent) Slovakia. However, since the two countries were expected to become members of the European Union the issue was moot. Liechtenstein did not recognize Slovakia until 9 December 2009. Prime Minister Miloš Zeman said that the Czechs would not consider repealing the decrees because of an underlying fear that doing so would open the door to demands for restitution. According to Time, former Czech foreign minister Jan Kavan said: "Why should we single out the Beneš Decrees? They belong to the past and should stay in the past. Many current members of the E. U. had similar laws." In 2009 eurosceptic Czech president Václav Klaus demanded an opt out of the Charter of Fundamental Rights of the European Union, feeling that the charter would render the Beneš decrees illegal. In 2010, when Masaryk University erected a statue to Edvard Beneš, local journalist Michael Kašparek criticized the move because of what he dubbed "Expel Them All, Let God Sort Them Out!" decrees. In January 2013 conservative Czech presidential candidate Karel Schwarzenberg said, "What we committed in 1945 would today be considered a grave violation of human rights, and the Czechoslovak government, along with President Beneš, would have found themselves in The Hague." His opponent, Miloš Zeman, seized on the statement to discredit Schwarzenberg, accusing him of being supported by Sudeten Germans. In June 2018, German Chancellor Angela Merkel said there had been "no moral or political justification" for the post war expulsion of ethnic Germans.