2005 жылғы Германия Федералды сайлауы

Кіріспе

Германияда 2005 жылғы 18 қыркүйекте 16-шы Бундестаг мүшелерін сайлау үшін федералды сайлаулар өтті. Мерзімінен бұрынғы сайлау Солтүстік Рейн-Вестфалия штатындағы сайлауда үкіметтің жеңілісінен кейін шақырылды, бұл олардың ертерек федералды сайлауды өткізу үшін сенімсіздік дауысына қасақана жеңілуіне әкелді. Қызмет мерзімі аяқталып жатқан үкіметке Германияның солшыл Социал-демократиялық партиясы (СДПГ) және Федералды канцлер Герхард Шредер басқарған «90/Жасылдар» альянсы кірді. Сайлау бастапқыда 2006 жылдың күзінде өтуі жоспарланған еді. Оппозициялық Германияның Христиан-демократиялық одағы (ХДС) және оның бауырлас партиясы Бавариядағы Христиан-әлеуметтік одағы (ХСО) СДПГ-ден басымдықпен бастады. Үкімет ауыр жеңіліске ұшырап, ХДС/ХСС және либералды «Еркін демократиялық партиямен» (FDP) коалициясымен алмастырылады деп күтілді, ал ХДС төрағасы Ангела Меркель канцлер болады деп болжанып еді. Алайда, ХДС/ХСС 2002 жылғы нәтижеге қарағанда дауыс үлесін 35%-ға дейін төмендетті. СДПГ жеңіліске ұшырады, бірақ ХДС/ХСС-тан бір пайыздық пункт қалып, 34% дауыс жинады. Сайлаудан кейінгі сауалнамалар көрсеткендей, СДПГ-Жасылдар және ХДС/ХСС-FDP коалицияларының ешқайсысы Бундестагта көпшілік орындарға ие бола алмады. FDP дауыс берушілердің 10%-дан аспайтын үлесімен үшінші орынға ие болды, бұл 1990 жылдан бергі ең жақсы көрсеткіш, ал Жасылдар шағын шығынға ұшырады. Парламенттік көпшілікті құруға басты кедергі Грегор Гисси және бұрынғы СДПК төрағасы Оскар Лафонтен басқарған Жаңа солшыл партия болды, ол 8,7% дауыс жинап, 54 орын алды. ХДС/ХСС және СДПК екеуі де Солшыл партиямен ынтымақтастыққа бас тартысты. Шредер де, Меркель де жеңіске жеткендерін мәлімдеді, бірақ жаңа үкіметті құру үшін мұқият келіссөздер қажет болды, себебі ешқандай стандартты келісім көпшілікті қамтамасыз ете алмады. ХДС/ХСС Жасылдармен келіссөздер жүргізді, бірақ ортақ тіл табыса алмады. Ақырында ХДС/ХСС және СДПК арасындағы үлкен коалиция құру туралы талқылау басталды. 10 қазанда екі партияның өкілдері келіссөздер сәтті аяқталғанын және Ангела Меркель басқаруымен коалициялық үкімет құралатынын мәлімдеді. Бундестаг 22 қарашада өтті, онда Меркель 397 дауыспен канцлер болып сайланды.

none

Federal elections were held in Germany on 18 September 2005 to elect the members of the 16th Bundestag. The snap election was called after the government's defeat in the North Rhine Westphalia state election, which caused them to intentionally lose a motion of confidence to trigger an early federal election. The outgoing government was a coalition of the centre left Social Democratic Party of Germany (SPD) and Alliance 90/The Greens, led by federal Chancellor Gerhard Schröder. The election was originally intended for the autumn of 2006. The opposition Christian Democratic Union of Germany (CDU), with its sister party the Christian Social Union in Bavaria (CSU), started the campaign with a strong lead over the SPD in opinion polls. The government was generally expected to suffer a major defeat and be replaced by a coalition of the CDU/CSU and the liberal Free Democratic Party (FDP), with CDU leader Angela Merkel becoming chancellor. However, the CDU/CSU ultimately lost vote share compared to its 2002 result, falling to 35%. The SPD suffered losses but finished just one percentage point behind the CDU/CSU, winning 34%. Exit polls showed clearly that neither the SPD–Green nor CDU/CSU–FDP coalitions had won a majority of seats in the Bundestag. The FDP placed third on just under 10% of votes, its best result since 1990, while the Greens suffered small losses. The major stumbling block to a parliamentary majority was the new Left Party, led by Gregor Gysi and former SPD chairman Oskar Lafontaine, which won 8.7% of votes and 54 seats. The CDU/CSU and SPD both rejected cooperation with the Left Party. Both Schröder and Merkel claimed victory, but the formation of a new government required careful negotiations, as no conventional arrangement could achieve a majority. The CDU/CSU sought talks with the Greens, but were unable to find common ground. Discussions ultimately began for a grand coalition between the CDU/CSU and SPD. On 10 October, officials from both parties indicated that negotiations had concluded successfully and that they would form a coalition government with Angela Merkel as chancellor. The Bundestag met on 22 November and Merkel was elected chancellor, with 397 votes in favour.

Өмірбаян

2005 жылдың 22 мамырында Германияның ең көп халқы бар Солтүстік Рейн-Вестфалия штатында мемлекеттік сайлаулар өтті. Бұл штат 1966 жылдан бері үздіксіз SPD үкіметінің басшылығында болған еді. Сайлау нәтижесінде министр-президент Пир Штайнбруктың үкіметі жеңіліске ұшырады. Сонымен қатар, оппозициялық ХДС және ФДП федералдық заң шығарушы органның үстіңгі палатасы – Бундесратта көпшілік орындарды иеленді. Сол күні федералды канцлер Шредер және Бундестагтағы SPD фракциясының жетекшісі Франц Мюнтеферинг мерзімінен бұрын федералдық сайлау өткізуге тырысатындарын мәлімдеді. Олар Солтүстік Рейн-Вестфалиядағы сайлау қорытындысының федералдық үкіметке халықтың сенімі төмендегенін көрсететінін айтты. Мерзімінен бұрын федералдық сайлау тек екі жағдайда ғана өткізілуі мүмкін: Бундестаг канцлер кандидатын үш рет қабылдамаса немесе үкіметке берілген сенім дауысы Бундестагта абсолютті көпшілік дауысқа ие болмаса. Екі жағдайдың бірінде де президент канцлердің өтініші бойынша Бундестагты таратып, жаңа сайлау жариялауға құқылы. Бұл әдіс бұрын 1972 және 1983 жылдары екі рет қолданылған, онда үкіметтер қасақана сенім дауысын қабылдамай, Бундестагты таратуға мәжбүр болған. Шредер осыны істеген үшінші канцлер атанды, 1 шілдеде өткен сенім дауысы 151 дауыспен қолдалып, 296 дауыс қарсы, 148 дауыс қалысқан. Шредер SPD мүшелерін дауыс беруден бас тартуға шақырды, бұл оған қажетті дауыс санына жетпеуге мүмкіндік берді. Президент Хорст Кёлер Бундестагты таратып, жаңа сайлауды белгіледі.

Науқан

ХДС/ХСС Ангела Меркельді канцлерлікке ұсынды, бұл Германия тарихында екі үлкен партияның бірі әйелді осы лауазымға ұсынған алғашқы жағдай. ХДС Германияда экономикалық реттеуді күшейту және табыс салығы мен мемлекеттік шығындарды қысқартуды көздейтін платформа ұсынды (көптеген сарапшылар Меркельді Маргарет Тэтчермен салыстырды). ХДС науқанды 21 пайыздық үлеспен бастады, ал Меркельдің жеңісіне деген сенімділік Ұлыбритания Премьер-Министрі Тони Блэрді маусым айында Берлинге келген сапарында канцлер Шрёдерден бұрын онымен кездесуге итермеледі. SPD-нің мақсаты – қазіргі реттеушілік бағдарламаны сақтау. Олар сайлау бағдарламасына денсаулық сақтау жүйесін қаржыландыру базасын кеңейту және жылдық табысы 250 000 евродан жоғары адамдар үшін 3% қосымша салық салу ұсынысын қосты (әкімшілік коалиция 2005 жылдың басында ең жоғары табыс салығы мөлшерлемесін 48,5%-дан 42%-ға дейін төмендетті). Жасылдар өз бағдарламасын 2005 жылдың шілдесінде бекітті. Бұрынғы сайлау бағдарламасымен салыстырғанда, олар экономика мен еңбек нарығы саясатына көбірек назар бөлді. Бұл тақырып бағдарламада алғаш рет экологиялық саясат тақырыбынан бұрын қойылды. Жалпы, бағдарлама сәл солға жылды, соның ішінде кейбір қызыл-жасыл үкіметтік саясатты өзгерту қажеттілігі айтылды. FDP сайлау бағдарламасын басқа партиялардан бұрын жариялады, оны 24 шілдеде ұсынды. Ол мемлекеттік шығындардағы үнемдеу шараларын күшейтуді және кәсіподақтардың орталық бақылауына қарағанда, жұмысшылар мен жұмыс берушілер арасындағы жергілікті келіссөздерге көбірек мүмкіндік беруді талап етті. Солшыл Демократиялық Социализм партиясының ("PDS") басшылары солшыл Орталық Еңбек және әлеуметтік әділдік үшін сайлауалды балама ("WASG") кандидаттарын өздерінің партиялық тізімінде қатысуға келісті, бұл екі партияның бірігуінің болашақтағы мүмкіндігін ашық қалдырды. Осыған келісуде WASG PDS-тің өзін "Солтүстік партиясы" деп қайта атауын талап етті. WASG өзінің көшбасшысы Оскар Лафонтейнмен (бұрынғы SPD басшысы) SPD ішіндегі оқшауланған топтардан құрылды, бұл партияның экономикалық реформаларда "неолибералды" бағытқа бет бұрғанына наразы болды. Жалпы мүшелік бұл шараны мақұлдады және PDS партиясының съезінен де келісім күтеді. Егер бұл сәтті болса, бұл SPD-нің күшін одан әрі әлсіретуі мүмкін, өйткені PDS бұрынғы Батыс Германияда ешқашан жетістікке жете алмады (бұрынғы Германия Демократиялық Республикасының бұрынғы басқарушы коммунистік партиясының (Германияның Социалистік Бірлік партиясының) тікелей жалғасы), ал WASG базасы Батыс Германияда орналасқан және онда маңызды дауыс жинауы мүмкін. Германияның екі шағын оңшыл партиясы – Ұлттық демократиялық партия (НДП) және Неміс халықтық одағы (ДНС) сайлауда ортақ платформамен қатысатынын мәлімдеді, бұл Германияның негізгі саяси құрылымдарында олардың ұлттық дауыс берудің 5%-дан астамын жинап, Бундестагқа кіруі мүмкін деген қорқыныш тудырды. Неміс сайлау заңы екі немесе одан да көп партияның ортақ тізімдерін жасауға рұқсат бермейтіндіктен, іс жүзінде DVU сайлауға қатыспады, ал осы партияның мүшелері NPD тізімінде пайда болды. 2005 жылдың жазында 6 ұйымнан алынған сайлау алдындағы сауалнамалар ХДС/ХСС-тың 41-43% дауыс үлесімен, ал SPD-ның 32-34%-мен айқын басымдығын көрсетті. Сауалнамалар консерваторлар коалициясының ықтимал серіктесі FDP-ны 6,5%-дан 8%-ға дейін, ал қазіргі коалиция серіктесі SPD-ны 6%-дан 8%-ға дейін көрсетті. Көптеген сауалнамалар ХДС/ХСС ФДП коалициясының басымдыққа ие болатынын көрсетті. Басқа партияларға келетін болсақ, PDS WASG сайлауалды одағын тікелей қамтитын сауалнамалар оны 5% кедергіден жоғары 7% мен 8,5% аралығында көрсетті. Сауалнамада басқа партиялар, оның ішінде оңшыл партиялар 5%-ға жуық емес, бірақ бұрын-соңды оңшыл партиялар сайлаушылардың өздерінің қолдауымен келіспеушілігіне байланысты кейде нақты қолдауынан төмен дауыс берген. Тамыз айының басында Ангела Меркельдің қолдауы айтарлықтай төмендеді. Бұған себеп консервативті партиялар (ХДС және ХСС) арасындағы сайлау бағдарламасына қатысты қақтығыстар, олардың коалициялық серіктесі - FDP-мен келіспеушіліктер, сондай-ақ ұятқа қалдыратын қателіктер болды. Бір кезде бұқаралық ақпарат құралдары Меркельді сайлау алдындағы сөйлеген сөзінде таза және жалпы табысты шатастырғаны үшін сынға алды. Осыдан кейін сауалнамалар ХДС/ХСС және ФДП-ның сайлаушылардың 48% ғана дауыс алатынын және үкімет құра алмайтынын көрсетті. Тағы да зақым келтірді, екі көрнекті ХДС/ХСС кандидаттары, Йорг Шёнбоом және ХСС басшысы Эдмунд Штойбер, шығыс германиялықтар туралы ұятсыз пікірлер айтты. Бұл пікірлер шығыс Германиядағы сайлаушыларды ғана емес, сонымен қатар ХДС/ХСС-ның Меркельге деген сенімін күмәндандырды, өйткені ол өзі Шығыста өсті. Алайда, тамыздың соңында Süddeutsche Zeitung жүргізген сауалнамалар ХДС/ХСС/ФДП блогының дауыс үлесін 51%-ға дейін көтергенін көрсетті. Болжамдар қазіргі канцлер Герхард Шрёдердің үкіметтік Социал-демократтары, Жасылдар және жақында құрылған солшыл "Солтүстік партиясы" (PDS/WASG одағы) қарсы блогының барлығы 46% ғана жететінін көрсетті. SPD және Жасылдардың басшылары Шрёдер мен Фишер, сондай-ақ "Солтүстік партиясының" көшбасшысы Грегор Гизи "қызыл-қызыл-жасыл" коалициясының идеясына қарсы екендерін айтты. Сауалнамалар тым жақын болғандықтан, 1994, 1998 және 2002 жылғы сайлаулардағыдай, шағын артық орындар сайлау қорытындысына әсер етуі мүмкін деген болжамдар күшейді. 4 қыркүйек күні Шрёдер мен Меркель төрт неміс жеке және мемлекеттік телеарналары тарапынан көрсетілген тікелей дебат өткізді. Көптеген сарапшылар бастапқыда Меркельге басымдық бергенімен, сауалнамалар көп ұзамай халықтың көзқарасы екі бөлініп, Шрёдерді анық жеңімпаз деп танығанын көрсетті. Кейінірек талдаулар Меркельдің көлеңке Қаржы министрі Пол Кирххофтың ұсынған тең салыққа қолдауы оның экономикалық мәселелердегі сенімділігін әлсіреткенін және ХДС-тың экономикалық реформалары тек ең байларға пайда әкеледі деген әсер қалдырғанын көрсетті. Орталық сауалнамалар SPD-нің бірнеше пайыздық ұпаймен жоғары көтерілгенін көрсетті, бірақ солшыл партиялардың дауысының жиынтығы ХДС/ХСС және ФДП дауысынан 1-2 пайыздық ұпаймен кем болды. Сайлау күні қарсаңында ХДС SPD-ден 9 пайыздық үлеспен басымдық сақтады (42% және 33% тиісінше), бірақ екі партияның да жеткілікті орындарға (тіпті олардың таңдалған коалициялық серіктерімен бірге) үкімет құруға жеткілікті емес еді. Меркельдің жеке данышкерлігі (онымен салыстырғанда партиясынан төмен) 30%-дан 40%-қа дейін өсті, ал Шрёдердің данышкерлігі 53%-ға жетті (онымен салыстырғанда партиясынан жоғары). Алайда, сауалнамалар осы кезеңге дейін неміс сайлаушыларының төрттен бірі қалай дауыс беретінін әлі шешпегенін және олар дауыс беруге келсе, соңғы нәтижеге әсер ете алатынын көрсетті. Сауалнамалар әлі де тым жақын болғандықтан, партиялар дәстүрден аттап, сайлау күніне дейін және сайлау күні өзінің науқанын жалғастырды. Саясаттанушылар үлкен коалицияның болу ықтималдығына назар аударғанмен, ХДС SPD-нің жаңа "Солтүстік партиясымен" коалиция құруға келісуі мүмкін екенін ұсынды.

The CDU/CSU nominated Angela Merkel for chancellor, the first time in German history that one of the two larger parties had nominated a woman for this position. The CDU presented a platform involving increasing the pace and scope of economic deregulation in Germany and pursuing cuts in income tax and public spending (many commentators have compared Merkel with Margaret Thatcher). The CDU began the campaign with a 21% lead over the SPD and confidence in Merkel's victory led the Prime Minister of the United Kingdom, Tony Blair, to meet with her ahead of Chancellor Schröder during a visit to Berlin in June. The SPD had the goal of maintaining the current deregulation agenda. They added to their election program some minor corrections such as broadening the financing base of the healthcare system and the proposal of a 3% additional tax for people with annual incomes above 250,000 euro (after the governing coalition earlier in 2005 cut the highest income tax rate from 48.5% to 42%). The Greens decided on their program in July 2005. Compared to their previous federal election program, they increased the emphasis on economics and labour market politics. For the first time this topic came before the classical green topic of environmental politics in the program. In general, the program moved slightly to the left; including stating the necessity for changes to some existing red green governmental policies. The FDP announced its election program before any other party, publishing it on 24 July. It called for strong saving measures in public spending and more room for local negotiation between employees and employers, as opposed to central control by trade union officials. The leaders of the left wing Party of Democratic Socialism (the "PDS") agreed to let candidates of the centre left Electoral Alternative for Labor and Social Justice (the "WASG") run on their party list, leaving open the possible future option of a merger between the two parties. In agreeing to this the WASG stipulated that the PDS rename itself as the Left Party. The WASG, with its front runner Oskar Lafontaine (a former SPD leader), formed from breakaway elements within the SPD, angered at that party taking a "neoliberal" direction in economic reforms. The general membership has already approved this measure and awaits to hear from the PDS party convention to agree as well. If successful this could lead to a further erosion of the SPD's strength, as the PDS has never made inroads in the former West Germany (it lineally succeeded the former governing communist party (Socialist Unity Party of Germany) of the former German Democratic Republic), while the WASG has its base in western Germany and could garner substantial votes there. Two of Germany's small far right parties, the National Democratic Party (NPD) and the German People's Union (DVU), announced that they would run on a common platform in this election, raising fears in the mainstream German political establishment that together they might succeed in gaining more than 5% of the national vote and thus in entering the Bundestag. Since German electoral law does not permit common lists of two or more parties, in practice the DVU did not enter the election, and members of that party appeared on the NPD list. Early election polls during summer 2005 from 6 organizations showed a solid lead for the CDU/CSU with a share of the vote ranging between 41% and 43%, and the SPD trailing at between 32% and 34%. The polls further showed the FDP, a possible coalition partner for the conservatives, at between 6.5% and 8%, and the Greens, the current coalition partner for the SPD, between 6% and 8%. Most polls indicated a likely majority for a CDU/CSU FDP coalition. As for other parties, those polls which explicitly included the PDS WASG electoral alliance showed it above the 5% hurdle at between 7% and 8.5%. No poll showed any other parties, including far right parties, near 5%, although far right parties have in the past sometimes polled below their actual support due to unwillingness by voters to admit their support. In early August support for Angela Merkel declined considerably. Reasons for this included conflicts about the election program in and between the conservative parties (the CDU and the CSU), and arguments with their preferred coalition partner, the FDP, as well as embarrassing gaffes. At one point the media criticized Merkel for confusing net and gross income figures during a campaign speech. Following this, polls suggested that the CDU/CSU and FDP would only win 48% of votes between them, and thus would not be able to form a government. Further damage occurred when two prominent CDU/CSU candidates, Jörg Schönbohm and the CSU leader Edmund Stoiber, made insulting remarks about East Germans. These remarks not only alienated voters in Eastern Germany but also made some question the CDU/CSU's confidence in Merkel, as she herself grew up in the East. However, polls carried out by the Süddeutsche Zeitung in late August showed the CDU/CSU/FDP bloc back up at 51% of the vote. Predictions suggested that the opposing bloc of incumbent Chancellor Gerhard Schröder's ruling Social Democrats, the Greens and the country's recently formed left wing Left Party (PDS/WASG alliance) would win a combined total of only 46%. The leaders of the SPD and the Greens, Schröder and Fischer, as well as the Left Party's front runner Gregor Gysi said they opposed the idea of a "red red green" coalition. With polls remaining so close, speculation increased that (as in the elections of 1994, 1998 and 2002) a small number of overhang seats might significantly impact the election results. On Sunday 4 September, Schröder and Merkel met in a head to head debate which was broadcast by four of Germany's major private and public television networks. Although most commentators gave the initial edge to Merkel, polls soon showed that the general public disagreed and ranked Schröder the clear winner. Later analysis suggested that Merkel's support for a flat tax proposal by Paul Kirchhof, the shadow Finance Minister, further undermined her credibility on economic affairs and gave the impression that the CDU's economic reforms would only benefit the very rich. Midweek polls showed the SPD clawing their way upwards by a few percentage points although the combined CDU/CSU and FDP votes tended to remain 1 to 2 percentage points ahead of those for the left wing parties combined. On the eve of the election, the CDU enjoyed a 9% lead over the SPD (42% and 33% respectively), albeit with neither party likely to have enough seats (even with their preferred coalition partners) to form a government. Merkel's personal popularity (consistently below that of her party) had climbed back up to 40%, from a low of 30% while Schröder's had reached a peak of 53% (consistently exceeding that of his party). However, polls also showed that even at this late stage, a quarter of German voters had not yet decided how to vote and that these undecided voters could decide the final result if they turned out to vote. With polls still so close, the parties broke with tradition and continued campaigning on the Saturday before the election and on election day itself. While pundits focused on the likelihood of a grand coalition, the CDU suggested that the SPD might consent to forming a coalition with the new Left Party.

Пікірсауалдар

Сайлауға дейін өткен аптада жарияланған барлық маңызды сауалнамалар ХДС/ХСС партиясының 40%-дан жоғары нәтижемен анық жеңіске жететінін көрсетті. Болжамдар мен нақты нәтижелердің арасындағы қарама-қайшылық сауалнама жүргізген компанияларға сын тудырды. Бұл қатеге себептердің қатарында сайлаушылардың көп бөлігінің шешімін қабылдамауы (сайлау алдында 40%-ға дейін) және дәстүрлі телефон арқылы жүргізілетін сауалнама әдістерінің дәлдігінің төмендеуі болды.

Сауалнама фирмасы Зерттеу күні Үлгі көлемі SPD Одақ Жасылдар ФДП Солшылдар Басқалар Алдын ала ескерту 2005 жылғы федералды сайлау 18 қыркүйек 2005 ж. 34.2 35.2 8.1 9.8 8.7 4.0 1.0 Allensbach 10–15 қыркүйек 2005 ж. 1,682 32.5 41.5 7.0 8.0 8.5 2.5 9.0 Forsa 12–16 қыркүйек 2005 ж. 2,004 32–34 41–43 6–7 7–8 7–8 – 7–11 Emnid 9–12 қыркүйек 2005 ж. ~2,000 33.5 42.0 7.0 6.5 8.0 3.0 8.5 GMS 7–10 қыркүйек 2005 ж. 1,008 33 42 8 8 8 3 9 TNS Forschung 6–7 қыркүйек 2005 ж. 1,000 34 41 7 6.5 8.5 3 7 Forschungsgruppe Wahlen 6–8 қыркүйек 2005 ж. 1,299 34 41 7 7 8 3 7 2002 жылғы федералды сайлау 22 қыркүйек 2002 ж. 38.5 38.5 8.6 7.4 4.0 3.0 0.01

Дауыс беру

Германияда 2005 жылдың 18 қыркүйегінде сайлау өтті. Дрездендегі бір сайлау округінің сайлаушылары 8 қыркүйекте Ұлттық демократиялық партия үміткерінің қайтысынан кейін бюллетеньдерді қайта басып шығару үшін 2 қазанға дейін күтуге мәжбүр болды. Дауыс беру аяқталғаннан кейін ХДС/ХСС (Одақ) СДПК-ны шамалы айырмамен жеңгені анық болды. Дегенмен, екі мүмкін коалицияның (СДПК-Жасылдар және ХДС/ХСС-ФДП) ешқайсысы канцлер сайлауы үшін қажетті Бундестаг мүшелерінің көпшілігінің қолдауын ала алмады. Бұл Германияда парламентте абсолютті көпшілікке ие бола алмаған парламент болды, яғни ешбір коалиция парламенттегі көпшілік орындарды қамтамасыз ете алмады. ARD және ZDF телеарналарының шығу сауалнамалары ХДС/ХСС-ны 35%, СДПК-ны 34%, ФДП-ны 10%, Солшыл партияны 9%, ал Жасылдарды 8% көрсетті. Forsa сауалнамасы аздап ерекшеленді, ХДС/ХСС үшін 36% және Солшыл партия үшін 8% болжады. Алғашқы орындықтар бойынша жасалған болжамдар ХДС/ХСС және СДПК Бундестагтағы орын саны бойынша шамалы айырмамен тең болғанын көрсетті. 19 қыркүйекте жарияланған алдын ала нәтижелерде және 7 қазанда жарияланған түпкілікті нәтижелерде шығу сауалнамалары мен болжамдар көбінесе дәл болды. СДПК/Жасылдар коалициясының орын саны 306-дан (603 орындық палатада) 273-ке (614 орындық палатада) төмендеді, ал оппозициялық ХДС/ХСС-ФДП коалициясының орын саны 295-тен 286-ға дейін азайды. Екі әлеуетті коалиция да Бундестагтағы көпшілікке қажетті 308 орынға жетпеді. Солшыл партия мен ФДП 1994 жылдан бері Германияның үшінші ең танымал партиясы болған Жасылдарды басып өтті. ФДП, дауыстардың шамалы 10% -ын алып, 1990 жылғы федералды сайлаудан бері ең жақсы нәтижесін көрсетті, Батыс Германия тарихында және Германияның қайта бірігуінен кейінгі алғашқы сайлауда иеленген Федералды Республиканың үшінші партиясы мәртебесін қайта иеленді. Кейбір сарапшылар ФДП дауысының өсуі ХДС/ХСС сайлаушыларының тактикалық дауыс беруінің нәтижесінде болды деп санайды, олар Эрдкі коалицияның құрылуын болдырмау үшін Эрдкі демократтарды қолдаған. Бундестагқа өту үшін қажетті 5% шегін өте алмаған партиялардың ішінде Ұлттық демократиялық партия ең жақсы нәтиже көрсетті, тізімдік дауыстардың 1,6% және сайлау округі дауыстарының 1,8% -ын жеңіп алды. 2005 жылғы сайлау 2021 жылға дейін СДПК Саксония-Анхальт, Саар және Бранденбургтегі барлық бір мандатты сайлау округтерінде жеңіске жеткен соңғы сайлау болды, сондай-ақ СДПК Саксония-Анхальттағы бір мандатты сайлау округтерінде жеңіске жеткен соңғы сайлау болды. Тек 2021 жылғы сайлауда, Меркель дәуірінің соңында, СДПК Саар және Бранденбургтегі барлық сайлау округтерін қайтадан жеңіп алып, Саксония-Анхальтта орын алды.

Germany went to the polls on 18 September 2005. Voters in one constituency in Dresden had to wait until 2 October to vote in order to allow the reprinting of ballot papers after the death of the National Democratic Party candidate on 8 September. Soon after voting ended, it became clear that the CDU/CSU (the "Union") had narrowly edged out the SPD. However, neither of the two likely coalitions (SPD Greens and CDU/CSU FDP) could achieve a Kanzlermehrheit – the support of the majority of members of the Bundestag required to elect a chancellor. This meant that Germany had a hung parliament as no coalition could hold an overall parliamentary majority. Exit polls for both the ARD and the ZDF television networks showed the CDU/CSU on 35%, the SPD on 34%, the FDP on 10%, the Left Party on 9% and the Greens on 8%; a Forsa poll differed slightly, predicting 36% for the CDU/CSU and 8% for the Left Party. Early seat projections suggested that the CDU/CSU and the SPD had virtually tied in the count for seats in the Bundestag. The exit polls and projections proved broadly accurate in the preliminary results released on 19 September and in the final results published on 7 October. The SPD/Green coalition's number of seats fell from 306 seats (in a house of 603), to 273 seats (in a house of 614) while the opposition, the CDU/CSU FDP coalition's number of seats fell from 295 seats to 286 seats. Both potential coalitions fell far short of the 308 seats required for a majority in this Bundestag. The Left Party and the FDP overtook the Greens, previously Germany's third most popular party since 1994. The FDP, with almost 10% of the vote, scored its best result since the 1990 federal election, regaining its status as the Federal Republic's third party, which it had enjoyed throughout the history of West Germany and maintained in the first post German reunification election. Some analysts believe that the rise in the FDP vote came as a result of tactical voting by CDU CSU voters hoping to prevent a grand coalition by buttressing the Free Democrats. Of the parties that failed to secure the 5% needed to attain seats in the Bundestag, the National Democratic Party performed best, winning 1.6% of the list vote and 1.8% of the constituency vote. The 2005 election was the last one until 2021 where the SPD won all single member constituency seats in Saxony Anhalt, Saarland as well as Brandenburg and the last time where they won any single member constituency seats in Saxony Anhalt. Only in the 2021 election, at the end of the Merkel era, would the SPD sweep all constituencies in Saarland and Brandenburg again and gain seats in Saxony Anhalt.