Кіріспе

Уильям Вайнтрауб (19 ақпан 1926 – 6 қараша 2017) – канадалық деректі фильмдер режиссері, журналист және автор, ең белгілісі Канадa Ұлттық кино кеңесімен (NFB) ұзақ жылғы қызметімен танылған.

Ерте өмір

Вайнтрауб Монреальде Луи Вайнтрауб пен Мина Блюмер Вайнтраубтың ұлы ретінде дүниеге келді және Верденнің жұмысшы табының ауданында өсті. Оның әкесі биржа брокері болған; ол 1929 жылғы Уолл-стрит құлауынан барлығын жоғалтып, бұрыштағы дүкеннің басқарушысы болып жұмыс істеді. Уильям Макгилл университетінде ағылшын әдебиеті мен саясаттануды оқыды, сондай-ақ ол Макгилл Daily газетінде жұмыс істеді. 1947 жылы ол The Montreal Gazette газетінде шаңғы туралы хабарлар жазды, бірақ кәсіподақ құруға тырысқаны үшін жұмыстан босатылды. Газеттегі жұмысы 1961 жылғы "Неге қайықты шайқау керек?" романының негізі болды, режиссер Джон Хоу осы романды 1974 жылы фильмге түсірді.

Мансап

1951 жылдан 1955 жылға дейін Вайнтрауб «Weekend Picture Magazine» журналында түзеуші редактор болып жұмыс істеді. Ол теледидардың жаңа құралына қызығушылық танытты және 1955 жылы екі апталық сценарий жазу курсын бітірген соң, CBC және NFB ұйымдарында еркін жұмыс істей бастады. 1965 жылы ол NFB штатына қосылды және 1987 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін 115 деректі фильм мен қысқаметражды фильмдерді жазып, өндіріп және/немесе режиссерлік етті. Оның туындылары «Канада: Сиыр малы» фильмінен бастап тарихи деректі фильмдерге дейін, сондай-ақ канадалық жазушы Маргарет Лоренс туралы портреттік фильмдерді қамтыды. Оның соңғы деректі фильмі «Англиялық Монреальдің өрлеуі мен құлдырауы» 1960 жылдары басталған және 1976 жылғы Квебек сайлауынан кейін қарқыны артқан екінші ірі Квебек диаспорасына арналған. 1975-1976 жылдары Вайнтрауб Кенияның Найроби қаласындағы Ұлттық кино кеңесі студиясының директоры болды. Ол Краков кинофестивалінің халықаралық төрешілер алқасында жұмыс істеді және Квебек киносын тарату жөніндегі кеңес мүшесі болды. Ол 1977 жылы Қытай киноиндустриясын зерттеген Канада делегациясының құрамында болды, ЮНЕСКО кино және теледидар конференциясына делегат ретінде қатысты және Канада Кеңесінің аға өнер стипендиясын алды. Екеуінің де балалары жоқ еді. Вайнтрауб өмір бойы депрессиядан зардап шекті. Ол психоанализ, электроконвульсивті терапия арқылы және, ақырында, алкогольден бас тарту арқылы оны жеңуге тырысты.