Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бельгиялық композитор, органшы және профессор (1893–1974)
Belgian composer, organist, and professor (1893–1974)
Жан Абсил (23 қазан 1893 – 2 ақпан 1974) – бельгиялық композитор, органшы және Брюссель консерваториясының профессоры.
Jean Absil (23 October 1893 – 2 February 1974) was a Belgian composer, organist, and professor at the Brussels Conservatoire.
Өмірбаян
Абсил Бельгияның Эно провинциясының Бонскор қаласында дүниеге келген. Оның ұстазы – Альфонс Ойен, Бонскор базиликасының органшысы. 1913 жылдан бастап ол Брюссель консерваториясында орган мен гармонияны оқыды, бірақ бітірген соң композицияға ден қоюға шешім қабылдады. 1922 жылы Абсил Бельгияның Рим сыйлығын, ал 1934 жылы Парижге саяхаттауға мүмкіндік берген Рубенс сыйлығын жеңіп алды. Сол жерде ол замандастары Ибер, Мийо және Онеггермен танысты. Абсилдің халықаралық деңгейде танылуына оның бірінші фортепиано концерті (op. 30) себеп болды, ол 1938 жылғы Королева Елизавета атындағы фортепиано конкурсы (Изаи) үшін жазылған және барлық финалистер үшін міндетті туынды болды. Осы шығарманы қатесіз жатқа айтқандардың бірі – екінші жүлде иегері Моура Лимпани (Эмиль Гилельстен кейін) болды. 1930 жылдан бастап Абсил Брюссель консерваториясында гармониядан сабақ берді, ал алты жылдан кейін контрапункт профессоры атанды. Оның консерваториядағы шәкірттерінің арасында Пол Данблон да болды. Ол сонымен қатар Королева Елизавета атындағы Музыкалық капеллада және Эттербек музыка мектебінде оқытты. Осы кезеңде ол Шарль Лейренспен бірге «Revue Internationale de Musique» (1936–1952) журналының алғашқы редакторы болды. 1955 жылдан бастап Бельгия Корольдік академиясының мүшесі болды. Ол 80 жасында Брюссельде қайтыс болды.
Absil was born in Bonsecours, Hainaut, Belgium. His teacher there was Alphonse Oeyen, organist at the basilica of Bonsecours. From 1913 he studied organ and harmony at the Brussels Conservatoire, but upon graduating, decided to concentrate on composition instead. In 1922 Absil won the Belgian Prix de Rome and in 1934 the Prix Rubens, which allowed him to travel to Paris. Here, he met fellow contemporary composers Ibert, Milhaud, and Honegger. Absil gained international prominence with the premiere of his first piano concerto (op. 30), composed for the 1938 Queen Elizabeth Competition for Piano (Ysaye), for which it was the compulsory piece for all finalists. Only one of those, Moura Lympany, who won second prize (after Emil Gilels), performed the piece entirely from memory mistake free. From 1930 onwards, Absil taught harmony at the Brussels Conservatoire, becoming a professor of counterpoint there six years later. Amongst his Conservatoire pupils was Paul Danblon. He also taught at Chapelle Musicale Reine Elisabeth and the Etterbeek Music School. During this period also, he was, with Charles Leirens, the first editor of the Revue Internationale de Musique (1936–1952). From 1955 he served as a member of Belgium's Royal Academy. He died in Brussels at the age of 80.
Композициялар
Бастапқыда Абсилге кеш романтика мектебінің, әсіресе Вагнер мен Рихард Штраустың ықпалы тиді. 1934 жылы Парижге сапар шеккен кезде ол көбірек заманауи стильді қабылдауға көшті. Бұл Мильход пен Шенберг сияқты замандас композиторлардың ықпалымен полифония және полимодальдық құрылымдарды пайдалануды қамтиды. Абсилдің музыкасын тыңдағанда құлақ тоналдық тұрақсыздық сезімін ешқашан бастан өткермейді: классикалық мажор немесе минор тоналдылықтарына сілтеме табу мүмкін болмай қалғанда композитор әр шығарма үшін жаңа ладтар ойлап табады. Осы ладтардан классикалық ладтардан өзгеше болса да, экспрессивтік мәні бар (кернеу немесе аяқталу) аккордтар пайда болады. Абсил ешқашан нақты атоналитетке көшкен жоқ: дауыстардың көрінетін тоналдық тәуелсіздігі әрқашан бірегей тоналдылыққа келіп тіреледі. Абсил 20 жасынан бастап 70 жасқа дейін өте өнімді болды, әсіресе фортепиано туындыларын жазуға ден қойды; ол өзі де шебер пианист еді. Бұл туындыларға соло фортепианоға арналған Баллада, Op. 129 (тек сол қолмен ойналады), сондай-ақ 3 Pièces (тек оң қолмен ойналады) кіреді. Оның екі қолмен ойналатын фортепиано туындыларының арасында үш сонатина (1937, 1939 және 1965 жылдары жазылған) және екі Grand Suites бар. Grand Suites (Op.110, 1965 жылы жазылған) Фредерик Шопенге арналған құрмет көрсету болды. 1946 жылы ол тағы бір туынды жазды – Hommage à Schumann, ал 1957 жылы фортепианоға арналған Passacaglia in Memoriam Alban Berg. Оның соңғы аяқталған туындысы – фортепиано концерті №3, Op. 162. Абсилдің фортепианоға жатпайтын музыкасына бір опера, Les Voix de la mer, және бес симфониядан тұратын цикл кіреді, олардың біріншісін (Op. 1) ол 27 жасында, Пол Гилсонның шәкірті болғанда жазған. Ол 1921 жылы Prix Agniez сыйлығын жеңіп алды.
Initially, Absil was influenced by the late Romantic school, particularly Wagner and Richard Strauss. Around the time he made his trip to Paris in 1934, he began to adopt a more modern style. This included the use of polyphony and polymodal structures, influenced by contemporary composers such as Milhaud and Schoenberg. The ear never suffers from an impression of tonal insecurity when listening to Absil's music: while it is no longer possible to find a reference to the classical major or minor tonalities, the composer invents new modes, which he replaces for each piece. From these modes emerge chords which, even if they are different from the classical ones, also have an expressive sense (tension or resolution). Absil never practised a real atonality: the apparent tonal independence of the voices always resolves itself into a unique tonality. Unusually prolific from his 20s to his late 70s, Absil concentrated especially on writing piano works; he was himself a skilled pianist. These works include Ballade, op. 129, for solo piano (which is played with the left hand only) as well as 3 Pièces (played with the right one only). Among his conventionally two handed piano compositions are three sonatinas (written in 1937, 1939, and 1965 respectively) and two Grand Suites. The Grand Suites (Op.110, composed in 1965) served as a tribute to Frédéric Chopin. In 1946, he composed another work, Hommage à Schumann and in 1957 the Passacaglia in Memoriam Alban Berg, both of them for piano. His last finished composition was the Piano Concerto no. 3, op. 162. Non piano music of Absil's includes one opera, Les Voix de la mer, and a cycle of five symphonies, the first of which (op. 1) he composed at 27, when he was a pupil of Paul Gilson. It won the Prix Agniez in 1921.