Бейкер Моторлық Көлік Компаниясы: Американдық Электр Автомобильдер Тарихы

Кіріспе

Бейкер моторлы көлік компаниясы – 1899 жылдан 1914 жылға дейін Огайо штатының Кливленд қаласында электрлі автомобильдер өндірген, құрылмай қалған американдық автокөлік өндірушісі. Оны Уолтер С. Бейкер құрған.

Тарих

Бейкердің алғашқы көлігі екі орындық болды және 850 АҚШ долларына сатылды. Оның бірі Томас Эдисонға оның алғашқы автокөлігі ретінде сатылды. Эдисон сондай-ақ кейбір Бейкер электромобильдерінде қолданылған никель-темір батареяларын өңдеп шығарды. Бұл батареялар өте ұзақ қызмет етеді.

1902 жылғы апат

1902 жылдың мамыр айында Бейкер Нью-Йорк штатының Стейтен аралындағы қоғамдық жолда жылдамдық сынағына қатысты. Көлік жарыс үшін арнайы жасалған, бұрын Кливлендте жарысқан және кішкентай бақылау мұнарасы және жүргізушіге арналған кішкентай мика терезесі бар, ағымдағы сызықты "торпеда" корпусынан тұрды. Екі адамнан тұратын экипаж болды, біреуі тежегіш, ал жүргізуші У.С. Бейкер рульді басқарды. Екі адамды тасымалдау салмақты арттырғанымен, бұл автомобильдің салмағы негізінен қорғасын-мырыш аккумуляторларынан тұрғандықтан маңызды емес еді. Мақсат – 60 миль/сағаттан асып, тұрған жерден "мильді минут ішінде" жүріп, қуатты бензинмен жүретін автомобильдердің көрсеткіштерін және Рикердің 1901 жылғы электрлік рекордын (1:08) жеңу еді. Бейкер жарыстың басында 39-шы орынды алып, трассаның алғашқы бөлігінде жақсы уақыт көрсетті, бірақ кейін бақылауын жойып, көрермендерге қарай сырғып кетті. Бірнеше көрермен жарақат алды, ал екеуі қаза тапты. Осыдан кейін Америка Автомобиль Клубы қоғамдық жолдарда жарыстарды тоқтатуға шешім қабылдады және электрлік автомобильдердің қауіпсіздігіне сенім жоғалды. Runabout-тың салмағы 58 дюйм болатын. 1906 жылы Бейкер Ландолеттің бағасы 4000 долларға бағаланды. Компания сонымен қатар Imperial, Suburban, Victoria, Surrey, Depot Carriages және басқа да жаңа модельдерді "кейінірек жарияланады" деп мәлімдеді. 1907 жылға қарай Бейкердің он жеті моделі болды, ең кішісі – Stanhope, ал ең үлкені – Inside Drive Coupe. Сондай-ақ, 4000 АҚШ доллары тұратын Extension Front Brougham, жүргізуші орынды жолаушылардың артында биік орналастырып, хансом таксиіндей етіп жасалған. Бейкер 1907 жылы бес тоннаға дейін жүк көтеретін жүк көліктерін де енгізді. 1910 жылдың соңында Бейкер Электрик өте сәнді және 2800 долларға бағаланды. Онда төрт жолаушыға арналған орын бар, қара түске боялған, көк, жасыл немесе бордо панельдері таңдауға болатын. Соңғы модельде сондай-ақ Королева Викторияның корпусы "шассиде ауыстырылатын" ретінде қосымша 300 долларға сатылды. 1910 жылғы Бейкер – 300 пайыздық жүктемеге төтеп бере алатын ауыр сериялық электрмоторы бар жалғыз электрлік автомобиль, коммутаторы "барлық жағдайларда да ұшқын шығармайды және күйіп кетпейді". Оны Уильям Говард Тафттың әйелі Хелен Тафт, кейін Эдит Боллинг Уилсон басқарды. 1903 жылы Сиам патшасы Чулалонгкорн Бейкер Электрик сатып алды. Ол ақ сүйек және алтынмен әшекейленген, шошқа терісінен жасалған орындықтарымен қапталған. 1912 жылдың соңында Бейкер "Кресент" дүкенінің Споканның "қапталаған төбелерінен" тасымалдаудың орташа құны – барлық операциялық шығындарды, техникалық қызмет көрсетуді, пайыздарды және амортизацияны есепке алғанда, бір жеткізу үшін төрт цент екенін жарнамалады.

In May 1902, Baker took part in a speed trial on a public road on Staten Island, New York. The vehicle was built specially for racing, having previously raced in Cleveland, and was a streamlined and enclosed 'torpedo' body with a small conning tower and even smaller mica window for the driver. A crew of two were carried, one acting as brakesman whilst W C Baker, the driver, steered. Although carrying two people increased the weight, this was a small matter when the car already weighed , mostly of lead zinc batteries. The intention was to exceed 60 mph and to cover 'a mile a minute' from a standing start, beating the performance of the more powerful gasoline cars and the 1901 electric record by a Riker of 1:08. The Baker was car 39 from the start and set a good time for the first part of the course, but then lost control and slid sideways into the crowd. A number of spectators were injured and two killed. In the aftermath, the Automobile Club of America resolved to stop races on public roads and there was a general loss of confidence in the safety of electric cars. The Runabout had , weighed , and had a wheelbase of 58 in. The 1906 Baker Landolet was priced at $4,000. The company also manufactured the Imperial, Suburban, Victoria, Surrey, Depot Carriages, and other new models "to be announced later." By 1907, Baker had seventeen models, the smallest being the Stanhope and the largest the Inside Drive Coupe. There was also the US$4,000 Extension Front Brougham with the driving seat high up behind the passengers mimicking a hansom cab. Baker also introduced a range of trucks with capacity of up to five tons in 1907. In late 1910, the Baker Electric was quite luxurious and priced at $2,800. It had a seating capacity of four passengers and was painted black with choice of blue, green or maroon panels. The latest model also offered a Queen Victoria body as "interchangeable on chassis" priced at an additional $300. The Baker of 1910 was the only electric that had a heavy series wound motor of 300 percent overload capacity, with a commutator "absolutely proof against sparking and burning under all conditions." It was driven by Helen Taft, wife of William Howard Taft, and later by Edith Bolling Wilson. A Baker Electric was bought in 1903 by King Chulalongkorn of Siam. It was trimmed with ivory and gold, and upholstered with pigskin seats. During late 1912, Baker advertised that the average cost for deliveries over the "steep hills" of Spokane, Washington, by Crescent Department Store were four cents a piece, including all operating charges, maintenance, interest and depreciation.

Бірігу

1913 жылы Бейкерді Detroit Electric сатып кетті, ал 1914 жылы Кливленд қаласындағы Rauch and Lang автокөлік өндірушісімен бірігіп, Baker, Rauch & Lang компаниясын құрды. 1916 жылғы Baker Electric машинасы 1960 жылы "Деннис Қауіпті" телесериалының бір эпизодында көрсетілді.