Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1862 жылы Кинни округінде болған қырғын, Техас штаты
1862 massacre in Kinney County, Texas
Нюсес қырғыны, сондай-ақ Нюсес өзеніндегі қырғын деп те аталады, 1862 жылдың 10 тамызында Кинни округінде, Техас штатында, АҚШ-та Конфедерация әскері мен Техас немістері арасындағы қанағатсыз қақтығыс болды. Германиядан келген көптеген бірінші буын көшпенділер Техас штатының орталық бөлігіндегі Хилл Каунтри деп аталатын аймаққа қоныстанды. Олар АҚШ-ты қолдады және құлдыққа қарсы болды. Осы көзқарастарының нәтижесінде Америка Конфедерациялық Штаттары Техас штатының орталық бөлігінде әскери жағдай режимін енгізді. Хилл Каунтриден Мексикаға, содан кейін АҚШ-тың бақылауындағы Нью-Орлеан қаласына қашып бара жатқан немістер тобы Нюесс өзенінің жағасында Конфедерация әскерлерімен кездесті. Немістердің жеңілісі Техаста Конфедерация үкіметіне қарсылықтың аяқталуын білдірді, бірақ сонымен қатар неміс техастықтарының арасында наразылықты күшейтті. Тарихшы Стэнли МакГоуэннің сөзіне сүйенсек, қақтығысқа қатысты даулар және шайқастан кейін Конфедерацияның қабылдаған шараларының тиімділігі туралы пікірталас Хилл Каунтриде 21-ғасырға дейін жалғасуда.
The Nueces Massacre, also known as the Massacre on the Nueces, was a violent confrontation between Confederate soldiers and Texas Germans on August 10, 1862, in Kinney County, Texas U. S. Many first generation immigrants from Germany settled in Central Texas in a region known as the Hill Country. They tended to support the United States and were opposed to slavery. Because of these sentiments, the Confederate States of America imposed martial law on Central Texas. A group of Germans, fleeing from the Hill Country to Mexico and onward to U. S. controlled New Orleans, was confronted by a company of Confederate soldiers on the banks of the Nueces River. The ensuing German defeat represented an end to overt German resistance to Confederate governance in Texas, but it also fueled outrage among the German Texan population. Disputes over the confrontation and the efficacy of Confederate actions after the battle, according to historian Stanley McGowen, continue to plague the Hill Country into the 21st century.
Өмірбаян
1836 жылы немістер Техасқа көшіп келді. 1860 жылға қарай Техастағы неміс халқы, көбінесе бірінші буын иммигранттар, штастың барлық аймағында шамамен 20 000 адамға жетті. Олар Hill Country деп аталатын аймаққа қоныстанды. Hill Country-нің нақты шектері белгілі емес. Немістер осы аймаққа соншалықты көп қоныс аударғандықтан, Гиллеспи, Керр, Кендалл, Медина және Бексар округтері «неміс белдеуін» құрады. Соғысқа дейінгі кезеңде немістер құлдық және сецессия мәселелері бойынша әртүрлі пікірлер білдірді. Кейбір немістер құлдарға иелік етті, ал кейбіреулері Техастың АҚШ-тан бөлінуін қолдады. Дегенмен, көптеген немістер құлдыққа бейжай қарады. Немістердің аз бөлігі құлдық институтына қарсы күресті. Бұл қарсылықты білдіргендердің арасында либералды және республикалық көзқарастағы немістер болды, олар Achtundvierziger немесе Forty Eighters деп танылды. Көптеген Forty Eighters АҚШ-қа адал болды және құлдыққа қарсы шықты. Сепаратист ағылшын-техаслықтар мұны АҚШ-қа қарсы көтеріліске қарсылық ретінде қарастырды. Немістердің құлдыққа қарсылығы 1850 жылдары екі топ арасында шиеленіс тудырды. 1861 жылдың наурыз айында Техастың АҚШ-тан бөлінуі және 1861 жылдың 12 сәуірінде Америка Азамат соғысының басталуы бұл дауларды одан әрі күшейтті. Соғыс басталғаннан кейін немістер сырттай бейжайлық танытты. Бірақ Конфедерация шенеуніктері неміс халқын ішкі қауіп деп санады. АҚШ-ты ең жақтағандардың қатарында Орталық Техас және Техас таулы аймағының округтерінен келген техас-мексикалықтар мен немістер болды. Олардың күдіктеріне дәлелдер де болды. Штат бойынша сецессияға қатысты өткен дауыс беруде неміс халқы көптеп қоныстанған округтер, сондай-ақ штаттың солтүстік-шығыс бөлігі, сецессияға қарсы көпшілік дауыс беруге ықпал етті. 1862 жылдың басында бірнеше хабарламалар неміс қауымдастықтары АҚШ армиясының жеңістерін тойлап өткізгенін мәлімдеді. Сондай-ақ, штат үкіметі немістер басқаратын жергілікті жасақтардан қорқыныш білдірді. Forty Eighters ұйымдастырған «Одаққа адал лига» осындай жасақтардың бірі болды. Лиганың нақты мақсаты әлі де даулы мәселе болып табылады. Тарихшылар Роберт Шук пен Стэнли МакГоуэн, сол кездегі неміс техастары айтқандай, лиганың жарияланған мақсаты Hill Country-ді үндістер мен қарақшылардан қорғау болды. Конфедерация өкілдері, олардың айтуынша, «Одаққа адал лига» неміс одақтастарының сезімдерін іске асырушы орган болды. Конфедерация офицерлері тіпті осы ұйымды АҚШ армиясының әскерлерін Камп-Вердеден босату жоспарларына қатысты деп айыптады. Әскерге қосымша сарбаздар қажет болғандықтан, Конфедерация әскерге шақыруды енгізді. Немістер АҚШ-қа қарсы соғысуға ниеттемеді және әскерге шақыруға қарсылық білдірді. Бұл оқиғаға дайындық 1862 жылдың көктемінде Конфедерацияның техастықтарды әскерге шақыруын бастауымен басталды, оған көптеген неміс техастары қарсылық танытты. 1862 жылғы Конфедерацияның әскерге шақыру заңы немістердің жалпы қарсылығын ашық наразылыққа айналдырды. Осы наразылықтың нәтижесінде генерал Хамильтон Би капитан Джеймс Даффты Гиллеспи округіне жіберді. 1862 жылдың мамыр айының соңында капитан Дафф әскери жағдай режимін енгізді. Гиллеспи округінде болып тұрғанда капитан Дафф екі немісті тұтқындап, өлім жазасын орындады. Мұндай қатал мінез-құлық көптеген немістерді Техастан кетуге мәжбүр етті. Фредерик «Фриц» Тегенер және оның «Одаққа адал лига» серіктері кетуді жоспарлады. Олар Мексикаға өтіп, АҚШ-тың бақылауындағы Нью-Орлеанға жетуді көздеді.
Germans immigrated to Texas as early as 1836. By 1860, the German population in Texas, predominantly first generation immigrants, reached an approximate level of 20,000 across the entire state. They settled heavily in an area known as the Hill Country. The exact dimensions of Hill Country are not concrete. Germans settled so heavily in this area that the counties of Gillespie, Kerr, Kendall, Medina, and Bexar comprised a "German Belt". During the antebellum period, Germans displayed a complex set of opinions on slavery and secession. Several Germans owned slaves, and some eventually supported Texas's secession from the United States. Most Germans, however were apathetic to slavery. A vocal minority of Germans was actively antagonistic to the institution of slavery. These antagonistic Germans included liberal and republican minded Germans known as Achtundvierziger or Forty Eighters. Many Forty Eighters remained loyal to the United States, and several opposed slavery. Most secessionist Anglo Texans found this to be an affront to their insurrection against the United States. German opposition to slavery led to animosity between the two groups throughout the 1850s. Texas' secession from the United States in March 1861 and the start of the American Civil War on April 12, 1861, magnified these disputes. Upon the commencement of the war, Germans projected an outward appearance of passivity toward the conflict. Nevertheless, Confederate officials saw the German population as an internal threat. The most adamant supporters of the United States were Tejanos and the German Texans, both from Central Texas and the counties of the Texas Hill Country. They had some evidence for that suspicion. During the statewide vote on secession, German heavy counties represented many of those, along with the abolitionist northeast part of the state, to garner a majority vote against secession. Several reports at the beginning of 1862 even alleged that German communities celebrated U. S. Army victories. The state government also feared German run local militias. The Union Loyal League, organized by several Forty Eighters, was one such militia. The actual purpose of the league is still a debated issue. Historians Robert Shook and Stanley McGowen acknowledge, as German Texans maintained at the time, that the group's expressed purpose was to defend the Hill Country from Indians and outlaws. Confederates, they confirm, considered the Union Loyal League the enforcement arm of German Unionist sentiment. Confederate officers even implicated the organization in strategies to free U. S. Army soldiers from Camp Verde. With a need for more soldiers, the Confederacy established a draft. The Germans did not want to fight against the United States and objected to being drafted. The buildup to this event began in the spring of 1862 with the Confederacy's initiation of conscription of Texans, to which many German Texans voiced their objection. The Confederate Conscription Act of 1862 turned general German objection into open opposition. Because of this opposition, General Hamilton Bee dispatched Captain James Duff to Gillespie County. In late May 1862, Captain Duff imposed martial law. While in Gillespie County, Captain Duff arrested and executed two Germans. The harsh conduct convinced several Germans to leave Texas. Frederick "Fritz" Tegener and his Union Loyal League associates planned a departure. They aimed to enter Mexico and make their way to U. S. controlled New Orleans.
Ұшу және ұрыс
1862 жылдың 1 және 3 тамызы аралығында Фриц Тегенер бастаған алпыс бір неміс техасшысы Тортел-Криктен шығып, оңтүстік-батысқа қарай Мексика шекарасына бет алды. Олардың ниеті туралы хабардар болған капитан Дафф 1862 жылдың 3 тамызында лейтенант Колин МакРэйді шамамен 96 адаммен қуып жеткізді. Алты күннен кейін, 9 тамызда лейтенант Макрей мен оның әскері Нюесс өзені бойындағы кішкентай жазықта неміс техасшыларын көріп қалды. Содан кейін лейтенант Макрей кешкі уақытта басталатын шабуыл жоспарын жасады. Ол күштерін екі бөлімге бөліп, лагерьді қоршауға кірісті. 1862 жылдың 10 тамызында, шамамен сағат 1:00-де конфедераттар лагерьге жақындады. Бірақ, бастапқыда күтпеген шабуыл мен жоспарлау конфедераттарға көмектеспеді. Лагерьден шығып кеткен екі неміс конфедераттарға кездесті. Конфедераттар осы екі неміске оқ атқандықтан, лагерь шабуыл туралы ескертілді. Осылайша ескертілген немістер конфедераттардың алғашқы шабуылын тойтарды. Бірнеше неміс конфедераттардың келуіне көңілі толып, шайқас алаңынан қашып кетті. Сандар әртүрлі болғанымен, Стэнли МакГоуэннің бағалауынша, таңғы сағаттарда жиырма үштен жиырма сегізге дейін немістер қашып кетті. Бұл неміс тобының үштен бір бөлігін кемітті. Таңға жақын жасалған екінші шабуыл немістерді жеңіске жеткізбеді және олардың қашуына (кем дегенде бес неміс, соның ішінде Тегенер шайқастың соңында қашып кетті), ауыр жарақат алуына немесе барлық неміс жауынгерлерінің қаза болуына әкелді.
Between August 1, and August 3, 1862, sixty one German Texans, led by Fritz Tegener, departed from Turtle Creek and headed southwest for the Mexican border. Informed of their intentions, Captain Duff dispatched Lieutenant Colin McRae with approximately 96 men in pursuit on August 3, 1862. After six days, Lieutenant McRae and his men spied the German Texans in a small prairie along the Nueces River on August 9. Lieutenant McRae then formulated an attack plan to commence later in the evening. He divided his force into two companies to surround the camp. At approximately 1:00 a. m. on August 10, 1862, the Confederates closed into the camp. At first, however, even surprise and planning did not favor the Confederates. Two Germans wandering from the camp encountered the force. The Confederates fired on these two Germans, which alerted the camp to the assault. Thus alerted, the Germans beat back the first Confederate charge. Several Germans were disheartened by the Confederate presence and fled the field. Numbers vary, but Stanley McGowen estimates that twenty three to twenty eight Germans fled throughout the early morning hours. This reduced the German contingent by over a third. A second charge closer to dawn routed the Germans and led to the flight (at least five Germans fled near the end of the battle, including Tegener), serious incapacitation, or death of all German combatants.
Қаза тапқандар мен зардаптары
96 адамнан тұратын конфедерациялық күштердің жоғалтулары екі сарбаздың қаза болуымен және он сегіз адамның жаралануымен есептелді, оның ішінде лейтенант МакРей де болды. Жеңілген немістердің қаза тапқандары туралы мәліметтер сирек және толық емес еді. 1962 жылы тарихшы Роберт Шук немістердің қазасын отыз адамның қаза тапқаны және жиырма адамның жараланғаны деп санады. 2003 жылы тарихшы Рэндольф Кэмпбелл жасаған соңғы қорытынды бойынша, лагерьге жасалған шабуылдарда 19 неміс дереу қаза тапты. Бұл неміс техастықтарының жоғалтуларының соңғы саны емес еді. Шабуылдан кейін конфедерациялық сарбаздар ауыр жараланған тоғыз немісті дереу өлтірді; атты әскерлер тағы тоғыз адамды Рио-Грандеге дейін қуды, онда олар да қашып бара жатқан немістерді өлтірді. Немістердің толық жоғалту есебі шамамен отыз жеті қаза тапқан және қашып, аман қалғандардың арасындағы жараланғандардың белгісіз санына жетеді. Бірнеше неміс бұл шайқастан және одан кейінгі іздеуден аман қалды. Бұл жауынгерлер Техаста жасырынып, Мексика мен Калифорнияға қашып кетті немесе ақырында Нью-Орлеандағы 1-ші Техас атты полкінің мүшелері ретінде АҚШ күштеріне қосылды. Бірақ одан да маңыздысы, бұл оқиға Техастағы неміс қауымына соғыстың қалған уақытында қалай әсер етті. Конфедерацияның әрекеттері басқа неміс техастықтарының наразылығына ұшыраса да, бұл оқиға соғыстың қалған бөлігінде Техастағы неміс унионистерінің ашық қарсылығының толық аяқталуын білдірді.
Out of the 96 man force, the Confederate losses counted two soldiers dead and eighteen wounded, including Lieutenant McRae. Reports on the casualties of the vanquished Germans were sparse and inconclusive. In 1962, historian Robert Shook tallied the German casualties at thirty killed and twenty wounded. A more recent conclusion in 2003, made by historian Randolph Campbell, is that 19 Germans died outright in the assaults on the camp. That was not the final tally for the German Texans' losses. Following the battle, Confederate soldiers killed nine badly wounded Germans outright; cavalrymen pursued nine more to the Rio Grande, where they likewise killed the fleeing Germans. The complete German casualty report then comes to approximately thirty seven killed and unknown totals for wounded among those who fled and survived. Several Germans did survive the engagement and ensuing search. These combatants hid in Texas, fled to Mexico and California, or eventually joined U. S. forces in New Orleans as members of the 1st Texas Cavalry Regiment. More critical, however, was how the incident affected the German community in Texas for the rest of the war. Though Confederate actions met with some ire and loud objections from other German Texans, the incident marked the general end to overt German Unionist resistance in Texas for the remainder of the war.
Мұра
1865 жылы жаулық тоқтағаннан кейін немістер АҚШ-тың жеңісін ең ынталы қолдаушыларының бірі болды. Техас штатының Комфорт қаласындағы неміс тіліндегі Treue der Union Monument (Одаққа адалдық) ескерткіші 1866 жылғы 10 тамызда 1862 жылғы Нюесес қырғынында қаза болғандарды еске алу үшін салынды. Рио-Гранде өзенінде суға батып қайтыс болғандардан басқа, марқұмдардың қалдықтары ескерткіш орналасқан жерге жерленген. Бұл бұрын Конфедерацияның бақылауында болған аумақта жергілікті тұрғындар салған жалғыз Одақшылдық ескерткіш еді.
After the cessation of hostilities in 1865, Germans emerged as some of the most exuberant supporters of the United States' victory. The German language Treue der Union Monument (loyalty to the Union), in Comfort, Texas, was dedicated on August 10, 1866, to commemorate those who died at the 1862 Nueces massacre. Except for those drowned in the Rio Grande, the remains of the deceased are buried at the monument's site. It was the only Unionist monument dedicated by locals in the territory formerly controlled by the Confederacy.
Ұрыс немесе қырғын?
Оқиғаның бір атауы, "Нуэсес шайқасы" немесе "Нуэсес қырғыны", оқиға болған сәттен бастап даулы мәселе болып келді. Жақында тарихшы Стэнли МакГоуэн осы пікірталастың екі жағын да зерттеді. Ол немістердің жақсы қаруланғанын мойындайды, олардың басым күштерді кері қайтару мүмкіндігі оны көрсетеді. Оның пікірінше, бастапқы қақтығысты Нуэсес шайқасы деп атауға болады. Бірақ шайқас аяқталған соң немістердің өлімге кесілуі "Нуэсес қырғыны" деген атауға негіз береді. Ешбір атау толық қолдау тапқан жоқ, және МакГоуэн конфедераттар мен немістердің іс-әрекеттері туралы пікірталас оқиғаға қатысқан екі тараптың ұрпақтары арасында әлі де жалғасып жатқанын мойындайды.
One title for the incident, the "Battle of Nueces" or the "Nueces Massacre", has been a contested issue since the engagement. Recently, historian Stanley McGowen has addressed both sides of the debate. He recognizes that the Germans were well armed, judging by their ability to repulse a superior force. The initial engagement, he affirms, can be called the Battle of the Nueces. But the execution of Germans following the battle, he states, lends credence to the title Nueces Massacre. No name has garnered definitive support, and McGowen admits the debate on Confederate and German actions continues among descendants on both sides of the incident.