Болашақ соғыс ардагерлері: 1936 жылғы сатиралық қозғалыс
Veterans of Future Wars
1936 ж. құрылған «Болашақ соғыстар ветерандары» американдық сатиралық ұйым. 1-ші дүйн. соғысы ветерандарының бонусын пароди жасап, соғысқа қарсылық білдірген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың сатирикалық саяси ұйымы (1936)
US satirical political organization (1936)
Болашақ соғыс ардагерлері (VFW) – 1936 жылы Принстон университетінің студенттері әзіл ретінде құрған сатирикалық саяси ұйым. Бұл топ Шетелдік соғыс ардагерлерінің пародиасы ретінде жасалды, сондай-ақ Бірінші дүниежүзілік соғыс ардагерлеріне бонусты ерте төлеу қозғалысын еске түсірді. Бұл бонус 1924 жылы Дүниежүзілік соғыс бойынша түзетулер туралы заң қабылданған кезде 1945 жылы төленуге жоспарланған еді. Ұйым мүшелері болашақтағы Еуропалық соғыстың ардагерлеріне осындай 1000 долларлық "бонус" (30 жылдық пайызымен қоса) төлеуді, алушылары оны пайдалана алатындай жас және тірі болғанда ұсынды. Бұл пародиалық ұйым АҚШ-тың барлық колледж кампустарында 60 000-нан астам жақтасты жинап, ұлттық сенсацияға айналды. Ел бойынша ұйым мүшелері соғысқа қарсы болды және басшыларының бонусты сынауына көп мән бермеді, олардың барлығы Принстон студенттері еді. Осы терең қайшылық 1936-1937 оқу жылының соңында ұйымның бірден тарауына себеп болды.
Veterans of Future Wars (VFW) was a satirical political organization initially created as a prank by Princeton University students in 1936. The group was conceived as a parody of the Veterans of Foreign Wars and the movement for early payment of a bonus to veterans of World War I that had been originally scheduled for disbursement in 1945 when the World War Adjusted Compensation Act was passed in 1924. The group jokingly advocated the payment of a similar $1,000 "bonus" (plus 30 years' of interest) to future veterans of a coming European conflagration while the recipients were young enough—and alive—to enjoy it. The erstwhile parody organization became a national sensation, gaining upwards of 60,000 adherents on college campuses across the United States. The members nationwide were strongly anti war and cared little for the anti bonus motivation of the leaders, all of whom were Princeton students. The deep contradiction led to an overnight disintegration late in the 1936–37 academic year.
Өмірбаян
1936 жылдың наурызында Принстон университетінің бір бөлмеде тұратын Льюис Горин, кіші, және Урбан Раштон кинотеатрға барды, онда олар Бірінші дүниежүзілік соғыстың ардагерлеріне 2 миллиард доллар көлемінде бонус төлеу жоспарлары туралы хабарлайтын киножурналды көрді. Бұл ақша бастапқыда 1924 жылғы Дүниежүзілік соғысқа байланысты өтемақы туралы заң аясында 1945 жылы төленуге жоспарланған еді. Екеуінің де назарына Конгресс Ұлы депрессия кезінде, негізінен Шетелдік соғыс ардагерлері (VFW) және Американдық легион сияқты мүдделі топтардың лоббилеуінің нәтижесінде, мұндай үлкен соманы оңай беріп отырғаны ұнамады, – олар әлі де ақшаны жұмсауға тым жас және тірі болғанда. Топтың манифестінде американдық әйелдердің "алдағы қақтығыста ерлерден кем түспейтіні" айтылды, сондықтан "барлық аналар мен болашақ аналарға" олардың қалған өміріне айына 50 доллар зейнетақы төлеуді ұсынды, бұл "Болашақ соғыстар ардагерлерінің" "Үй оты" бөлімі арқылы жүзеге асырылуы тиіс еді.
In March 1936, Princeton University roommates Lewis Gorin, Jr. and Urban Rushton attended a movie at which they saw a newsreel reporting plans for an early payout of $2 billion in bonus money to veterans of World War I which had been originally scheduled for disbursement in 1945 as part of the World War Adjusted Compensation Act of 1924. The pair's sensibilities were offended that such a massive payout was being so readily granted by Congress in the midst of the Great Depression, due mostly to the lobbying efforts of special interest groups such as the Veterans of Foreign Wars (VFW) and the American Legion.—while they were still alive to cash the checks and young enough to enjoy the money. The group's manifesto also noted that American women would "suffer no less than the men in the coming strife" and therefore advocated immediate payment of a pension of "$50 per month during the remainder of their natural life" for "all mothers and future mothers of male children," via the Veterans of Future Wars' "Home Fire Division."
Жергілікті пародия ұлттық деңгейде
Горин ойлап тапқан сатирикалық Принстон ұйымы, уақтылы баспасөз хабарламасы арқылы ұлттық даңққа ие болды. Жас жігіттер мен қыздарға ақшалай "бонус" пен "зейнетақы" беруді талап ететін әжуалы манифест туралы жаңалықты Associated Press, United Press International және басқа да ақпарат агенттіктері таратты, ол елдің күнделікті газеттері арқылы жағалаудан жағалауға тарады. VFW идеясын одан әрі дамыту үшін Ратгерс университетінің журналистика студенттері "Болашақ соғыстарды насихаттаушылар" деген жалған ұйым құрды, Нью-Йорк қалалық колледжінде "Болашақ соғыстардың шетелдік тілшілері" пайда болды, ал Беннингтон колледжіндегі әйелдер тобы "Болашақ соғыс бойжеткендері" атты ұйымды іске қосты. Гориннің өзі ұлттық даңққа ие болды, сол кездегі жанданулы соғысқа қарсы қозғалыстың шараларында сөз сөйлеуге шақырылды, ал кейін 1999 жылғы New York Times газетінде оның "футбол ойнамаған Америкадағы ең танымал студент" болғаны еске түсірілді. Гориннің шағын еңбегі елдің ірі газеттерінде маңызды сынға ілікті, New York Herald Tribune оны "1936 жылдың ең керемет және ең қараңғы әзілі" деп атады. Горин сатирикалық ұйымның артындағы маңызды мақсатты жариялап, VFW соғысқа қарсы қозғалыстың "алдағы Еуропа соғысынан қауіпсіздікке жеткізуге мүмкіндік беретін, бірақ оқшауланғандарға, жалтақтарға және бейбітшілдерге" бірдей ұнайтын жоспарға қол жеткізуге көмектесетініне үміттенді.
The satirical Princeton organization dreamed up by Gorin achieved national prominence through a well timed press release. News of the tongue in cheek manifesto calling for cash "bonuses" and "pensions" to young men and women was picked up by the Associated Press, United Press International, and other wire services and spread coast to coast via the nation's daily newspapers. Further spinning the VFW concept were journalism students at Rutgers University who launched an pseudo organization called Propagandists of Future Wars, others at City College of New York who gave birth to the Foreign Correspondents of Future Wars, and a women's group at Bennington College, which debuted the Future War Spinsters. Gorin himself achieved national prominence, receiving multiple invitations as a speaker at events held by the vibrant anti war movement of the day and later being remembered in his 1999 New York Times obituary as having briefly been "the most famous collegian in America who did not actually play football." Gorin's short work received serious reviews in major newspapers around the country, with the New York Herald Tribune proclaiming it "the best and grimmest joke of 1936." Gorin proclaimed serious intent behind the satirical organization, declaring a hope that the VFW would be the vehicle by which the anti war movement could "arrive at some plan to keep us out of the coming European War, but a plan which will appeal to isolationists, Jingoes, and pacifists" alike.
Сын
"Болашақ соғыстарының ардагерлері" пародиасы сынсыз қалмады. Вассар колледжінде "Болашақ алтын жұлдыз аналары" деп аталатын әйелдер ұйымын құруға жасалған алғашқы әрекет дауға себеп болды, Вассар президенті Генри Нобл МакКраккен ұсынылған ұйымды "дәмі нашар" деп айыптады және кампустың ұйымдастырушысы Мэри Конверске осы немесе басқа пародиалық атаумен ұйым құруға тыйым салды. Осыған ұқсас мәлімдемелер мен шаралар Джорджтаун, Джордж Вашингтон, Темпл, Индиана, Оңтүстік методист және тағы да көптеген университеттерде жасалды. Америка легионы сияқты түрлі патриоттық және ұлтшыл ұйымдар ашуға толы болды, "Ұлттық легионер" журналы "Принстонның нәзік жандар" деп өлеңмен қысым жасады. "Болашақ соғыстарының ардагерлері" кеңсесіне анонимді және қол қойылған хаттар түсті, онда ұйым қатысушыларын қорқақ, коммунист және нацист деп айыптап, олардың интеллектына және ерлігіне күдік келтірді.
The Veterans of Future Wars spoof was not without its critics. An early effort to form a women's auxiliary called the Future Gold Star Mothers at Vassar College caused a firestorm, with Vassar President Henry Noble MacCracken denouncing the proposed group as a "breach of good taste" and prohibiting campus organizer Marys Converse from forming an organization by that or any other parody name. Similar statements and actions were taken by university officials at a range of other campuses, including Georgetown, George Washington, Temple, Indiana, Southern Methodist, and many other institutions. Various patriotic and nationalist organizations such as the American Legion were vitriolic, with the National Legionnaire magazine mocking the "Pansies of Princeton" in verse. Hate mail poured into the Veterans of Future Wars' office, with anonymous and signed letters calling the group's participants cowards, communists, and Nazis, and challenging their intelligence and virility.
Өлім және мұра
"Болашақ соғыстарының ардагерлері" бастапқыда достар арасындағы әзіл ретінде пайда болды, бірақ тез арада ұлттық деңгейде танымал болғанмен, өзінің күрт өсуіне дайын емес екені анықталды. Ұлы депрессияның ең ауыр кезеңінде әскерилерге берілетін сыйлыққа үлкен мемлекеттік қаражат жұмсаудың мәуесіздігіне ден қойған консервативтік топтар мен, бір жағынан, ұйымның сол жағындағы АҚШ-тағы әскериленудің күшеюіне қарсы тұрақты соққы беруді көздегендер арасында қайшылықтар туды. VFW-мен байланысты жергілікті топтарға ағылған мыңдаған студенттердің көпшілігі ұйымның бейбітшілік жақтасы ретіндегі мүмкіндігіне қызығушылық танытса да, Фэрли Дикинсон университетінің тарихшысы Крис Расмуссеннің пікірінше, Горин мен VFW жетекшілігі "қатаң соғысқа қарсы ұйымға басшылық етуден не солшыл, не пацифист деп танылудан қауіптенді". Саяси тартыншақтығының нәтижесінде VFW-нің ең белсенді және радикалды жақтастары пародиялық ұйымнан Американы болашақ Еуропа соғысынан алшақтатуға бағытталған, мысалы, Америкалық студенттер одағы сияқты маңызды шараларға жылдам көшті. Осы басшылықтың жоқтығы мен бағдарламалық нақтылықтың ортасында "Болашақ соғыстарының ардагерлері" 1936-1937 оқу жылының соңында тарап, пайда болғандай тез әлсіреп қалды. Топтың жаңа еуропалық қақтығысқа Американың қатысуы сөзсіз екендігі туралы біршама циникалық көзқарасы болашақты дұрыс болжады. Горин мен VFW-нің басқарушы Ұлттық кеңесінің барлық мүшелері, бір мүшесінен басқа (автокөлік апатында мүгедек болған), ақырында АҚШ Қарулы күштеріне қосылды. Горин Еуропа майданында 6-шы жеңіл артиллерия полкінде қызмет етіп, полковник шеніне дейін көтерілді және иронияға орай, Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін көптеген әскери жеңілдіктер мен зейнетақы алуға құқылы болды.
The Veterans of Future Wars, starting as a joke among friends before rapidly blowing up into a national sensation, proved to be ill prepared for its sudden growth. Contradictions emerged between more conservative elements focused upon the frivolity of massive government spending on a soldiers' bonus during the depths of the Great Depression on the one hand and those on the organization's left interested in striking a lasting blow at growing militarism in the United States. While most of the thousands of students flocking to local groups associated with the VFW were attracted by the group's potential as a voice for pacifism, in the view of Fairleigh Dickinson University historian Chris Rasmussen, Gorin and the VFW leadership "were wary of presiding over a strictly antiwar organization or being branded as leftists or pacifists." As a result of its political hesitancy, the most active and radical supporters of the VFW quickly moved from the parody organization to more serious efforts to keep America out of the coming European war, such as the American Student Union. Amidst this leadership vacuum and programmatic uncertainty, the Veterans of Future Wars atrophied as rapidly as it had arisen, dissolving by the end of the 1936–37 academic year. The group's somewhat cynical view of the inevitability of American participation in a new European conflagration proved to be prescient, with Gorin and the entire governing National Council of the VFW, except for one member paralyzed in a car crash, ultimately joining the United States Armed Forces. Gorin served in the 6th Field Artillery Regiment on the European front, rising to the rank of colonel and ironically becoming eligible for a host of military benefits and a pension at the end of World War II.