Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Меланхолияға арналған ода" – ағылшын ақыны Джон Китстің 1819 жылдың көктемінде жазған бес одасының бірі, соның ішінде "Грекиялық құмыраға арналған ода", "Соловейге арналған ода", "Жалқаулыққа арналған ода" және "Психеге арналған ода" да бар. Өлеңнің повествосы ақынның меланхолияны қабылдауын, ақын мен оқырман арасындағы лирикалық әңгіме және ежелгі грек тұлғалары мен идеяларына енгізу арқылы көрсетеді.
"Ode on Melancholy" is one of five odes composed by English poet John Keats in the spring of 1819, along with "Ode on a Grecian Urn", "Ode to a Nightingale", "Ode on Indolence", and "Ode to Psyche". The narrative of the poem describes the poet's perception of melancholy through a lyric discourse between the poet and the reader, along with the introduction to Ancient Grecian characters and ideals.
Құрылымы
"Меланхолияға арналған ода" үш шумақтан тұрады, әрқайсысы он жолдан. "Жалқаулыққа арналған ода" және "Грекиялық құмыраға арналған ода" поэмаларына қарағанда, бұл өлеңде шумақтар аз болғандықтан, ұйқас схемасы көбірек күрделенбеген. Бірінші және екінші шумақтар ABABCDECDE ұйқас схемасын бөліседі, ал үшінші шумақтың өзіндік схемасы бар: ABABCDEDCE. "Грекиялық құмыраға арналған ода", "Жалқаулыққа арналған ода" және "Күзге" сияқты, әр шумақ ABAB ұйқас схемасымен басталып, содан кейін Мильтондық сестетпен аяқталады. Өлеңнің жалпы өлшемі ямбикалық пентаметр.
"Ode on Melancholy" consists of three stanzas with ten lines each. Because the poem has fewer stanzas than "Ode on Indolence" and "Ode on a Grecian Urn", the rhyme scheme appears less elaborate, with the first and second stanzas sharing a rhyme scheme of: ABABCDECDE, while the third takes on one of its own: ABABCDEDCE. As with "Ode on a Grecian Urn", "Ode on Indolence", and "To Autumn", each stanza begins with an ABAB rhyme scheme then finishes with a Miltonic sestet. The general meter of the poem is iambic pentameter.
Тақырыптар мен сын-тегiндер
Персонализация «Қуаныш», «Сұлулық», «Рахат» және «Көңіл көтеру» сияқты сөздермен іске асырылады, бұл ақынға өзінің ойлары мен меланхолия сезіміне деген реакциясын сипаттағанда идеалдар мен эмоциялардан кейіпкерлер жасауға мүмкіндік береді. Бұл сөздердің тұлғалануы мен Китстің 1819 жылы жазған басқа өлеңдеріндегі тұлғаланудың арасындағы айырмашылық – ақын оларды адам ретінде сипаттағанмен, олармен қарым-қатынас жасаудан бас тартады. Китс өзі өлеңде көрінбейді, бұл Эндрю Беннетттің автор, ақын және оқырман арасындағы үзіліс ретінде сипаттаған жағдайды тудырады. Харольд Блумның айтуынша, «Меланхолияға одада» теріс қабілет айқын көрінеді, ол өлеңдегі теріс элементтерді мұқият жасалған ирониялардың нәтижесі деп сипаттайды, бұл ирониялар ақын меланхолияның басталуын сәуір айының жаңбыры гүлдерге өмір сыйлаған аллегориялық бейнесі арқылы сипаттағанда алғаш рет анық байқалады. 28-жолдағы «Қуаныш жүзімін жару» деген сөздер Дэниел Брассты былай деп мәлімдеуге итермелейді: қуаныштың шыңы, әлемді одан әрі жақсарту мүмкін емес болған сәт – қуаныштың соңы да, меланхолияның бастауы да. Климкс деноуманды білдіреді, ал «қуаныш жүзімін жару» – ең жоғары қанағат алу тәжірибесін, жарылған жүзімнен шырыны шашыраған әсерлі бейнесін және құлдыраудың басталуын қамтиды. Томас Макфарланд «Китстің бетперделері» еңбегінде Китстің әдемі сөздері мен бейнелері меланхолияның әдемі емес тақырыбын оданың формасына тән сұлулықпен біріктіруге тырысады деп болжайды. Ол да жүзімнің жарылуы мен «дөңгелек пиондар» бейнелері ақынның меланхолия тақырыбын талқылауға сексуалдық мәселені енгізу ниетін көрсетеді деп жазады.
Personification is implemented with words such as 'Joy', 'Beauty', 'Delight', and 'Pleasure' allowing the poet to create characters out of ideals and emotions as he describes his thoughts and reactions to feelings of melancholy. The difference between the personification of these words and those in the other odes Keats wrote in 1819 comes from the fact that while the poet describes them as human, he declines to interact with them. Keats himself fails to appear in the poem, which creates what Andrew Bennett describes as a separation between the author, the poet, and the reader. Negative capability appears subtly in "Ode on Melancholy" according to Harold Bloom, who describes the negatives in the poem as being the result of a carefully crafted ironies that first become truly evident as the poet describes the onset of melancholy through an allegorical image of April rains supplying life to flowers. The words "burst Joy's Grape" in line 28 lead Daniel Brass to state: The height of the joy, the moment when the world can improve no further, is both the end of joy and the beginning of melancholy. A climax implies a dénouement, and 'bursting Joy's grape' involves both the experience of ultimate satisfaction, with the powerful image of the juice bursting forth from a burst grape, and the beginning of a decline. In The Masks of Keats, Thomas McFarland suggests that Keats's beautiful words and images attempt to combine the non beautiful subject of melancholy with the beauty inherent in the form of the ode. He too writes that the images of the bursting grape and the "globèd peonies" show an intention by the poet to bring the subject of sexuality into the discussion on melancholy.