Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Квинслендтік кәсіподақтар кеңесі (QCU) – Квинсленд штатындағы кәсіподақ ұйымдарының өкілі, жақтаушы топ немесе біріктіруші орган, сондай-ақ еңбек кеңесі ретінде де танылады. 2020 жылғы мәліметтер бойынша, 26 кәсіподақ пен 13 аймақтық филиал QCU-ға мүше болды. QCU Квинсленд штатының шамамен 350 000 жұмысшысын қамтитын кәсіподақтарды білдіреді. Ол Австралия кәсіподақ кеңесінің (ACTU) құрамына кіреді. Оның кеңселері Квинсленд штатының Оңтүстік Брисбен қалашығында орналасқан. Квинслендтік кәсіподақтардың біріктіруші органы ретінде QCU-ның мақсаты – Квинсленд жұмысшылары үшін өндірістік, әлеуметтік және саяси әділдікке қол жеткізу. QCU басқару құрылымы басқару комитетінен және мүше кәсіподақтардан құралған өкілдерден тұратын атқарушы органдан тұрады. QCU тарихы Австралияның еңбек партиясының (АЛП) және жалпы австралиялық еңбек қозғалысының тарихымен тығыз байланысты. QCU 1885 жылы құрылған, бірақ 1889 жылы таратылып, оның барлық функциялары мен жауапкершіліктері жаңадан құрылған біріктіруші орган – Австралияның еңбек федерациясына (АЛФ) (оның атымен қарамастан, ол Квинслендке ғана шектелген) берілді. 1902 жылы QCU қайта құрылды, бірақ 1911 жылы оның барлық делегаттары АЛФ-ке көшті. 1914 жылы АЛФ өзі таратылды, оның мүшелері өсіп келе жатқан Австралия жұмысшыларының одағына (ААҰ) қосылды. Осы кезде QCU-ның функцияларын Брисбен өндірістік кеңесі, Сегіз сағаттық одақ және Брисбен сауда үйі кеңесі сияқты бірнеше еңбек ұйымдары жүзеге асырды. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін 1918 жылы Квинслендтік кәсіподақтар қайта топтасты, бірақ 46 кәсіподақ Квинслендтік сауда және еңбек кеңесін қайта құруға дейін тағы төрт жыл өтті, ол қазір QCU деп аталады.
The Queensland Council of Unions (QCU) is a representative, an advocacy group, or peak body, of Queensland trade union organisations, also known as a labour council, in the Queensland, Australia. As of 2020, 26 unions and 13 regional branches were affiliated with the QCU. The QCU represents unions covering around 350,000 Queensland workers. It is affiliated with the Australian Council of Trade Unions (ACTU). Its offices are located in the suburb of South Brisbane, Queensland. As a peak body for the Queensland trade unions, the objective of the QCU is to achieve industrial, social and political justice for Queensland workers. The management structure of the QCU is made up of a committee of management and an executive of representatives comprised from affiliated unions. The history of the QCU is intertwined with the history of the Australian Labor Party (ALP) and the Australian labour movement generally. The QCU was formed in 1885, but in 1889 it disbanded and all its roles and responsibilities were transferred to a newly formed peak body, the Australian Labor Federation (ALF) (which despite its name was restricted to Queensland). In 1902 the QCU reformed, but again, in 1911, all its delegates moved to the ALF. In 1914 the ALF itself dissolved, with its affiliates moving to the growing Australian Workers Union (AWU). At this time the roles of the QCU were shared by a number of labour organisations, including the Brisbane Industrial Council, the Eight Hour Union and the Brisbane Trades Hall Board. At the end of World War I in 1918 Queensland unions regrouped but it was another four years before 46 unions reformed the Queensland Trades and Labour Council, now known as the QCU.
Тарих
Ұйымның бастауы 1880 жылдардағы Австралия еңбек қозғалысының қарқынды өрлеуіне тікелей байланысты. Оңтүстік-Шығыс Квинслендтен тыс аймақтарда кен өндіру және мал шаруашылығының дамуына байланысты көптеген иммигрант жұмысшылар келді, ал Брисбен мен Оңтүстік-Шығыс Квинслендте бірқатар шағын шеберлік кәсіподақтары құрылды. 1885 жылдың 18 тамызында кәсіподақ хатшыларының отырысында 1885 жылдың 1 қыркүйегінде құрылған Кәсіптік және еңбек кеңесін құру туралы шешім қабылданды. Келесі жылы, 1886 жылы, жаңа еңбек ұйымын сол кездегі либералдық үкімет (сол кездегі орташа либерал Сэмюэл Уокер Гриффит басқарды) бекітті, ол Квинсленд кәсіподақ заңын қабылдады, бұл колониядағы кәсіподақтарды заңдастырды. Жұмысшылар Квинслендке, негізінен Ұлыбританиядан, өз күштерімен жетістікке жететіндей болып уәде берілді. Бірақ бай мал өсірушілерге, кен өндіруші магнаттарға немесе өнеркәсіпшілерге айналған сәтті иммигранттардың үлесі өте аз болды. 1887 жылға қарай кен өндіру өнеркәсібіндегі иммигрант жұмысшылардың көп бөлігі 30 кен өндіруші компанияның жалақылы жұмысшылары болды. Жүн өнеркәсібі де осындай жағдайда қалыптасты. Жаңа Оңтүстік Уэльсте 3000 қой қию алаңы болды, ал бүкіл Квинслендте бар болғаны 150-і ғана болды. Көптеген ашулы, көңілі қалған адамдардың бірігуі жұмысшы табының достығын, шектен тыс ішімдік ішуді және колониядағы кәсіподақтардың күрт өсуін ынталандырды. Сыныптық белсенділікті сол кездегі бірнеше журналистер, әсіресе 1887 жылы "Бумеранг" газетін шығарғанға дейін "Брисбен курьерында" және "Брисбен обсерверде" жұмыс істеген Уильям Лейн одан әрі күшейте түсті. 1904 жылы "Біріккен жұмысшылар одағы" Австралия жұмысшылар одағымен бірікті. 1889 жылы Брисбенде өткен Бесінші колонияаралық кәсіподақтар съезінде 1889 жылдың 11 маусымында өткен құрылтай отырысында Австралия еңбек федерациясын құру туралы ұсыныс қабылданды. QCU таратылып, оның функциялары мен жауапкершілігі жаңа жоғары органға берілді. Шын мәнінде, бұл QCU басқа атаумен жалғасты. Австралия еңбек федерациясы Австралия бойынша жоғары орган құруға тырысты, бірақ Квинслендтен тыс жерлерде қолдау таппағандықтан 1914 жылы таратылды, оның негізгі қолдаушысы "Біріккен жұмысшылар одағы" Австралия жұмысшылар одағымен бірікті. 1887 жылы Квинсленд губернаторы Энтони Мусгрейвтің көмекшісі Уильям Шэнд иммигрант жұмысшыларға жұмысшылар жұмағында байлық табуға берілген қиялға толы уәделерге қатысты сын айтты, өйткені шындығында кедей жұмысшылар ескі бисквит қораптары мен шарап жәшіктерінен құралған ағаш лашықтарда тұрды. Шэнд жаңадан келгендерді кәсіподақтарға тарту арқылы өсіп келе жатқан кәсіподақ қозғалысының әрекетіне одан да алаңдады, өйткені бұл ұйымдар жалақыны көтеруде және кәсіподақ емес (жұмысшы) жұмысты тоқтатуда біршама сәттілікке жеткен еді. 1877 жылы Квинсленд кәсіподақ заңы бойынша тіркелген 2500 кәсіподақ мүшесі болды. 1890 жылға қарай бұл сан сегіз еседен астамға өсіп, 21 500-ге жетті. Тіпті либералдар да осы құбылысқа тартылды. 1889 жылы Квинслендтің адвокаты және 9-шы премьер-министрі Сэмюэл Уолтер Гриффит 1888 жылы консерватор Томас Макилверриттен жеңілгеннен кейін капитализмді тежеу, байлықты қайта бөлу, әлсіздерді қорғау және бостандық ережесін сақтау үшін мемлекеттік араласуды жақтаған радикалды мақалалар жазды. Бірақ Гриффиттің радикалды реформаторлық кезеңі қысқа болды, өйткені 1890 жылы ол кенеттен радикалды достарына сатқындық жасады және Макилверритпен күмәнді одақ құрып, қайтадан премьер-министр болды, осылайша "Гриффилверрит" үкіметі құрылды. Сондай-ақ саяси майданда Томас Гласси Австралияның алғашқы еңбек партиясының депутаты болды, ол Ипсвич көмір шахташыларын өкілдік етті. 1890 жылы оған Джон Плампер Хулан қосылды. Ертедегі өндірістік әрекеттер халықаралық қолдау тапты, британдық теңізшілер одағы Квинслендтің қой қырқушылар одағына Жондарян дауында жеңіске жетуге көмектесті, Жондарян жүн балталарын тасымалдау мен өңдеуді тоқтатты. 1993 жылы ұйым өзінің негізгі функциясы мен рөлін көрсету үшін Австралия кәсіподақ кеңесінің Квинсленд филиалы деп аталды. 1999 жылы атау қайтадан Квинсленд кәсіподақ кеңесі болып өзгертілді, бұл Квинсленд кәсіподақтарының жоғары ұйымы ретінде жергілікті өзіндік ерекшелігін қалпына келтіруді мақсат етті. 1998 жылғы Австралиядағы су жағалауындағы дауға да қатысты. 2012 жылы Квинсленд еңбек партиясының жетекшісі Аннастасия Палащюк ALP және QCU саясаттар мен саясатты әзірлеу бойынша пікірталас жүргізу үшін TJ Ryan Foundation үшін бастапқы қаржыландыруды қамтамасыз ететінін мәлімдеді. 2014 жылдың 27 ақпанында Т.Ж. Райан қоры қоғамдық саясаттағы ғалымдар мен сарапшылардың пікірлері мен талдауларын жариялау үшін онлайн платформа ретінде іске қосылды.
The origins of the organisation lie in the rapid rise of the Australian labour movement in the 1880s. Due to a mining and pastoral boom in the regions outside South East Queensland there was an influx of large numbers of immigrant workers, while in Brisbane and South East Queensland a number of small craft unions were established. On 18 August 1885 a meeting of union secretaries decided to form the Trades and Labour Council, which came into being on 1 September 1885. The next year, 1886, the new labour organisation was sanctioned by the Liberal government of the day (led by the then moderate liberal Samuel Walker Griffith) which passed the Queensland Trade Union Act, legitimising trade unionism in the colony. Workers had been lured to Queensland, mainly from Britain, with the promise of being self made men. The percentage of successful immigrants to become wealthy pastoralists, mining magnates or industrialists was very small – by 1887 most immigrant workers in the mining industries were wage labourers for a mere 30 mining companies. The wool industry was similarly consolidated. In New South Wales there were 3,000 shearing sheds. In the whole of Queensland there were only 150. The forcing together of large numbers of bitter, disillusioned men encouraged working class mateship, heavy drinking and a spectacular growth of trade unionism in the colony. Class activism was further fuelled by several firebrand journalists of the day, notably William Lane who worked on the Brisbane Courier and the Brisbane Observer before starting the Boomerang in 1887. The Amalgamated Workers Union merged with the Australian Workers Union in 1904. The Fifth Intercolonial Trade Union Congress in Brisbane in 1889 accepted the proposal to form the Australian Labour Federation, with the inaugural meeting on 11 June 1889. The QCU disbanded, transferring its roles and responsibilities to the new peak body. For all intents and purposes, this was the QCU continuing under another name. The Australian Labour Federation was an attempt to create an Australia wide peak body, but after failing to attract support outside Queensland it was dissolved in 1914 when its main supporter, the Amalgamated Workers Union merged with the Australian Workers' Union. In 1887 William Shand, aide de camp to the Queensland Governor Anthony Musgrave, was sharply critical of the fanciful promises made to immigrant workers to make their fortune in a so called workers paradise, when in fact poorer workers lived in wooden shanties cobbled together from old biscuit boxes and wine cases. Shand was even more alarmed at how the growing trade union movement was drafting new arrivals into unions, these labour organisations already having had some success in hiking up wages and blocking non union (scab) labour. At this time, 1877, there were 2,500 union members registered under the Queensland Trade Union Act. By 1890 this number had ballooned more than eight fold to 21,500. Even Liberals were caught up in the excitement. In 1889 Samuel Walter Griffith, barrister and 9th Premier of Queensland, after being defeated by the conservative Thomas McIlwraith in 1888, wrote radical articles advocating state intervention to curb capitalism, redistribute wealth, protect the weak and enforce the rule of freedom. Griffith's radical reformer phase was short lived however, as in 1890 he suddenly betrayed his radical friends and became Premier again at the head of an unlikely alliance with McIlwraith, forming the so called "Griffilwraith" government. Also on the political front, Thomas Glassey became Australia's first Labour parliamentarian, representing Ipswich coalminers. He was joined in 1890 by John Plumper Hoolan. Early industrial action had international support, with the British Seamen's Union backing the Queensland Shearers Union to victory in the Jondaryan dispute, by blocking transport and handling of Jondaryan wool bales. In 1993 the organisation was renamed the Australian Council of Trade Unions Queensland Branch to reflect its primary function and role. The name again changed in 1999 to Queensland Council of Unions to rebuild its local identity as a peak organisation for Queensland trade unions. and the 1998 Australian waterfront dispute. In 2012, Queensland Labor leader Annastacia Palaszczuk announced the ALP and the QCU were providing seed funding for the TJ Ryan Foundation to provide a forum for debate on policies and policy development. On 27 February 2014 the TJ Ryan Foundation was launched, taking the form of an online platform for the publication of commentary and analysis by public policy academics and experts.
Еңбек күні
1858 жылдың 1 наурызында Джон Петри үшін жұмыс істейтін тас қалаушылар сегіз сағаттық жұмыс күнін жеңіп алды, ол алғаш рет 1865 жылдың 1 наурызында тойланды. Бастапқыда сегіз сағаттық жұмыс күніне қол жеткізген жұмысшылар ғана Сегіз сағаттық жұмыс күні шерулеріне қатысуға рұқсат етілді. 1890 жылға қарай, кем дегенде 11 кәсіподақ жұмыс уақытын едәуір қысқартуға және жағдайды жақсартуға қол жеткізді, ал 1890 жылдан бастап барлық жұмысшылар шеруге қатыса алды. 1891 жылы Баркалдиндегі қырқыштар ереуілі кезінде ереуілдегі қырқыштар 1 мамыр күні шеру өткізді, ал 1893 жылы Брисбенде алғашқы Мамыр күні шеруі өтті. 1901 жылы Квинсленд үкіметі оны мемлекеттік мереке деп жариялаған кезде Сегіз сағаттық жұмыс күні ресми түрде мамыр айының бірінші дүйсенбісіне ауыстырылды. 1912 жылы бұл күн Еңбек күні деп өзгертілді. Брисбендегі Еңбек күні шеруі – Австралия еңбек қозғалысының ұйымдастырылған шеруі, ол Брисбеннің көшелерімен өтіп, қатысушылар мен олардың отбасыларын көңілдіру үшін фестиваль өтетін саябақта аяқталады.
On 1 March 1858, stonemasons working for John Petrie won the eight hour day, which was first commemorated on 1 March 1865. Initially only those workers who had achieved an eight hour day were allowed to march in Eight Hour Day processions. By 1890, at least 11 unions had achieved significant reduction in hours and improvement of conditions and all workers were allowed to participate in the march from 1890. During the 1891 Shearers Strike in Barcaldine, striking shearers held a procession on May Day, 1 May 1890, with the first Brisbane May Day march in 1893. Eight Hour Day was formally changed to the first Monday in May in 1901, when it was gazetted as a public holiday by the Queensland government. In 1912 the day was renamed Labour Day. The Labour Day march in Brisbane is an organised procession of the Australian labour movement which parades through the streets of Brisbane ending at a park where a festival takes place to entertain participants and their families.