Канадада телефон қызметін жақсарту жоспары (2001-2009)

Кіріспе

Қызметті жақсарту жоспары (SIP) – 2001–2009 жылдар аралығында Канада радио және телекоммуникация комиссиясы (CRTC) бұйрығымен барлық канадалықтарға, тым оқшауланған және байланысуы қымбат әрі қиын болғандардан басқа, белгілі бір деңгейдегі негізгі телефон қызметін көрсету мақсатындағы бағдарлама болды. Компаниялар осы бағдарламаны 2000-2009 жылдардың ортасында аяқтады, ал клиенттерге қолжетімділік 2007 немесе 2008 жылы тоқтатылды (бағдарламаға қатыспаған клиенттер енді қызметті жақсарту шығындарын толығымен өтеуге міндетті).

Шығу тегі

SIP-ке әкелген процесс шын мәнінде 1996 жылдың 15 қазанында Sprint Canada (Call Net компаниясына тиесілі) компаниясының CRTC-ге Northwestel компаниясына алыс қашықтыққа қызмет көрсету үшін өзара байланыс орнату туралы бұйрық беруге қатысты өтінішпен басталды. 1997 жылдың 28 ақпанында CRTC өтінішті қабылдамады, бірақ NorthwesTel қызмет көрсету аймағында алыс қашықтықтан бәсекелестік болуы керек пе, жоқ па, оны анықтау үшін қоғамдық іс жүргізуді бастады. 1997 жылы бұл мәселе бойынша өткен қоғамдық тыңдаулардың нәтижесінде CRTC-ге телефон қызметі нашар деп санайтын елді мекендер бар екені анық болды. CRTC 97 42 нөмірімен «Жоғары құнмен қызмет көрсетілетін аймақтарға қызмет көрсету» (PN 97 42) туралы хабарлама жариялады. Мақсаты – Канада бойынша тыңдаулар өткізу, негізгі қызметті анықтау және жоғары құнмен қызмет көрсетілетін аймақтарды анықтау болды. CRTC 1998 жылдың мамыр және маусым айларында Уайтхорс (Юкон) және Дер-Лейк (Ньюфаундленд және Лабрадор) арасындағы сегіз жерде PN 97 42 мәселелері бойынша аймақтық кеңесулер өткізді және жұртшылықтан, телефон компанияларынан және басқа да ұйымдардан пікірлер мен ұсыныстар алды. Кейбір жерлерде бейнеконференция немесе аудиоконференция аймақтық кеңесулерге қосымша қауымдастықтарды тартты. 1999 жылдың 19 қазанында CRTC Telecom Decision 99 16] шешімін шығарды, онда негізгі қызметке шақырушының идентификациясы, интернетке жергілікті қосылым және қашықтықтан қызмет көрсетуге қол жеткізу сияқты қауіпсіздік мүмкіндіктері кіретіні анықталды. CRTC сонымен қатар Northwestel компаниясының қызмет көрсету аймағының толығымен жоғары құнмен қызмет көрсетілетін аймақ екенін және телефон қызметінің деңгейін арттыру және бәсекелестікке төтеп беру үшін қосымша қаржыландыру қажет болуы мүмкін екенін анықтады. Канададағы көптеген жергілікті телефон операторлары барлық клиенттерін негізгі қызмет деңгейіне жеткізу және қызмет көрсетілмейтін клиенттерге қызмет көрсету үшін Қызметтерді жақсарту жоспарларын ұсынуға міндеттелді. Бұл бұйрыққа Northwestel, Bell Canada, Telus, Manitoba MTS, Newfoundland NewTel, SaskTel (Саскачеван) және Telebec (Квебек) компаниялары қатысты.

The process leading to SIP actually had its origins with an application on October 15, 1996 by Sprint Canada (owned by Call Net) for an order by the CRTC to Northwestel to interconnect for long distance service. On February 28, 1997, the CRTC denied the application, but started a public proceeding to determine if NorthwesTel's service area should have long distance competition. As a result of public hearings during 1997 on the issue, it became evident to the CRTC that there were locations that considered their phone service to be inferior. The CRTC issued Public Notice 97 42, Service to High Cost Serving Areas (PN 97 42). The objective was to hold hearings across Canada to determine a definition of basic service and to define high cost serving areas. The CRTC held regional consultations on the issues of PN 97 42 in eight locations from Whitehorse, Yukon to Deer Lake, Newfoundland and Labrador during May and June 1998, and received comments and submissions from the public, telephone companies and other organizations. In some locations, video conferencing or audio conferencing brought additional communities into the regional consultations. On October 19, 1999, the CRTC issued Telecom Decision 99 16], defining basic service as including security features such as Caller ID, local dial up connectivity to the Internet, access to long distance service, among other things. The CRTC also found that Northwestel's operating area was entirely a high cost serving area, and that supplementary funding may be required to raise the level of phone service and to maintain that service in the face of competition. Most incumbent local exchange carrier phone companies in Canada were ordered to submit Service Improvement Plans in order to bring all of their customers up to the basic service objective, and to provide service to unserved customers. Among the companies affected by this order were Northwestel, Bell Canada, Telus, MTS of Manitoba, NewTel of Newfoundland, SaskTel of Saskatchewan and Telebec of Quebec.

Іске асыру

Қызметті жақсарту жоспарына кіретін жобалар қашықтықтан байланыс желілерін жаңартуды (көбінесе ескірген микротолқындық желілер), орталық кеңсе жабдықтарын ауыстыруды (қайта, көбінесе ескірген), әртүрлі радиотелефондық қызметтерді сымдық байланыс қызметімен немесе тікелей қоңырау мүмкіндігін қамтамасыз ететін тұрақты радиорелейлік сымсыз қызметтермен алмастыруды, сондай-ақ қызмет көрсетілмейтін клиенттерге сымдық немесе тұрақты радиорелейлік сымсыз қызметтер арқылы қызмет көрсетуді кеңейтуді қамтиды. Бағдарламаның ерекшелігі – шығындарды бөлісу еді. Пайдалы клиент шығынның бір бөлігін төлейтін, әдетте алғашқы 1000 доллар, көбінесе алғашқы 25000 доллар. Егер клиентке қызмет көрсету үшін шығын 25000 доллардан асса, клиент әдетте 1000 доллар және 25000 доллардан асып кеткен шығынды төлеуге міндетті болды. Мұндай жоғары шығындар сирек кездесетін, әдетте телефон компаниясы клиенттерге қызмет көрсету үшін жаңа микротолқындық релелік мұнаралар орнату қажет болған жағдайларда ғана туындады. Телефон компаниялары бағдарламаны әдетте бірнеше жылға, көбінесе төрт жылдан аспайтын мерзімге бөліп, алдымен көптеген клиенттерге қызмет көрсетуді жақсартуға және көптеген қызмет көрсетілмейтін клиенттерге жаңа қызмет көрсетуге баса назар аударды. Northwestel жағдайында төрт жылдық бағдарлама жобаны компанияның қызмет көрсететін төрт юрисдикциясына бөлуді қамтыды: Британдық Колумбияның солтүстігі, Юкон, Солтүстік-Батыс Аймақтары және Нунавут. Бағдарламаның бір кішкентай салдары – бұрын қызмет көрсетілмеген ауылдық жерлерде ILEC қызмет аймақтарын нақтылау болды. Мысалы, Northwestel және Telus компаниялары Wonowon мен Британдық Колумбиядағы Fort St. John арасындағы қызмет шегарасын нақты анықтады. 2003 жылғы бұйрық бойынша Альберта штатының Форт-Фитцджеральд аймағы Northwestel-ге берілді, өйткені ол Telus-ке қарағанда Northwestel арқылы әлдеқайда арзан қызмет көрсетуге болатын. Форт-Фитцджеральд Телуспен аздаған дау тудырды, өйткені Northwestel Альбертаға қызмет көрсетпейтінін мәлімдеді, ал Telus Northwestel-дің Альбертада клиенттері бар екенін, мүмкін, ол 1964 жылы Northwestel-дің алдыңғы компаниясына сатылмас бұрын Форт-Смит телефон компаниясы қызмет көрсеткенін айтты.

Projects covered by the Service Improvement Plan included upgrade of long distance circuits (often outdated microwave lines), replacement of central office equipment (again, often outdated), replacement of assorted radio telephone service technologies with wireline service or fixed radio link wireless services providing direct dial capability, and extension of service to unserved customers, again, with wireline or fixed radio link wireless services. Cost sharing was a feature of the program. The benefitting customer paid a portion of the charges, usually the first $1,000 of usually the first $25,000. If the cost exceeded $25,000 to serve a customer, the customer was usually responsible to pay $1,000 plus any cost that exceeded $25,000. Such high cost was rare, and usually only occurred where the telephone company needed to install new microwave relay towers to service the customer. The telephone companies typically phased the program over several years, usually no more than four, with the focus on improving service to the larger groups of customers first, and providing new service to larger groups of unserved customers first. In the case of Northwestel, the four year program involved distributing the project over the four jurisdictions the company's operating area covered: northern British Columbia, Yukon, the Northwest Territories, and Nunavut. One small effect of the program was to better define ILEC service territories in rural areas that had not previously been served. For example, Northwestel and Telus more clearly defined the service boundary between Wonowon and Fort St. John, British Columbia. The Fort Fitzgerald, Alberta area was transferred to Northwestel as a result of an order in 2003, since it could be served by Northwestel at a much lower cost than by Telus. Fort Fitzgerald was a minor contentious issue with Telus, as Northwestel claimed it did not serve Alberta, while Telus stated that Northwestel did have some customers in Alberta, possibly having been served by the Fort Smith Telephone Company before it was sold in 1964 to the predecessor of Northwestel.

Солтүстік-Батыс аймағының іске асырылуы

Northwestel компаниясы 2000 жылдың 31 қаңтарына дейін, басқа компанияларға қарағанда бір жыл бұрын, өзінің SIP жоспарын ұсынуға міндетті болды. Жоспардың басты бөлігі – байланыс орталықтары мен алыс қашықтықтағы желілердегі жабдықтарды ауыстыру болды. Көбінесе бұл жабдықтар өндірушілермен тоқтатылған немесе қолдау көрсетілмейтін еді, бірақ компанияның жұмыс талаптарына сай келіп тұрды. Бұл жабдықтардың көп бөлігі экономикалық белсенділіктің кірісі жабдықты ауыстыруға жеткіліксіз болатын, сондықтан ұзақ мерзімді несиелерді қажет ететін аймақтар мен қауымдастықтарда орналасқан еді. Осының салдарынан, акционерлердің (Bell Canada) шектеулі капиталдық қаражатты заманауи жабдыққа жұмсауға келісім беруі үшін нарықтық негіз жасау мүмкін болмады. Жоспарланған бастапқы құн 76 миллион долларды құрады. CRTC бағдарламаны 67 миллион долларға дейін қысқартты, соның салдарынан шағын қауымдастықтардағы жергілікті телефон арқылы интернетке қол жеткізу жоспары жойылды, сондай-ақ Northwestel жұмыс аймағындағы негізгі қызметтердің тізімінен «Шақырушы нөмірін анықтау» қызметі алынып тасталды. Көптеген қолданыстағы байланыс орталықтары «Шақырушы нөмірін анықтау» қызметін қолдамайды, ал оларды ауыстырудың жалғыз себебі осы мүмкіндікті ұсыну болғандықтан, CRTC бұл шығынның тым жоғары екенін шешті. Бірақ 2003 жылы компанияның өтініші бойынша CRTC интернетке жергілікті қол жеткізу мәселесін қайта қарады, басқа интернет-провайдерлердің қызмет көрсетілмейтін қауымдастықтарға кеңейтілмегенін анықтады және SIP бағдарламасы аясында Northwestel-ге жергілікті провайдері жоқ кез келген шағын қауымдастыққа қызмет көрсетуге рұқсат берді. 2002-2003 жылдары қауымдастықтардың қауіпсіздік мүмкіндіктеріне байланысты талаптарына жауап ретінде бағдарламаға «Шақырушы нөмірін анықтау» қызметін қосуға жасалған әрекеттер де қабылданбады. Дегенмен, төрт ірі қауымдастыққа бағдарлама аясында шығындарды қосуға рұқсат берілді, себебі CRTC осы төрт аймақтағы нарық жағдайларының қолайлы екенін анықтады. Northwestel үшін SIP бағдарламасының маңызды элементтерінің бірі – тұтынушыларға жаңа және жақсартылған қызметтер ұсыну болды. Көптеген ауылдық аймақтарда сымдық байланыс жоқ еді, ал қызмет көрсетілетін шағын аудандардағы тұтынушылар сымсыз байланыс түрлерін пайдаланды, мүмкіндігі болған жағдайда ұялы телефондарды, ал басқа жерлерде қолмен радиотелефондық байланыс қызметтерін қолданды. Кейбір тұтынушылар тіпті спутниктік телефондарды да пайдалана алмады, себебі олардың орналасқан жері оңтүстікке қарай төбелі шатқалда болды. SIP бағдарламасы мүмкіндігінше осы аймақтарға сымдық байланыс жүргізуге бағытталды. Бағдарлама осы қажеттіліктерді қанағаттандырғаннан кейін, партиялық желілермен немесе орталық кеңсеге дейін ұзақ желілермен қызмет көрсетілетін қолданыстағы тұтынушылар жаңартылатын болды. (Мұндай ұзын желілерде күшейткіштердің салдарынан желіде шу пайда болады. Сонымен қатар, сигналдың әлсіреуіне байланысты факс/модем жылдамдықтары да төмен болады.) Сонымен қатар, жеке тұтынушыларға берілетін тұрақты радиобайланыс қызметтері де ұсынылуға тиіс болды. Бағдарламаның барлық үш аспектісі – байланыс орталықтарын ауыстыру, алыс қашықтықтағы желілерді жақсарту және тұтынушылардың үй-жайларын қосу – 2001 жылғы жоспарлау жылынан 2004 жылғы жоспарлау жылына дейінгі төрт жылдық кезеңде таратылды. Жұмыс 2007 жылға дейін жалғасты.

Northwestel was required to file its SIP by January 31, 2000, a year before the requirement on the other companies. The plan largely consisted of replacing equipment in exchanges and on long distance networks. This equipment was mostly manufacturer discontinued, or no longer supported, but the equipment continued to meet the company's operational requirements. Much of this equipment was on routes and in communities where economic activity would not generate the revenue required to replace the equipment, without carrying loans over an extremely long period of time. This had the effect that a market case could not be generated to gain shareholder (Bell Canada) approval to spend the limited capital funding to replace it with modern equipment. The original planned cost was $76 million. The CRTC cut the program to $67 million, eliminating a plan for local dial up Internet access in small communities, and also removing Caller ID as part of the basic service objective within the Northwestel operating area. Many existing exchanges cannot support Caller ID, but the only reason to replace them was to provide this feature, therefore, the CRTC ruled that the cost was too high. In 2003, however, at the company's request, the CRTC reviewed the issue of local access to the Internet, found that other Internet service providers had not expanded service to unserved communities, and authorized Northwestel to provide the service, under the SIP program, to any small community that did not already have a local provider. An effort in 2002–2003 to have Caller ID covered under the program, in response to community demands for its safety features, was also refused. However, four fairly large communities were allowed to have the cost included under the program, since the CRTC decided the market conditions were favourable in those four locations. One of the key elements of the SIP program for Northwestel was the provision of new and improved service to customer premises. Numerous rural areas had no wireline service, and the few customers in those subdivisions with service had some form of wireless service, cellular when possible, manual radio telephone service elsewhere. Some customers could not use any wireless service, even satellite phones, due to their location in a gully with a hill to the south. The SIP program focused on providing wireline, where feasible, to these areas. As the program met these needs, existing customers served by party line service, or private lines with a long reach back to the central office, were next to be upgraded. (Such long lines had a resultant hum on the line caused by amplifiers. They also had low fax/modem speeds due to signal attenuation.) Finally, individual isolated customers requiring fixed radio link services were to be provided service. All three aspects — exchange replacement, long distance route improvement and customer premises connections — were spread over the four year phasing of the program of the 2001 planning year to the 2004 planning year. Work continued into 2007.