Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оскар М. Вестовер (23 шілде 1883 – 21 қыркүйек 1938) – АҚШ әскерінің әуе корпусының генерал-майоры және төртінші бас директоры.
Oscar M. Westover (July 23, 1883 – September 21, 1938) was a major general and fourth chief of the United States Army Air Corps.
Ерте өмір және мансап
Вестовер Мичиган штатының Бей-Сити қаласында дүниеге келді және 18 жасында АҚШ армиясына қосылды. Ол 1901 жылы қатардағы жауынгер ретінде қызметін бастады, ал кейін Вест-Пойнттағы АҚШ әскери академиясына жіберілді. Ол 1906 жылы академияны бітіріп, курста 43-ші орынды алды және 14-ші жаяу әскер полкінде екінші лейтенант болып тағайындалды. Вестовер 1911 жылдың 13 сәуірінде бірінші лейтенант, 1916 жылдың 1 шілдесінде капитан, ал 1917 жылдың 20 қазанында майор шеніне көтерілді.
Westover was born in Bay City, Michigan, and enlisted in the United States Army when he was 18. He began his service as a private in 1901 before being appointed to the United States Military Academy at West Point. He graduated from there in 1906, ranked 43rd in his class, and was commissioned as a second lieutenant in the 14th Infantry. Westover was promoted to first lieutenant on April 13, 1911; to captain on July 1, 1916; and brevetted to major on October 20, 1917.
Әуе қызметі және Әуе корпусы
1919 жылы подполковник Вестовер АҚШ Әуе күштеріне генерал-майор Чарльз Т. Меногердің директордың бас атқарушысының көмекшісі ретінде тағайындалды, онда ол Билли Митчеллмен басшылыққа бағыну мәселесінде келіспеді және 1920 жылдың 1 шілдесінде майор шенімен жаңа Әуе күштері бөліміне толықтай ауысты. Вестовер 1918 жылдың қарашасынан 1920 жылдың қарашасына дейін Әуе күштері бастығының кеңсесінде (OCAS) бас атқарушының көмекшісі және бас атқарушы болып қызмет етті. 1921 жылдың сәуір айында ол ұшақтар өндірісінің директоры болып тағайындалды және 1922 жылдың желтоқсанына дейін қызмет етті. Вестовер 1921 жылы Әуе күштерінің шары мектебінде, ал 1922 жылы Әуе күштерінің дирижабль мектебінде оқыды. Ол ауыррақ ауадан ұшуға оқуын жалғастырды, 1923 жылы қырық жасында Брукс-филдтегі Әуе күштерінің бастапқы ұшу мектебін және Келли-филдтегі жоғары ұшу мектебін аяқтады. Осы курстардың нәтижесінде Вестоверге шары бақылаушысы, дирижабль пилоты, ұшақ пилоты және ұшақ бақылаушысы ретінде авиациялық біліктілік берілді – сол кезде Әуе күштері рұқсат еткен барлық біліктіліктер. 1924 жылдан 1926 жылға дейін ол Вирджиния штатындағы Лэнгли полигонының командирі болды және сонымен қатар Әуе күштерінің тактикалық мектебінің коменданты болды (ол 1926 жылы Әуе корпусының тактикалық мектебіне айналды). Содан кейін ол 1927 жылы ACTS курсын өзі аяқтады. 1930 жылдың 13 қаңтарында ол подполковник шеніне көтерілді, ал 1931 жылдың 22 желтоқсанында бригадалық генерал шеніне уақытша көтеріліп, Әуе корпусы бастығының көмекшісі болып тағайындалды. 1932 жылы ол Командалық және Бас штаб колледжіне оқуға түсті және біраз уақыт оқытушы болып жұмыс істеді. 1935 жылдың 22 желтоқсанында ол Бенджамин Фулуаның орнын басып, Әуе корпусының бастығы болды, сонымен қатар генерал-майор шеніне көтерілді. Армия 1935 жылы "Бас штабтың Әуе күштері" деп аталатын операциялық әуе құрамын құрды, онда 5 жауынгерлік қанаттың 3-і, 15 жауынгерлік топтың 9-ы және 60 жауынгерлік эскадрильяның 30-ы болды. Бұл Әуе күштерінің Бас штабы емес, керісінше, сол кезде құрылған, бірақ іске қосылмаған Бас штабтың Әуе күштері болды – соғыс кезінде операциялар үшін жоспарланған басқару орталығы. Шамамен 8000 сарбаздан тұратын GHQ Air Force жаяу әскер немесе кавалерия дивизиясына тең деп есептелді және оған генерал-майор басшылық етті. GHQ Air Force қанаттарының командирлері лейтенант-полковниктерден немесе майорлардан бригадалық генералдарға немесе полковниктерге дейін көтерілді және жаяу әскер немесе кавалерия бригадасының командирлерімен шамалас болды. Әуе корпусының бастығы – жаяу әскер, кавалерия, артиллерия, жағалау артиллериясы, инженерлер корпусы, жабдықтау корпусы, қару-жарақ корпусы, медициналық қызмет, байланыс корпусы, әскери барлау және т.б. басшыларымен тең бөлім басшысы. Олар Армия Бас штабының шешімімен жауынгерлік және қызметтік бөлімшелерді жасақтауға, даярлауға және жабдықтауға міндетті болды, содан кейін олар операциялық командирге берілді. Бөлім басшыларының ешқайсысы Армияның жауынгерлік ұйымдарына арналған бөлімшелерді операциялық бақылауға алмады. Олар басқарған бөлімшелер кадрларды даярлау үшін қажет болды. Әуе корпусының бастығы мен GHQ Air Force қолбасшысы арасындағы қарым-қатынас 1 кавалерия дивизиясының кавалерия бастығы мен қолбасшысы арасындағы қарым-қатынасқа ұқсас болды. Бірі Армия Бас штабы тағайындаған және операциялық құралымда болған арнайы бөлімшелерді жасақтады, оқытты және жарақтандырды, ал екіншісі жиынтық құралымды пайдаланып, оны соғысқа даярлап баптады. Әуе корпусының бастығы мен GHQ Air Force қолбасшысы әр түрлі Бас штабтың хабарлау арналары арқылы болса да, Армия штабының бастығына есеп берді. GHQ Air Force командасын генерал-майор Фрэнк М. Эндрюс басқарды, ол Вестовердің курстасы болды және сыныптағы есепте бірінші орынмен жоғары болды. Әуе күштерін жақтаушылар Корольдік әуе күштеріне және оның Британдық армия мен Корольдік флоттан тәуелсіз мәртебесіне қарап, авиациядағы осы "қос билік" команданың бірлігінде көптеген проблемалардың негізгі себебі деп санады, әсіресе Эндрюс Әуе корпусының Армиядан тәуелсіздігін қорғағандықтан. Ол және Вестовер бұл мәселе бойынша философиялық айырмашылықтарға байланысты жиі келіспеді. Вестовер Армияның қалған бөлігімен бірігу басымдыққа ие деп сенді, Билли Митчеллмен болғандай.
In 1919, Lieutenant Colonel Westover was detailed to the United States Army Air Service to serve as Assistant Executive Officer for Director Major General Charles T. Menoher, where he butted heads with Billy Mitchell over subordination to authority, and on July 1, 1920, transferred permanently to the new Air Service branch with the rank of major. Westover served as Assistant Executive and Executive in the Office of the Chief of the Air Service (OCAS), from November 1918 to November 1920. He was appointed director of aircraft production in April 1921, serving until December 1922. Westover attended the Air Service Balloon School in 1921, and the Air Service Airship School in 1922. He continued on to heavier than air flight training, completing the Air Service Primary Flying School at Brooks Field and the Advanced Flying School at Kelly Field in 1923 at the age of forty. As a result of these courses, Westover was awarded aeronautical ratings as a balloon observer, airship pilot, airplane pilot, and airplane observer, at that time every rating authorized by the Air Service. From 1924 to 1926 he was assigned as commanding officer of Langley Field, Virginia, who was also the commandant of the Air Service Tactical School (which became the Air Corps Tactical School in 1926). He then completed the ACTS course himself in 1927. On January 13, 1930, he was promoted to lieutenant colonel and on December 22, 1931, appointed assistant to the chief of the Air Corps with temporary promotion to brigadier general. In 1932 he attended the Command and General Staff College and remained there for a stint as an instructor. On December 22, 1935, he succeeded Benjamin Foulois as Chief of the Air Corps with the accompanying promotion to major general. The Army had in 1935 had activated an operational air formation called "General Headquarters Air Force" containing 3 of 5 existing combat wings, 9 of 15 existing combat groups, and 30 of 60 existing combat squadrons. This was not the General Headquarters of the Air Force, but was rather the Air Force of the then constituted, but not activated, General Headquarters—the planned command element for a theater of operation on mobilization in war. GHQ Air Force, activated with about 8000 soldiers was considered the equivalent of an infantry or cavalry division and was accordingly commanded by a major general. The wing commanders in GHQ Air Force went from lieutenant colonels or majors to brigadier generals or colonels at this time and corresponded with infantry or cavalry brigade commanders. The Chief of Air Corps was a branch head on par with the chiefs of Infantry, Cavalry, Field Artillery, Coast Artillery, the Corps of Engineers, the Quartermaster Corps, the Ordnance Corps, the Medical Department, the Signal Corps, Military Intelligence, and others who were tasked with manning, training, and equipping specific combat and service units as decided upon by the Army's General Staff and that had been provided to an operational commander of which there were 14 at the time—9 corps areas in the Continental United States (which in 1921 had replaced the department as the basic command level in the Army since the War of 1812) and 4 overseas departments (Philippines, Hawaii, Canal Zone, and Puerto Rico). None of the branch chiefs had operational control of units dedicated to the combat organizations of the Army. What units they did command were what was needed to train personnel. The relationship between the Chief of the Air Corps and Commanding General of GHQ Air Force was analogous to the Chief of Cavalry and Commanding General of 1st Cavalry Division. The one manned, trained, and equipped specific units as assigned by the War Department General Staff and which were in operational formations and the other employed the aggregate formation and trained it into a warfighting formation. Both the Chief of Air Corps and the Commanding General of GHQ Air Force reported to the Army Chief of Staff, albeit through different General Staff reporting channels. GHQ Air Force was commanded by Major General Frank M. Andrews, a classmate of Westover's who had finished one place higher in class standings. Aviation advocates looking to the Royal Air Force and its independent status from the British Army and the Royal Navy, saw this "dual authority" within aviation as the primary cause many problems in unity of command, particularly since Andrews was outspoken in his advocacy of independence for the Air Corps from the Army. He and Westover clashed often over philosophical differences on this issue, Westover believed that being integrated with the rest of the Army was the priority, as had Westover with Billy Mitchell.
Өлім
Вестовер 1938 жылғы 21 қыркүйекте 55 жасында ұшақ апатынан қайтыс болды. Ол басқарған Northrop A-17AS, бір қозғалтқышты шабуылдық ұшақ, жоғары жылдамдықты персонал тасымалы ретінде қолданылды және тоқтап қалуға бейімділігімен танымал болған. Полковник Уильям МакКорд осы ұшақтың апатынан бір жыл бұрын қаза тапқан еді. Вестовердің AC сериялық нөмірі 36-349 болған ұшағы жоғары жылдамдықта тоқтап, Калифорния штатының Бёрбанк қаласындағы Lockheed Aircraft әуежайының ұшу-қону жолағына жетпей, көлденең желге ұшырап құлады. Бұл әуежай қазір Боб Хоуп әуежайы деп аталады. Ұшақ Бёрбанк қаласындағы Скотт-роуд көшесіндегі 1007-үйдің алдына құлады. Жердегілердің арасында қаза тапқандар болмады, бірақ екі үй өрттен зақымданды. Оның жолаушысы, экипаж бастығы С/Сержант Сэмюэл Хаймс та қаза тапты. Вестовердің орнын 29 қыркүйекте Әуе корпусының көмекші бастығы, бригадир генерал Генри Х. Арнольд басты. Оскар Вестовер Арлингтон ұлттық зиратында жерленген. Массачусетс штатының Чикопи қаласындағы Вестовер бірлескен әуе резервтік базасы, бұрын Вестовер әуе күштері базасы және Сегізінші әуе күштерінің штабы болған, қазір әуе күштерінің ең ірі резервтік базасы болып табылады және 439-шы әуе көлігі қанатының орналасқан жері. Бұл база оның құрметіне аталған.
Westover died, aged 55, in a plane crash on September 21, 1938. The Northrop A 17AS he flew, a single engined attack aircraft used as a high speed staff transport, had a reputation for stalling, and only a year before Colonel William McChord had been killed in the crash of one. Westover's aircraft, AC serial 36 349, experienced a high speed stall and crashed in a crosswind short of the runway at Lockheed Aircraft's air field in Burbank, California, now known as Bob Hope Airport. The plane crashed in the front yard of a house at 1007 Scott Road in Burbank. No one on the ground was killed, but two homes were damaged by the ensuing flames. His passenger, crew chief S/Sgt Samuel Hymes, also died. Westover was succeeded by the Assistant Chief of Air Corps, Brigadier General Henry H. Arnold on September 29. Oscar Westover is buried in Arlington National Cemetery. Westover Joint Air Reserve Base in Chicopee, Massachusetts, formerly Westover Air Force Base and the headquarters of the Eighth Air Force, and now the largest reserve base in the Air Force as home to the 439th Airlift Wing, is named in his honor.