Кіріспе
Канададағы Мирамичи аңғары – Нью-Брансуик провинциясының шығыс-орталық бөлігінде орналасқан канадалық өзен аңғары және аймақ. Ол Мирамичи өзенінің екі негізгі саласы және олардың қосымшалары бойымен созылады, бірақ көбінесе оңтүстік-батыс Мирамичи өзені осы аймақтың басым бөлігін құрайды, себебі ол солтүстік-батыс Мирамичи өзенінен гөрі тығыз қоныстанған. Аңғардағы бірнеше елді мекендер (өзен бойымен жоғарыдан төменге қарай): Джунипер, Бойстаун, Доактаун, Мирамичи өзені аңғары, Қызыл жағалау, Күндізгі бұрыш, Реноус Кварривилл және бұрынғы Ньюкасл және Чатэм қалаларының, сондай-ақ Нельсон Мирамичи, Логгивилл және Дугластаун ауылдарының бірігуінен құралған Мирамичи қаласы. Мирамичи өзенінің су алабында үш Микмак резерваты орналасқан: Натоаганег (Айғыр жері) бірінші ұлты, Эсгенопетитж (Көйген шіркеу) бірінші ұлты және Метепенагияг (Қызыл жағалау) Микмак ұлты.
The Miramichi Valley is a Canadian river valley and region in the east central part of New Brunswick. It extends along both major branches of the Miramichi River and their tributaries, however it is generally agreed that the much larger Southwest Miramichi River forms the majority of this region as it is more settled than the Northwest Miramichi River. Some communities throughout the valley include (from upriver to downriver): Juniper, Boiestown, Doaktown, Miramichi River Valley, Red Bank, Sunny Corner, Renous Quarryville, and the city of Miramichi which is an amalgamation of the former towns of Newcastle and Chatham, as well as the former villages of Nelson Miramichi, Loggieville and Douglastown. There are three Mi'kmaq reserves within the Miramichi River watershed: Natoaganeg (Eel Ground) First Nation, Esgenoôpetitj (Burnt Church) First Nation, and Metepenagiag (Red Bank) Mi'kmaq Nation.
Климат
Континенттік климаттың ықпалымен Мирамичи өзені аңғарында көбінесе ішкі аймақтан батыс желдері соғады, бірақ жаз айларында жағалау аймақтарында Сент-Лоуренс шығанағынан шығыс желдері соғып тұрады. Күз, қыс және көктем мезгілдерінде Солтүстік Американың солтүстік ішкі бөлігінен келген суық ауа массасы Мирамичи аңғары арқылы жиі өтеді, бірақ Сент-Лоуренс шығанағының жақын орналасуы бұл әсерді жұмсартады. Сент-Лоуренс шығанағының суық сулары көктем мен жаз айларын да жұмсартады, теңіз мұзының салдарынан ішкі аймақтарға қарағанда кешірек көктемді тудырады. Күз мезгілі де осыған байланысты кешігеді, себебі Сент-Лоуренс шығанағының сулары ішкі аймақтарға қарағанда ұзаққа дейін жылуды сақтайды. Мирамичи өзені және оның сағасы әдетте әр жылғы қыста үш-төрт айға толығымен қатып қалады. Алайда, климаттың өзгеруі салдарынан бұл жағдай өзгеріп жатыр. Дегенмен, 1950 жылдарға дейін, Чатхэмде көпір салынар алдында, көліктер мұз арқылы өзенді үнемі кесіп өтетін, ал балық сатып алушылардың кішкентай жүк көліктері мұз үстінде өзен бойымен төмен қарай жүріп, мұз балықшыларынан тікелей торларын сатып алатын. Жауын-шашынның орташа мөлшері шамамен 1,1 метрді құрайды.
Орман
Акадия орман аймағындағы көптеген шығыс қатты ағаштардың солтүстік шегіне жақын орналасқан Мирамичи аңғарының ормандары әртүрлі. Бальзамды шырша, қара шырша және қызыл шырша жиі кездеседі. Басқа қылқан жапырақты ағаштарға ақ шырша, шығыс ақ қарағай, қызыл қарағай, қарағай, тамарак, шығыс гемолока және шығыс ақ кедр жатады. Кең жапырақты жапырақты ағаштарға сары қайың, қағаз қайың, сұр қайың, қызыл кеспей, қант кеспей, балсам топырағы, дірілдеп тұрған аспан, үлкен тісті аспан, дақты алдер, солтүстік қызыл емен, американдық шырша, американдық бу және қара күл жатады. Күміс кеспей және майлы жаңғақ сирек кездеседі, бірақ оларды оңтүстік-батыстағы Мирамичи өзенінің бойындағы аллювиалды жерлерде табуға болады. Хоп-хорнбим (темір ағаш) және ақ күл сирек кездеседі, бірақ жақсы дренажталған төбелік жерлерде өседі. Мирамичи өзені аңғарындағы жер иелігі адамдардың қоныстану үлгілерін көрсетеді, көптеген жеке меншік жерлер Корольдік жарлық арқылы берілген және өзен мен оның салаларына перпендикуляр бағытта ішкі аймаққа дейін созылады. Көптеген отбасылар отын немесе коммерциялық мақсаттар үшін жеке орман шаруашылықтарын ұстайды. Өзеннен ішкі аймаққа қарай қалған Корольдік жерлерді Жаңа Брансуик Табиғи ресурстар департаменті басқарады. Бұл жерлер негізінен орман шаруашылығы компанияларына ағаш жалға беру арқылы целлюлоза және қағаз өнеркәсібін қолдау мақсатында басқарылады. Соңғы онжылдықтарда орманды басқару тәсілдері, оның ішінде толық кесу туралы пікір қақтығыстары туындады.
Ауыл шаруашылығы
Мирамичи өзені аңғарында белгілі бір деңгейде ауыл шаруашылығы дамыған, көбінесе су тасқыны жазығындағы ең жақсы құнарлы топырақта орналасқан. Егін шаруашылығы сирек кездеседі, картоп, репа, сұлы және бидай ең көп өсіріледі. Аңғардың әртүрлі елді мекендеріндегі тұрғындардың көпшілігі жеке тұтыну үшін шағын көкөніс бақшаларын ұстайды. Сүт шаруашылығы және көкжидек, құлпынай, малина және жусан жемісінің өсірілуі кең таралған. Колониялық дәуірде тазаланған, бірақ сәтсіз аяқталған кейбір шаруашылықтар қайтадан орманға айналып кеткен. Ауыл шаруашылығына қатысты болмаса да, Мирамичи өзені аңғарында жыл сайын көктемгі су тасқынынан кейін өзен жағалауларында және жазықта өсетін түлкібалықтың жас бүршіктерінен ("фидльхед") дайындалатын мол өнім жиналады.
Балық аулау
Мирамичи өзені Атлантикалық лососьты ұшқыр балықпен аулаумен әйгілі, ал сағасы бұрын лосось, шэд, газперо және смельт балықтарын аулау орталығы болған. Бұл коммерциялық аулау көлемі азайғанмен (Атлантикалық лососьты коммерциялық түрде аулау 1960 жылдан бері тыйым салынған), аймақтағы ең құнды тағамдық балық аулауына айналған омар аулау өрісі кеңейді. Омар флоты негізінен Негуак, Хардвик, Бай-Сент-Анн және Эскуминак сияқты порттардан теңізге шығады. Мирамичи өзенінің сағасы сондай-ақ устрица жинау және аквакультураны, әсіресе өсірілген мидияларды қолдайды. Көптеген коммерциялық балық түрлерінің саны азайып барады, әсіресе Атлантикалық лосось. Осы азаюға қарамастан, Мирамичи өзені Солтүстік Америкадағы Атлантикалық лососьтың ең ірі жылдық көші-қонына әлі де мүмкіндік береді. Атлантикалық лососьтың санының төмендеуіне Гренландия жағалауындағы балық аулау, жаһандық климаттың өзгеруі, сондай-ақ жергілікті жерлерде шамадан тыс балық аулау себеп болып отыр. Соңғы кездегі орман шаруашылығы тәжірибелері, мысалы, өзен мен оның салаларының жағалау аймақтарын нашарлатуға әкелетін ағаштарды толық кесіп тастау және гербицидтерді қолдану, сондай-ақ өнеркәсіптік ластану да осы мәселеге себепші.
Жабайы табиғат
Мирамичи өзенінің су алабында құрлық сүтқоректілері мен су құстарының көптеген түрлері қоныстанады, оның ішінде аққұйрықты бұғы, лось, американдық қара аю, үйректер және канада қазы ерекше көзге түседі. Басқа жануарларға қызыл түлкі, солтүстік-шығыс койоты, норка, балықшы, қызылша, скунк, кірпі, бобр және мускат кіреді. Еуропалықтар қоныстанғанға дейін бұл аймақта орман карибуы (Арктикалық карибудың туысы, ол Солтүстік Американың солтүстік-шығысында мекендеген) және шығыс пумасы, қасқырлар да болған. Шығыс пумасының қалдық популяциясы Нью-Брансуик пен Квебек провинциясының Гаспе түбегінде кездеседі, бұл Мирамичи өзенінің су алабын да қамтуы мүмкін. Жақында Гаспе түбегінен Мирамичи таулы аймағына сұр қасқырлардың үйірі қайта оралған деп есептеледі. Күз айларында елік, лось сияқты ірі құрлық сүтқоректілерін, сондай-ақ үйректер мен қаздар сияқты су құстарын аулауға рұқсат беріледі. Аңшылардың ең көп іздейтіні – сирек кездесетін американдық қара үйрек. Көктем айларында аю аулауға шектеу қойылған, алайда оны жалғастыру мәселесі талқыланып жатыр. Аңшылық маусымында гидтік қызметтер жергілікті экономикаға үлкен үлес қосады.
1758 жылға дейінгі тарихқа дейінгі кезең
Бастапқыда Теңіз архаикалық үндістері қоныстанған Мирамичи өзені аңғары, еуропалықтар ашқан кезде Микмак ұлтының бақылауында болды. Француз отаршылдығының билігіндегі Акадияның бір бөлігі ретінде, аймақта француз қоныстары аз болды. Мирамичи өзені аңғарындағы Микмактар 1689 жылдан 1763 жылға дейінгі Ұлыбритания мен Франция арасындағы соғыстар кезінде Франция тарапын ұстады, кейде Жеті жылдық соғыс кезінде Нью-Англиядағы елді мекендерге шабуыл жасау үшін шабуылшыл топтарды жіберді. 1758 жылы Луисбург бекінісіне шабуыл жасағаннан кейін, Квебек қаласына жол ашатын британдық әскерлер Иль Сен-Жан (қазіргі Принс-Эдвард аралы) француз елді мекендеріне шабуыл жасады және жағалау бойымен жол тартты, содан кейін Төменгі Мирамичи өзені аңғарына кіріп, шағын акадиялық елді мекендерді қиратты және таратып жіберді. Олар сондай-ақ Сте-Аннадағы (қазіргі Жану шіркеуі, НБ) шағын Микмак ауылына шабуыл жасап, өртеп жіберді.
1758 жылдан 1850 жылға дейін
Мирамичи өзені аңғары бастапқыда Анаполис аңғарында, Тантрамар батпақтарында және Жеті жылдық соғыстан кейін Иле Сен-Жандағы Ұлы толқудан қашып келген акадиеліктерге пана болды, бірақ олар көп ұзамай солтүстік-шығысқа қарай оқшауланған жағалау аймақтарына көшірілуге мәжбүр болды. Британдықтардың бақылауында бұл аймақ 1756 жылдан 1784 жылға дейін Новая Шотландия колониясының бір бөлігі болды, бірақ көбінесе естен шығарылды. Сент-Джон өзені аңғарын су басып, оңтүстік және батысқа қарай лоялисттік босқындар ағылып келді, бірақ Мирамичи аймағына колониялық әкімшілердің назары 1784 жылы Жаңа Брансуик колониясы құрылғаннан кейін ғана ауды. Биік таулы жерлерді тазалау және Ұлыбританияның өнеркәсіптік революциясы Мирамичи өзені аңғарына шотландтардың көшіп келуіне әкелді, олардың кейбіреулері Америка Тәуелсіздік соғысының демобилизацияланған ардагерлері болды, ал басқалары тікелей Шотландияның биік таулы жерлерінен келді. Олар ағылшын тілінде сөйлейтін алғашқы тұрақты қоныс аударушылар болды және олардың ертедегі еңбекқорлығы бүгінде аңғардағы әртүрлі қауымдарға мұра ретінде жалғасуда. Уильям Дэвидсон 1767 жылы келген алғашқы шотландтардың бірі болды. Ағылшын қоныс аударушылары да болды, оны аңғардағы Англикан шіркеулерінің құрылуы дәлелдейді. Акадиеліктер 1769 жылдан бастап төменгі шығанақтың жағалауына қайта орала бастады. Бірнеше Ұлыбритания лоялистері келді, олар өзеннің жоғарғы ағысында қоныстанды, онда Сквайр Доак Доактаун ауылын құрды. 1825 жылы "Ұлы Мирамичи өрті" деп аталған үлкен орман өрті Нью-Брансуик ормандарының 20% -ын өртеп, колонияның орталық бөлігіндегі, соның ішінде Ньюкасл мен Дугластаун сияқты бірнеше қауымдастықтарды қиратты. Ирландияның Ұлы ашаршылығына (1845-1849) дейін және одан кейін көптеген ирландтар Мирамичи өзені аңғарына келді. Мирамичи өзенінің сағасы бөлігінің ішкі шығанағындағы Орта арал карантиндік станса ретінде пайдаланылды. Кейбір ирланд иммигранттары, әсіресе Барнаби өзенінде, Сент-Маргарет және Севогле өзенінде шаруашылық жүргізсе де, көптегендері қалалар мен ауылдарға тартылды, мүмкін шотландтар мен ағылшындар ең жақсы жерді иеленгендіктен. 19-ғасырдың көп бөлігінде Мирамичи өзені аңғарының экономикасының негізгі бөлігі Ұлыбритания және Вест-Индиямен сауда жасау болды. 1850-ші жылдарға дейін маңызды экспорттық тауар - Корольдік теңіз күштерінің кемелерінде мачта ретінде пайдаланылған Шығыс ақ қарағайдың сабақтары болды. Еуропа нарықтарына ертеректе тері экспортталды, ал кейінірек экспортқа ағаш, целлюлоза және Уэльстің көмір шахталары үшін шұңқыр тіректері кірді. 1850-ші жылдардан кейін АҚШ Мирамичи өзені аңғарының ең маңызды нарығы ретінде Ұлыбританияны алмастыра бастады. Бостон қаласында (Массачусетс штаты) шабдалы және орман өнімдеріне сұраныс болды, бұл тауарлар шкунамен жеткізілді, ал ром мен меласса әдеттегі қайтару жүгі болды.
1867 жылдан қазіргі уақытқа дейін
1867 жылы Конфедерациядан кейін сэр Джон А. Макдональдтың консервативті үкіметінің ұлттық саясаты Мирамичи ағаш кесушілері мен балық сатып алушыларына тиімді келмеді. Онтарио өндірушілерін қорғау мақсатындағы жоғары тарифтік кедергілер импортқа бағаның өсуіне және АҚШ-қа экспорттағы тарифтік шектеулерге әкеп соқты. Ұлттық саясат Мирамичи сайлауларында либералдардың ұзақ үстемдігін және Канада Парламенті мен Нью-Брансуик Заңнамалық Ассамблеясының мүшелері арасындағы либералды депутаттар мен сенаторлар арасында ағаш және балық саудагерлерінің, кәсіпкерлердің беделін түсіндіруде маңызды рөл атқарды. Олардың ішінде Чатхамнан (НБ) ағаш саудагері және кеме иесі сенатор Ябез Бантинг Сноубол, Нельсон Мирамичиден (НБ) ағаш саудагері Перси Бурчил; Парламент мүшелері Чатхамнан (НБ) балық және жалпы тауар саудагері В. С. Логги, Ньюкаслдан (НБ) ағаш саудагері Ричард Хатчинсон және ағаш саудагері Джон Малони; Заңнамалық Ассамблея мүшелері Ньюкаслдан ағаш саудагері В. Стаффорд Андерсон, оның қызы Маргарет Андерсон Сенатта қызмет етті. Ағаш өңдеу Мирамичи үшін колониялық дәуірден бері дағдылы кәсіп болды, бірақ XIX ғасырдың соңында Ньюкасл мен Чатхамда қағаз фабрикалары құрылды. Балық өңдеу соңғы уақытқа дейін маңызды болды, Логгивилл мен Эскуминак осы саладағы маңызды орталықтар болды. Көп жылдар бойы шахта тіректері Уэльс пен Англияның көмір шахталарына экспортталды, бірақ көптеген тіректер британдық қағаз фабрикаларына жеткенін көрсеткен деректер бар. 1870 және 1880 жылдары Мирамичи өзені аңғарына теміржолдар салынды, 1875 жылы құрылған Интерколониалдық теміржолымен басталып, ол Монктон (НБ) мен Батерст (НБ) арасында Оңтүстік-Батыс және Солтүстік-Батыс Мирамичи өзендерін Ньюкаслдан жоғары ағыстағы су ағысында кесіп өтті. Интерколониалдың бұл бөлігі Галифакс (НС) пен Ривьер-дю-Луп (QC) арасындағы негізгі желінің бөлігі болды және әскери мақсаттар үшін Жаңа Брансуиктің шығыс жағалауымен салынды, осылайша АҚШ-пен шекарадан алыс сақталды. Солтүстік және Батыс теміржолы (кейін Канада шығыс теміржолы) 1880 жылдардың ортасында Фредериктоннан Бойстаунға дейін салынды, содан кейін Оңтүстік-Батыс Мирамичи өзені бойымен Чатхам арқылы Логгивилл портына дейін жетіп, Нельсонда Интерколониалдық теміржолымен қиылысты. Бірнеше жылдан кейін желі Intercolonial компаниясы сатып алды және Renous Quarryville мен Нельсон арасындағы желінің бөлігі қайта бағытталды. Бұл бағыт бойынша жолаушылар пойызына "Дунгарвон-Уопер" деген бейресми лақап ат берілді. Мұхитқа жүзуге арналған кемелер мен моторлы кемелер өзен бойындағы порттарға соңғы уақытқа дейін редовно келіп тұрды. 1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басында федералды үкіметтің Солтүстік Нью-Брансуиктің барлық теңіз кемелері қызметін Беллдун (НБ) портында шоғырландыру туралы шешімі 1990 жылдардың ортасында Мирамичи шығанағына кіреберістегі дренажды тоқтату туралы шешім қабылдауға әкелді. Бұл навигациялық арнаның айтарлықтай толуына әкелді, бірақ кейбір кемелер әлі де Чатхам мен Ньюкасл порттарына кіреді. Мирамичи өзені аңғарында шамамен 45 000 адам тұрады, олардың көп бөлігі ирланд, шотланд, ағылшын, француз және микмак тегінен шыққан. Дәстүрлі түрде Мирамичи өзені аңғарының сағалық бөлігіне жақын жағалаулар негізінен акадиялық балықшылар қауымдастығы болды, ал Чатхам ирланд қауымдастығы, ал Ньюкасл және өзеннің жоғарғы жағындағы көптеген қалалар шотланд қауымдастықтары болды. Соңғы 100 жыл немесе одан да көп уақыт ішінде акадиялықтар Мирамичи қаласына және оның айналасына көшіп келді. "Ағылшын тілді" қауымдастық (ирланд, шотланд немесе ағылшын тегі) және "француз тілді" қауымдастық (акадиялық тегі) соңғы 80 жылда екі топ арасында көп некелесуге куә болды және қарым-қатынастар әдетте жақсы. Ирландия ашаршылығынан кейін Мирамичи өзені аңғарына иммиграция аз болды, бұл Мирамичилердің ерекше мінезін қалыптастырды, олар достық, бірақ тартымды, жомарт, бірақ өте тәуелсіз және әзіл-қалжыңға құштар, әсіресе біреуді "өзіндік ізденіспен" айыптағанда. Олар өз аңғарына өте берілген. Мирамичилердің барлық этникалық топтарын біріктірген тағы бір фактор - екі дүниежүзілік соғыстың ортақ тәжірибесі. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы қазалар өте көп болды, өйткені өзен аңғарындағы қалалардың әрбір көшесінде адамдар қаза тапты немесе жараланған және/немесе соғыс салдарынан ауыр стресске ұшырады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Мирамичи өзені аңғарының сарбаздары Солтүстік жағалау полкімен D күні жағаға шығып, Солтүстік Франциядағы, Бельгиядағы және Нидерландтағы ауыр шайқастарда қатысты. Басқалары Корольдік Канада Әуе күштері мен Корольдік Канада Әскери-теңіз күштерінде қызмет етті.
Тарихи орындар
Мирамичи шығанағының ішкі бөлігінде орналасқан карантиндік станция орны. Ирландиялықтардың Мирамичи өзені аңғарына қоныс аударуының құрметіне сақталған. Бартибог өзенінің сағасындағы Макдональд шаруашылығы. Шотландиялық алғашқы қоныс салушының үйінің қалпына келтірілген нұсқасы. Сент-Майкл базиликасы, бұрынғы Чатем қаласында (НБ) орналасқан. Мирамичи өзені аңғарындағы ең ірі шіркеу және ирланд қауымының орталығы.