Канаданың бұрынғы әскери базасы – Ladner, Boundary Bay маңында орналасқан. 1941 ж. ашылған, 2-ші Дүниежүзілік соғысқа ұшқыштар даярлаған. Қазір Boundary Bay әуежайы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ладнердегі Канадалық күштер станциясы – бұрынғы әскери аэродром және байланыс станциясы, Боундери шығанағының қасында және Дельта, Британ Колумбиясының Ладнердің шығысында, Ванкувердің оңтүстігінде және АҚШ шекарасына жақын орналасқан. Жабылғаннан кейін ол Боундери Бей әуежайы ретінде қайта ашылды.
Canadian Forces Station Ladner is a former military airfield and communications station located beside Boundary Bay and east of Ladner in Delta, British Columbia, Canada, south of Vancouver and close to the U. S. border. After its closure it was reopened as Boundary Bay Airport.
Екінші дүниежүзілік соғыс (1940-1946 жж.)
1939 жылы Британдық одақтастықтың әуе оқу жоспары күшіне енгеннен кейін, Канада Корольдік әуе күштері Екінші дүниежүзілік соғысқа арналған ұшақ экипаждарын даярлау үшін жайлар іздеуді бастады. Боундери-Бей таңдалған жерлердің бірі болды, 1940 жылы үш шаруашылықтың жері әуежай құру үшін иеліктен алынды. Құрылыс баяу жүрді, себебі батпақты жерлерді сабан мен қиыршық таспен толтыру қажет болды, бірақ 10 сәуірде әуеайлақтың ашылуына арналған қиыршық тас жолдар мен ұшу-қону жолақтары дайын болды. №18 Ұшуға дайындық беретін бастауыш мектеп (№18 EFTS) жаңа құрылған Канада Корольдік әуе күштерінің Боундери-Бей станциясында құрылған алғашқы бөлімше болды. De Havilland Tiger Moth екіұшақты ұшақтарында ұшуды №18 EFTS жеке азаматтық инструкторлар арқылы жүзеге асырды. Әуеайлақ 1941 жылдың 2 шілдесінде ресми түрде ашылды. Бұл мектепті B.C. авиациялық клубы демеушілік етті және Vancouver Air Training Co. Ltd (VATC) деп аталды. 1942 жылдың 25 мамырында №18 EFTS Пёрл-Харбордағы американдық теңіз базасына жасалған шабуылдың тікелей салдарынан таратылды. Батыс жағалаудың жапондық шабуылға ұшырауы мүмкін екені сезілді және Боундери-Бей Ванкуверді және айналасындағы жағалауды қорғау үшін истребитель эскадрильясы үшін ең қолайлы орын болды. №18 бөлімшесінің қызметкерлері мен жабдықтары RCAF станциясы Каронға орналасқан №33 RAF EFTS-ке ауыстырылды, онда азаматтық қызметкерлер RAF қызметкерлерінен операцияларды қабылдады. 1942 жылдың басынан 1944 жылдың сәуіріне дейін үш истребитель эскадрильясы Боундери-Бей арқылы ауысып отырды. Hawker Hurricane ұшақтарымен жабдықталған №133 эскадрильясы бірінші болды, ал кейіннен Curtiss Kittyhawk ұшақтарында ұшқан №14 және №132 эскадрильялары тағайындалды. 1944 жылдың 1 сәуірінде Боундери-Бейде №5 Операциялық оқу бөлімі (OTU) құрылды. №5 OTU американдық Consolidated Liberator ұшағын ұшуға одақтас экипаждарды даярлау мақсатымен құрылды. 1944 жылға қарай Корольдік әуе күштері Оңтүстік-Шығыс Азия мен Тынық мұхитында бомбалау операцияларын күшейтуге шешім қабылдады және таңдау B-24 бомбалаушысына түсті. Боундери-Бей таулар мен мұхитқа жақын орналасқандықтан таңдалды, себебі болашақтағы операциялар театрында кездесетін ұшу жағдайларын жасауға көмектеседі деп есептелді. Liberator-дан басқа, төрт қозғалтқышты Liberator-ға дейін жеткізілу үшін Солтүстік Америкалық Mitchell ұшағы қолданылды. Бөлімшеде қолданылған басқа ұшақтарға мақсатты сүйреуге арналған Bristol Bolingbroke, истребительдермен жаттығулар үшін Curtiss Kittyhawk және көмекші ұшақ ретінде Noorduyn Norseman кірді. Бірінші курс бітіргеннен кейін экипаждарға қосымша әуе зеңбіректері қажет екені анықталды. Сондықтан қосымша персоналды орналастыру үшін қосымша бөлімше қажет болды. 1944 жылдың 15 шілдесінде №5 OTU Абботсфорд жасағы құрылды және Liberator ұшақтары Абботсфордқа көшірілді. Боундери-Бей енді бастапқы дайындыққа жауапты болды және Liberator экипаждары Абботсфордтан бітіретін болды. Соғыстан кейін әуежайдың қажеті қалмады. №5 OTU 1945 жылдың 31 қазанында әуеайлақты қалдырды, ал 1946 жылы RCAF станцияны жапты. RCAF Боундери-Бейдің соғыс кезіндегі соңғы ресми міндеті - Канада Корольдік әуе күштері үшін демобилизация орталығы ретінде жұмыс істеу болды.
After the British Commonwealth Air Training Plan came into effect in 1939, the Royal Canadian Air Force began looking for locations at which to train aircrew for the Second World War. Boundary Bay was one location that was selected, and in 1940, land from three farms was appropriated for an airport. Construction proceeded slowly as boggy areas had to be filled with hay and gravel, but gravel roads and runways were in place for the airfield's opening on 10 April 1941. No. 18 Elementary Flying Training School (No. 18 EFTS) was the first unit established at the newly created Royal Canadian Air Force Station Boundary Bay. Flying De Havilland Tiger Moth biplanes, No. 18 EFTS's training was provided by private civilian instructors. The aerodrome was officially opened on 2 July 1941. This school was sponsored by the Aero Club of B. C and named the Vancouver Air Training Co. Ltd. (VATC). On 25 May 1942, No. 18 EFTS was disbanded as a direct result of the attack on the American Naval station at Pearl Harbor. It was felt that the west coast was now vulnerable to attack by the Japanese and Boundary Bay was the most advantageous location for a fighter squadron to protect Vancouver and the surrounding coast. No. 18's personnel and equipment were transferred to Royal Air Force No. 33 RAF EFTS in RCAF Station Caron, where the civilian staff took over operations from RAF staff. Between early 1942 and April 1944 three operational fighter squadrons rotated through Boundary Bay. No. 133 Squadron, equipped with Hawker Hurricanes was the first, while No. 14 and No. 132, both of which flew Curtiss Kittyhawks, were assigned later. On 1 April 1944 No. 5 Operational Training Unit, (OTU), was established at Boundary Bay. No. 5 OTU was created for the purpose of training Commonwealth crews to fly the American built Consolidated Liberator. By 1944 the Royal Air Force had decided to increase bombing operations in southeast Asia and the Pacific and the bomber of choice was the B 24. Boundary Bay was chosen because of its close proximity to the mountains and ocean which, it was believed, helped to create similar flying conditions that would be found in the future theater of operations. In addition to the Liberator, the North American Mitchell was used as a stepping stone to the four engined Liberators. Other aircraft used by the unit included the Bristol Bolingbroke for target towing, the Curtiss Kittyhawk for fighter affiliation exercises and a Noorduyn Norseman as a utility aircraft. Shortly after the first course graduated, it was decided that the crews would require additional air gunners. Therefore, a satellite unit was needed to facilitate the additional staff. On 15 July 1944 No. 5 OTU Abbotsford Detachment was created and the Liberators moved to Abbotsford. Boundary Bay was now responsible for the initial training and the Liberator crews would graduate out of Abbotsford. After the war, the airport was no longer needed. No. 5 OTU left the airfield on 31 October 1945, and the RCAF decommissioned the station in 1946. RCAF Boundary Bay's last official function of the war was to act as a demobilization centre for the Royal Canadian Air Force.
Соғыстан кейінгі кезең (1949-1971)
1949 жылы ол Канада Корольдік сигнал корпусына берілгенге дейін пайдаланылмаған күйде қалды. WVS шақыру белгісімен Ванкувер сымсыз станциясы қайта құрылып, байланыс және сигналдарды жинау үшін радио жабдықтарын пайдаланды. Ванкувер сымсыз станциясында соғыстан кейінгі басқа базалар сияқты, жалғыз тұратын бөлмелер, 150 тұрақты үйленген отбасыларға арналған пәтерлер, асханалар, медициналық тексеру бөлмесі, әкімшілік ғимарат, 2 бейсбол алаңы және теннис корты бар спорт алаңымен жабдықталған спорт залы, шіркеу, ағаш өңдеу және автокөлік шеберханалары, азық-түлік дүкені (кейін CANEX), инженерлік және көлік бөлімдері, сондай-ақ өрт сөндіру бөлімі болды. Бұл нысандардың көп бөлігі әуежайдың солтүстігіндегі жер учаскесінде орналасқан. 1968 жылы Канада Құралдары біріктірілген кезде, бұл орын Ладнердегі Канада Құралдары станциясы деп аталды. Біріктірумен байланысты қысқартулар көп ұзамай CFS Ladner-ге әсер етті және 1971 жылы ол мұңғыл жабылды.
The site was left unused until it was transferred to Royal Canadian Corps of Signals in 1949. Re established as the Vancouver Wireless Station call sign WVS, the site operated radio equipment for communication and gathering signals intelligence. The Vancouver Wireless Station had facilities much like other post war bases, including singles quarters, 150 permanent married quarters, dining halls and messes, a Medical Inspection Room, administration building, gymnasium with a sport field with 2 ball diamonds and tennis courts, a chapel, woodworking and automotive shops, a grocery store (later CANEX), engineering and transport sections and a fire hall. Most of these facilities were located on a property directly north of the airfield. When the Canadian Forces were unified in 1968, the site was renamed Canadian Forces Station Ladner. The downsizing associated with unification would soon hit CFS Ladner, and in 1971 it was permanently closed.
Қайта тууы (1971 жылдан қазіргі уақытқа дейін)
База жабылуынан кейін бұл аумақты Ладнер қауымы пикниктерге, қоғамдық жәрмеңкелерге және автожарыстарға пайдаланды. Ванкувер халықаралық әуежайы жалпы авиация және коммерциялық трафикті қабылдай алмайтыны анық болғанда, Канада Көлігі Боундерли Бэйді жалпы авиация үшін қайта ашуды ұсынды. Әуежай жаңартты, және 1983 жылдың 11 шілдесінде үш ұшу-қону жолағының екеуі Боундерли Бэй әуежайы ретінде қайта ашылды. Қалған ұшу-қону жолағы мен бір бөлігі пандус кеңістігі жүргізушілерді оқыту және басқа да шаралар үшін қолданысқа берілді. Дельта муниципалитеті әуежайдың солтүстігіндегі аумақты Солтүстік 40 паркі қорығы ретінде ұстап тұрады. Паркте жаяу серуендеу жолы, ақпараттық тақталар және иттерді бос жүргізуге арналған аймақ бар.
Following the closure of the base, the site was used by the community of Ladner for picnics, public fairs and auto racing. When it became apparent that Vancouver International Airport could no longer sustain general aviation and commercial traffic, Transport Canada proposed reactivating Boundary Bay for general aviation. The airport underwent restoration, and on 11 July 1983 two of the three runways were reopened as Boundary Bay Airport. The other runway and some ramp space was made available for driver training and other events. The municipality of Delta maintains the area north of the airport as North 40 Park Reserve. The park features a walking trail, interpretive signs, and an off leash dog area.