Ұлыбританияның бұрынғы ғарыш-авиациялық зерттеу орталығы – Royal Aircraft Establishment (RAE) тарихы, құрылуы, атының өзгеруі және таратылуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қызметін тоқтатқан аэроғарыштық зерттеу ұйымы және ұшақ өндіруші.
Defunct aerospace research organization and aircraft manufacturer
Корольдік ұшақ құрылысы (RAE) – британдық зерттеу мекемесі, тарихында әртүрлі атаулармен белгілі болды, соңында Ұлыбритания Қорғаныс министрлігінің (MoD) басқаруына өтті, бірақ басқа мекемелермен бірігу нәтижесінде өзінің ерекшелігін жоғалтты. Британ әскерінің ауа шары зауыты 1900 жылдардың басында Фарнборо Комонға құрылды. 1912 жылы ол азаматтық басқаруға көшіріліп, Корольдік ұшақ зауыты (RAF) аталды. 1918 жылы жаңадан құрылған Корольдік әуе күштерімен шатастырмас үшін Корольдік ұшақ құрылысы деп қайта аталды. Алғашқы орналасқан жері – Гэмпширдегі Фарнборо әуежайы ("RAE Farnborough") болды, ал 1946 жылы қосымша RAE Bedford (Бедфордшир) екінші орналасқан жері ашылды. 1988 жылдың 1 мамырында ол Корольдік аэроғарыштық құрылысы (RAE) деп аталды, содан кейін басқа зерттеу ұйымдарымен бірігіп, 1991 жылы жаңа Қорғаныс ғылыми-зерттеу агенттігінің құрамына енді.
The Royal Aircraft Establishment (RAE) was a British research establishment, known by several different names during its history, that eventually came under the aegis of the UK Ministry of Defence (MoD), before finally losing its identity in mergers with other institutions. The British Army Balloon Factory was established on Farnborough Common in the early 1900s. By 1912 it had come under civilian control and was the Royal Aircraft Factory (RAF) In 1918 it was renamed Royal Aircraft Establishment to prevent confusion with the newly created Royal Air Force. The first site was at Farnborough Airfield ("RAE Farnborough") in Hampshire to which was added a second site RAE Bedford (Bedfordshire) in 1946. On 1 May 1988 it was renamed the Royal Aerospace Establishment (RAE) before merging with other research entities to become part of the new Defence Research Agency in 1991.
Дау
1915 жылы "Фокердің қырылысы" кезінде Корольдік ұшу корпусында Корольдік ұшақ фабрикасының үлгілерін стандартизациялауға қарсы баспасөз науқаны болды, бұл жеке британдық фирмалардың жобалау бөлімдерінен қол жетімді, жақсырақ конструкцияларға қол жеткізуді мақсат еткендігі айтылды. Бұл ақырындап қолдау тапты, әсіресе, B.E.2c және B.E.2e үлгілері ескіргеннен кейін де өндірісте және қызметте ұзақ уақыт сақталғаны және B.E.12 және B.E.12a үлгілерінің күмәнсіз сәтсіздікке ұшырағаны белгілі болды. Бұл сынның бір бөлігі әділетсіз және дұрыс емес ақпаратқа негізделген. Кейбір авиация тарихшылары осы кезеңде Фабриканың маңызды тәжірибелік жұмысын кемсітуді және Фабриканың өндіріс үлгілерінің кемшіліктерін ұлғайтуды жалғастырып келеді, олардың көптегені сенсациялық түрде жамандаушылықпен сипатталды. Зауытқа көбірек бейімделген қазіргі көзқарас Дж.М. Брюс-Макдональдтың "Бірінші дүниежүзілік соғыстың ұшақтары" атты бірнеше томдық еңбегінде кездеседі. Лондон, 1965.
At the time of the "Fokker Scourge" in 1915, there was a press campaign against the standardisation of Royal Aircraft Factory types in the Royal Flying Corps, allegedly in favour of superior designs available from the design departments of private British firms. This slowly gained currency, especially because of the undeniable fact that the B. E.2c and B. E.2e were kept in production and in service long after they were obsolete and that the B. E.12 and B. E.12a were indisputable failures. Some of this criticism was prejudiced and ill informed. Some aviation historians continue to perpetuate the resulting belittling of the important experimental work of the Factory during this period, and the exaggeration of the failings of Factory production types, several of which were described in sensationally derogatory terms. A modern, rather more "pro factory" point of view, can be found in several of the volumes of War Planes of the First World War, by J. M. Bruce—MacDonald, London, 1965.
Өзгерістер
Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін ұшақ түрлерін жобалау және дамыту тоқталды, бірақ жалпы зерттеулер мен зымырандарды әзірлеу жұмыстары жалғасты. Зерттеулерге жел тоннелінде сынақтар және басқа да әуе динамикалық зерттеулер кірді, бұл STEM салаларындағы әйелдер үшін сирек мүмкіндіктер ұсынды. Мысалы, Франсис Брэдфилд 1919 жылдан зейнеткерлікке шыққанға дейін RAE-де жұмыс істеді; Мюриел Глауерт (туған есімі Баркер) 1918 жылы аэродинамика саласындағы зерттеуші ретінде жұмысқа қабылданды; Жоханна Вебер, неміс математигі, екінші дүниежүзілік соғыстан кейін неміс әуе динамикалық зерттеушілер мен техниктерді пайдалану және оларды Ұлыбританияға әкелу мақсатындағы «Хирург» операциясы аясында RAE-ге қосылды; сондай-ақ, Беатрис Шиллинг, Ұлыбритания Корольдік әуе күштерінің «Харрикейн» және «Спитфайр» истребительдерінің қозғалтқыштарының жұмысын жақсарту үшін «Мисс Шиллингтің саңылауын» ойлап тапты, бұл екінші дүниежүзілік соғыс кезінде RAE-дегі ұшақ қозғалтқыштарының проблемалары бойынша жүргізілген жұмыстардың бір бөлігі болды. 1930 жылы RAE гироскопты және қысылған ауамен жұмыс істейтін ұшуды басқару құрылғысын қолданатын автопилот – «Робот әуе пилотын» жасады. RAE-де әзірленген немесе сынақтан өткен ұшақтардың қатарында Hawker Siddeley Harrier және Concorde бар.
After the end of the First World War, the design and development of aircraft types ended – although work continued on general research and the development of missiles. Research included wind tunnel testing and other aeronautical research, areas which offered rare opportunities for women in STEM fields at this time with examples including Frances Bradfield who worked at the RAE for her entire career from 1919 to her retirement; Muriel Glauert (née Barker) joined in 1918 as a researcher working in aerodynamics; Johanna Weber, a German mathematician who joined the RAE after World War II as part of Operation Surgeon to exploit German aeronautical researchers and technicians and bring them to the UK; and Beatrice Shilling who went on to invent Miss Shilling's orifice, to improve the engine performance of RAF Hurricane and Spitfire fighters during the Battle of Britain as part of wider work at the RAE on aircraft engine problems during World War II. In 1930 the RAE developed the Robot Air Pilot, an autopilot that used a gyro and flight controls that functioned by compressed air. Aircraft that were developed or tested at the RAE included the Hawker Siddeley Harrier and Concorde.
Тарихи ғимараттар
Тарихи Фарнборо зауытының аумағында үш ірі жел туннелі орналасқан: 1930 жылдардың басында салынған 24 фут (7 м) төмен жылдамдықты жел туннелі (Q121 ғимараты), No. 2 11 фут (3 м) төмен жылдамдықты жел туннелі (R136 ғимараты) және R133 ғимаратындағы трансоникалық жел туннелі. Бұл туннель бастапқыда 1940 жылдардың басында жоғары субсоникалық жылдамдықты туннель ретінде қолданысқа берілді, бірақ 1950 жылдардың ортасында жаңартылды. R133 ғимаратында кіші трансоникалық туннель орналасқан, ал R52 ғимаратында қалған төмен турбуленттілік жел туннелі бар. Бұрын R52 ғимаратында екі ерте 10 фут x 7 фут төмен жылдамдықты туннельдер бөлек бөлімдерде орналасқан, олар No. 1 11,5 футтық және 4 фут x 3 футтық туннельдермен алмастырылды. Алғашқысы Саутгемптон университетінде әлі де жұмыс істеп тұр. R52 ғимаратында бұрын 5 фут (2 м) ашық ағынды төмен жылдамдықты туннель болған, ол бастапқыда үлкен 24 футтық туннельдің кішігірім прототипі ретінде салынған, бірақ кейіннен шуды өлшеу құрылымы ретінде пайдаланылды. Q121 және R133 ғимараттары қазір I санаттағы ескерткіштер тізіміне енген. Фарнбородан батысқа қарай 1970 жылдардың соңында қолданысқа берілген 5 метрлік қысыммен жұмыс жасайтын төмен жылдамдықты жел туннелі орналасқан. Бұл нысанды QinetiQ компаниясы негізінен ұшақтардың жоғары көтергіштік жүйелерін әзірлеу және сынау үшін пайдаланады.
The historic Farnborough factory site houses three major wind tunnels, the 24 feet (7 m) low speed wind tunnel (Q121 Building), constructed during the early 1930s, the No. 2 11 feet (3 m) low speed wind tunnel (R136 Building) and the transonic wind tunnel within R133 Building, which was originally commissioned in the early 1940s as a high subsonic speed tunnel but converted during the mid 1950s. A smaller transonic tunnel is housed in R133 Building, while R52 Building contains the remaining low turbulence wind tunnel. R52 Building had previously housed two early 10 ft x 7 ft low speed tunnels in separate bays, which were replaced by the No. 1 11.5' and 4ft x 3ft tunnels respectively. The former remains in operation at the University of Southampton. R52 building also previously contained a 5 feet (2 m) open jet low speed tunnel, originally built as a sub scale prototype for the larger 24 ft tunnel, but subsequently modified for use as a noise measurement facility. Both Q121 and R133 are now Grade I listed buildings. To the west of the Farnborough site is the 5 metre pressurised low speed wind tunnel, which was commissioned in the late 1970s. This facility remains in operation by QinetiQ, primarily for the development and testing of aircraft high lift systems.
Шығармашылық көрініс
Невил Шуттың 1948 жылғы "Жол жоқ" романының басты кейіпкері – Фарнбородағы ерекше "бофин", ол Ұлыбританияның жаңа әуе кемесі, құрыстық есімдердің бірі – "Ратланд Рейндерінде" металлдың шаршауын болжайды. 1954 жылы "Comet" ұшақтары осы себептен ғана сәтсіздікке ұшырады, бірақ "Comet I" жағдайында мәселе навигациялық терезелер маңындағы металл конструкциясында болды, ал "Reindeer" ұшағындағы бұзылу нүктесі артқы қанаттың және фюзеляждың қосылыс құрылымында болды. Романның кино нұсқасы "No Highway in the Sky" 1951 жылы шықты, онда басты рөлді Джеймс Стюарт сомдады. Стюарт рөлге дайындалу үшін RAE Апаттар бөлімінің негізін қалаушыларының бірі Фред Джонс OBE-ді бақылап өтті. Кейін Джонс 1957 жылдан 1980 жылға дейін Құрылымдар бөлімінің (бұрынғы Ұшуға лайықтылық бөлімі) басшысы болды.
The hero of Nevil Shute's 1948 novel No Highway is an eccentric "boffin" at Farnborough who predicts metal fatigue in the United Kingdom's new airliner, the fictional "Rutland Reindeer". The Comets failed for just this reason in 1954, although in the case of the Comet I the problem was in the metal structure around the navigation windows, while the point of failure in the Reindeer aircraft was in the structure of the rear empennage/fuselage joints. A film version of the novel, No Highway in the Sky, appeared in 1951, starring James Stewart as the protagonist. Stewart prepared for the role by shadowing Fred Jones OBE, a co founder of the RAE Accident Section. Jones later was head of Structures Section (formerly Airworthiness Section) from 1957 to 1980.