Хилмар Рекстен – норвежский судовладелец, в 1973 году входивший в число богатейших людей мира. История взлета и падения капиталов, банкротство и долги.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Норвегиялық бизнесмен
Norwegian businessman
Хилмар Август Рекстен (29 қазан 1897 – 1 шілде 1980) – норвегиялық кеме тасымалының ірі кәсіпкері. 1973 жылдың күзінде ол әлемдегі ең бай адамдардың қатарында болды, оның флотының құны шамамен 300 миллион фунт стерлингке бағаланды. 1980 жылы қайтыс болғанда, ол барлық мүлкін жоғалтты; одан кейін 100 миллион фунт стерлинг қарыз қалды.
Hilmar August Reksten (29 October 1897 – 1 July 1980) was a Norwegian shipping magnate. In the autumn of 1973 he was counted among the world's richest men, possessing a fleet worth about £300,000,000. At his death in 1980, all was lost; he left behind a debt of about £100,000,000.
Өмірбаян
Хилмар Рекстен Бергеннің орталық ауданы Норднесдегі шағын пәтерде өсті. Ол үш бауырластың үлкені болды: кіші інісі Хьяльмар (1900–1961) және қарындасы Софи. Олардың анасы Хелене Монсен Сондерваг (1869–1902) Рекстен төрт жасқа толғанда қайтыс болды. Оның әкесі Эрик Рекстен (1873–1963) бастапқыда от жағушы, кейін инженер болды және өмірінің көп бөлігін теңізде өткізді. Ол балаларының күтіміне ақша жіберіп отырды. 1907 жылға дейін аға Рекстен анасынан айырылған балаларымен көбірек уақыт өткізу үшін жеткілікті ақша жинамады. Сол жылы ол Ханна Грегориуссенге үйленді, оны Рекстен кейін "ана" деп атай бастады, және ол өгей балаларына жақсы отбасылық орта жасады. Олар Карл атты ұлға ие болды (1909–1999). Рекстен мектепте жақсы оқыды, бос уақытында жергілікті "Nordnæs Bataillon" буекорпсына қатысты. Оның кеме жүргізу саласында мансап құруға ниеті болған, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс бұл салада қиындықтар тудырды. 1917 жылы ол жаңа кеме компаниясында ақысыз ерікті жұмыс істей бастады. Рекстеннің қабілеті тез танылып, оған ақылы жұмыс ұсынылды, бірақ оның жұмыс берушісі 1919 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін кеме жүргізу саласындағы төмендеу салдарынан банкротқа ұшырады.
Hilmar Reksten grew up in a small flat at Nordnes, a central quarter of Bergen. He was the eldest of three siblings; there was a younger brother called Hjalmar (1900–1961), and a sister, Sofie. Their mother, Helene Monsen Søndervåg (1869–1902), died when Reksten was only four years old. His father, Erik Reksten (1873–1963), was a stoker and later engineer, spending most of his time out to sea. He sent home money for the children's support. It was not until 1907 that Reksten senior had saved up enough money to stay more at home with his motherless children. The same year he married Hanna Gregoriussen, whom Reksten later began calling "mother", and who created a good home for her stepchildren. She gave birth to a son, Karl (1909–1999). Reksten did well at school, and in his free time joined the local buekorps, Nordnæs Bataillon. He had his heart set on a career in shipping, but World War I caused difficult times in that field. In 1917 he started doing unpaid volunteer work for a new shipping firm. Reksten's talent was soon recognized, and he was given a paid job; but his employer went bankrupt in 1919, caused by the recession in shipping following World War I.
Теңіздегі алғашқы жылдары
Рекстен Кельн қаласында экономиканы оқыды, оған Ханс Вестфаль Ларсеннің кеме компаниясынан стипендия ретінде берілген 5000 норвегиялық крон көмектесті. 1921 жылдың соңында Веймар Республикасындағы гиперінфляцияның салдарынан қалған соманың құны дерлік жоғалды. Дегенмен, Рекстен келесі үш жыл бойы Германиядан Бергенс Тидендеде жарияланған ақылы хаттар жазып, өмір сүріп, оқуын аяқтады және 1924 жылы Норвегияға оралды. Ол Кельннің ескі ауданындағы Траянштрасседе тұрды, бұл оның өмір бойына ежелгі Римге деген қызығушылығын оятты. 1929 жылы ол өзінің жеке компаниясын Рим императорының құрметіне "Траян" деп атады. Оның алғашқы кемесі "Дорис" де Траян деп аталды. Бір жылдан астам уақыт жұмыссыз болған әкесі кеменің алғашқы инженері болды. Рекстен өзінің фирмасын Бергеннің тұрғын ауданы Миндеден басқарды және 1932 жылға дейін сонда тұрды. 1939 жылдың тамызында оның әйелі Бьёрг Элизабет Йоханнессен 36 жасында, 14 жыл некеде тұрғаннан кейін қайтыс болды. Ол кезде отбасы Бергеннің шетіндегі виллада тұрды, онда Бьёрг Элизабеттің әкесіне де орын болды, ал кеме компаниясы жеке ғимаратта орналасқан.
Reksten studied economy in Cologne helped by 5.000 NOK granted as a scholarship from Hans Westfal Larsen's shipping company. At the end of 1921, however, the remaining sum was practically worthless, due to the hyperinflation in the Weimar Republic. Still, Reksten eked out an existence during the following three years, writing paid letters from Germany that were published in Bergens Tidende, and thus finishing his studies, returning to Norway in 1924. He had lived in Trajanstrasse in Cologne's old quarter, which roused his lifelong interest in Ancient Rome. When he started his own company in 1929, he named it Trajan after the Roman emperor. His first ship, Doris, was also renamed Trajan. His father, who had been unemployed for over a year, became the ship's first engineer. Reksten ran his firm from Minde, a residential part of Bergen, residing there until 1932. In August 1939 his wife Bjørg Elisabeth Johannessen died, only 36 years old, and after only 14 years of marriage. At that time the family resided in a villa outside of Bergen, with space also for Bjørg Elisabeth's father, while a separate building housed the shipping firm.
Соғыс уақыты
Рекстен инвестиция жасау қабілетін таныстырды; Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін жесірдің алты кемесі жұмыс істеді. Норвегияға неміс басқыншылығы кезінде ол Бергендегі Marineholmen теңіз орталығында әскери қызметке алынды. 1940 жылдың 9 сәуірінде таңертең ол азаматтық киім киіп, неміс күзетшілерін асып өтіп, норвегиялық командирді және маңызды құпия қағаздарды алып шықты. Келесі күндері ол қарсылық қозғалысынан адамдардан құралған «Рекстен тобын» құрып, одан әрі желі жасады. Өміріне қауіп сезініп, сонымен қатар кеме саласындағы жұмысын жалғастырғысы келгендіктен, ол бес баласын тастап Англияға қашып кетті. Америка Құрама Штаттарында Nortraship компаниясын құру мақсатымен Нью-Йоркке барды. Оның бес кемесі шетелде болды және одақтастарға соғысқа көмектесе алды. Бірақ олардың бірі, Hadrian, Дакарда тұтқындалып, кейін неміс қызметіне өтті, 1944 жылдың мамырында Севастопольдің жанында кеңестік кемелер батырды. Рекстен Nortraship басшыларымен келіспеушілікке түсті. 1940 жылдың күзінде ол Octavian кемесін Панамада тіркелген және өзі басқаратын компанияға ауыстырды, осылайша барлық норвегиялық кемелер Nortraship бақылауында болуы керек деген ережені бұзды, бірақ норвегиялық биліктен рұхсат алғанын мәлімдеді. Ол жұмыстан шығарылмады, есеп бөліміне ауыстырылды. 1941 жылдың қыркүйегінде ол Лондонға оралды, онда эмигранттағы премьер-министр Йохан Нигардсвольд, сыртқы істер министрі Тригве Ли және үкімет мүшелерімен тығыз байланыста болды. Норвегия мүдделері және норвегиялық кемелердің орнына британдық тоннажды беру туралы британдық соғыс көлік министрлігімен келіссөздер жүргізді. Nortraship мүдделеріне араласуына қарсылық болды, 1942 жылдың ақпанында ол Нью-Йоркке қайтарылды, онда Nortraship және оның басшыларын бағалау тапсырылды. Рекстен әсіресе Nortraship басшысы Эвинд Лоренценді сынады және өзін Nortraship басқаруға лайықты деп санады. Оның орнына ол Монреальдегі Nortraship кеңсесінде жұмыс істеді, норвегиялық флотты жаңарту, жөндеу және өтемақы туралы американдық билікпен келіссөздер жүргізді. 1941 жылдан бастап ол Лондондағы Store Norske Spitsbergen Kulkompani басқармасының төрағасы болды. Компанияның атынан және әскердің өкілі ретінде 1943 жылдың маусымында Свалбардқа сапарлады, онда ол офицер болды. Свалбардта Рекстен, неміс тілін жақсы білгендіктен, неміс ауа райы станциясы ретінде пайдаланылатын коттеджді басып алуға арналған экспедицияға қатысуға рұқсат алды. Экспедиция сәтті аяқталды, өйткені ондағы бес неміс алдын ала қашып кеткен еді; бірақ Рекстен коттедждің сыртында күзетте тұрғанда, шығанақта неміс суасты қайығы пайда болып, норвегиялықтарға атыс ашты. Рекстен жарақаттанбады және Англияға оралды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Атлант мұхитын бірнеше рет кесіп өткен Рекстен норвегиялық теңізшілердің қиындықтарын жақсы білді. Ол соғыс кезінде теңізшілердің отбасыларына жалақыларын төлеуге көз жеткізді. Ол олардың әл-ауқаты туралы шынайы алаңдады. Екінші дүниежүзілік соғыста оның төрт кемесінің үшеуі батып кетті, 1943 жылдың тамызында ол алдын ала өтемақы төлеуге өтініш берді. Ол 70 000 фунт стерлинг алды және британдық Marsden бу кемесіне инвестиция салды. Британдықтар бұл келісімге Marsden британ туымен жүзіп жүрсе ғана келісті.
Reksten showed a remarkable capacity for investments; by the time of World War II the widower had six ships in operation. At the German invasion of Norway, he was drafted for military service at the naval centre of Marineholmen in Bergen. In the morning of 9 April 1940 he returned there, dressed in civilian clothes, got past the German guards there and smuggled the Norwegian commander out, along with important, secret papers. In the following days he conspired further, building up a network called "the Reksten circle" of people from the resistance movement. Gradually fearing for his life, but also because he wanted to continue his work within shipping, he chose to leave his five children behind while he himself fled to England. He went on to New York City with the intention of building up Nortraship in the United States. Five of his ships were abroad and could help the Allied with the war effort. However one of them, Hadrian, was stuck in Dakar and later in German service, until sunk by the Soviets outside Sevastopol in May 1944. Reksten ended in conflict with more of Nortraship's leaders. In the autumn of 1940 he transferred his ship Octavian to a company registered in Panama and run by himself, thus breaking the rule that all Norwegian ships be controlled by Nortraship, albeit he claimed to have obtained a dispensation from Norwegian authorities. He was not fired, but transferred to the accounts department. In September 1941 he returned to London, where he cooperated closely with prime minister in exile, Johan Nygaardsvold, foreign minister Trygve Lie and other government members. He negotiated with the British Ministry of War Transport about Norwegian interests and transfer of British tonnage as replacement for Norwegian loss of ships. There were protests against him interfering with Nortraship's interests, and in February 1942 he was returned to New York to evaluate Nortraship and its leaders there. Reksten was particularly critical to the Head of Nortraship Øivind Lorentzen, and felt himself to be more competent at running Nortraship. Instead he was employed at the Nortraship office in Montreal, negotiating with American authorities about renewals of the Norwegian fleet, repairs and indemnity. Since 1941 he had been Head of the London based board of Store Norske Spitsbergen Kulkompani. He left for Svalbard in June 1943 on behalf of the company and as a representative of the army, where he was an officer. On Svalbard Reksten, being fluent in German, was permitted to join an expedition meant to conquer a cottage functioning as a German weather station. The expedition succeeded, as the five Germans stationed there had fled in advance; but while Reksten was on guard outside the cottage, a German submarine surfaced in the bay, opening fire at the Norwegians. Reksten was unhurt though and returned to England. Crossing the Atlantic Ocean a number of times during World War II, Reksten was well aware of the pressure faced by the Norwegian sailors. He made sure that their families in Norway received the sailors' pay throughout the war. His concern for their welfare was genuine. Three of his four ships in Allied traffic were sunk during World War II, and in August 1943 he applied for indemnity paid in advance. He received £70 000, and invested in a British steam ship, Marsden. The Brits accepted this, provided Marsden sailed under British flag.
Соғыстан кейінгі
Соғыстан кейін ол бизнесін кеңейтуді жалғастырды, ал 1974 жылы компаниясы кемелер тасымалдады. Осы кезде Рекстен Норвегиядағы үшінші ірі кеме компаниясы болды, ол Бергесен және Яре-ден кейін екінші орында тұрды және сонымен қатар әлемдегі ірі компаниялардың біріне жатты. Рекстеннің бизнес принципі қарапайым болды: ол ұзақ мерзімді келісімшарттарға бармады, себебі саяси дағдарыстар арасында тасымалдау бағасының өсуіне мүмкіндік туады деп есептеді. Біраз уақыт бойы оның болжамы дұрыс екені дәлелденді. 1950 жылы Корея соғысы басталганда да, 1956 жылы Суэц каналындағы дағдарыс кезінде де Рекстен пайда тапты. Ол әр дағдарыс арасында банкроттыққа дерлік жеткені, оның сенімін ешқандай жолмен өзгерте алмады. Оның «норвегиялық кезеңі» 1963 жылы басталды, ол өзінің банкі 80% қаржылаған «Акерс механик веркстед» (Акердің механикалық шеберханасы) компаниясына 450 миллион кронаға жеті ірі танкерге тапсырыс берді. Кемелер салынған соң оларға сұраныс бола ма, жоқ па, белгісіз болды. «Бірақ мен банк кепілдемесін көрсетуге міндетті болмадым», - деп мақтанды ол. «Себебі мен оған келіспедім». Ол Суэц каналы 1967 жылы жабылғанда 14 супертанкермен дайын тұрды. 1968 жылы Рекстен Акерден тағы жеті супертанкерге тапсырыс берді, бұл әлемде бұрын-соңды болмаған ең үлкен кемелер еді. Ол басқа норвегиялық кеме тасымалдау магнаттарымен байланысқа шығып, олардың бірігіп, алып кеме тасымалдау фирмасын құруын ұсынды. Бірақ қалғандары Рекстеннің осы алып фирманы басып алуға ниеттенгенін түсінген соң, жоспардан бас тартты. 1970 жылы Рекстен тарихындағы ең ірі кеме тасымалдау келісімшартына қол қойды. Ливия мұнай өндірісін қысқартқанда, Нигерияда хаос болғанда және Сирия Таяу Шығыстан Жерорта теңізіне мұнай құбырын жапқанда осы келісімшарт жасалды. Оның он екі супертанкері «British Petroleum» компаниясына келісімшарт бойынша жалға берілді, бұл Рекстенге 500 миллион крона таза пайда әкелді. Кейінгі «Рекстен ісі» осы алып сомадан бастау алды, ол Норвегиядан заңсыз шығарылып, шетелдегі құпия «пошта жәшігі» компанияларында жасырылды. Ол үшін пайда тек оның ғана болды, сонымен қатар ол жеке түрде Норвегия Еңбек партиясының салық саясаты Норвегиядан қаражатты шығаруды қажет етеді деген пікірін білдірді. Алайда, осы әрекетінің нәтижесінде Рекстен империясы 1971 жылдан бастап тасымалдау бағасы күрт төмендеген кезде сенуге лайықты қаражаты аз болды. Нарықта жұмыс өте баяу болды, сондықтан Рекстеннің бес супертанкері тоқтап тұрды, ал тағы екеуін сатуға мәжбүр болды. Ол әлі де «Акерс механик» компаниясына едәуір тапсырыс берген. Бұл фирма соншалықты алаңдады, тіпті Рекстенді банкрот деп жариялауды ұсынды; бірақ 1972/73 жылдары тасымалдау бағасы қайтадан өсті, бұған АҚШ-қа импорттың өсуі, сондай-ақ мұнай бағасының өсуінен қорқу ықпал етті.
After the war he kept expanding his business, and in 1974 the company had ships carrying At this point Reksten’s was the third largest shipping company in Norway second only to Bergesen and Jahre and thereby also one of the largest in the world. Reksten's business principle was simple: He refused long term contracts, presuming that at intervals, political crises would cause an increase in freight rates. For a long period he was proved right. Both when the Korean war broke out in 1950 and the Suez crisis in 1956, Reksten profited. The fact that he, between each crisis, was on the verge of bankruptcy, did not in the least alter his conviction. His "Norwegian period" began in 1963 when he placed an order of seven large tank ships, worth 450 million kroner, with Akers mekaniske verksted (= Aker's mechanical workshop), 80% financed by his bank. It was even uncertain if the ships would find commissions when built. "But I did not have to show a bank guarantee," he boasted. "Because I refused to do so." He stood ready with 14 super tankers when the Suez Canal was closed in 1967. In 1968 Reksten placed an order for yet another seven supertankers from Aker, the largest ships the world had seen so far. He contacted other Norwegian shipping magnates, suggesting that they merge into one giant shipping firm. The others withdrew from the plan though, realizing that Reksten intended to dominate the colossus. In 1970 Reksten signed the shipping contract of all times, when Libya cut down on oil production, while Nigeria was in chaos, and Syria closed the oil pipeline from the Middle East to the Mediterranean. Twelve of his supertankers were now hired out to British Petroleum under a contract providing Reksten with a net profit of 500 million kroner. The later "Reksten case" originated in this giant sum, which was illegally transferred from Norway and hidden in secret "mailbox companies" abroad. To him, the profit was his, and his alone, and privately he had also ventilated the opinion that the tax policy of the Norwegian Labour party made it necessary to remove funds from Norway. Due to this action however, the Reksten empire had few funds to rely on when the freight rates dropped dramatically from 1971 onwards. The market was so slow that five of Reksten's supertankers were laid up, while he was forced to sell out another two. He still had considerable orders placed at Akers mekaniske. This firm was worried to such a degree that it was suggested to declare Reksten bankrupt; but in the winter of 1972/73, freight rates went up again, helped by an increase in the import to USA, as well as fear of rising oil prices.
Банкроттық жағдай
Рекстеннің мақсаты 80 жасқа толғанға дейін әлемдегі ең ірі кеме қатынасы магнаты болу еді, бұл 1977 жылы орындалуға тиіс еді. Осы мақсат оның салмақты ойлау қабілетін осындай деңгейге жеткізгендей, 1973 жылдың көктемінде бұрынғы кеме иесі Эрлинг Декке Несстің «Запата» флотын 208 миллион, 750 миллион кронаға сатып алды. Бұл Рекстен үшін үлкен жетістік болды, өйткені Næss оны Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Нортрашиптен тәртіпсіздіктер үшін шығарып тастаған еді. Бірақ, сатып алу Норвегиядан заңсыз шығарылған пайдамен төленді, сондықтан Рекстен өзінің нақты иесі екенін жоққа шығаруға мәжбүр болды. 1973 жылғы оның әрекеттері дерлік маньякқа ұқсас, ол «Акерс механикасынан» 2,3 миллиард кронаға жеті кемеге тапсырыс берді және бір миллион тонналық танкерлерді елестете бастады. 1973 жылдың күзінде ол норвегиялықтың ең ірі байлығына ие болды. Баспасөз оны әлемдегі ең табысты инвесторлардың бірі деп мақтады, бірақ Норвегия экономикасының көп бөлігінде ол және оның әдістері ұнамайтын еді. Тіпті оның флотының көп бөлігін салған «Акерс механикасы» да оған наразылық білдірді. Ол Бьёрг Элизабеттен алғашқы некесінен туған бес баласымен араздасып қалды. 1952 жылдан өмірінің соңына дейін Кэрол Монтгомериге үйленді, олармен бір баласы, Грейс Рекстен дүниеге келді, ол оның жалғыз мұрагері болды. Осы жылы оның империясы құлдырауға бастады. Рекстен 1973 жылғы мұнай дағдарысынан ауыр соққы алды. Басты мәселе – көптеген басқа танкер магнаттары оның оптимизмін бөлісіп, фрахт ставкаларының одан әрі өсуін күтті. Ол «Акермен» миллиардтық келісімшартын бұзуға мәжбүр болды, нәтижесінде 320 миллион крона айыппұл төледі. 1976 жылы ол банкротқа жақын болды, 100 миллион кронаны шетелден әкеліп, Норвегия мемлекетінен шамамен бір миллиард кроналық несиеге кепілдік алу үшін компания акцияларының үлкен бөлігін беруге келісті. 1979 жылы ол Бергендегі сотта салық алаяқтығы бойынша сотталды, бірақ сегіз айыптың біреуін қоспағанда, барлығынан ақталды. Рекстен сол кезде қатерлі ісігінің салдарынан нашарлаған еді. Келесі жылы ол аурудан қайтыс болды, өлгеннен кейін банкрот деп жарияланды, ал банкроттық процесі 1993 жылға дейін жалғасты. Оның өлімінен кейін жасырылған байлықтың шетелдегі ізін табу оңайырақ болды. Ernst & Young компаниясы осы байлықтың шамамен 213 миллион кронаға жететінін бағалады. 1990 жылы жалғыз мұрагер Грейс Рекстен Скаугенмен жасалған келісім жасырылған қаражатты іздеуге нүкте қойды: 60 миллион крона, сондай-ақ Лансароттедегі 10-12 миллион кронаға бағаланған денсаулық сақтау орталығы берілді. Дегенмен, оның ақшасының салыстырмалы түрде аз бөлігі 1973 жылы немерелері үшін сенімдік қорға салынды. Бұл Хилмар мен оның қызы Астрид арасындағы сот процесінің нәтижесі болды. Көп жылдар өткен соң Астрид күйеуімен бірге, балаларына сенімдік қордан түскен табыстарды немесе оның шотын бермеген, ал ақшаны бақылауға алған кезде тірі балалардың ақшасы бір тиынға жетпеген деген айыптар тағылды.
Reksten's declared goal was to become the world's greatest shipping magnate before turning 80, which would happen in 1977. This agenda seems to have reduced his sound judgment to a level where he bought the fleet of Zapata, formerly of shipowner Erling Dekke Næss, in the spring of 1973 for $208 million 750 million kroner. Rather a triumph for Reksten, Næss being the one who had him removed from Nortraship for irregularities back during World War II. The purchase however was paid for by the profit Reksten had illegally removed from Norway, resulting in him being forced to deny that he was the actual owner. His actions later in 1973 reflect an almost maniacal streak, when he placed an order with Akers mekaniske of seven ships worth 2.3 billion kroner, and started imagining tank ships of one million tons. In the autumn of 1973 he controlled the largest fortune ever owned by a Norwegian. The press celebrated him as one of the world's most successful investors; but in most of Norwegian economic life he and his methods were generally disliked. Even Akers mekaniske that had delivered most of his fleet, frowned upon him. He had fallen out with the five children from his first marriage with Bjørg Elisabeth. From 1952 until his death he was married to Carol Montgomery, with whom he had one child, Grace Reksten, his sole heir. The same year his empire started crumbling. Reksten was hit hard by the 1973 oil crisis. The main problem was that many other tank magnates had begun to share his optimism, expecting a further increase in freight rates. He was forced to cancel his billion contract with Aker, resulting in a fine of 320 million kroner. He barely avoided bankruptcy in 1976, by fetching in 100 million kroner from abroad, and have the Norwegian state guarantee for a loan of almost one billion kroner in return for taking over a great portion of the company’s stocks. In 1979 he was tried in Bergen courthouse for tax fraud, but acquitted on all eight points except one. Reksten was at the time badly marked by his cancer. The following year he died of his disease, was declared bankrupt post mortem, while the bankruptcy proceedings went on until 1993. After his death it was easier to trace the hidden fortune abroad. The accountancy firm Ernst & Young estimated the size of this fortune to around 213 million kroner. A compromise in 1990 with sole heiress Grace Reksten Skaugen put an end to the hunt for the hidden means: 60 million kroner were transferred, along with a health centre on Lanzarote with an estimated value of 10 12 million kroner. Though, a relatively small amount of his money was put into a trust account, for his grandchildren, in 1973. This was the result of a lawsuit between Hilmar and his daughter, Astrid. Years later allegations were made that Astrid herself was complicit with her husband, in an embezzlement scheme wherein the children never received any of the benefits from that trust income or its account and the living children were left with pennies on the dollar when they finally gained control of the funds.
Рекстен ісі
2014 жылы Bergens Tidende газеті: «Норвегияда Рекстен ісімен теңестірілетін басқа жағдай жоқ, – дейді журналист және жазушы Эрлинг Борген. Ол Рекстенді халықаралық деңгейде салықтан қашқан адам деп атады. Қызығы, Рекстен «халықтың кеме иесі» болғанмен, Норвегия халқын адастады». Берген қаласының тұрғындары арасында ол жақсы қабылданды. 2014 жылы Bergens Tidende газеті: «Dagsrevyen» тілшісі Рекстен ісі туралы кітап жариялағанда, VG газеті 1981 жылдың 7 қарашасындағы бірінші бетінде «Bergen Эрлинг Боргенге қарсы соғысқа шықты» деп жазды».
In 2014 Bergens Tidende said that "No other case in Norway can be compared to the Reksten Case, says journalist and author Erling Borgen. He labels Reksten a tax cheat of international dimensions. – Paradoxically enough, Reksten was 'the people's ship owner', while he hoodwinked the people of Norway". Among the general population of Bergen, he was well liked. In 2014 Bergens Tidende said that "When the Dagsrevyen reporter published a book about the Reksten Case, then 'Bergen [going] to war against Erling Borgen', wrote VG on the front page November 7, 1981".
Қайырымдылық
Бергеннің лорд-мэрі Нильс Хандал 1951 жылы Рекстеннен 1953 жылы алғаш рет өткізілген Festspillene i Bergen фестивалін құруға көмектесуді сұрады. Рекстен қаржылай көмек көрсетті және бес жыл бойы оның басқарма төрағасы болды. Ол қазір Бергендегі Рольф Стенерсеннің өнер жинағын қамтитын мұражайдың салынуына үлкен қаржы жұмсады, сондай-ақ жоспарланған концерт залы Grieghallen төңірегіндегі жерлер мен үйлерді сатып алуға шамамен 7,5 миллион крон жұмсады, осылайша құрылыс жұмыстары басталды. 1967 жылы «Статсрад Лемкуль» мектеп кемесі елден сатылып кету қаупі туғанда, Рекстен кемені сатып алып, оның Бергенде қалуын қамтамасыз етті. Ол Римдегі норвеж институтын қаржылай қолдады. 1971 жылы ол қайырымдылық қорын құрды. Әрине, банкроттығынан кейін қызмет азайып қалды; бірақ 1990 жылдарға қарай жағдай жақсара бастады, және бүгін Rekstensamlingene (Рекстен жинақтары) Бергеннің мәдени өмірінің бір бөлігі болып табылады.
The lord mayor in Bergen, Nils Handal, asked in 1951 Reksten to help establish Festspillene i Bergen, which were held for the first time in 1953. Reksten contributed financially and was also head of its board for five years. He donated considerable sums to the erection of the museum that now houses Rolf Stenersen's art collection in Bergen, as well as spending around 7.5 million kroner to purchase grounds and houses around the planned concert hall, Grieghallen, so that the construction works got started. In 1967, when the school ship Statsraad Lehmkuhl risked being sold out of the country, Reksten bought the ship and made sure that it remained in Bergen. He supported the Norwegian institute in Rome financially. In 1971 he established a charity fund. Naturally, there was little activity after his bankruptcy; but into the 1990s things started improving, and today Rekstensamlingene (the Reksten collections) are part of Bergen's cultural scene.
Хилмар Рекстен туралы фильмдер мен кітаптар
Хильмар Рекстеннің ағартылған жеке мүддесі Ричард Хойер (Хилмар Рекстеннің немересі) 2023 жылы Kindle-де жарияланды. Бұл Хилмар Рекстеннің ағылшын тіліндегі алғашқы өмірбаяны болды. "Уланған құдық" Ричард Хойер (Хилмар Рекстеннің немересі) 2023 жылы Kindle-де жарияланды. Бұл - Хойердің ата-анасы Хилмар Рекстеннің өзіне және бауырларына қалдырған сенім қорын ұрлап кеткенін білгені туралы толық оқиға. Хилмар Рекстеннің Dagbok 1940 1945: “Хилмар Рекстеннің күнделігі 1940 1945”. Бұл норвегиялық тілдегі том - Хилмардың Норвегиядағы қарсылық қозғалысына қатысуын егжей-тегжейлі баяндайтын күнделігі. Оны 1980 жылы H. Aschehoug & Co баспасы жариялады. Penger i Paradis: “Жұмақтағы ақша” кітабын Trond Gram норвег тілінде жазып, 2017 жылы жарыққа шығарды. Бұл кітап Рекстенге мемлекеттік көмек көрсету, оның қылмыстық қудалануы және кредиторлардың оның жасырын миллиард долларлық капиталын 20 жыл бойы іздеуі туралы мәліметтерді қамтиды. Slik Var Det: “Осылай болды” кітабын Рекстеннің туысы, көп жылдар бойы Reksten Shipping компаниясын басқаруға көмектескен Ауден Рекстен жазды. Оны 1983 жылы Gyldendal Norsk Forlag баспасы шығарды. Hilmar Rekstens Eventyr: “Хилмар Рекстеннің оқиғасы” кітабын 1979 жылы Рекстеннің қылмыстық ісін жарған журналистердің бірі Эрлинг Борген жазды. Бұл кітап Хилмардың үлкен қаржылық дау-дамасы мен одан туындаған қылмыстық сот процесі туралы егжей-тегжейлі мәліметтер береді. Оны 1981 жылы J. W. Cappelens Forlag баспасы жариялады. Reksten кітабын Кристиан Ильнер норвег тілінде жазды. Бұл Рекстеннің өміріне арналған толық өмірбаяны. Оны 2006 жылы Vigmostad & Bjorke баспасы шығарды. 2014 жылы Ларс Скорпеннің режиссерлік еткен “Кейзер” (“император”) атты деректі фильмі жарық көрді. 2012 жылы фотограф Лене Лётведттің материалдары негізінде Рекстеннің өмірі туралы теледокументалды фильм түсірілуде.
The Enlightened Self Interest of Hilmar Reksten By Richard Hoyer (Hilmar Reksten's grandson) was published on Kindle in 2023. It was the first English language biography of Hilmar Reksten. The Poisoned Well By Richard Hoyer (Hilmar Reksten's grandson) was published on Kindle in 2023. It is the full story of Hoyer's discovery that his parents had stolen the trust fund left to him and his siblings by Hilmar Reksten. Hilmar Reksten’s Dagbok 1940 1945: “Hilmar Reksten’s Diary 1940 1945.” This Norwegian language volume is Hilmar’s own diary detailing his resistance activities for Norway. It was published by H. Aschehoug & Co in 1980. Penger i Paradis: “Money in Paradise” was written in Norwegian by Trond Gram and was published in 2017. This book details the government bailout of Reksten, his criminal prosecution, and the creditors’ global 20 year hunt for his hidden billion dollar fortune. Slik Var Det: “This is How It Was” was written in Norwegian by Auden Reksten, the author’s uncle, who helped run Reksten Shipping for many years. It was published by Gyldendal Norsk Forlag in 1983. Hilmar Rekstens Eventyr: “Hilmar Reksten’s Adventure” was written in Norwegian by Erling Borgen, who was one of the reporters covering Reksten’s criminal trial in 1979. This book details Hilmar’s huge financial scandal and the resulting criminal trial. It was published by J. W. Cappelens Forlag in 1981. Reksten was written in Norwegian by Kristian Ilner. It is a complete biography of Reksten’s life and was published by Vigmostad & Bjorke in 2006. In 2014 Keiseren ["the emperor"]—a documentary directed by Lars Skorpen—was released. A TV documentary on Reksten's life is being produced (2012), based on material from the files of photographer Lene Løtvedt.