Америка армиясының генералы Джон Маулдер Уилсонның өмірі мен қызметі
John Moulder Wilson
Жон Маулдер Уилсон – АҚШ армиясының генералы, Азамат соғысының батыры, «Құрмет медалі» иегері. Инженерлер басшысы және АҚШ Әскери академиясының басшысы болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ армиясының генералы Джон Моулдер Уилсон (8 қазан 1837 – 1 ақпан 1919) – Одақ армиясының офицері болған және кейіннен инженерлер бастығы қызметін атқарды, сондай-ақ 1889 жылдан 1893 жылға дейін АҚШ Әскери академиясының бастығы болып қызмет етті. Ол Америка Азамат соғысы кезінде көрсеткен батылдығы үшін Құрмет медалімен марапатталған.
United States Army general
John Moulder Wilson (October 8, 1837 – February 1, 1919) was a Union Army officer and later served as Chief of Engineers as well as serving as Superintendent of the United States Military Academy from 1889 to 1893. He was a recipient of the Medal of Honor for bravery in combat during the American Civil War.
Өмірбаян
Уилсон Вашингтон қаласында дүниеге келді. Ол 1860 жылы АҚШ Әскери академиясын бітірді және АҚШ атты артиллерия бригадасының құрамындағы 2-ші АҚШ артиллериясының B және L біріктірілген батареясына офицер болып тағайындалды. 1862 жылдың шілдесінде Топографиялық инженерлер корпусына ауысты, ал 1862 жылдың 6 тамызында Вирджиния штатындағы Малверн-Хилл шайқасындағы ерлігі үшін Құрмет медалімен марапатталды. 1863 жылы АҚШ Армиясының инженерлік корпусына қосылды және Алабама штатындағы батылдығы үшін үш рет шен бойынша жоғарылатылды. Азамат соғысынан кейін Уилсон Гудзон өзенін жақсарту жұмыстарында қатысты және Колумбия өзеніндегі каскадтардың айналасында канал салу жобаларын жасады. Ол Осуего (Нью-Йорк штаты), Кливленд (Огайо штаты) және Толедо (Огайо штаты) қалаларындағы Ұлы көлдердің порларын жаңартты. Уилсон төрт жыл бойы әскери мәселелерге қатысты Бас штабтың бөлімдеріне жетекшілік етті, Гровер Кливлендтің екі мерзімінде Вашингтондағы мемлекеттік ғимараттар мен аумақтарды басқарды және 1889 жылдан 1893 жылға дейін президент Бенджамин Харрисонның кезінде Вест-Пойнттің директоры болды. Бас инженер болып тағайындалғанға дейін ол Солтүстік-Шығыс бөлімінің инженері болды. 1897 жылдың 1 ақпанында АҚШ Армиясының Бас инженері болып тағайындалды және бригадир-генерал шеніне көтерілді. Бас инженер ретінде ол испан-американ соғысы кезінде Корпустың жұмысына жетекшілік етті. Уилсон 1901 жылдың 30 сәуірінде Корпустан зейнетке шықты. 1902 жылғы көмір жұмысшыларының ереуілінде төреші болып қызмет етті және 1902 жылдан 1907 жылға дейін Колумбия әйелдер ауруханасының президенті болды. 1919 жылдың 1 ақпанында қайтыс болғанға дейін Вашингтонның мәдени өміріндегі белгілі тұлға болып қала берді. Генерал Уилсон АҚШ-тың адал легионының әскери орденінің мүшесі болды. Ол сонымен қатар Колумбия университетінен құрметті заң ғылымы докторы дәрежесін алды.
Wilson was born in Washington, D. C. He graduated from the United States Military Academy in 1860 and was commissioned into combined Batteries B & L, 2nd U. S. Artillery as part of the U. S. Horse Artillery Brigade. He transferred to the Corps of Topographical Engineers in July 1862 and was awarded the Medal of Honor for fighting at the Battle of Malvern Hill in Virginia, on August 6, 1862. He joined the United States Army Corps of Engineers in 1863 and received three brevet promotions for gallant service in Alabama. After the Civil War, Wilson worked on Hudson River improvements and drafted plans for the canal around the Cascades of the Columbia River. He improved the Great Lakes harbors of Oswego, New York, Cleveland, Ohio, and Toledo, Ohio. Wilson headed the divisions of the Chief's office pertaining to military affairs for four years, was in charge of public buildings and grounds in Washington during both Grover Cleveland administrations, and was Superintendent of West Point from 1889 to 1893 during the administration of President Benjamin Harrison. Before his appointment as Chief of Engineers, he was Northeast Division Engineer. He was appointed as Chief Engineer of the US Army and promoted to brigadier general on February 1, 1897. As Chief of Engineers, he directed the Corps' activities during the Spanish–American War. Wilson retired from the Corps on April 30, 1901. He served as an arbitrator during the Coal Strike of 1902, and was president of the Columbia Hospital for Women from 1902 to 1907. He remained a prominent figure in the cultural life of Washington until his death there on February 1, 1919. General Wilson was a Companion of the Military Order of the Loyal Legion of the United States. He also received an honorary Doctor of Laws degree from Columbia University.
Жеке
Уилсон Джозеф Шилдс Уилсон мен оның бірінші әйелі Элиза Улер Моулдердің ұлы болды. Оның үлкен әпкесі Мэри Шилдс Уилсон Брифет Бригадир Генерал Томас Дунканның әйелі болды. Оның ағасы, Брифет Бригадир Генерал Томас Уилсон 1853 жылы Вест-Пойнтті бітірген, ал кіші інісі, Лейтенант-командир Даунс Лорейн Уилсон 1871 жылы Әскери-теңіз академиясын бітірген. Уилсон Аугуста Берта Уоллерге үйленді. Олардың бір қызы болды, бірақ ол Нью-Орлеанда алты айлық кезде қайтыс болды.
Wilson was the son of Joseph Shields Wilson and his first wife Eliza Uhler Moulder. His older sister Mary Shields Wilson was the wife of Brevet Brig. Gen. Thomas Duncan. His older brother Brevet Brig. Gen. Thomas Wilson was a 1853 West Point graduate and his younger brother Lt. Commander Downs Lorraine Wilson was an 1871 Naval Academy graduate. Wilson married Augusta Bertha Waller. They had a daughter, but she died about six months old in New Orleans.