Мичиган Стейгс хоккей командасы туралы: WHA лигасындағы қысқа тарихы, Детройттан Балтиморға көшуі, негізделгені және иелері туралы ақпарат. Хоккей, WHA, Мичиган.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мичиган Стагс – 1974–75 маусымының бір бөлігін Дүниежүзілік хоккей лигасысында өткізген, Детройт қаласындағы кәсіби хоккей командасы. 1975 жылдың 18 қаңтарында команда таратылды, бірақ лига дереу басқаруды өз қолына алып, франшизаны Балтимор қаласына көшірді, онда ол Балтимор Блэйдс деп аталды. Stags бастапқыда Los Angeles Aces деп аталған, бірақ алғашқы ойындарынан бұрын Los Angeles Sharks деп өзгертілді, және Дүниежүзілік хоккей лигасының алғашқы он екі командасының бірі болды. Stags Кобо Аренада, ал Blades Балтимор азаматтық орталығында ойнады.
Sports team
The Michigan Stags were a professional ice hockey team based in Detroit that played a portion of the 1974–75 season in the World Hockey Association. On January 18, 1975, the team folded, but the league immediately took over operation and moved the franchise to Baltimore where it was known as the Baltimore Blades. The Stags originated as the Los Angeles Aces, but were renamed the Los Angeles Sharks before their first game, one of the WHA's original twelve teams. The Stags played at Cobo Arena, and the Blades at the Baltimore Civic Center.
Мичигандық шерлер
Индустриалдық химиялық заттармен байлық жинаған Детройттық Чарльз Нолтон мен Питер Шагена Деннис Мерфиден Лос-Анджелес Акулаларын сатып алып, клубты Мичиган Стэгс ретінде Детройтке көшірді. Бұрынғы «Ред Уингс» ойыншысы және жаттықтырушысы Джонни Уилсон басқарған «Стэгс» 1974–75 маусымында ойынға кірісті. Иелері «Стэгс» клубының НХЛ-дің «Детройт Ред Уингс» клубына балама бола алатынына сенді, себебі «Ред Уингс» онжылдықтың көп бөлігінде лигада көзге түспеген еді. Дегенмен, «Стэгс» «Кызыл қанаттардан» гөрі нашар ойнады. Команданың құрамында тәжірибелі ойыншылар көп болды, олардың ішінде жұлдызды сол қанатты Марк Тардиф, Батыс хоккей лигасының ардагері Гэри Венеруццо және қиын жағдайдағы бұрынғы НХЛ қақпашысы Джерри Дежардинс (ол маусым ортасында НХЛ-ге оралып, «Буффало Сэйбрс» клубына Стэнли кубогының финалына жол ашты) бар еді. Мичиганмен келісімшартқа қол қойған талантты ойыншылардың арасында болашақта «Нью-Йорк Рейнджерс» клубымен 30 гол соғатын Эд Джонстон (ол «Стэгс» сапында 23 ойында 4 гол соқты, оның ішінде клуб тарихындағы тұрақты маусымдағы алғашқы гол), Билл Эво, Билл Рид және Барри Легге болды. Клуб көрермендерді тартуда да қиындықтарға тап болды; Кобо Аренада .500-ден астам көрсеткіш (12-8-2) көрсеткеніне қарамастан, кіріс шығыстан асып түспеді. Алғашқы ойында 2522 ғана көрермен болды (Мичиганның алғашқы бес ойынды сыртта өткізуіне цирк қалада болуы себеп болды), ал келесі ойындарда да жағдай жақсы болған жоқ; клубтың үйдегі 22 ойынында орта есеппен 2959 жанкүйер болды. Сонымен қатар, «Стэгс» теледидарлық келісімге қол жеткізе алмады (бір рет көрсетілген трансляциядан басқа), бұл оларды іс жүзінде көрінбейтін етті. Ақша жоғалтып, Мичиган ақырында Тардифті Пьер Гюи, Мишель Руло және кіші лиганың белгілі мергені Ален Каронға айырбастауға мәжбүр болды. «Стэгс» Горди Хоудың Детройтке қайта оралуына байланысты жанкүйерлерді тарта алады деп үміттенді, бірақ Хоудың «Хьюстон Эйросы» 2 ақпанға дейін Кобода ойнамайтын еді. «Эйрос» қалаға екі көрсетілім ойынына келді: біріншісі 8 қазанда Виндзорда, өзеннің арғы жағында; екіншісі екі күннен кейін Кобо Аренада. (Хоу мен оның ұлдары бірінші ойынды өткізіп жіберді, өйткені олар Канада құрамасымен Чехословакияда болды; Горди екінші ойында 5536 көрерменнің алдында екі гол соқты.) Нәтижесінде Хоу мен оның командаластары «Стэгс» клубымен Детройтте тұрақты маусымдағы ойында кездеспеді, себебі «Стэгс» бұған дейін тарап кеткен еді. WHA клубы 1974 жылы Детройт спорт аренасына келген үш жаңа кәсіби команданың бірі болды, сонымен қатар «Детройт Лавс» (World Team Tennis) және жаңадан құрылған Дүниежүзілік футбол лигасының «Детройт Уилс» (Ypsilanti, Мичиган қаласында ойнады) клубтары да болды. Бірақ үш айдың ішінде олардың барлығы жоғалып кетті: «Уилс» (1-13) клубы 10 қазанда таратылды; «Лавс» клубы (бір матчта 2213 ғана көрерменді тартқаннан кейін және 300 000 доллар жоғалтқаннан кейін) 18 қарашада Индианаполиске көшті; ал 1975 жылдың басында «Стэгс» клубы да таратылды. Олардың 9 қаңтарда Уиннипегке қарсы өткізген 5-4 есебімен жеңіліп, Кободағы 3125 көрерменнің алдындағы ойындары Детройттегі соңғы ойындары болды. Екі аптадан кейін, 23 қаңтарда WHA клубы Балтиморға көшірілгенін жариялады.
Having made their fortunes in industrial chemicals, Detroiters Charles Nolton and Peter Shagena bought the Los Angeles Sharks from Dennis Murphy and relocated the club to Detroit as the Michigan Stags. Coached by former Red Wings player and coach Johnny Wilson, the Stags began play in the 1974–75 season. The owners believed the Stags could be an alternative to the NHL's Detroit Red Wings, who had not been a factor in the league for most of the decade. However, the Stags were even less successful than the Red Wings. The team was composed of journeymen, with the exceptions of star left winger Marc Tardif, veteran Western Hockey League star Gary Veneruzzo and beleaguered ex NHL goaltender Gerry Desjardins (who found his way back to the NHL in mid season and helped lead the Buffalo Sabres to the Stanley Cup finals). Notable draft picks to sign with Michigan included Ed Johnstone, a future 30 goal scorer with the New York Rangers (he scored four times in 23 games for the Stags, including the first regular season goal in club history), Bill Evo, Bill Reed and Barry Legge. The club also had problems drawing crowds; despite playing over .500 (12 8 2) at Cobo Arena, attendance was not nearly enough to break even. Only 2,522 were at their first home game (it did not help that Michigan had to play their first five games on the road, as the circus was in town), and subsequent gates were not much better; the club averaged 2,959 fans for its 22 home games. Additionally, the Stags were unable to secure a television deal (except for a one off broadcast), rendering them practically invisible. Losing money, Michigan was eventually forced to trade Tardif to Quebec for Pierre Guite, Michel Rouleau and famed minor league sniper Alain Caron. The Stags hoped they could at least draw fans for the highly anticipated return of Gordie Howe to Detroit, but Howe's Houston Aeros were not scheduled to play at Cobo until February 2. The Aeros did come to town to play two exhibition games: the first, across the river in Windsor on October 8; the other, two days later at Cobo Arena. (Howe and his sons missed the first game, as they were in Czechoslovakia with Team Canada; Gordie scored twice in the second contest, before a crowd of 5,536.) As it turned out, Howe and company would never meet Michigan in regular season contest in Detroit, as the Stags had folded before then. The WHA club were one of three new pro franchises that burst upon the Detroit sports scene in 1974, along with the Detroit Loves of World Team Tennis (who also played at Cobo) and the Detroit Wheels of the newly minted World Football League (who played in distant Ypsilanti, Michigan). Within a three month span, though, they were all gone: the hapless (1 13) Wheels folded October 10; the Loves (after drawing just 2,213 fans per match and losing $300,000) shifted to Indianapolis on November 18; and, just into 1975, the Stags disappeared as well. Their 5–4, overtime win over Winnipeg on January 9 in front of 3,125 fans at Cobo would turn out to be their last game in Detroit. Two weeks later, on January 23, the WHA finally announced that the club was shifting to Baltimore.
Балтимор қайраткерлері
Балтимор Блэйдс командасы «Стегс» командасының тарап кеткен қалдықтарынан құрылды (бапкер Джонни Уилсон команданы сақтап қалды, бірақ ол ауысуға құлшыныс танытпады) және лига басқаруында болды; бұл қадам қаржылық қиындыққа тап болған Америка хоккей лигасының «Балтимор Клиперс» командасын дереу тарап кетуге мәжбүр етті. Қатарынан жеті сыртқы ойыннан кейін (барлығы жеңіліспен аяқталды), Блэйдс 2 ақпанда Балтимор қалалық орталығында дебют жасады (сәйкес келіп, Хьюстонның Хоу басқаратын клубына қарсы) 9,023 жанкүйердің алдында. Бірақ көп ұзамай көрермендер азайды, өйткені Блэйдс 17 үй ойынында орташа есеппен 3,568 көрермен жинады (бұл, шындығында, Детройтке қарағанда жақсы нәтиже болды, тіпті Блэйдс Балтиморда 3-13-1 көрсеткішпен нашар ойнаса да). Маусым соңында лига франшизаны Сиэтлға көшіруді қарастырды (бұл франшизаның бір жылдың ішінде төртінші үйі болар еді), бірақ оның орнына клуб таратылды. Мичиган/Балтимор командасының ойыншылары, сондай-ақ таратылған «Чикаго Кугарс» командасының ойыншылары басқа WHA командалары иеленуі үшін таралту тізіміне енгізілді. Команданың соңғы көрсеткіші 21-53-4, бұл WHA-дағы екінші нашар нәтиже және плей-оффқа қатысу мүмкіндігінен айырды. Венеруццо 33 гол, 27 нәтижелі пас, 60 ұпаймен команданың үздік мергені болды, бұл Жан Пол ЛеБланнан басқа ешкімнен екі есе көп. (Сонымен қатар, «инфамисті» Билл Голдторп жеті ойынға қатысып, 26 минут айыппұл жинады.) Кәсіби хоккейдегі соңғы белсенді «Стегс»/«Блэйдс» ойыншысы Эд Джонстон болды, ол соңғы рет 1986-87 жылғы NHL маусымында ойнады.
The Baltimore Blades were created out of the remains of the Stags (retaining coach Johnny Wilson, although he was unenthusiastic about the shift) and were operated by the league; the move caused the American Hockey League's Baltimore Clippers, already in financial trouble, to promptly fold. After playing seven straight road games (all losses), the Blades debuted at the Baltimore Civic Center on February 2 (coincidentally against the Howe led club from Houston) in front of 9,023 fans. Attendance went flat soon thereafter, however, as the Blades averaged only 3,568 for 17 home dates (which was actually an improvement over Detroit, even though the Blades were an awful 3 13 1 in Baltimore.) At season's end, the league contemplated moving the franchise to Seattle (which would have marked the franchise's fourth home in less than a year), but instead the club was terminated. Players from the Michigan/Baltimore team, along with those of the defunct Chicago Cougars, were put into a dispersal draft to be claimed by other WHA teams. The team's final record was 21 53 4, the second worst in the WHA and far out of a playoff spot. Veneruzzo was the leading scorer for the team with a 33 27 60 mark, nearly twice as much as anyone else save for Jean Paul LeBlanc. (The infamous enforcer Bill Goldthorpe also signed on for seven games, piling up 26 penalty minutes.) The last active Stags/Blades player in major professional hockey was Ed Johnstone, who last played in the 1986 87 NHL season.
Медиа қамту
"Стегс" командасының радиостанциясы WWJ 950 болды. Гари Моррел ойынды тікелей баяндады, ал Норм Пламмер түсті комментарийлерді жүргізді. (Бір эфирде тек екі демеуші аталды: "Нолвуд Химиялық" – "Стегс" командасының иелеріне тиесілі компания және "Стегс" командасының өзі.) Мичиган жергілікті телеарнада тек бір ойын өткізді: Индианаполис "Рейсерс" командасына қарсы маусымның ашылу ойыны, WXON 20 арнасынан Индианаполистен тікелей эфирде көрсетілді. Детройт радиосының белгілі дикторы Винс Дойл ойынды баяндады, ал бұрынғы "Ред Уингс" ойыншысы Марти Павелич түсті комментатор болды. "Стегс" командасы ойынды 4:2 есебімен жеңді, бірақ оны көретін аз болды, себебі "Стегс" командасы 1974 жылғы Әлем Чемпионатының бесінші ойынымен бір уақытта өтті. Тағы сегіз ойынды телеарнада көрсету жоспарланған, бірақ қараша айының ортасында ақша мәселесі туындады, әсіресе Мичиган командасы маусымның ашылу ойынынан кейін келесі 12 ойынның 11-інде жеңіліске ұшырағаннан кейін.
The Stags' radio station was WWJ 950. Gary Morrel was play by play announcer while Norm Plummer handled color commentary. (At least one broadcast had only two sponsors mentioned: Nolwood Chemical, a company owned by the Stags' owners, and the Stags themselves.) Michigan played just one game on local television: the season opener against the Indianapolis Racers, broadcast live from Indianapolis on WXON Channel 20. Detroit radio icon Vince Doyle called play by play and former Red Wing Marty Pavelich was the color commentator. The Stags won the game, 4–2, but few saw it; the Stags were up against game five of the 1974 World Series. Eight other games were scheduled to be televised but money became a problem by mid November, especially after Michigan lost 11 of their next 12 following their season opening win.