Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1993 жылғы mondo шок-документальді фильмі
1993 mondo shockumentary film
"Өлім іздері" – 1993 жылғы Z фильміндегі mondo шок-документальді фильм. Ол өлімді және зорлық-зомбылықтың нақты көріністерін көрсететін түрлі түсірілген кадрлардан тұрады. Көптеген бұрынғы "Өлімнің бет-бейнелерінен" айырмашылығы, оларда көбінесе жалған өлімдер мен қайта жасалған көріністер болса, "Өлім іздері" көбінесе өлім мен жарақатты көрсететін нақты түсірілген кадрлардан және басқа фильмдердің авторлық құқығы бұзылмаған кадрларынан тұрады. Сценарийін жазып, баяндамасын оқыған – Деймон Фокс. "Өлім іздері" фильмінен кейін төрт жалғасы шықты. Бірінші жалғасы "Өлім іздері II" 1994 жылдың маусымында, содан кейін 1994 жылдың желтоқсанында "Өлім іздері III", 1996 жылы "Өлім іздері IV: Қайта тірілген" және 2000 жылдың сәуірінде "Өлім іздері V: Қайта әрекетке кірісті" жарық көрді.
Traces of Death is a 1993 Z movie mondo shockumentary that consists of various scenes of stock footage depicting death and real scenes of violence. Unlike most earlier Faces of Death which usually included fake deaths and reenactments, Traces consists mostly of actual footage depicting death and injury, and consists also of public domain footage from other films. It was written and narrated by Damon Fox. Since its release, Traces of Death has been followed by four sequels. The first sequel, Traces of Death II, was released in June 1994. This was followed by Traces of Death III in December 1994, Traces of Death IV: Resurrected in 1996 and Traces of Death V: Back in Action in April 2000.
Фильмнің мазмұны
Сериалдың алғашқы екі фильмінде Деймон Фокс баяндамашы болды. Кейіннен Brain Damage Films негізін қалаған Даррин Рамадж үшінші, төртінші және бесінші томдардың жүргізушісі атанды. "Өлімнің бет-бейнесінен" (Faces of Death) өзгеше, фильмдердегі барлық кадрлар нағыз, сахналау немесе қайта түсіру жолымен алынбаған. "Traces of Death II" фильмінен бастап, сахналарға дез-метал және гриндкор топтарының фонограммасы қосылды. Сонымен қатар, серияда, әсіресе бірінші фильмде, дәрігердің көзқарасынан түсірілген, қадам-сатымен жүргізілген труптарды қарау (аутопсия) процедуралары көрсетілген. Қалған кадрлардың көп бөлігі айқын және ерекше. "Traces of Death" және одан кейінгі фильмдерде кездесетін кадрлардың мысалдары төменде тізілген.
In the first two films of the series, Damon Fox was the narrator. Darrin Ramage, who would later become the founder of Brain Damage Films, would become the host for the third, fourth and fifth volumes. Unlike Faces of Death, the footage throughout the entire films are real and are not staged or reenacted. Starting with Traces of Death II, scenes were accompanied by background music from death metal and grindcore bands. Also contained in the series, especially in the first one, is footage of step by step autopsy procedures, which are shown from a coroner's point of view. Most of the other footage is recognizably notable. Among the footage samples seen on Traces of Death and in the sequels that followed are listed below.
Саундтрек
Музыкалық тазалауды Subtempeco Muzik (псевдониммен T.O.D. деп көрсетілген) жүзеге асырды, ол әртүрлі фильмдердің саундтректерінен алынған. Кейін "Traces of Death 3" фильмінде алғашқы саундтрек альбомы CD форматында шықты. Бірінші бөлімнің саундтрегі 1989 жылғы "Робот Ниндзя" фильмінен Дж.Р. Буквальтерге тиесілі тректерден құралды.
The music clearance were provided by Subtempeco Muzik (pseudonymously credited as T. O. D.), which derived from various film soundtracks. Later in Traces of Death 3, the first soundtrack album was released on CD. The soundtrack for the first installment were tracks by J. R. Bookwalter from the 1989 film Robot Ninja.
Үй медиасы
2003 жылы Brain Damage Films компаниясы толық серияның DVD жинағын шығарды.
In 2003, a box set of the entire series was released on DVD by Brain Damage Films.
Дау
Өлімнің түпнұсқасы өзінің графикалық мазмұнынан туындаған даулардың ортасында әлемдік деңгейде танылды. 1997 жылы Пенсильвания штатының Коалдейл қаласында тұратын Эми Хохберг бұл фильмін видео дүкеннен жалға алып, фильмнің мазмұнына соншалықты жиренді де, оны балалардың қолына тиюіне жол бермеу үшін таспаны өзінде қалдыруды ойлады. Фильмде шошқаға факелмен тәжірибе жасалған көріністі көргеннен кейін ол бірнеше жануарлар құқығын қорғау ұйымдарымен байланысқа шықты. Сондай-ақ, фильмді "911 нөміріне қоңырау шалудың біршама кеңейтілген нұсқасы" деп есептегендіктен, оны жалға алған видео дүкенге шағымданды. 2003 жылы фильмнің және оның жалғауларының DVD жинағы Австралияның Кеден және шекара қорғау қызметі тарапынан "Кедендік (Тыйым салынған импорт) ережелерінің 4А(1А)(а) тармағын бұзды" деген себеппен тәркіленді. 2005 жылы Ұлыбританиялық Фильмдерді жіктеу кеңесі алғашқы фильмге жас санатын беруден бас тартып, осылайша оны тиімді түрде тыйым салды. BBFC фильмде көрсетілген кадрлардың "журналистік, білім беру немесе басқа да мағыналы контексті жоқ" деп санайды, сонымен қатар фильм Ұлыбританияның Әдепсіз жарияланымдар заңына қайшы келуі мүмкін екенін мәлімдеді.
The original Traces of Death has run into controversy worldwide due to its graphic content. In 1997, Amy Hochberg, a woman living in Coaldale, Pennsylvania rented the film from a video store and was so disgusted by the film's content that she considered keeping the tape to prevent children from procuring it from the store. She also contacted multiple animal rights groups after witnessing a scene in the film wherein a pig is experimented on with a blowtorch. She also lodged a complaint with the video store she had rented it from, as she thought the film was simply "911 calls with a little more". In 2003, a DVD boxset of the film and its sequels were confiscated by the Australian Customs and Border Protection Service, after being deemed to "contravene Regulation 4A(1A)(a) of the Customs (Prohibited Imports) Regulations." In 2005, the British Board of Film Classification refused to give the first film an age certificate, effectively banning it. The BBFC considered the film to have "no journalistic, educational or other justifying context for the images shown", while also suggesting that the film could potentially breach UK law under the Obscene Publications Act.