Кіріспе
Ринген – грепплингтің (рестлингтің) неміс тіліндегі атауы. Орта ғасырдың соңы мен неміс қайта өрлеу кезеңіндегі тарихи еуропалық жекпе-жек өнерінің неміс мектебінің аясында Ринген жалпы қарусыз күреске, оның ішінде семсермен күресуде қолданылатын күресу техникаларына қатысты. Неміс дәстүрінде 15-16 ғасырларда қарусыз шайқасқа маманданған Отт Джуд сияқты бірнеше шебер Рингтер туралы жазбалар сақталған. Ортағасырлық және ерте қайта өрлеу дәуіріндегі күрес туралы трактаттар спорттық және жауынгерлік техникаларды бір өнер ретінде көрсетеді. Бұл айырмашылық тарихи дереккөздерге қарағанда заманауи тәжірибешілерде жиі кездеседі. Алайда, кейбір мысалдарда, спорттық күрес немесе *geselliges Ringen* және жауынгерлік қарусыз күрес немесе *Kampfringen* (Kampf – ерте заманғы неміс тілінде «соғыс» немесе «шайқас» мағынасында) терминдері тек бір жағдайға ғана қолданылатын нақты техникаларды сипаттау үшін қолданылған. Рингендегі жарыс ережелерін сипаттайтын ортағасырлық дереккөздер белгілі емес. Дегенмен, Еуропадағы көптеген халықтық күрес түрлері бір лақтырыс жасалғанша жалғасады. Ортағасырлық күрес трактаттарындағы жердегі күрес туралы егжей-тегжейлі мәліметтердің жоқтығы, бәсекелестікте де, жауынгерлік әрекетте де лақтырудың жердегі күреске қарағанда маңызды болғаны туралы теорияны қолдайды. Спорттық күрес қауіпті техникаларды тыйымдайтын, әдетте күресу ұстасымынан басталып, лақтырумен немесе қарсыластың мойынсұнуымен аяқталатын белгілі бір ережелерге ие болса, *Kampfringen* – соққылар, буын бұраулар, тізе соққылары, тұншықтырулар, бас соққылары және (шешілімімен) тепкілерді қамтитын қарусыз өзін-өзі қорғау жүйесі деп қарастырылуы мүмкін. Рингеннің неміс дәстүрі 17 ғасырда ығысып, заманауи барокколық ақсүйектердің ұғымы жоғары сынып өкілдерінің күреске қатысуына кедерес келтірді. Күрес төменгі сыныптар арасында жалғасып, халық күресінің әртүрлі дәстүрлі стильдерін тудырды. Швейцарияның әлі күнге дейін сақталған *Schwingen* жекпе-жегі тікелей *Kampfringen*мен байланысты.
Ringen is the German language term for grappling (wrestling). In the context of the German school of historical European martial arts during the Late Middle Ages and the German Renaissance, Ringen refers to unarmed combat in general, including grappling techniques used as part of swordsmanship. The German tradition has records of a number of master Ringer of the 15th to 16th centuries specializing in unarmed combat, such as Ott Jud. Medieval and early Renaissance wrestling treatises present both sport and combat techniques together as one art. The distinction is made more frequently by modern practitioners than is present in historical sources, but in a select few examples the terms for sportive grappling or geselliges Ringen and earnest unarmed combat or Kampfringen (where Kampf is the Early Modern German term for "war" or battle) were used to describe specific techniques which were only suitable for one scenario or the other. There are no known sources describing medieval rulesets for Ringen competition. However, many living folk wrestling styles in Europe are fought until a throw is completed. The lack of detailed ground wrestling in the medieval wrestling treatises supports the theory that in both competition and combat the throw was more important than extended ground wrestling. While sportive grappling had fixed rules that prohibited dangerous techniques, usually starting in grappling hold and ending with a throw or submission, Kampfringen can be considered a system of unarmed self defense including punches, joint locks, knee strikes, chokeholds, headbutts and (to a limited extent) kicks. The German tradition of Ringen was eclipsed during the 17th century as the modern Baroque understanding of nobility precluded the participation of the higher classes in wrestling matches. Wrestling continued to be practiced among the lower classes, giving rise to the various traditional styles of folk wrestling. The still existing Swiss martial art Schwingen is directly related to Kampfringen.
Тарих
Ренессанс дәуірінің басында Рингенді қалыптастырған алғашқы шеберлердің бірі австриялық Отт Джуд болған көрінеді. Ол 15 ғасырдың басында өнер көрсеткен. Ол көптеген ортағасырлық жекпе-жек туралы трактаттарда буынды бұзу, қолдау және лақтыру сияқты күрес әдістерімен танымал. Отттың өзінің жазған трактаты сақталмаған, бірақ оның жүйесін 15 ғасырдың соңындағы бірнеше фехтование шеберлері, соның ішінде Ханс Талхоффер (1443), Петер фон Данциг және Джуд Лью үйреткен. Паулюс Каль оны «Лихтенеуэр қоғамының» мүшесі деп есептейді, сондай-ақ ол «Австрия билеушілеріне» (мүмкін Фридрих III тұсында) күрес үйреткенін айтады. Талхоффер мен Льюдің айтуынша, Отт – дінін қабылдаған еврей болған. Ринген және қылышпен жекпе-жек туралы материалдарды қамтитын басқа трактаттар: Фиоре деи Либери (шамамен 1410), Фабиан фон Ауэрсвальд (1462), Пьетро Монте (шамамен 1480) және Ханс Вурм (шамамен 1500). Барокко дәуірінің басталуымен күрес жоғарғы топ арасында сәннен шықты. Ринген туралы соңғы трактат – Иоганн Георг Пасшеннің 1659 жылы жариялаған еңбегі. Рингенді өлімге әкелетін жекпе-жек өнері ретінде сипаттаған соңғы кітап, мүмкін, Иоганн Андреас Шмидттің 1713 жылы Вайгель, Нюрнберг қаласында жарық көрген «Leib beschirmende und Feinden Trotz bietende Fecht Kunst» еңбегі болған. Дегенмен, Кампфринген Киелі Рим империясының халықтық күрес стилінде белгілі бір дәрежеде сақталған, ал оның кейбір элементтері қазіргі заманғы күрес түрлерінде, мысалы, жергілікті неміс күресінде кездеседі.
Қалқанмен күресу әдістері
Көптеген оқулықтар фехтование мен күресті қарулы шайқас кезінде қолдануға арналған, "Ringen am Schwert" ("қылышпен күрес") деп аталатын кампфрингеннің жеке саласына біріктіреді. Бұл жабылу техникаларын, қаруын алып тастауды, қаруды басып алуды, салмақты соққыларды және қарудың көмегімен буынды бұрауды қамтиды. Күрес техникалары, әсіресе, бронежарақпен күрес (Harnischfechten) тәжірибесінде маңызды орынға ие.
Қалқалы тұтқалар
Бірнеше қолжазбаларда ат үстіндегі күрес немесе Россфехтен техникалары егжей-тегжейлі сипатталған.