Уильям Джеймс Стилман: Американ суретшісі, журналист және дипломат өмірі
William James Stillman
Уильям Джеймс Стилман: американдық журналист, фотограф, тарихшы және дипломат. Балқандардағы соғыс тілшісі, Крит консулы болды. Артур Эвансқа көмектесті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық суретші Уильям Джеймс Стиллман (1 маусым 1828 – 6 шілде 1901) – американдық журналист, дипломат, автор, тарихшы және фотограф. Суретші ретінде білім алған Стиллман кейін журналистика саласына көшті. Ол негізінен Крит және Балқан аймандарында соғыс тілшісі болып жұмыс істеді, онда өзі фотограф болып та қызмет етті. Бір кезде ол Римде, ал кейін Криттегі көтерілістер кезінде АҚШ консулы қызметін атқарды. Ол жас Артур Эвансқа Балқандағы соғыс тілшісінің қырларын үйретуге көмектесті және Эванспен өмір бойы достық қарым-қатынаста болды, оған сенімді серік болды. Өмірінің соңында ол Крит ассамблеясы тоқтатқан қазба жұмыстарын Минос Калокайриностан алуды ойлады. Алайда, қазба жұмыстарын жүргізуге рұқсат – фирман алуға келмегендіктен, ол бұл мақсатына жете алмады. Стиллман бірнеше кітап жазды, соның бірі – «Журналистің өмірбаяны» атты кітабы, ол өзін ең алдымен жазушы ретінде қарастырғанын көрсетеді.
American painter
William James Stillman (June 1, 1828July 6, 1901) was an American journalist, diplomat, author, historian, and photographer. Educated as an artist, Stillman subsequently converted to the profession of journalism, working primarily as a war correspondent in Crete and the Balkans, where he served as his own photographer. For a time, he also served as United States consul in Rome, and afterward in Crete during the Cretan insurrections. He helped to train the young Arthur Evans as a war correspondent in the Balkans, and remained a lifelong friend and confidant of Evans. Later in life, he seriously considered taking over the excavation at Knossos from Minos Kalokairinos, who had been stopped from further excavation by the Cretan Assembly; he was, however, prevented from pursuing that goal further by a failure to obtain a firman, or permission, to excavate. Stillman wrote several books, one of which, his Autobiography of a Journalist, suggests that he viewed himself primarily as a writer.
Өмірбаян
Стиллман 1828 жылы Нью-Йорк штатының Шенеқтади қаласында дүниеге келді. Оның ата-анасы жетінші күндік баптистер болған, ал оның ерте діни тәрбиесі өмір бойы оған әсер етті. Анасы оны Нью-Йорктегі мектепке жіберді, ол оның білім алуы үшін үлкен құрбандықтар жасады, және 1848 жылы Шенеқтадидің Юнион колледжін бітірді. Сол кезде өнер саласында мансап құруға шешім қабылдады, ол көрнекті Хадсон өзені мектебінің суретшісі Фредерик Эдвин Черчтің алғашқы шәкірттерінің бірі болды, ол Томас Коулмен бірге оқығаннан кейін мансабын бастады және Америкадағы ең танымал (және қаржылық жағынан сәтті) суретшіге айналды. Стиллман мен Черчтің арасында келіспеушіліктер болды, бірақ ол майлы бояулармен жұмыс істеудегі шеберлікті меңгерді, бұл оның қолынан шыққан, бірақ аз ғана сақталған суреттерінде өте пайдалы болды, соның ішінде ең танымал – «Философтар лагері» (Конкорд, Массачусетс штатының қоғамдық кітапханасы). 1850 жылы Стиллман Англияға сапар шегіп, Джон Раскинмен танысты, оның «Қазіргі заманғы суретшілер» еңбегін жатқа білді; ол Дж.М.У. Тернермен танысты, оның туындыларына шексіз құрметпен қарады; және Данте Габриэль Россетти мен Джон Эверетт Миллаистің ықпалына соншалықты түсті, одан кейін ол «Америкалық прерафаэлит» деп танылды. Стиллман суретші және фотограф ретінде шамалы жетістікке жетсе де, соңғы саланың өнімділігі мен жаңашылдығы артық болды, Америка өнеріне оның ең маңызды үлесі – Раскиннің тікелей ықпалымен құрылған «The Crayon» мерзімді басылымы. Бұл басылым өмірінде де, одан кейін де үлкен әсерге ие болды. 1852 жылы Лайош Коссут оны 1848-1849 жылдардағы көтеріліс кезінде жасырын жерленген венгр патшалық қазынасын қазу үшін Венгрияға жіберді. Миланда болашақ көтерілісті күтіп жүрген кезде Стиллман Парижде Ивоннан сурет өнерін оқыды, бірақ көтеріліс болмағандықтан ол АҚШ-қа оралды және Адирондак тауларындағы Жоғарғы Саранак көлінде және Нью-Йорк қаласында пейзаж суретіне берілді, онда ол «The Crayon» журналын іске қосты. Оның үлескерлерінің арасында Лоуэлл, Олдрич және Чарльз Элиот Нортон болды, ал қаржы жетіспегендіктен журнал жабылды, содан кейін Стиллман Массачусетс штатының Кембридж қаласына көшті. Ол бірнеше жыл өткізді, бірақ тыншытпайтын күйзеліс оны тағы бір рет Англияға аттандырды. Ол Раскинмен достығын жаңартты және онымен бірге Альпіде сурет салу үшін Швейцарияға барды, онда ол осыншалықты жақсы жұмыс істеді, оның көру қабілетіне әсер етті. Ол Парижде тұрды және 1861 жылы Американдық Азамат соғысы басталғанда Нормандияда болды. Ол Солтүстік армиясының қатарына қосылуға бірнеше рет тырысты, бірақ денсаулығы нашар болды; сол жылы ол Римде АҚШ консулы болып тағайындалды. 1865 жылы үкіметпен туындаған дау оның отставкаға кетуіне себеп болды, бірақ ол дереу Критке тағайындалды, онда аралдағы христиандардың және крит тәуелсіздігінің жақтасы ретінде мұсылман халқы да, түрік билігі де оған жаулықпен қарады. 1868 жылдың қыркүйегінде ол отставкаға шығып, Афинаға кетті, онда оның бірінші әйелі (Кембридждің Дэвид Мактың қызы) Криттегі өмірдің қиындықтарынан шаршап, өзіне қол жұмсады. Ол қысқа уақытқа «Scribner's Magazine» журналының редакторы болды, содан кейін Лондонға кетіп, Данте Габриэль Россеттимен бірге тұрды. 1871 жылы ол екінші буынның прерафаэлит суретшісі Мари Спарталимен, грек консулы Михаэль Спарталидің қызымен, оның рұқсатынсыз үйленді. 1875 жылы Герцеговинада көтеріліс басталғанда, ол «The Times» газетінің тілшісі ретінде сол жерге барды. Балқан елдерінен жазған хаттары үлкен қызығушылық тудырды, соның салдарынан британ үкіметі Черногорияның ұмтылыстарын қолдауға итермеленді. 1877-1883 жылдары ол «The Times» газетінің Афинадағы тілшісі болды; 1886-1898 жылдары Римде. Осы кезеңде ол фотосурет жұмыстарында жаңадан пайда болған археолог және фотограф Джон Генри Хейнске көмектесті. Ол итальяндық мемлекет қайраткерлерін қатаң сынады және әр түрлі уақытта әртүрлі саясаткерлермен, Криспиден бастап, қарым-қатынасқа түсті. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол Англияның Суррей графтығында тұрды, ол 1901 жылдың 6 шілдесінде Фримли Гринде қайтыс болды.
Stillman was born in Schenectady, New York, in 1828. His parents were Seventh Day Baptists, and his early religious training influenced him throughout his life. He was sent to school in New York by his mother, who made great sacrifices so that he might get an education, and he graduated from Union College of Schenectady in 1848. Deciding at that time to pursue a career in art, he was one of the first students of the eminent Hudson River School painter Frederic Edwin Church, then fresh from his own studies with Thomas Cole and setting out on a career that would see him become the most famous (and financially successful) artist in America. Stillman had a contentious relationship with Church but picked up skills in the art of oil on canvas that would serve him well in the small but accomplished group of paintings by his hand that have survived, including, most famously, The Philosopher's Camp (Concord, MA Public Library). In 1850, Stillman traveled to England, where he made the acquaintance of John Ruskin, whose Modern Painters he had devoured; was introduced to J. M. W. Turner, for whose works he had unbounded admiration; and fell so profoundly under the influence of Dante Gabriel Rossetti and John Everett Millais that on his return home in the same year he became known as the "American Pre Raphaelite." While Stillman had modest success as a painter and photographer, with far more productivity and innovation in the latter medium, his most lasting contribution to the arts in America was the founding of the periodical The Crayon directly under the influence of Ruskin. This publication had wide influence in his lifetime and since. In 1852 Lajos Kossuth sent him on a fool's errand to Hungary to dig up crown jewels, which had been buried secretly during the insurrection of 1848–1849. While he was awaiting a projected rising in Milan, Stillman studied art under Yvon in Paris, and then, as the rising did not take place, he returned to the United States and devoted himself to landscape painting on Upper Saranac Lake in the Adirondacks and in New York City, where he started the Crayon. It numbered Lowell, Aldrich and Charles Eliot Norton among its contributors, and when it failed for want of funds, Stillman removed to Cambridge, Massachusetts. There he passed several years, but a fit of restlessness started him off once more to England. He renewed his friendship with Ruskin, and went with him to Switzerland to paint and draw in the Alps, where he worked so assiduously that his eyesight was affected. He then lived in Paris and was in Normandy in 1861 when the American Civil War broke out. He made more than one attempt to serve in the Northern ranks, but his health was too weak; in the same year he was appointed United States consul in Rome. In 1865 a dispute with his government led to his resignation, but immediately afterwards he was appointed to Crete, where, as an avowed champion of the Christians in the island and of Cretan independence, he was regarded with hostility both by the Muslim population and by the Turkish authorities during the subsequent Cretan uprising. In September 1868 he resigned and went to Athens, where his first wife (a daughter of David Mack of Cambridge), worn out by the excitement of life in Crete, committed suicide. He was an editor of Scribner's Magazine for a short time and then went to London, where he lived with Dante Gabriel Rossetti. In 1871 he married artist Marie Spartali, a second generation Pre Raphaelite painter, and a daughter of the Greek consul general Michael Spartali, although without his permission. When the insurrection of 1875 broke out in Herzegovina he went there as a correspondent of The Times, and his letters from the Balkans aroused so much interest that the British government was induced to lend its countenance to Montenegrin aspirations. In 1877–1883 he served as the correspondent of The Times at Athens; in 1886–1898 at Rome. During this time he was assisted in his photographic work by the nascent archaeologist and photographer, John Henry Haynes. He was a severe critic of Italian statesmen, and embroiled himself at various times with various politicians, from Crispi downwards. After his retirement he lived in Surrey, England, where he died on July 6, 1901, at Frimley Green.
Жарияланымдар
Ол 1866–1868 жылдарғы Крит көтерілісі (1874), «Аматор фотографының нұсқаулығы» (1874), «Улисс іздерімен» (1888), «Билли мен Ханс» (1897), «Ескі Рим және жаңа Рим» (1898), «Италияның бірігуі, 1815–1895» (1898) және «Франческо Криспи» (1899) кітаптарын жазды.
He wrote The Cretan Insurrection of 1866–1868 (1874), "The Amateur's Photographic Guide Book" (1874) On the Track of Ulysses (1888), Billy and Hans (1897), "The Old Rome and the New" (1898), The Union of Italy, 1815–1895 (1898), and Francesco Crispi (1899).
Сын-пікірлер мен мұра
Соңғы сыншылар, мысалы Эндрю Сегеди Мазак («Антик және Фотография», Гетти Музейі, 2005), Стиллменнің фотосуреттері, әсіресе Афина Акрополінің суреттерінен тұратын альбомы, оның басқа жұмыстарына қарағанда жоғары көркемдік сезімталдық пен шеберлікті көрсеткенін айтты. Алғашқы серия 1869 жылы түсіріліп, 1870 жылы жеке жарияланды; Стиллмен 1882 жылы Акропольді қайта түсірді, содан кейін біріктірілген серияны екінші альбомда жаңадан құрастырды. Стиллменнің фотосуреттері, олардың батыл перспективалары, эстетикалық сезім мен архитектуралық формаға ғылыми/академиялық көзқарас (Рускин идеяларынан шабыттанған) арасындағы шығармашылық үйлесім, грек пейзажының және ежелгі қираған орындарының қазіргі грек контекстіне енгізілуі, сол заман үшін таң қалдырарлықтай заманауи сезімталдықты көрсетеді – бұл қазіргі грек және шетелдік фотографтардың коммерциялық жұмыстарынан мүлдем өзгеше көрініс, олардың туындылары көбінесе шетелдік грек сүйгіштер мен туристердің күтіктеріне бағынған.
Recent critics such as Andrew Szegedy Maszak (in Antiquity and Photography, Getty Museum, 2005) have argued that Stillman's photography, especially an album of views of the Athenian Acropolis, displayed an artistic sensibility and a genius of a higher order than the rest of his work. The first series was photographed in 1869 and privately published in 1870; Stillman rephotographed the Acropolis in 1882 and subsequently reordered the combined series in a second album. Stillman's photographs, in their daring perspectives, in their creative synthesis (inspired by Ruskinian ideas) of aesthetic feeling and a scientific/scholarly perspective on architectural form, and in their incorporation of the Greek landscape and the modern Greek context of ancient ruins, show a startlingly modern sensibility for their time, a way of seeing utterly different from the commercial photography of contemporary Greeks and foreigners, whose representations tended to cater to the set expectations of the foreign philhellenic and touristic market.