Карл Дитрих Брахер: Өмір және еңбектері

Кіріспе

Неміс тарихшысы және саясаттанушысы (1922–2016)

Карл Дитрих Брахер (13 наурыз 1922 – 19 қыркүйек 2016) – неміс саясаттанушысы және Веймар Республикасы мен нацистік Германия тарихын зерттеуші. Штутгарт қаласында туған Брахер 1948 жылы Тюбинген университетінде классика саласы бойынша философия ғылымының кандидаты дәрежесін алды, содан кейін 1949-1950 жылдары Гарвард университетінде оқыды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Вермахт қатарында қызмет етті және 1943 жылы Тунис жерінде американдық әскерлерге тұтқынға түсті. Брахер 1950-1958 жылдары Берлиндегі еркін университетінде, ал 1959 жылдан бастап Бонн университетінде оқытумен айналысты. 1951 жылы Дитрих Бонгоффердің қызы Дороте Шлейхерге үйленді. Олардың екі баласы болды.

Веймардың құлдырауы туралы зерттеу

Брахер негізінен демократияны сақтау және дамыту мәселелерімен айналысты. Брахердің сөзіне қарағанда, немістердің көпшілігі Версаль келісімін қабылдамағанмен, Версальға деген осы наразылықтың 1930 жылғы наурызда «президенттік үкіметтің» орнауына немесе 1930 жылғы қыркүйектегі Рейхстаг сайлауынан бастап нацистік партияның күшеуіне ешқандай қатысы болмады. Брахер сондай-ақ Веймар кезеңінде сот жүйесінің саясаттанғандығын жазды, себебі судьялардың көпшілігі мансаптарын Империя дәуірінде бастаған және оңшылдар атынан жасалған саяси қылмыстар үшін өте жұмсақ жазалар беруге бейім болды. Брахер «Веймар республикасының құлдырауына сот жүйесі де жауапты болды, авторитарлық және тоталитарлық қозғалыстармен оны құлатуға көмектесті» деп жазды. Франц фон Папен мен Курт фон Шлейхер демократияның күші жойылған кезде «қуаттың вакуумын» тудырды, бірақ екеуі де өкіметте болған қысқа мерзім ішінде жаңа жүйені құра алмады. Колб 1930-1933 жылдары Рейхсвердің, бюрократияның, полицияның және ең бастысы президент фон Гинденбургтің күшінің күрт өскенін атап өтті, ал Германияда демократиялық жүйенің біртіндеп құлдырауы байқалды, саяси шешімдерді Рейхстаг емес, Рейхсвер мен президент Гинденбургтің Камарилласы қабылдады. Брахердің Генрих Брюнингтің және одан да көп, оның ізбасары Франц фон Папеннің неміс демократиясын құртқандығы туралы тезисі оны 1950 жылдары Батыс Германияда жетекші консервативті тарихшы ретінде танылған Вернер Концемен пікір таласына түсірді. Конце 1950-1960 жылдары жарияланған мақалалар сериясында 1929-1930 жылдары неміс саясаты соншалықты бұзылғандығын, Гинденбургтің Германияға кез келген үкімет берудің жалғыз жолы ретінде «президенттік үкіметті» енгізуден басқа амалы қалмағанын айтты, ал Брюнингтің 48-бап арқылы басқаруы Ұлы депрессиядан туындаған дағдарыстан демократияны құтқару үшін жасалған уақытша шара болды деп мәлімдеді. Брахер 1929-30 жылдары Гинденбургтің «президенттік үкіметке» жүгінуіне себеп болатын қандай да бір құрылымдық дағдарыс болмағанын күшпен дәлелдеді, керісінше Гинденбург, оның камерилласы және Рейхсвер Ұлы депрессиядан бұрын демократияны жоюға тырысқандарын айтты. Бұл орайда Брахер генерал Курт фон Шлейхер мен Генрих Брюнингтің 1929 жылдың сәуірінде «президенттік үкімет» жоспарын жасағанын, ал Гинденбургтің Герман Мюллер үкіметінің Янг жоспарын қабылдауына деген ниеті ғана, Янг жоспарына қатысты қарашадағы референдумнан кейін Мюллерге шамамен бір жылға жуық қосымша уақыт бергенін атап өтті. Брюнингтің естеліктері жарық көргеннен кейін, ол Брахердің тезисін растады, Брахер президенттік үкіметтің келуі «демократияны құтқару үшін емес, партия мен парламенттен тәуелсіз оңшыл режимді құру және социал-демократтарды биліктен тыс ұстау үшін жасалған саналы жоспардың бөлігі» екенін жазды. Брюнингтің саясаты заң үстемдігіне негізделген мемлекеттің бюрократиялық нұсқасын қорғау мен диктатураға жол ашу арасында ауытқыды. Веймар республикасының тарихнамасын зерттеу барысында Колб 1970 жылдан бері жүргізілген зерттеулер Брахердің 1955 жылы ұсынған, бірақ дәлелдері әлсіз болған Брюнингтің кінәлі суретін растағанын жазды. Брахер Рейхсвер кез келген қарсылықты басып тастаған болар еді, бірақ «ұзаққа созылатын демонстрация, демократияның уақытша басым күшке қарсы тұруға деген сынбаған еркіне көрініс беру мүмкіндігі қалды. Бұл барлық әділ практикалық есептеулерден тыс демократиялық сананы республикалық күштердің психологиялық және моральдық құлдырауынан құтқаруды мүмкін етті; бұл жаңа билеушілерге жолды қиындатты; болашақ дамуды кешіктірді және олардың әсерін азайтты». Брахер 1932 жылдың шілдесіне дейін демократияға сенген немістердің рухы жоғары және олар өз ұстанымын ұстануға бел буған, ал Преусеншлагтан кейін сол адамдар моральдық жағынан әлсіреп, пассивті болды, олар өздеріне қарсы ережелері жасалған ойын ойнап жатқанын сезініп, өздерінің күрестік рухын жоғалтты. Брахер өз кезегінде Папеннің төңкеріске себепкер болған себептерін, атап айтқанда, социал-демократтар мен коммунистердің Германияда марксистік революцияны бастау үшін «бірлескен сол жаққа» қосылатыны абсурдты екенін және Папеннің демократияны жою ниеті болғанын ескере отырып, заң бұзған кезде қабылданатын кездер бар екенін айтты. Сол сияқты, Брахер Веймар нацистік кезеңінде көптеген немістер «күшті авторитарлық мемлекетке аккламаторлық келісімге және жалған әскери мойынсұнуға дайындық» танытуға дайын болды деп шағымданады. Брахер неміс тарихын Sonderweg түсіндіруіне қарсы болса да, ол нацистік Германияны мүмкін еткен ерекше неміс санасы (Sonderbewusstsein) бар екенін сендірді. Брахер: «Немістің «Sonderweg» аталымы тек Үшінші Рейх дәуірімен шектелуі керек, бірақ француз революциясына қарсылықпен туындаған және 1870 және 1918 жылдардан кейін күшейген ерекше неміс санасының (Sonderbewusstsein) күшіне назар аудару қажет. Оның шамадан тыс көзқарастарынан (мен қосамын, риторикасынан) саясатта күшке айналды, мифтен шынайылыққа айналды. Демократиядан диктатураға жол ерекше неміс жағдайы емес, бірақ ұлттық-социалистік диктатураның радикалды сипаты 1933-1945 жылдары саяси және тоталитарлық шынайылыққа айналған неміс идеологиясының күшіне сәйкес келді» деп жазды. Сол шолуда Лакер Уильям Л. Ширердің «Үшінші Рейхтің өркендеуі мен құлауы» сияқты кітаптары бестселлер болғанына өкініш білдірді, ал Лакердің Ширердің кітабынан гөрі әлдеқайда жақсы зерттеу жұмысы деп санайтын «Нацистік биліктің иеленуі» кітабының ағылшын тіліне аударылмауы және бестселлерге айналмауы мүмкін екенін айтты. Брахер нацистік Германияның тоталитарлық режим екенін жақтады, бірақ Карл Йоахим Фридрих және Збигнев Бжезинский ұсынған «тоталитарлық типология» тым қатаң екенін және тоталитарлық модельдерге күрделі эмпириялық зерттеулер негізделгенін айтты. Брахердің пікірінше, Фридрих пен Бжезинскийдің жұмысы тоталитаризмнің «революциялық динамикасын» ескермеді. Өзінің мамандану саласындағы тарихи жұмыстар туралы айта келе, Брахер: «Герман халқы Гиммлермен, Борманмен және Гейдрихпен емес, Гитлермен ынталы түрде танысты. Осыған байланысты, әсіресе неміс тарихшылары үшін маңызды мәселе бар. Өткеннің осы қасіретті қатесінің көздерін анықтау және оны азайтусыз зерттеу неміс тарихнамасының міндеті болып табылады. Оны елемеу шындыққа деген міндеттемесінен айырылуды білдіреді» деді. Брахер нацистік Германияға қатысты марксистік көзқарасқа қатысты сыншылдықпен қарады, ол нацистік басшылықты Ірі Бизнестің қуыршақтары деп қарады. Брахердің пікірінше, шындыққа қарамастан «саясаттың басымдығы» болды, бизнес нацистік режимге бағынышты болды, марксистік тарихшылардың айтқандай «экономиканың басымдығы» емес. 1960 жылдары Брахер Эрнст Нольте ұсынған жалпы фашизм теориясын қатысты сынады. Брахер жалпы фашизмнің барлық тұжырымын зияткерлік тұрғыдан жарамсыз деп сынады және Нольте айтқан «метасаяси» емес, немістердің жеке таңдауынан туындаған ұлттық-социализмді тудырғанын айтты. Брахер...

Bracher was mainly concerned with the problems of preserving and developing democracy. Bracher wrote that though almost all Germans rejected the Treaty of Versailles, this dislike of Versailles had nothing with do with the coming of "presidential government" in March 1930 or rise of the Nazi Party starting with the September 1930 Reichstag election. Furthermore, Bracher wrote that under Weimar, the judicial system had already politicized as the judges, almost all of whom had begun their careers in the Imperial era, had a tendency to impose very lenient sentences for political crimes done in the name of the right. In Die Auflösung der Weimarer Republik, Bracher wrote the judiciary was in part responsible for the collapse of the Weimar republic, "contributing to its overthrow by authoritarian and totalitarian movements." The "power vacuum" with Franz von Papen and Kurt von Schleicher as democracy was gutted, but neither men could build a new system in their short time in office. Kolb noted in the years 1930–33, the Reichswehr, the bureaucracy, the police and above all President von Hindenburg all saw a dramatic increase in their power, and what was happening in Germany in that period was the gradual collapse of the democratic system with policy decisions increasingly being made by the Reichswehr and the Kamarilla of President Hindenburg instead of the Reichstag. Bracher's thesis that Heinrich Brüning and even more so, his successor Franz von Papen had gutted German democracy involved him in a dispute with Werner Conze, a prominent Nazi historian during Nazi rule who emerged as a leading conservative historian in West Germany in the 1950s. In a series of articles published in the 1950s–60s, Conze argued that by 1929–1930 that German politics had become so dysfunctional that Hindenburg had no other choice, but to reluctantly bring in "presidential government" as the only way to provide Germany with any sort of government, and that Brüning's governing via Article 48 was only a temporary measure intended to save democracy from the crisis caused by the Great Depression. Bracher forcefully argued that was no structural crisis in 1929–30 so severe that Hindenburg had to turn to "presidential government" as Conze was claiming, instead arguing that Hindenburg, his kamarilla, and the Reichswehr had been seeking long before the Great Depression to do away with democracy. In this regard, Bracher pointed out that General Kurt von Schleicher and Heinrich Brüning had worked out the plan for a "presidential government" by April 1929, and it was only Hindenburg's desire to have the government of Hermann Müller pass the Young Plan, which its turn was delayed by the Young Plan referendum of November 1929, that gave Müller almost an extra year in office. After the publication of Brüning's memoirs, which largely confirmed Bracher's thesis, Bracher wrote that the coming of presidential government was "not a move to save democracy, but part of a conscious plan to bring about a right wing regime independent of party and parliament and to keep the Social Democrats out of power Brüning's policy oscillated between the defense of a bureaucratic version of a state based on the rule of law, and paving the way for a dictatorship He was not the last chancellor before the break up of the Weimar Republic, but the first chancellor in the process of destroying German democracy". In a survey of the historiography of the Weimar republic, Kolb wrote that research since the 1970s has confirmed Bracher's damning picture of Brüning that he had first offered in 1955, when the evidence for it was weaker. Bracher wrote that the Reichswehr would probably have crushed any resistance, but "there remained the possibility of a lasting demonstration, a manifestation of the unbroken will of democracy to assert itself against a temporarily superior force. This might, beyond all justified practical calculations, have make it possible to save the democratic consciousness from the psychological and moral collapse of the republican forces; it made have made the way harder for the new rulers; delayed future developments and lessened their effects." Bracher wrote that up until July 1932, those Germans who believed in democracy had high spirits and were full of fighting determination to take a stand, and after the Preußenschlag, the same people became demoralized and passive, feeling that they were playing in a game whose rules were rigged against them, losing their fighting spirit. Bracher in his turn argued that Papen's reasons for his coup, namely the Social Democrats and the Communists were about to merge into a "united left" to start a Marxist revolution in Germany were patently absurd, and given that Papen's intention was to dissolve democracy, that there are times when it is acceptable to break the law. Likewise, Bracher complained that too many Germans were willing during the Weimar Nazi time periods to subscribe to a "readiness for acclamatory agreement and pseudo military obedience to a strong authoritarian state". Although Bracher was opposed to the Sonderweg interpretation of German history, he did believe in a special German mentality (Sonderbewusstsein) that made Nazi Germany possible. Bracher wrote that:"The German "Sonderweg" should be limited to the era of the Third Reich, but the strength of the particular German mentality [Sonderbewusstsein] that had arisen already with its opposition to the French Revolution and grew stronger after 1870 and 1918 must be emphasized. Out of its exaggerated perspectives (and, I would add, rhetoric) it become a power in politics, out a myth reality. The road from democracy to dictatorship was not a particular German case, but the radical nature of the National Socialist dictatorship corresponded to the power of the German ideology that in 1933–1945 became a political and totalitarian reality" In the same review, Laqueur expressed regret that books like William L. Shirer's The Rise and Fall of the Third Reich were best sellers, while a book like Die nationalsozialistische Machtergreifung, which Laqueur regarded as infinitely better work of scholarship then Shirer's book was unlikely ever to be translated into English, let alone become a bestseller. Bracher advocated the view that Nazi Germany was a totalitarian regime, although Bracher maintained that the "totalitarian typology" as developed by Carl Joachim Friedrich and Zbigniew Brzezinski was too rigid, and that totalitarian models needed to be based upon careful empirical research. In Bracher's view, Friedrich's and Brzezinski's work failed to take into account the "revolutionary dynamic", which Bracher argued was the "core principle" of totalitarianism. Speaking of historical work in his own area of speciality, namely the Weimar Nazi periods, Bracher stated: "It was not with Himmler, Bormann, and Heydrich, also not with the National Socialist Party, but with Hitler that the German people identified itself enthusiastically. In this there exists an essential problem, especially for German historians To identify the sources of this fateful mistake of the past and to research it without minimizing it remains a task of German historical scholarship. Ignoring it means the loss of its commitment to truth." Bracher was highly critical of the Marxist view of Nazi Germany, which sees the Nazi leadership as puppets of Big Business. In Bracher's opinion, the exact opposite was the case with a "primacy of politics" being exercised with business subordinate to the Nazi regime rather than a "primacy of economics" as maintained by Marxist historians. In the 1960s, Bracher was a leading critic of the theory of generic fascism presented by Ernst Nolte. Bracher criticized the entire notion of generic fascism as intellectually invalid and argued that it was individual choice on the part of Germans as opposed to Nolte's philosophical view of the "metapolitical" that produced National Socialism. Bracher's magnum opus, his 1969 book Die deutsche Diktatur (The German Dictatorship) was partly written to rebut Nolte's theory of generic fascism, and instead presented a picture of the National Socialist dictatorship as a totalitarian regime created and sustained by human actions. In Die deutsche Diktatur, Bracher rejected theories of generic fascism, and instead used totalitarianism theory and the methods of the social sciences to explain Nazi Germany. As an advocate of history as a social science, Bracher took a strong dislike to Nolte's philosophical theories of generic fascism. In a 1971 review, the American historian Lucy Dawidowicz called The German Dictatorship " a work of unparalleled distinction, combing the most scrupulous objectivity with a passionate commitment to the democratic ethos". In 1989, the British historian Richard J. Evans called The German Dictatorship a "valuable" book

Bracher often criticized the functionist structuralist interpretation of Nazi Germany championed by such scholars such as Martin Broszat and Hans Mommsen, and decried their view of Hitler as a "weak dictator". In Bracher's view, Hitler was the "Master of the Third Reich". However, though Bracher argues that Hitler was the driving force behind Nazi Germany, he was one of the first historians to argue that Nazi Germany was less well organized than the Nazis liked to pretend.

1970 жылдар

1971 жылы Германияның бірігуінің 100 жылдығына арналған эссесінде Брахер Отто фон Бисмарк қазіргі Федералдық Республиканың «әжесі» екенін айтуды жоққа шығарды және Бисмарктің Германия империясы мен Федералдық Республика арасындағы байланыс туралы мәлімдеме жасаған тарихшылардың қате екенін айтты. Брахер 1949 жылы Федералдық Республиканың құрылуы Германия тарихындағы бұрынғы оқиғалардан түбегейлі үзіліс болғанын мәлімдеді. Брахер Федералдық Республиканың демократиясы, жеке тұлғаға құрмет, барлық азаматтардың теңдігі, заң үстемдігі және оның көп түрлі, төзімді қоғамы Бисмарктің милитаристік, авторитарлық мемлекетпен билік ететін қатаң иерархиялық қоғам туралы көзқарасына ешқандай қатысы жоқ екенін айтты. Брахер қазіргі Федералдық Республиканың табысының «Бисмарк дәстүрімен» ешқандай байланысы жоқ екенін және «1871 жылғы мемлекеттің құлауы» – «жаңа неміс мемлекетінің бастамасы және басталу нүктесі» екенін жазды. Сонымен қатар, Брахер Гитлерді «шайтанға айналдыру» бейімділіктері туралы ескертті, ол Герхард Риттер сияқты тарихшыларды кінәлады, олардың пікірінше, көптеген немістер нацистік қылмыстарды «шайтан» Гитлерге ғана жүктеді. Брахер Ұлы адамдар теориясын тарихтың жеткіліксіз түсіндірмесі ретінде сынға алса да, әлеуметтік даму жеке тұлғалардың рөлінен маңыздырақ деп мәлімдеген әлеуметтік тарихшылардың қателесетінін айтты. Брахер 1970-ші жылдардың «Гитлер толқыны» туралы жазғанда, соңғы отыз жылдағы барлық драмалық оқиғаларды ескере отырып, Гитлерге деген құмарлық таңғаларлық көрінді. Брахер Гитлерге мақтанудың себебі «Гитлеризмнің шамадан тыс ерекшеліктерінен туындаған, болмай-ақ, үнемі сенсациялық сипатқа ие болуына байланысты екенін, оны қазіргі заманғы Шыңғыс хандықтың бір түрі ретінде немесе қатыгездікпен тиімділік пен адамнан асқан ерік-жігердің бірігуінің үлгісі ретінде қарастыруға болады». Брахер Хитлер 18-19 ғасыр тарихшылары қалыптастырған тарихи ұлылықтың дәстүрлі стандарттарынан мүлдем ажыратылған жаңа түрдегі көшбасшыны білдірді деп дәлелдеді: «Хитлер және оның жолындағы Сталин фанатикалық идеологиялық бекініс пен виртуоздық бұқаралық демагогияның қасиеттерін біріктіретін және дәстүрлі мемлекет қайраткерлері мен жауынгерлерді тарихи тұлғалардың ұлы түрі ретінде алмастыратын жаңа түрдегі ұлы қозғалыстың және партия көшбасшысын білдіреді». Брахердің пікірінше, Гитлердің көтерілуі алдын ала болған жоқ, ал Гитлерге 1933 жылдың 30 қаңтарында канцлерлік міндетті беруге жауаптылық Президент Пол фон Гинденбургтің Камарильясына тиесілі болды. Брахердің айтуынша, егер Гинденбург Гитлерді 1933 жылдың 30 қаңтарында канцлер етіп тағайындағаннан басқа жолды таңдаған болса, онда Германия тарихы мүлдем басқа бағытта жүретін еді. Демек, Гинденбург 1934 жылы қайтыс болса да, ол 1933-1945 жылдар аралығында болған барлық оқиғаларға жауапты болуы керек. Сонымен қатар, Брахер Гитлердің маңыздылығы оның нәсілшіл неміс ұлтшылдығының өте радикалдық түрінің ең тиімді өкілі болғанына байланысты екенін, бұл тарихшылар елеулі нәтижеге жеткенде елемейтін идеяларға жол берді деп мәлімдеді. Брахердің пікірінше, Гитлер бастаған революция – ақылдан тайған расизмнің бірі ғана емес, сонымен қатар моральдық революция. Брахердің айтуынша, нацистік революция қоғамның достық, мейірімділік және т.б. сияқты құндылықтарын жоюға тырысты, оларды қатыгездік, қатыгездік және жойылу сияқты құндылықтармен алмастырды. Брахер антисемитизм Гитлердің әлемге көзқарасы үшін өте маңызды болғандықтан және оның Еуропадағы еврейлер үшін геноцид түріндегі салдары осындай болғандықтан, бұл жалпы фашизм туралы түсінікті мақұлдамайды, өйткені Брахер фашизм теориялары Шоаның себебін түсіндіре алмайды деп санайды. Брахер жалпы фашизм теоретиктерін фашизм ұғымының интеллектуалды пайдасы үшін көптеген бір-біріне ұқсамайтын құбылыстарды бір жерге топтастырып, фашистік терминін солшылдардың ұнамайтын кез-келген адамға қорлау ретінде қолданған деп мәлімдеді. 1981 жылы британдық марксистік тарихшы Тимоти Мейсон өзінің «Фюрер мемлекеті» кітабынан «Национал-социализмді түсіндіру туралы қазіргі даулар» атты эссесінде «Интенционист» терминін Брахер мен Клаус Хилдебрандқа қарсы шабуыл ретінде енгізді. Мейсон екеуін де Холокостты түсіндіру үшін Гитлерге тым көп көңіл бөлді деп айыптады. Брахер тоталитаризмнің, солшыл немесе оңшыл болсын, бүкіл әлемдегі демократияға басты қауіп екеніне сенді және Кеңес Одағы мен нацистік Германия арасындағы айырмашылықтар дәрежелік екенін, емес түрлік екенін айтты. Атап айтқанда, Брахер фашистік Италия мен нацистік Германия мұндай негізгі айырмашылықтарға ие болғандықтан, кез келген жалпы фашизм теориясы тарихи дәлелдермен қолдау таппайды деп мәлімдеді. Брахер Федералдық Республиканың құндылықтарын және оның американдық одақтасын Шығыс Германияның және оның кеңестік демеушісінің құндылықтарына қарсы тұрақты жақтаушысы болды. Брахер үшін бұл шабуылдар нацистік қылмыстарды абсурдты түрде азайту және коммунизмді ілгерілетуге бағытталған зұлымдық әрекет еді. Брахер 1970-1980 жылдардағы Батыс Германиядағы жеңіліске ұшыраған және бейқам көңіл-күй 1920-1930 жылдардағы көңіл-күйге ұқсас екенін айтты. 1970-ші жылдардың ортасында Брахер әлеуметтік демократтарға қарсы бұрылды, Батыс Германиядағы тым көп адам кеңестік коммунизмнің қаупіне бей-жай және ойсыз қарағанын айтты. Брахер өзінің либерал екенін, сол және оң тоталитаризмге қарсы екенін, осы тұрғыдан консерваторлар мен коммунистерге де шабуыл жасады. 1976 жылғы «Zeitgeschichtliche Kontroversen» кітабында Брахер нацистік кезеңді марксистік Жаңа Солдың түсіндіруін сынға алды, себебі мұндай түсіндіруде «Национал-социализмнің идеологиялық және тоталитарлық өлшемі соншалықты төмендейді, 1933-1945 жылдардағы варварлық моральдық құбылыс ретінде жоғалады», бұл Брахер «тривиализацияның немесе тіпті ақталудың жаңа толқыны басталып кеткенін» білдіреді деп сезінді. 1977 жылғы «Zeitgeschichte im Wandel der Interpretationen» атты мақаласында, «Historische Zeitschrift» журналында жарияланған Брахер 1960 жылдардың соңындағы студенттік наразылықтар «жаңа марксистік қайта өркендеуге» әкелгенін, «Жаңа Солдың» университет оқу бағдарламаларына үлкен бақылау жасағанын айтты. Брахер нәтижесіндегі жұмыстың бір бөлігі құнды болғанын мойындаса да, нәтижесіндегі жарияланымдардың көп бөлігі оның пікірінше «қатыгез қарулармен» орындалды, онда «идеологиялық күрес ғылым атынан және оның атынан жүргізілді», бұл академиялық стандарттарға зиян келтірді. 1978 жылғы «Schlüsselwörter in der Geschichte» кітабында Брахер «тоталитарлық құмарлық» туралы ескертті, ол оны Жаңа Солмен, жоғарыда айтылған Қызыл Армия Фракциясы террористик тобымен байланыстырды, ол Батыс Германия демократиясына қауіпті құрады және ғалымдар осы тенденциялармен күресу үшін өз үлесін қосуға шақырды. Сонымен қатар, Брахер 1920-1930 жылдардағы Комминтерн теорияларына оралуды сынға алды, ол демократияны «кешіккен капиталистік» және «кешіккен буржуазиялық» басқару түрі ретінде қарастырды, сондай-ақ Жаңа Солдың Федералдық Республиканы «қайта орналастырылған» нацистік мемлекет деп атауын сынға алды.

In a 1971 essay to mark the 100th anniversary of German unification, Bracher rejected the claim that Otto von Bismarck was the "grandfather" of the present day Federal Republic, and argued that those historians who claimed that there was a line of continuity between Bismarck's German Empire and the Federal Republic were entirely mistaken. Bracher maintained that the founding of the Federal Republic in 1949 was a decisive break with everything had happened before in German history. Bracher stated that the Federal Republic with its democracy, respect for the individual, equality of all citizens, rule of the law and its pluralist, tolerant society owned nothing to Bismarck's vision of a rigidly hierarchical society dominated by a militaristic, authoritarian state that existed to uphold the power of the Junkers. Bracher wrote that the success of the modern Federal Republic had nothing to do with the "Bismarckian tradition" and stated that the "destruction of the state of 1871" was "the premiss and starting point for a new German state altogether". At the same time, Bracher warned of the apologetic tendencies of the “demonization" of Hitler which he accused historians like Gerhard Ritter of engaging in, which Bracher maintained allowed too many Germans to place the blame for Nazi crimes solely on the "demon" Hitler. Though Bracher criticized the Great man theory of history as an inadequate historical explanation, Bracher argued that social historians who claim that social developments were more important than the role of individuals were mistaken. Bracher wrote about the "Hitler Wave" of the 1970s that the obsession with Hitler seemed odd given all of the dramatic events of the last thirty or so years such as the Cold War, the rise and decline of Stalinism, the Hungarian Uprising, the Suez War, the Vietnam War, and the Soviet invasion of Czechoslovakia, where somehow Hitler, despite being dead, remained in "the background" of all these events. Bracher argued that the obsession with Hitler was due to the "inevitable and continuing sensational aspect caused by the excessive features of Hitlerism, which can be taken as a kind of modern Genghis Khanism or an example of that combination of cruel efficiency and superhuman will power which frequently is identified as typically German, to be horrified or admired, or both simultaneously". Bracher argued that Hitler represented a new type of leader quite divorced from the traditional standards of historical greatness established by 18th and 19th century historians as: "Hitler and, in his way, Stalin represent a new type of the great movement and party leader combining the qualities of fanatical ideological fixation and virtuoso mass demagogy, and replacing the traditional statesmen and warrior as the great type of historical figure". In Bracher's view, Hitler's rise was not inevitable, and the primary responsibility for the Chancellorship being given to Hitler on 30 January 1933 rested with the Kamarilla of President Paul von Hindenburg. Bracher wrote that had Hindenburg chosen differently from that the path that he did chose by appointing Hitler chancellor on 30 January 1933 that German history would easily gone in a completely different direction, thus meaning that even though Hindenburg died in 1934, he must bear ultimate responsibility for everything that happened between 1933–45, for the appointment of Hitler was a purely a gratuitous act on Hindenburg's part that he did not have to do. In addition, Bracher maintained that the importance of Hitler derived from his being the most effective exponent of an extremely radical type of racist German nationalism, which allowed for ideas that otherwise would be ignored by historians coming to a terrible fruition. In Bracher's opinion, the revolution Hitler sought to unleash was besides being one of racism gone mad, was also a moral revolution. Bracher argued that the Nazi revolution sought to destroy traditional values that society had valued such as friendship, kindness, and so forth, and replace them with values such as cruelty, brutality, and destruction. Bracher argued that because Anti Semitism was so crucial to Hitler's weltanschauung (worldview) and its consequences in the form of genocide for the Jews of Europe were such that this disapproves any notion of generic fascism because Bracher believes that theories of fascism cannot account for the Shoah. Bracher argued that generic fascism theorists were guilty of indiscriminately lumping in too many disparate phenomena for the concept of fascism to be of any intellectual use, and of using the term fascist as a catch all insult for anyone the left disliked. In 1981, the British Marxist historian Timothy Mason in his essay 'Intention and explanation: A Current controversy about the interpretation of National Socialism' from the book The "Fuehrer State" : Myth and reality coined the term "Intentionist" as part of an attack against Bracher and Klaus Hildebrand, both of whom Mason accused of focusing too much on Hitler as an explanation for the Holocaust. Bracher believed that totalitarianism, whether from the Left or Right, is the leading threat to democracy all over the world, and has argued that the differences between the Soviet Union and Nazi Germany were of degree, not kind. In particular, Bracher has argued that Fascist Italy and Nazi Germany possessed such fundamental differences that any theory of generic fascism is not supported by the historical evidence. Bracher was a consistent advocate of the values of the Federal Republic, and its American ally against the values of East Germany and its Soviet patron. For Bracher, these attacks were both an absurd trivialization of Nazi crimes and a sinister attempt to advance the cause of Communism. Bracher argued that the defeatist and uncertain mood of the 1970s–80s in West Germany was not unlike the mood of the 1920s–30s. By the mid 1970s, Bracher turned against the Social Democrats, arguing that far too many people in West Germany were naïve and blithely dismissive of the threat by Soviet Communism. Bracher always saw himself as a liberal, opposed to totalitarianism of both left and right, a standpoint that led him to attack both conservatives and Communists. In his 1976 book Zeitgeschichtliche Kontroversen, Bracher criticized the Marxist New Left interpretation of the Nazi period under the grounds that in such an interpretation "the ideological and totalitarian dimension of National Socialism shrinks to such an extent that the barbarism of 1933–45 disappears as a moral phenomenon", which Bracher felt meant that " a new wave of trivialization or even apologetics was beginning". In his 1977 essay entitled "Zeitgeschichte im Wandel der Interpretationen" published in the Historische Zeitschrift journal, Bracher argued that the student protests of the late 1960s had resulted in a "Marxist renaissance" with the "New Left" exercising increasing control over the university curricula. Although Bracher felt that some of the resulting work was of value, too much of the resulting publications were in his opinion executed with "crude weapons" in which "the ideological struggle was carried out on the back and in the name of scholarship" with a corrosive effect on academic standards. In his 1978 book Schlüsselwörter in der Geschichte, Bracher warned of the "totalitarian temptation" which he associated with the New Left, above all with the Red Army Faction terrorist group was a serious threat to West German democracy, and called upon scholars to do their part to combat such trends before it was too late. Along the same lines, Bracher criticized the return to what he regarded as the crude Comintern theories of the 1920 1930s which labeled democracy as a form of "late capitalist" and "late bourgeois" rule, and of the New Left practice of referring to the Federal Republic as a "restorative" Nazi state.

1980 жылдар

1982 жылы жарық көрген Zeit der Ideologien (Идеологиялар дәуірі) кітабының кіріспесінде Брахер былай деп жазды: "Егер жоғары саяси үміттердің орындалуы белгілі бір шектерге тап болса, онда жанжал қайта жанданды, әсіресе Германияда аса ауыртпалы болды және жалпы алғанда, жеңілді деп саналды". Брахер: "Коммунистік саясат – бұл мистикалық нәрсе, жеке адамның рационалды қабілетінен асып түсетін нәрсе, тек ұжым мен оның басшылығына ғана толық қол жетімді нәрсе, ол өзін "екіұшты ақпараттанған элита" ретінде таныстырды". Коммунизмді сынға алу барысында Брахер былай деп жазды: "Осы элитаның ұлтаралық құзыретіне ешқандай шектеу жоқ. Бұл – моральдық және интеллектуалды тоталитаризм, ол коммунистік идеологияның күштілігі де, әлсіздігі де болып табылады. Ол қазіргі заманғы күрделі әлемде күмәннен құтқаруға қабілетті болды, бірақ ол осы күрделіліктің фактілерімен қайта-қайта қайшылыққа ұшырауға мәжбүр болды". 1986–1988 жылдардағы Historikerstreit (тарихшылар даулары) кезінде Брахер 1986 жылғы 6 қыркүйекте жарияланған Frankfurter Allgemeine Zeitung газетінің редакторына жазған хатында екі тараптың да жаңа ештеңе ұсынбағанын айтты. Брахер Жоахим Фесттің нацистік және коммунистік қылмыстардың моральдық теңдігі туралы "Есте сақтаудың салмағы" эссесін мақұлдады, бірақ ол Фесттің Эрнст Нольтенің "көрінеу себеп-салдар байланысы" теориясын қолдайтыны туралы тізгінсіз үн қатпады. 1987 жылғы 14 наурызда жазған хатында Брахер Historikerstreit-ті немістердің жақындағы тарихына қатысты сезімдерінің екіұштылығының (Doppelbödigkeit) типік көрінісі деп санайтынын айтты. Сонымен қатар, Брахер тоталитаризмнің соғыс аралық кезеңнің ғана емес, қазіргі заманның, қазіргі технологияның өнімі екенін, ал қазіргі технология қоғамды тоталитарлық бақылау мүмкіндіктерін 1920-шы, 30-шы және 40-шы жылдарға қарағанда әлдеқайда арттыратынын мәлімдеді. Брахер қазіргі әлемдегі басты айырмашылық сол және оң, немесе социализм мен капитализм арасында емес, диктатура мен демократия арасында екенін дәлелдеді. Брахер нацистік билік салдарынан, дәстүрлі неміс ұлтшылдығы "қан мен топырақ" идеологиясына негізделген, ол Deutschtum (неміс ұлты) ұғымын нәсілдік тұрғыдан анықтады, және нацизммен байланысы арқылы моральдық жағынан өте қауіпті болды, ал ескі Пруссиялық императорлық Obrigkeitsstaat (авторитарлық мемлекет) көтерген құндылықтар демократиялық қоғамға сәйкес келмейді, сондықтан жаңа нәрсе қажет болды. Брахердің күш-жігерінің табыстылығы соншалық болды, 1980 жылдардан бастап көптеген жас немістер оның "конституциялық патриотизм" идеясын неміс екендігіне мақтаныш сезінудің жолы ретінде қабылдады. Брахер Шығыс Германияның СЭД диктатурасы нацистік режиммен моральдық жағынан тең емес деп ойлады, бірақ ол коммунистік режимнің қаншалықты қорқынышты болғанының естелігін сақтау қажет екенін айтты, осылайша коммунизмге қайта оралудың алдын алуға болады.

In the introduction to his 1982 book Zeit der Ideologien (Age of Ideologies), Bracher wrote: "When the realization of high pitched political expectations was found to come up against certain limits, there was a revival of the confrontation, especially painful in Germany and one that was generally believed to have been overcome". Bracher wrote: “Communist policies are something mystical, something surpassing the rational capability of the individual, something fully accessible only to the collective and its leadership,” which promoted itself as “an exclusively informed elite.” As part of his critique of Communism, Bracher wrote:"No limits were to that elite’s supranational competence It is this moral and intellectual totalitarianism pseudo scientifically justified and politically enforced, that represents both the strength and the weakness of communist ideology. It was able to bring salvation from doubts in a modern complex world, but it was bound, time and again, to come into conflict with the facts of that complexity.”

During the Historikerstreit (Historians' Dispute) of the 1986–88, Bracher argued in a letter to the editor of Frankfurter Allgemeine Zeitung published on 6 September 1986 that nothing new was being presented by either side. Bracher wrote that he approved of Joachim Fest's essay "Encumbered Remembrance" about the moral equivalence of Nazi and Communist crimes, although he remained pointly silent about Fest's support for the theory of Ernst Nolte of a “casual nexus” with German National Socialism as an extreme, but understandable response to Soviet Communism. Writing on 14 March 1987, Bracher stated he regarded the Historikerstreit as typical of the Doppelbödigkeit (ambiguities) that Germans felt towards their recent history. Moreover, Bracher contended that totalitarianism was not just a product of the interwar period, but instead very much a product of modern times with modern technology allowing for greater possibilities for totalitarian control of society than what existed in the 1920s, 30s and 40s. Bracher argued that the essential divining line in the world today was not between left and right or between socialism and capitalism, but between dictatorship and democracy. Bracher argued that in the aftermath of Nazi rule, the traditional German nationalism based on a "blood and soil" ideology that defined Deutschtum (Germanness) in racial terms was too morally compromised by its association with Nazism, and the values promoted by the old Prussian Imperial Obrigkeitsstaat (authoritarian state) were not suitable for a democratic society, thus requiring something new. Such was the success of Bracher's efforts that many younger Germans starting in the 1980s embraced his idea of "constitutional patriotism" as a way of affirming one's pride in being German. Bracher did not feel the East German SED dictatorship was morally equivalent to the Nazi regime, but he argued that the memory of how awful was the Communist regime in East Germany should be preserved to prevent any return to Communism.

1990 жылдар

1990 жылдары Брахер демократияның тоталитаризмге қарсы мүмкіндіктері жақсарғанына қарамастан, бұл триумфализмге той тартуға уақыт емес екенін ескертті. Брахер Нолтенің еңбегі ұлттық социализмнің мәнінде жатқан қатыгез нәсілшілдікті, оны кеңестік коммунизмнің тек "көшірмесі" деп көрсету арқылы "төмендетіп" көрсетеді деп жазды, осылайша оны кеңестік үлгідей жаман етпейді. 2003 жылы "Шпигель" журналына берген сұхбатында Брахер канцлер Герхард Шредердің Ирак соғысына қарсылығын қатты сынады және сайлауда жеңіске жету үшін антиамериканизмді пайдалану Германияның АҚШ-пен қарым-қатынасына зиян келтіруі мүмкін екенін ескертті, бұл жағдайды Брахер қатты өкінді. Ол 2016 жылдың 19 қыркүйегінде 94 жасында дүние салды. Американдық тарихшы Джеффри Херф қайтыс болған күні жазған некрологында: "Брахер "Германияның диктатурасы" кітабында демократия мен либерализмге қатысты наразылықтарды зерттеді. Біздің институттарымыз Веймар Республикасымен салыстырғанда әлдеқайда тұрақты, бірақ Батыс саясатында авторитарлық идеология мен артық ойлаудың (конспирологияның) тартымдылығы артып келеді. Сондықтан Брахердің 1930 жылдары Германияда демократияның қалай құлатылғаны туралы еңбегі қазір де өзекті болып қала береді. Сонымен қатар, тоталитарлық идеология мен саясат дәуірі Еуропада коммунизм құлағаннан кейін аяқталған жоқ. Брахердің өлшемшарттарын пайдаланғанда, ол жалғасуда, ең бастысы – соңғы онжылдықтардағы терроризмді қоздырған исламист қозғалыстарда. Тоталитаризм географиялық орналасуын да, мәдени координаттарын да өзгертті, бірақ оның адамдық емес және ақылға сыймас сипаттарымен 20 ғасырғы өркендеген тоталитарлық режимдермен салыстыруға лайық. Осы себепті Карл Брахердің еңбегі нацистік және коммунистік диктатура тарихшылары үшін де, либералды демократия жақтастары үшін де көп жылдар бойы маңызды болып қала береді, әсіресе бүгінгі күні либералдық емес сын-қатерлерге толы әлемде."

Құрметтер

Америка өнер және ғылым академиясының зейнеткер мүшесі. Ұлыбритания академиясының корреспондент мүшесі. Америка философиялық қоғамының мүшесі. Берлин тарихи комиссиясының мүшесі. Неміс тілі мен әдебиеті академиясының мүшесі. Солтүстік Рейн-Вестфалия академиясының мүшесі.

Жұмыс

Рим империясының ерте кезеңіндегі ойлаудың құлдырауы мен дамуы: Августтан кейінгі ғасырлардағы тарих және тарихнамалық сана туралы зерттеулер, 1948. Веймар Республикасының тарауы: демократиядағы биліктің құлдырау мәселесіне арналған зерттеу, 1955. "Тоталитарлық "үйлестірудің" (Gleichschaltung) кезеңдері: 1933/34 жылғы нацистік үстемдікті бекіту" – «Уақыт тарихы бойынша ширекжылдық» журналының 4-томы, 1-шы саны, 1956 жылғы қаңтар, 30–42 беттер, ағылшын тіліне "Тоталитарлық "Интеграцияның" (Gleichschaltung) кезеңдері: 1933 және 1934 жылдардағы нацистік үстемдікті консолидациялау" деп аударылған, 109–128 беттер, Хайо Холборн редакторы атанған «Нацистік революцияның жасалуы: Он эссе» кітабынан, Нью-Йорк: Pantheon Books, 1972, Annedore Leber және Willy Brandt бірлесіп редакциялаған. «Жаңарып ойлар: 1933–1945 жылдардағы неміс қарсыласының 64 өмірбаяны», 1956, ағылшын тіліне "The Conscience in Revolt: Portraits of the German Resistance 1933–1945" деп аударылған, Майнц: Hase & Koehler, 1994, Wolfgang Sauer және Gerhard Schulzбен бірлесіп жазылған. «Нацистік биліктің иеленуі: Германиядағы тоталитарлық үстемдік жүйесінің құрылуына арналған зерттеулер, 1933–34», 1960. «Еуропадағы парламенттік демократияның мәселелері» – «Daedalus» журналының 93-томы, 1-шы саны, қыс, 1964, 179–198 беттер. Германия: демократия мен диктатура арасында: заманауи саясат және тарихқа үлестер, 1964. Адольф Гитлер, 1964. «Неміс диктатурасы: шығу тегі, құрылымы, нацизмнің салдары», 1969, Жан Штайнберг ағылшын тіліне "The German Dictatorship; The Origins, Structure, and Effects of National Socialism" деп аударған, Нью-Йорк, Praeger, 1970, Питер Гейдің кіріспесімен. «Неміс дилеммасы: саяси эмансипацияның азабы», 1971, ағылшын тіліне "The German Dilemma: The Throes of Political Emancipation" деп аударылған, Лондон: Weidenfeld & Nicolson, 1975. «Еуропаның дағдарысы, 1917–1975», 1976. «Уақыт тарихындағы даулы мәселелер: фашизм, тоталитаризм, демократия», 1976. «Гитлердің рөлі: интерпретациялық перспективалар» – Уолтер Лакер редакторы атанған «Фашизм: оқырманға арналған нұсқаулықтан» алынған, 211–225 беттер, Хармондсворт, 1976. «Дағдарыстағы Еуропа: 1917 жылдан бергі ішкі тарих және әлемдік саясат», 1979. (редактор) «Парламентаризм және саяси партиялар тарихына қатысты дереккөздер», 4/1 том, «1930–1932 жылдардағы дағдарыстағы саясат және экономика», Брүнинг дәуірі, I том, Бонн, 1980. «Тарих және зорлық-зомбылық: 20 ғасырдағы саясат», 1981. «Тоталитаризмнің даулы тұжырымы» – Эрнест А. Мензе редакторы атанған «Тоталитаризмді қайта қарастырудан» алынған, 11–33 беттер, Порт-Вашингтон, Нью-Йорк / Лондон: Kennikat Press, 1981. «Идеологиялар дәуірі: 20 ғасырдағы саяси ой тарихы», 1982, ағылшын тіліне "The Age Of Ideologies : A History of Political Thought in the Twentieth Century" деп аударылған, Нью-Йорк: St. Martin's Press, 1984, Герман Грамлмен бірлесіп редакцияланған. «Үшінші рейхтегі қарсылық: мәселелер, оқиғалар, тұлғалар», 1984. «Тоталитарлық тәжірибе», 1987. «Der historishe Ort des Zweiten Weltkrieges» – Клаус Хилдебранд, Юрген Шмадеке және Клаус Зернак редакторы атанған «1939: Соғысқа қадам басқанда: Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуы және халықаралық жүйе», 347–374 беттер, Берлин: Walter de Gruyter & Co, 1990. «Тарихтың бұрылыс кезеңдері: неміс және еуропа тарихына арналған эсселер», 1987–1992, 1992, ағылшын тіліне "Turning Points In Modern Times : Essays On German and European History" деп аударылған, Томас Дунлап аударған, Эбботт Глисонның алғы сөзімен, Кембридж, Массачусетс: Гарвард университеті баспасы, 1995, Манфред Функ және Ханс Адольф Якобсенмен бірлесіп редакцияланған. «Германия 1933–1945: нацистік үстемдікке арналған жаңа зерттеулер», 1992. Эберхард Якельмен, Йоханнес Гросспен, Теодор Эшенбургпен және Йоахим Фестпен бірлесіп жазылған. «Федеративтік Германия Республикасының тарихы», 1994. «Тарих және тәжірибе. 20 ғасырға қарастырулар», 2001. P. M. Brilman және H. M. Von Der Dunkпен бірлесіп редакцияланған «Әділет және нацистік қылмыстар», 2008. Ханс Адольф Якобсен, Volker Kronenberg және Oliver Spatzбен бірлесіп редакцияланған «Саясат, тарих және мәдениет. Республика үшін жауапкершіліктегі ғылым. Манфред Функтың 70 жылдық мерекесіне арналған құрмет кітабы», 2009.

Verfall und Fortschritt im Denken der frühen römischen Kaiserzeit: Studien zum Zeitgeühl und Geschichtsbewusstein des Jahrhunderts nach Augustus, 1948. Die Aufösung der Weimarer Republik: Eine Studie zum Problem des Machtverfalls in der Demokratie 1955. "Stufen totalitärer Gleichschaltung: Die Befestigung der nationalsozialistischen Herrschaft 1933/34" pages 30–42 from Vierteljahrshefte für Zeitgeschichte, Volume 4, Issue # 1, January 1956, translated into English as "Stages of Totalitarian "Integration" (Gleichschaltung): The Consolidation of National Socialist Rule in 1933 and 1934" pages 109–128 from Republic To Reich The Making of the Nazi Revolution Ten Essays edited by Hajo Holborn, New York: Pantheon Books 1972, co edited with Annedore Leber & Willy Brandt Das Gewissen steht auf: 64 Lebensbilder aus dem deutschen Widerstand 1933–1945, 1956, translated into English as The Conscience in Revolt: Portraits of the German Resistance 1933–1945, Mainz: Hase & Koehler, 1994 co written with Wolfgang Sauer and Gerhard Schulz: Die nationalsozialistische Machtergreifung: Studien zur Errichtung des totalitären Herrschaftssystems in Deutschland 1933–34, 1960. “Problems of Parliamentary Democracy in Europe” pages 179–198 from Daedalus, Volume 93, Issue # 1 Winter 1964. Deutschland zwischen Demokratie und Diktatur: Beiträge zur neueren Politik und Geschichte, 1964. Adolf Hitler, 1964. Die deutsche Diktatur: Entstehung, Struktur, Folgen des Nationalsozialismus, 1969, translated into English by Jean Steinberg as The German Dictatorship; The Origins, Structure, and Effects of National Socialism; New York, Praeger 1970, with an Introduction by Peter Gay. Das deutsche Dilemma: Leidenswege der politischen Emanzipation, 1971, translated into English as The German Dilemma: The Throes of Political Emancipation, London: Weidenfeld & Nicolson, 1975 Die Krise Europas, 1917–1975, 1976. Zeitgeschichtiche Kontroversen: Um Faschismus, Totalitarismus, Demokratie, 1976. "The Role of Hitler: Perspectives of Interpretation" pages 211–225 from Fascism: A Reader's Guide, edited by Walter Laqueur, Harmondsworth, 1976, Europa in der Krise: Innengeschichte u. Weltpolitik seit 1917, 1979. (editor) Quellen zur Geschichte des Parlamentarismus und der politischen Parteien, Bd 4/1 Politik und Wirtschaft in der Krise 1930–1932 Quellen Ära Brüning Tel I, Bonn, 1980. Geschichte und Gewalt: Zur Politik im 20. Jahrhundert, 1981. “The Disputed Concept of Totalitarianism,” pages 11–33 from Totalitarianism Reconsidered edited by Ernest A. Menze, Port Washington, N. Y. / London: Kennikat Press, 1981, Zeit der Ideologien: Eine Geschichte politischen Denkens im 20. Jahrhundert, 1982, translated into English as The Age Of Ideologies : A History of Political Thought in the Twentieth Century, New York : St. Martin's Press, 1984, co edited with Hermann Graml Widerstand im Dritten Reich: Probleme, Ereignisse, Gestalten, 1984. Die Totalitäre Erfahrung, 1987. "Der historishe Ort des Zweiten Weltkrieges" pages 347–374 from 1939 An Der Schwelle Zum Weltkrieg: Die Entfesselung Des Zweiten Weltkrieges Und Das Internationale System edited by Klaus Hildebrand, Jürgen Schmadeke & Klaus Zernack, Berlin: Walter de Gruyter & Co 1990, Wendezeiten der Geschichte: Historisch politische Essays, 1987–1992, 1992, translated into English Turning Points In Modern Times : Essays On German and European History, translated by Thomas Dunlap; with a foreword by Abbott Gleason, Cambridge, Massachusetts : Harvard University Press, 1995, co edited with Manfred Funke & Hans Adolf Jacobsen Deutschland 1933–1945. Neue Studien zur nationalsozialistischen Herrschaft, 1992.
co written with Eberhard Jäckel; Johannes Gross;, Theodor Eschenburg & Joachim Fest: Geschichte der Bundesrepublik Deutschland, 1994. Geschichte als Erfahrung. Betrachtungen zum 20. Jahrhundert, 2001.
co edited with P. M. Brilman & H. M. Von Der DunkJustiz und NS Verbrechen, 2008.
co edited with Hans Adolf Jacobsen, Volker Kronenberg, & Oliver Spatz Politik, Geschichte und Kultur. Wissenschaft in Verantwortung für die res publica. Festschrift für Manfred Funke zum 70. Geburtstag, 2009.