Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Крю, Джон Крюдің, 1-ші барон Крюдің ұлы және Төменгі палата спикері Томас Крюдің немересі болды. Ол Оксфордтың Линкольн колледжінде білім алды; 1665 жылы ораза айында бір күні диаккон және священник санатына ие болды; ал 1668 жылы колледждің ректоры болып тағайындалды. 1669 жылдың 29 сәуірінде Чичестердің деканы және преценторы болды, содан кейін шамалы уақыттан соң Карл II-нің жеке хатшысы қызметіне тағайындалды (1688 жылдың желтоқсан айындағы Даңқты революцияға дейін осы лауазымды сақтап қалды). Оның жылдам жоғарылауы Йорк герцогының (кейіннен VII және II Джеймс) арқасында болды, ол герцогтің Рим католик шіркеуіне деген қызығушылығын жасырын түрде қолдау көрсету арқылы оның құрметіне ие болды. Крю 1675 жылы герцогтың қызы, принцесса Кэтринді крещение рәсіміне қабылдады және 1676 жылдың 26 сәуірінде Ұлы Кеңес мүшесі болды, 1688 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті. Ол 1686 жылғы шіркеу комиссиясының құрамында болды, ол Лондон епископы Генри Комптонды (содан кейін Джон Шарпты, оның Папаға қарсы жазбалары патшаға ұнамайтын Сент-Джайлс-тің ректоры) тоқтатудан бас тартқаны үшін қызметтен шеттетуге қатысты, ал Крю Рочестер епископы Томас Спратпен бірге Лондон епархиясын басқарды. Король Джеймстің билігі әлсіреген кезде Крю сарайдан алшақтады және Джеймстің тақтан бас тарғаны туралы ұсынысқа дауыс беріп, Уильям III-нің жаңа үкіметінің құрметіне ие болуға тырысты. Ол 1690 жылғы жалпы кешірімнен тыс қалды, бірақ кейіннен оның лауазымын сақтап қалуына рұқсат берілді. Оның есімі Бланшландтағы Лорд Крю Армс қонақ үйінде мәңгі есте қалды, оның қауымын Крю қайта жаңартып, құрды. Крю 1708 жылы осы ауылды сатып алды, ал 1721 жылы қайтыс болғаннан кейін ол оның сенім қорына өтті, ол жалға беруші болып қала береді. Крю сонымен қатар Нортгемптонширдегі Стин паркінің капелласын жабдықтады, оның иесі болды (Крю баронымен бірге Стин иелігін мұраға алды). Уиг тарихшыларының мектебінде көп айыпталған Крюдің еңбегі қазір толыққанды бағаланады. Сэмюэл Пеппс оны жақсы бағалады, әсіресе оның қадірлі және лайықты уағыз айту әдісін мақтады.
Crew was the son of John Crew, 1st Baron Crew and a grandson of Thomas Crewe, Speaker of the House of Commons. He was educated at Lincoln College, Oxford; ordained deacon and priest on the same day in Lent 1665; and appointed Rector of the college in 1668. He became dean and precentor of Chichester on 29 April 1669, Clerk of the Closet to Charles II shortly afterwards (holding that post until the Glorious Revolution in December 1688). He owed his rapid promotions to the Duke of York (later James VII & II), whose favour he had gained by secretly encouraging the duke's interest in the Roman Catholic Church. Crew baptised the Duke's daughter Princess Catherine in 1675 and was made a Privy Counsellor on 26 April 1676 staying in post until 1688. He was part of the ecclesiastical commission of 1686, which suspended Henry Compton, Bishop of London (for refusing to suspend John Sharp, then rector of St Giles's in the Fields, whose anti papal writings had rendered him obnoxious to the king) and Crew shared the administration of the see of London with Thomas Sprat, Bishop of Rochester. On the decline of King James's power, Crew dissociated himself from the court, and made a bid for the favour of William III's new government by voting for the motion that James had abdicated. He was excepted from the general pardon of 1690, but afterwards was allowed to retain his see. His memory is also perpetuated in The Lord Crewe Arms Hotel at Blanchland, whose community Crew rebuilt. Crew bought the village in 1708 and on his death in 1721 it passed to his trust, which remains the landlord. Crew also furnished the chapel of Steane Park, Northamptonshire, of which he was the owner (having inherited the Steane estate with the Crew barony). Much vilified by the Whig school of historians, Crewe's contributions are now more fully appreciated. Samuel Pepys thought well of him, praising, in particular, his grave and decent manner of preaching: