Кіріспе

Octave – Moody Blues тобының 1978 жылы шыққан тоғызыншы альбомы (осы құрамындағы сегізінші альбом), және 1972 жылы рекордтық сатылым көрсеткен Seventh Sojourn альбомынан кейін жасалған үлкен үзілістен соң шыққан алғашқы жұмысы. Ұзақ үзілістен кейін, панк музыкасы мен диско дәуірінде қайта оралған The Moody Blues үшін Octave альбомы коммерциялық жағынан сәл төмен нәтиже көрсетті, бірақ Ұлыбританияда 6-орынға, ал АҚШ-та платиналық статусқа ие болды, онда альбом 13-орынды иеленді. Альбомнан "Steppin' in a Slide Zone" хит-синглы шықты, ол АҚШ-та 39-орынға жетті, сондай-ақ "Driftwood" әні де жарық көрді. Альбомның атауы – музыкалық әдемілік: ол октава ұғымын және латын тілінен алынған octavus сөзін білдіреді, бұл Moody Blues тобының осы құрамындағы сегізінші альбомы екенін көрсетеді (алдыңғы Seventh Sojourn альбомының атауын жалғастырады).

Өмірбаян

Octave альбомы бұрынғы Moody Blues альбомдарынан өзгеше болды, негізінен топтың Mellotron немесе Chamberlin орнына лаунж стиліндегі орган мен синтезаторларды қолданғандықтан (Пиндердің "One Step Into the Light" әні Mellotron-ға сілтеме жасайды). Нақты скрипкалар үш әнде қолданылды: "Under Moonshine" және "I'm Your Man" (екеуі де Рэй Томас жазған), сондай-ақ "Survival" (Джон Лодж жазған). Бұл альбом топ үшін қайта оралу болды, өйткені топ алты жыл бойы толық құрамында альбом шығармаған еді. Джастин Хейвард есіне алады: "Біз үш жыл бөлек болдық, бірақ бірге тағы бір альбом жазамыз деп білдік, алайда біз оны нақты жазғанша ешкімге айтпадық. Біз бұрынғыдай қайта орала алмаймыз деп ойлағанбыз. Біз тым ұзақ уақытқа кетіп қалдық деп ойладық, сондықтан тек өзіміз үшін ғана жазба жасап жатқанбыз. Бірақ содан кейін ол қайтадан танымал болды – адамдар ала алмаған нәрсені тіпті көбірек қалады". Альбом клавишник Майк Пиндер үшін топтың соңғы альбомы болды, ол альбом жазу кезінде топтан кетіп, топпен гастрольдеу ұсынысын қабылдамады. Ол Калифорнияда жаңа отбасын құрған еді және бұрынғыдай топтастарымен жақсы қарым-қатынаста емес екенін сезінді. Хейвард еске алады: "Ол альбомның жартысында топтан кетіп қалды, ал біз гастрольге шығуды қалағанда, ол да енді гастрольдегісі келмейтінін шешті. Іскерлік хаттардан басқа, біз көп байланыста болған жоқпыз. Менің ойымша, оның басымдықтары өзгерді, ал менің және басқалардың басымдықтары әрқашан музыка болды. Мен оны қатты сағынамын, өйткені мен топқа алғаш келгенімде, бізді алға итерген ән айтуымыз бен әндер жазуымыз еді – біз бірге бастадық". Хейвард Пиндердің топтағы шығармашылық рөлі және оның және Кларктың кетуі топтың стиліндегі өзгеріске қалай әкелгені туралы ой бөліседі: "Көп нәрсе өзгерді. Екі мистик – Майк Пиндер мен Тони Кларктың кеткеніне куә болдық. Олар ерекше еді, ал біз қалғанымыз – қарапайым адамдар. Майк кеткені лирикалық мазмұнға баса назар аударуға әкелді, өйткені мен әрқашан Майкке ойнап көрсетуім керек еді және оның мақұлдауын алуды қаладым. Ол мен үшін нағыз батыр еді, одан қашып құтылу мүмкін емес, ол көп уақыт бойы топтағы ең маңызды тұлға болды. Ол менің оны іске асыра алатынымды білді, бірақ менің артымда тұрып, маған көмектесті". Пиндер 1978-1979 жылдарғы турне алдында Yes тобының бұрынғы клавишнігі Патрик Моразбен ауыстырылды, бұл топ тарихында жаңа дәуірдің басталуын білдірді.

Жазу

"Steppin' in a Slide Zone" әні, жетекші сингл және ашылу трекі, жазба сессиялары кезінде болған лас көшкіннің әсерімен жазылған. Лодж еске алады: "Майк Малибуда "Индиго ранчо" деп аталатын студия салды, біз сол жерге бардық, лас көшкінге тап болдық және Малибу төбелерінің басында қалып қойдық. Жолдар суға кеткендіктен төмен түсе алмадық, мен дедім: "Иә, көрінеді, біз мұнда сырғану аймағына аяқ басқанбыз". Джастин Хейвард 2019 жылғы сұхбатында Майк Пиндердің "One Step into the Light" әніне деген құштарлығын бөлісті: "One Step Into the Light" - Майк бірнеше жыл бұрын жазып, біз оның үй студиясында жазған ән. Мен осы әнді тыңдай алмаймын, себебі ол маған күшті сезіммен толы етеді. Бұл - ең әдемі әндердің бірі. Ол маған көп сыйлықтар сыйлады, соның бірі - осы әнді ойнау мүмкіндігі болды. Содан кейін ол кетіп қалды. Ол үшін топта жағдай жақсы болмады. Сөйтіп, біз бестен төртке дейін азайдық. Оның ішінде екі ескі гитара бар - өйткені ол да гитарашы еді - біз бірге ойнаған түпнұсқада. Менің ойымша, оның вокалы да түпнұсқа нұсқада. Сол таспадан оксидтің түсіп жатқанын есімде, оны көп рет ойнатқан едік". Хейвард "The Day We Meet Again" әнінің шабыты туралы айтады: "Осы ән менің отбасымдағы адамдар туралы. Мен өте мықты сенімге ие отбасыдан шыққанмын, сондықтан ол менің тамырымда да бар. Мен Англияның тарихқа толы батыс бөлігінен келдім. Бұл Англияның өте әсерлі бөлігі. Бұл мен сүйетін адамдар және оларды жоғалту туралы. Мен ерлер мен әйелдер туралы айтып отырмын. Менің ойымша, өмірде бұл маңызды емес. Егер сіз біреумен кездесіп, ішкі дауысыңыз: "Осы адамға жақын болыңыз. Оларға жақын болыңыз", - десе, мен әрқашан солай істеймін. Мен сол адамдар туралы жазамын. Олар осы әнде бар. Лос-Анджелестегі Record Plant студиясында жазба жасағанда, әдемі, ескі Farfisa органы болды. Бір түні инженерден оны қосуын сұрадым. Мен оны ойнай бастадым, содан кейін ойладым: "Күте тұрыңыз, мен осы үш аккордты ән бойына, осы ерекше синкоппен ойнай аламын". Міне, осысы маған ең ұнайды". Жазба сессиялары топ мүшелері арасындағы некелік мәселелермен, өрттермен, су тасқынымен, лас көшкінмен және қолдың сынуымен белгіленді. Джастин Хейвард еске алады: "Мен соңында шаршадым. Бұл альбомның айналасында үлкен әлсіздік болды. Біздің продюсеріміз Тони Кларк осы альбом кезінде жеке қайғыға ұшырап, оны аяқтамады. Ал Майк қалуды қалайтынын шеше алмады. Мен оны қатты сағындым. Мен көптеген клавишаларды ойнадым. Бұл ешкімнің де басқаның әндеріне қызығушылық танытпаған кез еді. Мұндай топта болу қызық. Грейм Эдж сессиялар кезінде Пиндер мен Кларктың жоғалуына қарамастан және жазба жасау кезіндегі топтың күресіне қарамастан, топтың жақсарған динамикасы туралы ой бөліседі: "Өзіңнің сололарын жасау сізге басқа адамдар орындаған альбомды жасауға қаншалықты көп жұмыс қажет екенін көрсетеді және сіз оған жеткілікті назар бөлмеген болуыңыз мүмкін. Сондықтан біз қайтадан бірге келгенде, біз бір-бірімізге көбірек құрмет көрсеттік".

Шығару

Мұқабасын The Beatles, The Rolling Stones, The Who сияқты топтармен жұмыс істегенімен әйгілі суретші Джон Кош жасаған. Алғашқы альбом мөлдір көк винилде шығарылған. 2008 жылдың қараша айында альбом жаңадан өңделді және CD форматында қайта шығарылды, оған бұрын жарияланбаған бес тікелей концерттік бонус трек қосылды.