Төмен бюджетті сексуалдық эксплуатация фильмдері

Кіріспе

Тәуелсіз өндірілген, аз бюджеттік көркем фильмдер жанры

Секс-эксплоатация фильмдері (немесе жыныстық эксплуатация фильмдері) – тәуелсіз өндірілген, аз бюджеттік және 1970 жылдардың басында түсірілген фильмдер класы. Олар көбінесе ашық емес жыныстық жағдайларды және тегін жалаңаштықты көрсету үшін құрал ретінде пайдаланылды. Бұл жанр – эксплоатациялық фильмдердің бір тармағы. "Сексуалды пайдалану" термині 1940 жылдан бері қолданылып келеді. АҚШ-та эксплоатациялық фильмдер көбінесе қалалық кинотеатрларда көрсетілді, олар 1970 және 1980 жылдары порнографиялық мазмұнды көрсеткен ересектер кинотеатрларының алдағы бағыты болды. Латын Америкасында (әсіресе Аргентинада) эксплоатациялық және секс-эксплуатациялық фильмдер кино көрермендерімен де, мемлекеттік мекемелермен де күрделі қарым-қатынастарда болды: оларды кейде демократиялық (бірақ әлеуметтік консервативті) әкімшіліктер және/немесе авторитарлық диктатуралар (әсіресе 1970 және 80-жылдары) цензуралады, ал кейде кассада үлкен табысқа ие болды. "Жұмсақ порнография" термині көбінесе "қатты" мазмұнның заңдастырылуынан кейін ашық емес жыныстық қатынасты бейнелейтін фильмдерді белгілеу үшін қолданылады. Нудистік фильмдер де секс-эксплуатация жанрының тармағы саналады. "Жылаңаш" фильмдері мен "Жылаңаш сүйкімділер" осыған байланысты жанрлар. "Жылаңаш сүйкімділер" 1960 жылдардың басында танымал болды және 1950 жылдардың нудистік лагерь фильмдерінен пайда болды. Жоғарғы Сот бұрын нудистік лагерьлерде түсірілген фильмдер білім беру мақсатында түсірілгендіктен, жалпы жалаңаштықты бейнелеуге тыйым салудан босатылады деп шешкен. "Жылаңаш сүйкімділер" көп ұзамай "қатаң" фильмдермен алмастырылды, олар көбінесе еркектердің әйелдерге қарсы зорлық-зомбылығын, соның ішінде ұрлау, зорлау және өлтіруді көрсетті. Гершель Гордон Льюис пен Дэвид Фридманның "Жердің қоқысы!" (1963) – осы жанрдағы алғашқы фильмдердің бірі саналады. Дорис Уишман да осы жанрдағы белгілі режиссерлердің бірі. Олар күресіп жатқан тәуелсіз кинотеатрларда көрсетілді, бірақ онжылдықтың соңына қарай ірі кинотеатрлардың желісінде де көрсетіле бастады. Фильмдерге діни топтар мен MPAA қарсы болды, олар секс-эксплоатация фильмдерінің ірі кино дистрибьюторларының пайдасын кемітуінен алаңдады. Секс-эксплоатация фильмдерін көруге келген көрермендерді бұқаралық ақпарат құралдары көбінесе бұзық, "бұзылған қарттар" және "жаңбырлықтар" деп сипаттады. 1960 жылдардың ортасында кейбір газеттер фильмдерге жарнама беруді тоқтатты. 1960 жылдардың соңына қарай фильмдерге көбірек және әртүрлі көрермендер келе бастады, олардың арасында бастапқыда басым көпшілігін құраған жалғызбасты ерлер емес, ерлі-зайыптылар да болды.

A sexploitation film (or sex exploitation film) is a class of independently produced, low budget and early 1970s, and that serves largely as a vehicle for the exhibition of non explicit sexual situations and gratuitous nudity. The genre is a subgenre of exploitation films. The term "sexploitation" has been used since the 1940s. In the United States, exploitation films were generally exhibited in urban grindhouse theatres, which were the precursors to the adult movie theaters of the 1970s and 1980s that featured hardcore pornography content. In Latin America (most notably in Argentina), exploitation and sexploitation films had meandering and complex relations with both moviegoers and government institutions: they were sometimes censored by democratic (but socially conservative) administrations and/or authoritarian dictatorships (especially during the 1970s and 80s), and at other times they enjoyed an important success at the box office. The term soft core is often used to designate non explicit sexploitation films after the general legalisation of hardcore content. Nudist films are often considered to be subgenres of the sex exploitation genre as well. "Nudie" films and "Nudie cuties" are associated genres. Nudie cuties were popular in the early 1960s, and were a progression from the nudist camp films of the 1950s. The Supreme Court had previously ruled that films set in nudist camps were exempt from the general ban on film nudity, as they were deemed to be educational. Nudie cuties were soon supplanted by "roughies," which commonly featured male violence against women, including kidnapping, rape and murder. Herschell Gordon Lewis and David F. Friedman's Scum of the Earth! (1963) is another film that is cited as among the first in this genre. Other notable roughie directors include Doris Wishman. as well as struggling independent theaters; however, by the end of the decade they were playing in established cinema chains. The films were opposed by religious groups and by the MPAA, which was concerned that sexploitation films were cutting into the profits of major film distributors. Customers who attended screenings of sexploitation films were often characterised by the mainstream media as deviant, "dirty old men" and "raincoaters." In the mid 1960s some newspapers began banning advertisements for the films. By the late 1960s the films were attracting a larger and broader audience, however, including couples rather than the single males who originally made up the vast majority of patrons.

Ақ халаттар

1960 жылдардың аяғында американдық әдепсіздік заңдары швед фильмі «Мен қызығушылық танытамын (Сары)» арқылы сынақтан өтті. Білім беру мазмұнына байланысты, 1960 жылдардың аяғы мен 1970 жылдардың басында осы үлгіде көптеген жыныстық сипаттағы фильмдер түсірілді. Бұл фильмдерді «ақ халаттылар» деп атады, себебі оларда ақ халат киген дәрігер келесі графикалық мазмұнға кіріспе жасап, фильмді «білім беру» мақсатында түсірілген деп бағалап берді. Осы шешім нәтижесінде секс-фильмдердің өндірісі күрт өсті.

Аргентинада

1960 жылдары Аргентинада жыныстық эксплоатация фильмдері тұрақты түрде түсірілді. Бұл жанрдағы ең ірі ұлттық жұлдыздар - Изабель Сарли мен Либертад Леблан. Жанр 1980-ші жылдары, әсіресе 1983 жылдан бастап Аргентинада демократияның пайда болуымен тез төмендеді және 1990-шы жылдары, кейбір төменгі бюджетті тікелей бейне өндірістерінен басқа, мүлдем жоғалып кетті. Бұл фильмдер өз елінде шығарылса да, сол кездегі үкіметтік цензура (Аргентина 60-шы және 70-ші жылдардың көп бөлігінде демократия мен диктатура арасында ауысып тұрды) фильмдерді шығару алдында қатты өңдеуге бейім болды немесе тұрақты әдеті болды. Егер студия немесе режиссер бұл талапты орындамаса, толық тыйым салумен қорқытады. Армандо Бо өзінің романтикалық серіктесі және музасы Изабель Сарлимен бірнеше секс-эксплоатация және эротикалық фильмдер түсірген. Аргентинада оны "жаман материал" түсіргені үшін түрмеге қамауға немесе оның фильмдеріне тыйым салуды қалаған цензурамен дау-дамайға ұшыраған ең танымал жағдайлардың бірі. Бұл кезеңде үкіметтік цензураның ең атақты агенттерінің бірі Мигель Паулино Тато болды, ол Аргентинаның кино рейтингтік ұйымының директоры ретінде де-юре және де-факто әкімшіліктерінде жұмыс істеді. Бұл қызметте Тато 1960-1970 жылдары оншама эротикалық немесе жыныстық фильмдерді (Аргентинадан және бүкіл әлемнен) цензуралады, тыйым салады немесе қатты өңдейді; сонымен қатар, ол сол дәуірде кез-келген түрдегі және жанрдағы жүздеген отандық / халықаралық фильмдерді тыйым салды немесе қысқартты, әрқашан "марксизмге", "католикке қарсы" немесе "төңкеріс" фильмдерге қарсы әділ және моральдық күрес сылтауын пайдаланып, оның пікірінше, елдің құндылықтары мен ұлттық бірегейлігін "ақтауға" тырысты. Ол көбінесе бюрократиялық рөл атқарса да, Тато өзінің оңшыл авторитарлық көзқарастарын сипаттап, бірнеше рет "нацист" екендігімен мақтанып, БАҚ-қа сұхбат беруге құштар болды. Ол сондай-ақ, өркөкірек расист болды және теледидардан "Африкадағы шатырдың" (1973) Аргентиналық премьерасы кезінде: "Негролар Африкаға қайтып барады!" деп әйгілі түрде айтты. ("Негрос, барлық Африка! ") деген сұраққа жауап береді .

In the 1960s Argentine sexploitation films were made within a regular basis. The biggest national stars in that genre were Isabel Sarli and Libertad Leblanc. The genre rapidly declined during the 1980s, particularly with the advent of democracy in Argentina since 1983 onwards, and it disappeared completely in the 1990s, except for some low budget direct to video productions. Although these movies were released in their home country, government censorship at the time (Argentina alternated between democracy and dictatorship for most of the 60s and 70s) was prone to or had the steady habit of heavily editing the films before their release, threatening with a full ban if the studio or the director did not comply. Armando Bó, who made several sexploitation and erotic films with his romantic partner and muse Isabel Sarli, is one of the most well known cases in Argentina of having disputes with the censors who wanted to either put him in jail for making "obscene material" or ban his films, which were released mostly in a truncated form, and with many scenes excised from his movies at the time of their release. One of the most notorious agents of government censorship during that period was Miguel Paulino Tato, who worked during de jure and de facto administrations as the director of the Argentine Ente de Calificación Cinematográfica (Film Rating Organization). In that capacity, Tato censored—banned or heavily edited—dozens of erotic or sexploitation films (from Argentina and from all over the world) during the 1960s and 1970s; he also banned or cut hundreds of domestic/international films of any kind and genre during the same era, always using the pretext of a righteous and moral fight against either "Marxism", "anti catholic" or "subversive" movies who were, in his view, trying to "contaminate" the country's values and national identity. Although he exercised a mostly bureaucratic role, Tato was keen on giving interviews to the media describing his far right authoritarian views and even boasting about being "a nazi" on several occasions. He was also a proud racist, and quite famously said on television, at the time of the Argentinian premiere of Shaft in Africa (1973): "Negros go back to Africa!" ("¡Negros, al Africa! ").

Изабель Сарли мен Либертад Лебланның арасындағы бәсекелестік

Либертад Лебланк пен Аргентина киносындағы ең үлкен секс-символ болған, және әлі де болса, 1960-шы жылдары көзге түскен Изабел Сарли арасындағы бәсекелестік. Олар өз еліндегі эротикалық киноның ең ірі екі тұлғасы болды, бас жаңалықтар мен кассалық табыс үшін бәсекелесіп, сонымен бірге екеуінің сыртқы түрі мен мінезі (экранда да, экраннан тыс та) мүлдем ерекше болды: Изабель Сарли – кең пейілді, қалың денелі және табиғи келбетімен әдемі брюнетка. Ал Либертад Лебланк – керісінше, арық болған, көкірек имплантаттары салған, шашын платиналық сары түске бояған және күннен сақтану арқылы әдемі ақ терісін сақтап келген. Сарли ұялшақ және біршама әдемі мінезді болды, және ол әрқашан "үйлі-жайлы, қарапайым" бейне жасады; оның фильмдері көбінесе мелодрамалар мен комедиялар, көптеген жалаңаш сахналары бар. Ал Лебланк шексіз еркін және айлакер болды, сондай-ақ ол вампир немесе сүйкімді әйелдің бейнесін жасады; бұқаралық ақпарат құралдары оны "Ақ Құдай" (La diosa blanca) деп атады, ал оның фильмографиясында полициялық фильмдер мен триллерлер бар. "La Sarli", оны осылай атағандай, актриса ретінде Армандо Бо жасаған толыққанды өнім болды, себебі Аргентиналық режиссер оның ұзақ жылдар бойы ғашығы ғана емес – Сарли мен Бо ешқашан заңды түрде үйленбеген, бірақ ол өлгенге дейін бірге өмір сүрген, сонымен қатар оның менеджері, кино продюсері және режиссері, тіпті бір уақытта билік иесі болды. Екінші жағынан, "Леблан", оны да осылай атаған, басқаша өмір жолы болды және ол өте ерте жасынан бастап өз күшімен жол табуға үйренген, ол өз заманының нағыз өзіне сенген әйелі болды: ол продюсерлермен, режиссерлермен және дистрибьюторлармен тең дәрежеде дауласып, пікір таластырды; ол өзінің менеджері болды және сол кезде ешбір әйел істемеген, өзінің барлық фильмдерін өндірді, сондай-ақ ол әрқашан дерлік фильмдерінің таратылуы мен жарнамалауына жауапты болды. Осыған байланысты Лебланкпен сегіз фильм түсірген мексикалық продюсер бірде бұқаралық ақпарат құралдарына "Либертад Лебланк бизнес туралы сөйлескенде, оның мұрты бар сияқты" деді. Шындығында, Либертад Лебланк өзі бұқаралық ақпарат құралдарында және халық санасында Сарлимен араздасуды тудырды. Өзінің алғашқы фильмі "La Flor de Irupé" (1962) фильмін жарнамалау үшін Лебланк қара-ақ түсті жалаңаш сурет және "Либертад Лебланк, Изабель Сарлидің қарсыласы" деген қаптарлы жарнамалық плакат ұсынды. Изабель Сарли сол кезде ештеңе демесе де, Армандо Бо ашуға толы күйде Лебланкті Сарлидің халықаралық атағын пайдаланып, айлакерлікпен айыптады. Кейін 2004 жылы берген сұхбатында Лебланк оқиғаның барлығына шыншылдық танытты: "Біз бір тиын да жұмсаған жоқпыз және бәрі керемет болды"; сол сұхбатта Сарли мен оның арасында шынайы бәсекелестік болды ма деп сұрағанда Лебланк былай деп жауап берді: "Мүлдем жоқ. Армандо [Бо] туралы да әңгімелестік, себебі оның атағы әлемге тарады. Бірақ ол – құдайдан, өте әдемі, иә, бірақ ол – сұлу әйел".

Libertad Leblanc's rivalry with Isabel Sarli who was, and probably still is, the greatest sex symbol in Argentine cinema was very conspicuous in the 1960s. They were the two greatest figures of erotic cinema in their home country, competing for the headlines as well as the box office success, and at the same time the contrast between the two, in appearance and in personality (on screen and off as well) couldn't be bigger: Isabel Sarli was a flashy brunette, with generous shapes and natural attributes. Libertad Leblanc was instead rather slim, reportedly had breast implants, dyed her hair platinum blonde, and maintained her distinctive white skin by constantly avoiding exposure to the sun. Sarli had a shy and somewhat innocent personality, and she always exuded a "homely and easy going" public image; her movies were usually melodramas and comedies with a lot of nudity. In contrast, Leblanc was uninhibited and cunning, and gave a public image of a vamp or a seductress; she was dubbed as "The White Goddess" (La diosa blanca) by the media, and her filmography includes police movies and thrillers. "La Sarli", as they used to call her, was, as an actress, a product entirely created by Armando Bó, since the Argentine director was not only her longtime lover —Sarli and Bó were never legally married, but lived together as a couple until his death— but also her manager, her film producer and director, and even an authority figure, simultaneously. On the other hand, "La Leblanc", as they also used to call her, had a different background and was already used from a young age, actually to make her way on her own, and she was a true self made woman of her time: she had disputes and argued as equals with producers, directors and distributors; she was her own manager and she co produced almost all of her films at a time when no woman did so , as well as being almost always in charge of the distribution and promotion of her films. In this regard, a Mexican producer, with whom Leblanc made eight films, once told the media that "Libertad Leblanc, when talking about business, has a mustache". In fact, it was Libertad Leblanc herself who installed the rivalry between her and Sarli in the media, as well as the popular conscience. In order to promote her first film, La Flor de Irupé (1962), Leblanc suggested a promotional poster with a black and white nude and a caption that read: "Libertad Leblanc, rival of Isabel Sarli". Although Isabel Sarli did not say anything at the time, Armando Bó, in a wrathful rapture, accused Leblanc of deviously using Sarli's international fame. Some time later, in a 2004 interview, Leblanc was sincere about the whole affair: “And [Bó] was right; but hey: we didn't spend a dime [on publicity] and everything came out perfectly"; in that same interview, when asked if she really believed there was a true rivalry between Sarli and her, Leblanc replied: "Not in any way. With Armando [Bó] we did have our run ins because that fame [the publicity controversy] also circulated around the world. But she is divine; very naïve, yes, but she is a gorgeous woman ".