Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Діни қызметкер – әдетте, приходқа жауапты, мінездік құқықтары бар христиан.
Ordained Christian person responsible for a small area, typically a parish
Пастор – әдетте, приходқа жауапты, мінездік құқықтары бар христиан дін қызметкері. Бұл термин бұрынғыда кейбір англикан дін қызметкерлеріне және сирек болса да, басқа шіркеулердегі діни қызметкерлерге жиі қолданылған. Қазіргі таңда англикандық шіркеуде бұл белгілі бір лауазымды білдіретін ресми термин емес, бірақ тарихи және күнделікті қолданыста сақталған. Реформацияға дейінгі шіркеуде пастор – тәуелсіз приходтың дін қызметкері, яғни ірі шіркеулік немесе монастырлық ұйымның бақылауында емес. Бұл термин ректорға ұқсас, ал викардан – кірісі көбінесе, кем дегенде жартылай, ірі ұйымға тиесілі дін қызметкерінен – өзгеше. Бүгінде бұл термин көбінесе Рим-католик емес, басқа шіркеулердің приходтық дін қызметкерлеріне қолданылады, әсіресе англикандық дәстүрде, онда пастор – приходтық игіліктің иесі, яғни приходтық дін қызметкері немесе ректор. Осы мағынада пасторды викариймен салыстыруға болады. Пастор атағы басқа да кейбір конфессиялардағы дін қызметкерлеріне де берілуі мүмкін. Пастор көбінесе шіркеуге тиесілі үйге, пасторлық үйге орналасады.
A parson is an ordained Christian person responsible for a small area, typically a parish. The term was formerly often used for some Anglican clergy and, more rarely, for ordained ministers in some other churches. It is no longer a formal term denoting a specific position within Anglicanism, but has some continued historical and colloquial use. In the pre Reformation church, a parson was the priest of an independent parish church, that is, a church not under the control of a larger ecclesiastical or monastic organization. The term is similar to rector and is in contrast to a vicar, a cleric whose revenue is usually, at least partially, appropriated by a larger organisation. Today the term is normally used for some parish clergy of non Roman Catholic churches, in particular in the Anglican tradition in which a parson is the incumbent of a parochial benefice: a parish priest or a rector; in this sense a parson can be compared with a vicar. The title parson can be applied to clergy from certain other denominations. A parson is often housed in a church owned home known as a parsonage.
Ирландия
17 ғасырдың басында Ольстерде әрбір приходта коарб пен эренагтың орнына викарий мен пастор болыпты. Викарий, коарб сияқты, әрқашан діни шенде болған. Ол қажылықты өткізіп ('қызмет көрсетіп'), оннан бір бөлігін алып отырған. Пастор, эренаг сияқты, оннан бір бөлігін алып, шіркеуді күтіп, қонақжайлылық көрсеткен. Әдетте діни шенде болмағандықтан, оның жауапкершілігі көбінесе дүниелік мәселелерге қатысты болған. Дегенмен, Тирон округіндегі әртүрлі епархиялар арасында ондықтардың бөлінуі әртүрлі болған. Клогер епархиясында викарий мен пастор ондықты тең бөлісіп алса, Дерри епархиясында шіркеу кірісі ондықтан және шіркеу жерлерін жалға беруден ("temporalities") түскен. Викарий мен пастор әрқайсысы ондықтың үштен бірін алып, жыл сайын епископқа салық төлеген. Пасторы жоқ жерлерде эренаг шіркеу жерінен түскен кірістің үштен екісін алып, қалғанын шіркеуді күту шығындарын өтегеннен кейін епископқа жылдық жалға ақысы ретінде қолма-қол ақшамен берген. Ал басқа жерлерде пастор, викарий және эренаг шіркеуді жөндеуге кеткен шығындарды тең бөлісіп төлеген. Армаг епархиясында пастор ондықтың екі бөлігін, ал викарий үштен бірін алған. Архиепископ пен эренаг одан ешқандай үлес алған жоқ, себебі олар термон жерлерінен түскен барлық кірісті алған.
In Ulster, in the early 17th century, every parish had a vicar and a parson instead of a co arb and an erenagh. The vicar, like the co arb, was always in orders. He said the mass (‘serveth the cure’) and received a share of the tithes. The parson, like the erenagh, had a major portion of the tithes, maintained the church and provided hospitality. As he was not usually in clerical orders, his responsibilities were mainly temporal. However, there were differences in the divisions of the tithes between various dioceses in Tyrone. In the Diocese of Clogher, the vicar and the parson shared the tithes equally between them; in the Diocese of Derry, church income came from both tithes and the rental of church lands (‘temporalities’). The vicar and the parson each received one third of the tithes and paid an annual tribute to the bishop. In places where there was no parson, the erenagh continued to receive two thirds of the income in kind from the church lands, and delivered the balance, after defraying maintenance, to the bishop in cash as a yearly rental. In other places, the parson, the vicar and the erenagh shared the costs of church repairs equally between them. In the Diocese of Armagh the parson received two thirds of the tithes and the vicar one third. The archbishop and the erenagh impropriated no part thereof because they received the entire income from the termon lands.